Title ::Summer Chance

Couple :: WonKyu , BumHyuk

Author :: RyoHyuk

Note :: คนแต่งจะขาดใจแล้วค่า เลยขอหยุดความเศร้าไว้แค่ตอนที่แล้ว ตอนนี้ขอล่องลอย

เพลงๆ เพลงเพราะดี http://bignose.exteen.com/20080531/ost-coffee-prince-lipta




-9-





"คิบอม ทำแบบนี้ทำไม อยากจะไปง้อคยูฮยอนก็ไป แต่อย่ามาฉวยโอกาสจูบฉันอีก จูบฉวยโอกาสของคิบอม ฉันไม่เอา!" ร่างบางเกรี้ยวกราดใส่เมื่อริมฝีปากอิ่มถูกปล่อยให้เป็นอิสระ

อะไร เรียกจูบของฉันว่าจูบฉวยโอกาสเหรอ ฟังแบบนี้แล้วมันเคื๊องเคือง

"ไม่ต้องฉวยโอกาสฉันก็จูบได้หรอก" คิบอมพูดจบกกระชากร่างบางเข้าหาตัว ประกบปากแดงให้หยุดพูดสักที ปากคอร้ายจริงๆ นะฮยอกแจ...อย่างนี้มันต้องจูบให้หยุดพูดแบบนี้แหละ

ลิ้นร้อนกวาดไปทั่วโพรงปาก เบียดแย่งพื้นที่ให้ลมหายใจ มันน่าจะเรียกว่าการฉวยโอกาสไหมล่ะ ก็คนถูกจูบเขาไม่เต็มใจ คิบอมก็ยังยัดเยียดแบบนี้น่ะ ฮยอกแจปล่อยให้คิบอมจูบให้พอใจ จนปากที่ปิดแน่นสนิทคลายออก ฮยอกแจเม้มปากหนีคนตรงหน้า

ฮยอกแจไม่ยอมมองหน้า คิบอมจะบังคับก็ไมได้ บทสนทนาเงียบหายไปกับเสียงเกลียวคลื่น คิบอมก้มลงเก็บกระเป๋ากล้องขึ้นมาสะพาย

"จูบฉันทำไม ไม่ได้ชอบ..ก็อย่ามายุ่ง" ปากบางๆ เม้มเหยียดด้วยสายตาเฉยเมย หรือว่าแค่แกล้งทำ สองมือยกปาดน้ำตาที่ไหลเปียกแก้ม คงพยายามหยุดความฟุ้งซ่านของตัวเอง ด้วยการพูดตัดสัมพันธ์จากเขา

"โอเค ไม่ยุ่งก็ได้"

พอบอกไม่ยุ่งแล้วทำไมต้องทำสีหน้าตัดพ้อเหมือนเสียใจ คนมองก็ทุกข์เป็นนะ

"ฉันก็ไม่อยากยุ่งกับผู้ชายน่าเบื่อนักหรอก"

"อ้อ เหรอ แล้วมาร้องไห้ซบอกผู้ชายน่าเบื่อทำไมล่ะครับ"

"ใคร..ซบอกกันล่ะ"

ปากไวแล้วยังมือไวอีก เหวี่ยงแขนใส่อกเขาใหญ่ คิดจะทุบให้พังเลยรึไง คิบอมดึงมือฮยอกแจรวบแขนไพล่หลัง ดึงเข้ามาประชิดตัว

"หรือว่าจะให้ฉัน ซบอกนายแทน"

แก้มร้อนเพราะคิดบอมฉกมาที่ข้างแก้ม โอบรอบเอวบางแล้วฉกจูบ ยิ่งเบี่ยงตัวหลบ ยิ่งหลุดเข้าไปในอ้อมแขนใหญ่ที่พันธนาการเอวเขาไว้แน่น คิบอมหลับตาเลยดูไม่ออกว่ากำลังล้อเขาเล่นอยู่รึเปล่า..ทำไมต้องจูบบ่อยนัก ถ้าแค่แกล้งก็พอได้แล้ว พอเถอะ!

คิบอมจูบดูดดื่มกว่าครั้งไหนๆ จะทำให้ยึดติด กับอาการใจเต้นแรงแบบนี้ไปถึงไหน ยังไงคิบอมก็ไม่มีทางเป็นของเขา

"อกที่มีเจ้าของอยู่แล้ว ฉันไม่อยากซบ"

"ตอนนี้มันว่างแล้วล่ะ..อยากจะซบไหมล่ะ"

"โกหก"

"มีเปอร์เซนต์นิดนึง"

"คิบอม!"

"ฉันจะไม่หนีความรู้สึกตัวเองแล้วฮยอกแจ" คิบอมกระซิบบอก แขนแข็งแรงกอดรัดเขาแน่นขึ้น

“จะไม่หลอกตัวเอง..แล้วจริงๆ นะ” คิบอมคลี่ยิ้มกว้าง วางศรีษะเกยบนไหล่เล็ก ฮยอกแจทำสีหน้าเหมือนไม่เชื่อที่เขาพูด รึว่าอยากจะให้จูบอีกสักทีดี







มือถือเครื่องหรูอยู่ในมือ กำลังโชว์เบอร์ที่เพิ่งขอมาจากคยูฮยอน...

แน่ล่ะ อย่างเขาน่ะเหรอจะพลาด ไม่มีทางซะหรอก ก่อนจะแยกกันที่สนามบินก็ได้แลกเบอร์กันไปเรียบร้อยแล้ว...แล้วไง ก็ยังไม่ได้โทรน่ะสิ พอจะกดปุ่มโทรออก หน้าฮยอกแจก็ลอยเข้ามาหยุด ทุกสิ่งทุกอย่างที่คิดจะทำต่อไว้แค่นั้น

ซีวอนได้แค่กระดกเอาค็อกเทลสีสวยเข้าไปในปาก น้ำเย็นๆ ไหลผ่านคอลงไป สาวสวยโต๊ะถัดไปสั่งมาให้ ก็เลยเอาสักหน่อย ซีวอนคว้าโคตตัวหนา วางธนบัตรหลายวอนลงกับเคาท์เตอร์เป็นคาเครื่องดื่ม ก่อนจะลุกขึ้นไปยังประตูทางออกของร้าน หลังจากนั่งแกร่วอยู่คนเดียวจนสาแก่ใจ ถึงได้ลุกออกมาจากมุมโปรดของร้าน

ออดี้คันโปรดขับมาจอดในตัวบ้าน พอย้ายสังขารขึ้นไปจนถึงที่นอนได้แล้ว แทนที่จะหลับ กลับต้องมานอนตาค้าง แย่หน่อยที่ ฤทธิ์แอลกอฮอลล์อ่อนๆ ช่วยให้หลับเร็วขึ้นไม่ได้

นอนไม่หลับ เอะอะก็ดื่ม เวลาหาทางออกไม่ได้ เวลาไม่ได้ดั่งใจ

มันจะยากอะไรกะอีกแค่กดโทรออกวะ!

………..…………………………..………………………………………………


“คยูฮยอน..โทรศัพท์ดัง รับสักทีเสะ”

“..หือ...........”

“โทรศัพท์พี่ดัง รับสักทีสิพี่!” ซองมินเปิดผ้าห่มออกจากการคลุมโปงหนี หันไปอีกด้าน พี่ชายตัวดีก็นอนหลับอุตุ ไม่รู้เรื่อง ซองมินเอื้อมตัวไปหยิบโทรศัพท์ที่แผดเสียงอยู่ตรงหัวนอน พอหยิบมา เสียงริงโทนที่น่าหนวกหูก็เงียบลงไปแล้ว มีแต่มิสคอลทิ้งชื่อของคนโทรเข้ามาให้รู้

..นายซีวอน...

ชื่อผู้ชายที่เจอที่สนามบินนี่...

โอ๊ย โทรมาจีบแต่เช้าเลยว่ะ






คยูฮยอนงัววเงียตื่นขึ้นมาอีกทีก็เกือบๆ เที่ยง ตื่นสายเพราะดูซีรี่ย์ที่ซองมินขนมาให้ดูหลายคืนติด ขอบตาเริ่มจะคล้ำเพราะการรฝืนอดหลับอดนอนมากไปแล้ว

“ซองมิน ชั้นดูหนังจบหมดแล้วนะ มีอีกไหม?”

“ไม่มี หมดกรุแล้ว”

“หมดแล้วเหรอ อยากดูอีกอ่ะ..” เสียงคยูฮยอนโอดครวญดังมาจากห้องน้ำ ตอนแรกขยั้นขยอให้ดูแทบตาย ไม่ยอมดู พอคิดจะดูก็ดูรวดเดียวเลยนะ แต่ก็ ถ้าการดูหนังมันช่วยให้ลืมๆ อาการเศร้าเสียใจจากพี่คิบอมไปได้ล่ะนะ.. แต่เขาก็ไม่รู้หรอกว่าสองคนนี้ทะเลาะอะไรกัน เขาเห็นก็แค่ คนที่กำลังเจ็บช้ำจะเป็นจะตายเพราะความรัก หลังจากกลับจากไปเที่ยว

“ซองมิน วันนี้ไม่มีเรียนเหรอ”

“อื้อ ก็วันนี้วันเสาร์นี่คยูฮยอน”

ป่วยใจ ลืมวันลืมคืนกันทีเดียว..พี่ชาย

คยูฮยอนเดินมาหยุดหน้าปฏิธิน ก็ต้องเบือนหน้าต่ำหนีภาพประกอบสีสดบนปฏิธิน แค่จะมาดูวันที่ ไม่ได้อยากดูภาพที่คิบอมถ่ายหเลยสักนิด คยูฮยอนเขย่งตัวขึ้น ปลดปฏิทินลงมาจากผนังบ้าน แต่พอเอาลงมาก็ไม่รู้จะจัดการต่อยังไง ต้องเดินกลับเข้ามาในห้อง ตั้งใจจะยัดมันเข้าไปในตู้

ยังไม่ทันจะไร..คยูฮยอนก็กลับมาที่เดิม เพราะกรอบรูปที่วางเด่นสง่าอยู่บนโต๊ะ ..รูปคู่ของเขากับคิบอม...

คยูฮยอนเอนหลังพิงตู้ กอดกรอบรูปไว้กับอก ความทรงจำเมื่อวันวานย้อนกลับมาให้สะเทือนใจเล่น ขอบตาร้อนผ่าว น้ำตาปริ่มออกมาอย่างห้ามไม่ได้ มันจบไปแล้ว ลืมไปให้หมด อย่าไปนึกถึงมันอีก





“พี่ เมื่อไหร่จะไปทำงาน”

คยูฮยอนอ้ำอึ้ง ปากที่กำลังเขี้ยวข้าวอยู่ชะงักกับคำพูดของซองมิน

“ถ้าไม่คิดจะไปทำ ก็ไปลาออกซะเหอะ” โทรศัพท์จากผู้จัดการร้านแทบจะโทรมาถามไถ่เช้า กลางวัน เย็น คิดว่าที่ถามมากๆ เนี่ย เพื่อพี่คยูฮยอนเรอะ เปล่าเลย ไอ้ที่พยายามน่ะ..พยายามจะจีบเขามาก น่ารำคาญจริงๆ

“ไม่ไปอีกแล้วล่ะ” คยูฮยอนพึมพำเพียงลำพัง แต่ซองมินได้ยินเต็มสองหู ค้านกับความคิดนั้นของพี่ชายจริงๆ แม้จริงๆ จะรำคาญโทรศัพท์ก็ตาม

“ทำอะไรให้เด็ดขาดหน่อยสิ ไม่ทำก็ไปลาออกซะ”

คำพูดที่เด็ดขาดของน้องชาย คยูฮยอนเมินหน้าหนี ไม่ไปก็คือไม่ไป ไม่ไปเด็ดขาด ไม่อยากเจอก็คือไม่อยากเจอจริงๆ

ต้องทำอะไรสักอย่าง...

ซองมินใช้ความคิดอย่างเร่งด่วน เขาต้องเคลียร์ปัญหาแทนพี่ชายซะแล้ว ซองมินเดินไปหยิบโทรศัพท์ของคยูฮยอนขึ้นมา รายชื่อมิสคอลเมื่อเช้ายังบันทึกอยู่ในเครื่อง ช่วยเขาให้คิดอะไรดีๆ ออกมาได้เลย

………..…………………………..………………………………………………


เดินเตร่ริมถนน ยืนพิงกำแพง ในมือกำโทรศัพท์สุดหรูเครื่องบางเฉียบ โฟกัสสายตาจับจ้องอยู่ที่หน้าจออย่างใจจดใจจ่อ มองแล้วมองอีก

แรงสั่นในมือทำให้ซีวอนกดรับทันท่วงที

“ครับ..อยู่ไหนแล้ว”

“อยู่บ้าน..” เสียงที่ตอบกลับมาถึงกับต้องนิ่งไป มันไม่ใช่คนที่รออยู่อย่างที่คาดไว้ ถึงแม้มันจะเป็นเสียงที่แสนคุ้นเคย คนที่เคยเฝ้ารอทุกครั้งที่โทรศัพท์สั่นและมีเสียงดังขึ้น ทว่า เมื่อสถานะมันเปลี่ยนไปแล้ว ความตั้งใจ คำพูดที่เคยสรรหา เพียรพยายามเอาใจก็พลอยด้านชาไปด้วย

“เงียบ ไม่คุยกับผม..เกลียดกันแล้วสินะครับ” ฮยอกแจก็ยังคงอ่อนหวานเหมือนเก่า ความรู้สึกดีที่มีให้ไม่เคยลดลง แต่ก็คงไม่มีทางไปมากกว่านี้

“ผมขอโทษ...จริงๆ” ฮยอกแจพูดแค่นั้นก็วางไป

เขาเข้าใจดีว่าเกิดอะไรขึ้น สัญญาณตัดไปแล้ว ซีวอนยังแนบเครื่องสื่อสารไว้กับหู

“...ฉันก็ขอโทษ..”


“..ซีวอน..”

เส้นผมดำสนิท พร้อมกับเรือนหน้าขาวผ่องยืนอยู่ด้านหน้า ความบังเอิญที่คนเดินตามหลังมา จัดให้เขาอย่างลับๆ

………..…………………………..………………………………………………

“ไม่ไป”

“ไม่ได้ ต้องไป”

“ก็ไม่อยากไป”

ซีวอนยืนดูสองพี่น้องเถียงกันไปมาอยู่บนทางเดินของถนนเส้นใหญ่ ถนนเส้นหลังที่เพียงแค่ลัดเลาะซอยข้างหน้าไป อีกหนึ่งซอย ก็จะเจอกับต้นเหตุของปัญหา ระหว่างซองมินกับคยูฮยอน

ร้านที่ประดับประดาด้วยรูปถ่าย และกล้องนานาชนิด ดึงดูดให้คนมองต้องเดินมาหยุดดูภาพมากมายที่เกิดขึ้นได้เพราะฝีมือของช่างภาพในร้าน

คิบอมยืนเช็ดกล้องที่เพิ่งส่งเช็ดสภาพไป หลังจากกลับมาเที่ยว เสียงโวยวายดังมาจากนอกร้าน คิบอมขมวดคิ้ววางมือจากกล้องแล้วเดินออกมาจากห้องข้างหลังร้าน พนักงานในร้านต่างโผล่หน้าออกมาดูเหตุการณ์ด้านนอก เสียงที่โวยวายคงมาจากซองมินที่กำลังทำหน้าไม่สบอารมณ์อยู่ตรงเคาท์เตอร์ ที่ยืนห่างออกไปมีใบหน้าขาวกระจ่างภายใต้เรือนผมดำ หน้าหงิกหน้างอใส่น้องชายที่ลากเขาเข้ามาในร้านจนสำเร็จ ตาเรียวสั่นไหวเมื่อเห็นเขาเดินออกมา

คิบอมกวาดสายตามองไปรอบๆ ทุกคนก็กลับไปทำงานต่อดังเดิม ไม่ต้องรอให้ถูกไล่กลับไป

“ซองมิน..มีอะไรเหรอ”

ซองมินยักไหล่ มองหน้าเหรอหราของคนหลังเคาท์เตอร์แล้วเหยียดปากเป็นเส้นตรง

“ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่สั่งสอนคนนิดหน่อย...แล้วก็มาเอารูปเฉยๆ แต่ก็ยังไม่ได้เลย พี่คิบอมพอจะทราบไหมครับว่าเพราะอะไร”

ผู้ชายหลังเคาท์เตอร์สะดุ้งกับสายตาคิบอม กุลีกุจอรีบหยิบถุงรูปที่ดึงดันจะไม่ให้ซองมินตั้งแต่แรกขึ้นมา..เจอดีเลยไง แค่จะแลกกับเบอร์โทรของคนสวย ซวยจนได้ ไม่คิดว่าตัวเล็กๆ จะแผลงฤทธิ์ได้ดีขนาดนี้

ซองมินรับถุงมาดูก็เปิดเชคอัลบั้มรูป ค้อมหัวให้คิบอมแล้วขาเรียวก็ก้าวไปยังประตูหน้าร้าน หมดธุระแล้วนี่..คยูฮยอนก็เดินตามออกไปเลย

คิบอมลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็รีบตามออกไป จึงได้พบว่าคยูฮยอนไม่ได้มากับซองมินแค่สองคน คนที่นั่งรออยู่บนเก้าอี้นั่งลุกคลี่ยิ้มให้คยูเมื่อหันมาเห็น ซองมินเดินไปนั่งข้างซีวอน ชักชวนให้ซีวอนดูอัลบั้มภาพงานแต่งที่เพิ่งจะล้างเสร็จ

“เสียดายจังที่ผมไม่ได้ไป”

“อ้าว ทำไมซองมินถึงไม่ได้ไปล่ะ”

“ก็ติดช่วงลงทะเบียนเรียนอยู่น่ะครับ ที่มหาวิทยาลัยก็วุ่นๆ อยู่ ไปไม่ได้ เสียดายจัง” ซองมินหันไปดูอัลบั้มภาพในมือพี่ชายอีกอัน ก็พลันเห็นคิบอมที่ยืนห่างออกไป

“เรียบร้อยแล้วล่ะ กลับกันเถอะ”

“กลับแล้วเหรอ ยังไม่ได้เดินเที่ยวเลยนะ” คยูฮยอนค้านขึ้น

“ผมมีนัดแล้ว”

“นัดอะไรของนายซองมิน”

“พี่ก็ไปกับพี่ซีวอนสิ”

ได้ซองมินเป็นทัพหน้าให้ ความสัมพันธ์จะเดินเร็วไปกว่าครึ่ง เขาก็เคยอยู่ในสถานะนั้น คิบอมมองหน้าใสที่หันมาเห็นเขาแล้วเมิน หนี มันรู้สึกแย่จริงๆ ซองมินก็ยังยิ้มให้เขาบ้าง ไม่ถึงกับเมิน

“ผมไปล่ะนะ”

โบราณว่า รู้หลบเป็นปีก รู้หลีกเป็นหาง สำนวนนี้ยังใช้ได้ดีมาตลอดล่ะ

คยูฮยอนเมื่อซองมินลุกหนีไป คยูฮยอนรีบลุกตามทันควัน แต่ไม่ทันมือที่เอื้อมมาคว้าข้อมือ แรงฉุดจากมือใหญ่ทำให้เสียศูนย์ ตัวปลิวลงบนม้านั่งอีกครั้ง ถูกดึงกลับมานั่งข้างๆ คยูฮยอนเงยหน้ามองตาคมที่จับจ้องอยู่ที่เขาอย่างไม่เข้าใจ

ซีวอนกำลังแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของคยูฮยอน คิม คิบอมก็ทำได้แค่มองเท่านั้น

คิบอมเบนหน้าหนีกับภาพตรงหน้า ก่อนจะเดินมาหย่อนตัวลงข้างๆ คยูฮยอน หน้าเรียวหันมาหา กำลังมองเขาด้วยอาการหวาดระแวง

มือหนาวางทาบลงบนฝ่ามือ ปากเรียวเม้มติด สะบัดออกหนีเขา ในเมื่อคิบอมตั้งใจจะจับ ในเมื่อคิบอมไม่คิดจะปล่อย คยูฮยอนก็ยากที่จะหลุดจากการจับของคิบอมง่ายๆ

“นายเคยพูดว่ายังไงจำได้ไหมคิบอม”

“ปล่อยมือคยูฮยอนซะคิบอม นายพูดเองนะ..ให้ฉันดูแล” ซีวอนแผ่วเสียงลง ปรายตามองใบหน้าเนียนที่เอามองคิบอม กุมมือข้างที่ตนจับให้แน่นขึ้นอีก เขาหวั่น...เวลาเห็นสายตาที่คยูฮยอนมองคิบอม

ก็คนที่คยูฮยอนเสียน้ำตาให้..ไม่ใช่เขา

“เอาฮยอกแจไปไว้ไหน คิบอม”

คนที่ซีวอนอ้างถึงทำให้คยูฮยอนยิ่งต้องดึงมือให้พ้นจากการเกาะกุมของคิบอม ยิ่งคิบอมทำแบบนี้ รังจะยิ่งเจ็บมากขึ้นเท่านั้นเอง

“ฉันจะโทรหาฮยอกแจ เรียกให้เขามาที่นี่ มาดูให้เห็นกับตาว่านายกำลังจับปลาสองมือ”

คำขู่ของเพื่อนสนิทอย่างฉัน ทำให้นายตาสว่างขึ้นบ้างไหม ทำกับฮยอกแจไว้แบบนั้น แม้นายจะยัง..มีเยื่อใยกับคยูฮยอน แต่นายก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่งอีกต่อไปแล้ว

“ฉันไม่วางใจที่จะปล่อยให้คนที่ชั้นรัก ไว้กับแกว่ะซีวอน”

เหมือนถูกหมัดคิบอมเสยเข้าหน้าซีวอนอีกสักรอบ กำหมัดแน่น มือที่จับคยูอยู่ยอมปล่อยออก รู้สึกแย่กับการถูกบอกว่าไม่วางใจ

“คิบอมไม่ต้องมายุ่งกับฉันหรอก” คยูฮยอนแกะมือที่คิบอมจับออก เดินหนีไปด้วยความโมโห คิบอมได้แค่มองตามไปเท่านั้น

ถ้ายังมีเยื่อใย...จะผิดมากไหมฮยอกแจ

“ฉันมันแย่มากในสายตานายสินะ” ซีวอนพูดเปรยๆ ก่อนจะรีบเดินตามคยูฮยอนไปก่อนจะคลาดสายตา



………..…………………………..………………………………………………


คยูฮยอนเดินหลบเข้ามาในตรอก ยกหลังมือทั้งสองปาดหยาดน้ำตาที่ไหลออก ซีวอนที่เดินตามเข้ามาได้เห็นแค่ใบเรียบเฉย มีแค่ร่องรอยของการร้องไห้ไปแล้ว

“ฉันน่ะมันงี่เง่าที่สุด ร้องอยู่นั่นแหละ ไม่เห็นจะมีอะไรดีขึ้นมา..”

“คิบอมพูดเหมือนฉันยังสำคัญต่อเขา ฉัน..ฉันไม่เชื่ออีกแล้ว” น้ำตาไหลผ่านร่องแก้มหยดลงบนเสื้อ คยูฮยอนยกมือข้างเดิมขึ้นปาดหยดต่อไปที่ตามมา

“เกลียดคิบอมเพราะคิบอมหักหลังคุณเหรอ”

คยูฮยอนพยักหน้าช้าๆ

“ผมเองก็ไม่ได้ต่างจากคิบอมเท่าไหร่หรอกคยูฮยอน”

นอกใจฮยอกแจมาป้อล้อคุณเนี่ย มันก็เหมือนกับคิบอมนอกใจคุณไปหาฮยอกแจ ไม่ต่างกันเลย ซีวอนกัดปากอย่างลังเลใจ ใบหน้าสงสัยของคยูฮยอนที่กำลังมองเขา เขาควรจะเล่าให้ฟังรึเปล่า

“คยูฮยอน..ชอบผมมั่งเปล่า?”

คยูฮยอนไม่ตอบ เหลือบตาขึ้นมามองเขา แล้วก็หลบสายตาไปเลย แถมยังเดินหนีอีก

เซนต์กูมันบอกว่าเค้าก็ชอบกู...

เออ คิบอม มึงทำให้กูอิจฉาตลอด ยังไงฮยอกแจก็รักมึง

แต่ถ้าคยูฮยอนรู้ กูไม่มั่นใจเลยว่า เค้ายังอยากจะคุยกับกูอีกรึเปล่า


T-B-C