Title ::สลับคู่ ♥ มาชู้ชื่น

Couple :: WonKyu , BumHyuk

Author :: RyoHyuk

Note :: ลืมฟิคกันรึยังคะ




-12-





แอร์เย็นๆ ในห้างคงทำให้จิตใจของคนเดินเที่ยวอย่างโจคยูฮยอนเย็นเฉียบไปด้วย คยูฮยอนไม่ได้มีอาการสนใจเขาสักนิดเลย แม้จะเดินตามระยะประชิดตัว ก็ไม่สนสักนิดเดียว ถ้าหากยังไม่สามารถเข้าไปอยู่ในใจของคยูฮยอนได้ เขาก็ยังสำคัญไม่พอที่จะให้คยูฮยอนสนใจได้

ยังไงกันแน่วะ เขาล่ะสงสัยมานานแล้ว ตกลงคยูฮยอนหวั่นไหวเพราะเขาบ้างไหม ที่เคยเห็นหน้าแดงๆ น่ะ เผลอใจให้เขาบ้างเปล่า ที่เคยทำหน้าทำตาเหมือนชอบกัน เขาคิดไปเองทั้งหมดเลยเหรอ

ซีวอนเข้าโหมดหดหู่อีกแล้ว ความมันใจแม่งแปรปรวนง่ายยิ่งกว่าอะไรดี เดี๋ยวๆ ก็อยากรุก อยากทำให้เขาสนใจเรามากกว่านี้ อยากบอกว่าชอบ อยากกอด อยาก...

พอมันจะ ‘ไม่อยาก’ เท้ามันจะหยุดเดินเอาดื้อ

ซีวอนทิ้งช่วงระยะห่างคยูฮยอนจากแค่ก้าวเดิน เป็นสองก้าว สาม สี่...เพราะกลัวคยูฮยอนจะลับสายตาไปก่อน ถึงได้รีบเดินตามเข้าไปให้ใกล้กว่าเดิม



คยูฮยอนหลบเข้ามาอยู่ในร้านแถวนั้น หลังจากแอบมองหน้าเหรอหราของซีวอนที่กำลังมองหาเขา คยูฮยอนถอดถอนใจ ไอ้จะสงสาร มันก็มีบ้าง แต่คำพูดบางคำของซีวอนมันดังขึ้นมาย้ำเตือนสติเขาบ่อยจนจำได้ดี กับที่เคยได้ยินซีวอนพูดไว้ได้ คำพูดหลอกลวง...ตลอดมา เขาเบื่อแล้วจริงๆ อย่ามายุ่งกับเขาเลย

คยูฮยอนยืนหลบอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจเดินออกไป แต่ก็ยังหลบซีวอนไม่พ้นอยู่ดี คยูฮยอนเดินมาจ๊ะเอ๋กับซีวอนที่เดินหาอยู่เต็มๆ

ซีวอนคิดพลาดไปแล้ว คยูฮยอนหลบเขา คยูฮยอนคงเกลียดเขาแล้วจริงๆ มัวแต่คิดเข้าข้างตัวเอง บ้าเอ๊ย!

คยูฮยอนเห็นสายตาตัดพ้อของซีวอน อยากจะบอกว่าโครตจะน่าเชื่อเลยเนอะ ก็ใจมันปักใจกลัวคำพูดและการกระทำของผู้ชายคนนี้ไปแล้ว จะให้ทำยังไง

มาถึงขั้นนี้แล้ว ในเมื่อคยูเกลียด ปิดกั้นเขาแล้ว ซีวอนก็ไม่รู้จะทำยังไง ผลจากการได้รู้จักคยูฮยอน ซีวอนพูดได้เต็มปากเต็มคำ ชีวิตเขาพลิกโผไปจากเดิม มากถึงมากที่สุด สุขหรือทุกข์ จะแยกกันไม่ออกแล้ว อยู่ด้วยกันแล้วมีความสุขสุดๆ แล้วก็เจ็บปวดในเวลาเดียวกัน



“เกลียดฉันมากเหรอ”


“ฉันกับคิบอมเกลียดใครมากกว่ากัน”

“ยังจะมาถามอีก”

“ถ้าเกลียดฉันมากกว่าคิบอมล่ะก็ รีบๆ บอกมาเลย”

เคยได้ยินไหม ยิ่งเกลียดยิ่งรัก ยิ่งรักยิ่งร้าย ยิ่งรุนแรง...
ไม่เคยได้ยิน ก็รู้ไว้ซะ สูตรชอย ซีวอนคนนี้เอง

คยูฮยอนไม่ตอบ หน้าเรียวบึ้งตึง ปากสั่นเม้ม อยากจะกระโดดกัดคนที่ยืนตรงหน้าให้หยุดพูดจริงๆ ยิ่งฟังก็ยิ่งโมโห ซีวอน กวนเขายังไงก็อย่างนั้น ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย คยูฮยอนสะบัดหน้าหนีให้พ้นสายตาซีวอน แต่หนีทางนี้ เพื่อไปเห็นอีกอย่าง ที่ไม่อยากจะเห็น พอกัน

ฮยอกแจ คิบอม สองคนยืนอยู่ด้วยกัน หยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาเปิดอ่าน หัวเราะให้กันด้วยใบหน้าสดใส ซีวอนเองก็ตาไว มองตามคยูฮยอนไปเห็นภาพเดียวกัน เขาเฉยๆ ไม่รู้สึกอะไร เทียบกับคนตรงหน้าเขา ข้างในคงไม่นิ่งเฉย เหมือนที่แสดงออกมาให้เห็น

ร่างเพรียวหันหลังออกเดินไปอีกทาง ภาพหวานชื่นที่เห็นไม่ได้เข้าไปขัดจังหวะแต่อย่างใด ไม่แคร์ ไม่สนใจหรือ ไม่อยากจะเห็น

คยูฮยอนเดินหลบออกมาให้พ้นมุมที่ผู้คนพลุกพล่าน ไม่ร้องให้ ทั้งๆ ที่คิดว่าจะได้เห็นน้ำตา ก็แค่ยืนตาลอยไร้ความคิด เข้มแข็งพอ ไม่ต้องการคนที่ดันเสล่อมายืนข้างๆ ตอนนี้หรอก

รักสามเศร้า.....เขาไม่เกี่ยว ไม่ได้มีส่วนร่วมอะไรกับใคร

“ซีวอน”

คนถูกเรียกหันควับ ประหนึ่งว่าตกใจ ยังเรียกชื่อเขาถูกด้วยเหรอ

“คิบอมรักฮยอกแจจริงหรือเปล่า”

เป็นห่วงฮยอกแจ กลัวถูกคิบอมหลอกงั้นสิ

“ฝากบอกคิบอม อย่ามาทำกับฮยอกแจ เหมือนที่ทำกับฉัน ส่วนนาย ก็อย่ามาทำกับฉัน แบบที่ทำกับฮยอกแจ” คยูฮยอนเวลาโกรธ มักจะสรรหาคำพูดทำร้ายจิตใจคนฟังได้ดีเยี่ยงนักแล ทีแรกฟังแล้วสะอึกถึงขั้นช็อก แต่มาถึงขั้นนี้ ขืนมัวแต่ช็อก คยูฮยอนก็หนีเขาไปสุดกู่เลยน่ะสิ

“ผมนอกใจฮยอกแจ ผมรู้....คุณไม่ชอบ ที่ผมหลอกคุณ หลอกฮยอกแจ คุณไม่ชอบคิบอมที่เขาใจร้ายกับคุณ คุณกลัวเขาทำแบบคุณกับฮยอกแจ คุณกลัวผมจะหลอกคุณอีก”

“ฉันไม่ได้กลัว” คยูฮยอนรีบค้าน

“คุณกลัว...กลัวผมทำคุณเจ็บอีก แบบที่คิบอมทำ”

“ฉันเปล่า”

“คุณกลัว”

ยืนเถียงกันไปมาอยู่นั่นแหละ ยังกับเด็กๆ คิบอมลอบ มองฮยอกแจที่ทำสีหน้าเจ็บปวดกับคำพูดของคยูฮยอน ฮยอกแจเห็นสองคนนี้ รีบเดินตามมา ทันได้ยินที่คยูฮยอนพูดถึงตัวเองด้วยความเป็นห่วง

เมื่อมีคนนึงเจ็บ...คนอื่นๆ ก็เจ็บไปด้วย

“ฉันขอโทษ” คิบอมที่เดินมาโค้งให้คยูฮยอน เล่นเอาทั้งหมดตกอยู่ในความเงียบ ไม่ไหวเลยเขา เขาควรจะทำแบบนี้ตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่สมกับเป็นเขาเลยนะ

“ฉันก็ขอโทษ” ฮยอกแจเองก็อีกคน เดินมาก้มหัวให้ คยูฮยอนทั้งสองคนน่ะแหละ น่าโหโม คยูฮยอนหันหน้าหนี ที่โมโหที่สุดก็คงจะเป็นความรู้สึกของเขาเอง เห็นแบบนี้ มันจะพาลเกลียดตัวเอง เขามีสิทธิ์อะไรไปบังคับฝืนใจฮยอกแจ ให้ต้องรู้สึกแบบเขา ฮยอกแจรักคิบอม รักแบบที่เขาเคยเป็น เขามีสิทธิ์อะไรไปยุ่ง

อยากจะให้หน้าหม่นหมองของฮยอกแจกับคิบอมที่กำลังมองเขาอยู่หายจากความรู้สึกนี้ แต่คยูฮยอนก็พูดไม่ออก เขาไม่อยากจะให้มันเป็นแบบนี้

คยูฮยอนเลี่ยงเดินหนีออกมา ก็เพราะว่าเป็นคนสำคัญทั้งสองคน ถึงได้รู้สึกแย่แบบนี้ เขาไม่ชอบใจก็ไม่ควรไปยุ่ง กับความรักที่สองคนนั้นสร้างขึ้น อย่าทำให้เขารู้สึกเกลียดตัวเองได้ไหม อยากจะรักกันก็รักกันไปเลย

ฮยอกแจมองตาคยูฮยอนด้วยสายตารู้สึกผิด แต่คิบอมก็ยังคงจะจับมือของฮยอกแจไว้แน่น ไม่อยากจะปล่อย

ความสัมพันธ์ดำเนินมาถึงขั้นที่ต่างคนต่างก็เจ็บปวดอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง







“ฉันไม่เข้าใจสองคนนั้น ฉันก็เลยเจ็บ”

“อย่าคิดมากเลย คุณจะไปสนคิบอมทำไม คิบอมมันไม่ได้รักคุณแล้ว”

“ฉันไม่เข้าใจแล้ว ความรักมันเป็นยังไง”

ได้ยินคยูฮยอนพูดออกมาแบบนั้น ซีวอนก็ไม่พูดอะไรต่ออีก คำพูดมากมายที่เขาสามารถสรรหามาพุดพร่ำให้คยูฮยอนได้ฟังอีก

เขาก็ชักจะไม่แน่ใจ ความรักมันเป็นยังไงกันนะ เข้าก็ชักจะไม่เข้าใจ
หรือว่า เขากำลังจะเข้าใจมัน เป็นแบบนั้นได้ไหม คยูฮยอน...

“นี่ นายว่างไหม” หน้าเรียวหันมาถาม ซีวอนเม้มขบริมฝีปากตัวเองอย่างขัดใจ คยูฮยอนอยากได้คำตอบอีกเหรอ ก็ที่เดินตามต้อยๆ มันยังว่างไม่พออ่ะเหรอ

“ฉันไม่อยากไปนั่งดื่มคนเดียว”

คยูฮยอนบอกอย่างนั้น ซีวอนถึงได้รู้ว่า คนอย่างคยูฮยอนดื่มเป็นกับเขาด้วย








เออ เชื่อแล้ว ว่าดื่มเป็น

เห็นอย่างนี้คยูฮยอนคอแข็งมากกว่าที่คิด ซีวอนก็เพิ่งจะได้รู้ คนข้างกายดื่มเอาดื่มเอา ขวดแรกหมดไปแล้ว เริ่มขวดที่สองก็ถูกเปิดอย่างรวดเร็ว มานั่งเฝ้าคยูฮยอนดื่มโดยแท้ คยูฮยอนเงียบ มองหน้าเขาแล้วก็ดื่ม บรรยากาศในร้านมืด เสี้ยวหน้าเรียวก็ยิ่งดูเศร้าสร้อยเข้าไปอีก

เมื่อถึงจังหวะเพลงช้า อาการปวดใจมันหน่วงเกินไปไหม เหนื่อย..ทำไมถึงรู้สึกเหนื่อยขนาดนี้

เวลาเครียดเขาก็ชอบหาเรื่องดื่มให้เมา ตอนนี้เขากลับเครียดกว่าที่เห็นคนข้างกายเริ่มจะเมา แก้มแดงเปล่ง ตาเยิ้มด้วยฤทธิ์แอลกอฮอลล์ คนคอแข็งดื่มจนเมา เขายังไม่ค่อย.. บางที่ของพวกนี้มันไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไหร่

ซีวอนเกยคางลงกับข้อศอกมองเรียวปากที่จ่ออยู่กับขอบแก้ว คนถูกมองหันมามองตอบ สายตาที่จิกมองเขาก่อนจะยกดื่มนั้น กวนได้น่ารักชะมัด

“อย่าเอาสายตามากวนฉัน หลับตาเดี๋ยวนี้!” ปากแดงๆ สั่ง จิกตาดุให้ทำตามที่พูด คนเมา เมาแล้วหาเรื่องกันจริงๆ เอาวะ หลังตาก็หลับตา


...นิ่ม… ไอ้ความรู้สึกที่มันแตะริมฝีปากนี่มันนิ่ม

ซีวอนลืมตาทันควัน ก็เลยได้เจอสายตากัดจิกของคยูฮยอนอีกเช่นเคย ตาดุคงจะบ่นเรื่องที่ให้หลับตา โอเค หลับก็หลับวะ เผื่อว่าลืมตาขึ้นมาอีกที จะมีแต่เรื่องดีๆ






ซีวอนคิดถึงริมฝีปากนุ่มๆ ที่ขโมยจูบเขาก่อนมาตลอดทางที่ขับรถไปส่งคยูฮยอนที่บ้าน คนเมาหลับสนิท ศรีษะสั้นน้อยๆ ตามแรงวิ่งของรถ ลิ้นเขาที่สอดเข้าไปโต้ตอบนั้นคยูฮยอนยอมให้จูบตอบอย่างว่าง่าย เขาจะมีความสุขกว่านี้ จูบแบบคนเมา มันไม่มีความหมายพิเศษอะไร รู้สึกดีแค่ชั่ววูบแค่นั้น


อยากจูบที่เต็มไปด้วยรัก รักที่คยูฮยอนบอกว่าไม่รู้จัก

ความสัมพันธ์ของเราคงไม่คืบหน้าไปง่ายๆ เขาคงจะต้องอดทนรอ จนกว่าจะถึงวันนั้น เมื่อคยูฮยอนพร้อมจะเปิดใจให้






“เป็นยังไงบ้างครับเมื่อวาน”

ซีวอนหยุดกับการจัดการอาหารในจานตรงหน้าซะเดี๋ยวนั้น แม้ทงเฮจะถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแค่ไหน ซีวอนก็ทำได้แค่ยิ้มเนือยๆ แล้วก็ส่ายหน้าปลงตก

“เหมือนจะมีอะไรคืบหน้า แต่บังเอิญเจอ ฮยอกแจกับคิบอมก็เลยจบแค่นั้น ไปดื่มกัน พอเขาเมาก็ส่งกลับบ้าน”

“ก็คืบหน้าแล้วนี่ครับ ได้ไปส่งบ้านแล้วไง”

“จริงเหรอ”

“ก็ได้จูบแล้วนี่ครับ”

ซีวอนเลิกตาขึ้น สายตายิ้มเป็นประกายของทงเฮบอกให้รู้ว่าทงเฮเห็น ทงเฮแอบตามไปเหรอเนี่ย ซีวอนยิ้มแล้วเอามือรูปคางด้วยความเก้อเขินที่ถูกเห็นแบบนั้น ความจริงมันไม่มีอะไรคืบหน้าจริงๆ นี่ ก็เขาเมา แล้วก็เอ่อ แล้วที่ไม่เล่าก็มัน...น่าอายนี่นาน ถูกจูบก่อนแบบนั้น

“แล้วนี่ทงเฮจะอยู่เกาหลีถึงวันไหนเหรอ”

“เที่ยวให้หนำใจอีกสักสองสามวันก็จะกลับล่ะ หลังจากนั้นก็คงจะมีแต่เรียนอย่างเดียว”

“แล้วจะไปไหนบ้างน่ะ แล้วมีเพื่อนเที่ยวยัง”

“ครับ มีแน่นอน” ทงเฮคลี่ยิ้มหวาน มือควานหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกง

“เพื่อนผมเอง คงมาถึงแล้ว ถ้างั้นผมก็ไปแล้วนะครับ” ทงเฮลุกขึ้นยืน รับโทรศัพท์แล้วเดินออกไปจากร้านอาหารอย่างไม่เร่งรีบ ซีอนมองตามไป ทงเฮอยู่ในชุดกางเกงผ้าสบายๆ กับเสื้อยืดสีโทนอ่อน ยังคงดูน่ารักยังไงก็ยังงั้น มองทีแรกนึกว่าจะน่ารักใสๆ เปล่าเลย ทงเฮบุคคลิกเป็นคนยิ้มง่าย เหมือนจะหัวอ่อน แต่นิสัยจริงๆ แล้วจริงจัง แล้วก็สุขุมเกินหน้าตานัก





ทงเฮออกข้ามถนนไปอีกฝั่ง ก็พบคนที่ยืนรออยู่ กลุ่มเพื่อนเขาสมัยมัธยมปลาย ที่ตอนนี้ต่างคนต่างแยกย้ายกันเข้ามหาวิทยาลัยกันแล้ว นานๆ เขาจะกลับมาที ก็ใจดีนัดกันมาเจอได้ ทงเฮถือว่าวันนี้เป็นวันเที่ยว ก็ปล่อยตัวตามสบาย ไปไหนไปกัน

รู้ตัวอีกทีก็คล้องคอกันออกจากผับอย่างทุลักทุเล ออกจากผับหนึ่ง เพื่อไปต่ออีกผับหนึ่งอย่างเมามันส์ ทงเฮสนุกกับการโยกย้ายส่ายสะโพกตามจังหวะเพลงมันส์ๆ ทงเฮเต้นไปเรื่อยจนเมื่อร่างเพรียวของคนๆ หนึ่งเข้ามาสะดุดสายตาของเขา

น้องคยูฮยอน อี ซองมิน ในมือมีแก้วทรงสวยที่มีแอลกอฮอลล์ฤทธิ์แรงอยู่ คนข้างๆ แม้เห็นแค่ด้านหลังก็รู้ได้ทันที คยูฮยอน





ซีวอนขับรถด้วยความเร็วสูง เผลอเหยียบมากไปจนเกือบจะถูกจับ อารมณ์ของคนรีบร้อนอยากจะเจอคยูฮยอนที่ทงเฮโทรมาบอกว่ากำลังดื่มอยู่คนเดียว เขาก็รีบพอมาถึงร้านก็ลงเอยแบบเดิม นั่งข้างๆ แล้วก็มองคยูฮยอนดื่มเอาๆ

จะนั่งนานแค่ไหนไม่บ่นเลย ถ้าก่อนจะดื่มช่วยกรุณาโทรเรียกเขาสักนิด
เมาแล้วเพี้ยนอันตรายชะมัด คนนี้น่ะ





“ขอบใจนะ” ทงเฮที่แอบหลบมาอยู่ในมุมมืดกับซองมินพูดขึ้น ซองมินยักไหล่ เรื่องแค่นี้มันหนักหนาตรงไหนกันนะ ตรงมาพูดขอบใจเนี่ย พูดเป็นด้วยเรอะ เพิ่งทำสัญญาสงบศึกชั่วคราวเพราะเรื่องพี่คยูฮยอน ซองมินก็เลยพูดดีๆ กับทงเฮเป็น

“พี่คยูฮยอนมีเพื่อนดื่มแล้ว ฉันก็กลับดีกว่า”

“เดี๋ยวสิ จะรีบกลับทำไม ฉันน่ะไม่มีคนดื่มเป็นเพื่อนนะ”

“อะไร เพื่อนของนายก็มีตั้งเยอะแยะ”

“แล้วไงเหรอ ฉันอยากดื่มกับเธอนี่ ไม่ใช่พวกมัน”

ตาทงเฮยิ้ม ปากยิ้ม พอเจอหน้าสวยๆ นี่ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ซองมินโทษว่าเป็นความผิดของแอลกอฮอลล์ที่เพิ่งจิบไปไม่ทันหมดแก้ว ตาเขาก็เลยเพี้ยนมองทงเฮน่ารักขึ้นมาได้ไง ไม่รู้!!

“งั้นป่ะ เปลี่ยนร้านเหอะ” ทงเฮพูดแล้วก็จับแขนซองมินให้เดินตามออกมา ซองมินมองไปที่คยูฮยอนที่มีซีวอนนั่งข้างๆ เป็นเพื่อน ก็หมดห่วงพี่ชายไปเปราะหนึ่ง






ที่ทงเฮเลือกร้านรามยอนริมถนน เพราะทงเฮรู้สึกว่า แบบซองมินไม่ได้เข้ากับสถานที่แบบนั้นเท่าไหร่ ทงเฮปล่อยแขนซองมินเมื่อถึงโต๊ะ หน้าสวยฉายแววหงุดหงิด ขัดใจอะไรสักอย่าง แต่ก็ยอมนั่งลงโดยดี

“ร้อนนะ ค่อยๆ กิน” ทงเฮบอกซองมินที่ทำท่าจะซัดรามยอนในชามทันทีที่เพิ่งได้ ไอร้อนพวยพุ่งขึ้นจากชามมันบ่งบอกถึงอุณหภูมิ ขืนรีบกิน ประเดี๋ยวปากแดงจะช้ำหมด ซองมินเหลือบตามองทงเฮที่คลี่ยิ้มกว้างมองเขา ทำเป็นเป่ารามยอนให้ดู แล้วให้เขาทำตาม

ติ๊งต๊อง!!

ซองมินเลยแกล้งทำเป็นเป่าแรงๆ ซอสของรามยอนมันเลยกระเด็นไปเปรอะแก้มทงเฮ ซองมินขำมาก พลางคิดว่าทงเฮคงทำหน้าโมโห แต่เปล่าเลย ทงเฮก็ยังคงยิ้ม มือปาดซอสออกจากแก้มแล้วเลียรอยเปื้อนซอสที่มือ ซองมินเลยนั่งกินรามยอนอย่างเรียบร้อยได้จนหมดจาน

ยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อกี้มันอะไรฟระ




พอดื่มโซจูกันหมดขวด มันก็อิ่มจนดื่มต่อไม่ไหว รามยอนหนักท้องซองมินมาก ออกมาเดินเลียบถนน ซองมินยืดแขนบิดขี้เกียจ อิ่มจนอึดอัด

“โอ้โห เธอมีพุงด้วยเหรอ”

ซองมินเอาแขนลงทันควัน ชายเสื้อที่เปิดให้เห็นท้องอวบๆ ของเขา ซองมินดึงมันปิดลงทันใด

“นายมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉัน”

“เอ้า แล้วทีเธอว่าฉันล่ะ ใช้สิทธิ์ตรงไหน”

“นาย” ซองมินกำมือแน่น มือชี้หน้าทงเฮอย่างหมั่นไส้ ปากคอร้ายนัก ผิดกับหน้าตาจริงๆ เชอะ

“เห็นไหมว่าเธอโกรธที่ฉันว่าเธอ ที่เธอว่าฉัน ทำร้ายร่างกายฉัน ฉันเองก็มีสิทธิ์โกรธเป็นธรรมดา ที่ฉันเคยว่าเธอเตี้ย ก็ขอโทษด้วยละกัน” ทงเฮพูดแล้วก็ยิ้ม ทำสายตาบังคับให้เขาต้องพูดคืนแบบเดียวกัน

“ฉันก็ขอโทษที่เคยว่าร้ายนาย”

“แบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย”

ทงเฮยิ้มขำกับสายตาจิกของซองมิน หน้าตาซองมินเปลี่ยนอารมณ์ได้รวดเร็วตลอดเวลา เมื่อกี้ยังทำหน้าตาว่าง่ายอยู่เลยนะ ประเดี๋ยวจะโกรธเขาอีกแล้วเหรอ เสียดายจัง เขาก็จะกลับแล้ว..คงอยู่เที่ยวเล่นกับซองมินได้อีกไม่นานแล้วสินะ




“หลับตา”

ซีวอนเลิกคิ้วขึ้น คยูฮยอนกำลังสั่งให้เขาหลับตาอีกแล้วเหรอ ซีวอนยอมหลับตาโดยดีรอให้สัมผัสนิ่มมาชนริมฝีปาก เขาถึงได้ขยับปากออกห่าง

“จะทำแบบนี้ทำไม คยูฮยอน” ซีวอนลืมตาขึ้น คยูฮยอนถึงได้สะบัดหน้ากลับไป เขาทำลายโอกาสที่จะได้ใกล้ชิด ถึงแม้จะเป็นแบบนั้นก็ตาม ก็ไม่สน จะปล่อยให้เมาแล้วทำแบบนี้ไปตลอดน่ะเหรอ

เมาจริงหรือแค่แกล้งเมา

“ฉันอยากปั่นหัวคนเล่น ช่วยเป็นเหยื่อให้ฉันหน่อยไม่ได้เหรอ” คยูฮยอนทำตาอ้อน แล้วก็ขยับตัวเข้ามานั่งใกล้ๆ เอนศีรษะซบกับไหล่เขา เขากำลังถูกคยูฮยอนปั่นหัวแบบที่คยูฮยอนบอก คิดว่าตัวเองจะทำเหมือนที่ฉันกับคิบอมทำงั้นเหรอ

แล้วเขากับคิบอมเคยปั่นหัวใครเล่น

ทำไมถึงได้คิดแบบนี้ ฉันมันดูแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ คยูฮยอน...



To -b Con


เรายิ้มปากจะฉีกเมื่อพิมพ์ตอนนี้จบ พอใจระดับมาก...กว่าจะพิมพ์จบได้


จะเร่งทำฟิคเรื่องอื่นๆ แต่ว่าช่วงนี้งานเยอะมาก อาจออกช้านิดนึงน้า!