SLEEPLESS OVER THE RAINBOW..

Title ::สลับคู่ ♥ มาชู้ชื่น

Couple :: WonKyu , BumHyuk, Dongmin

Author :: RyoHyuk

Note :: วอนนาบี แฮปปี้ วิธยู






-15-





ฝนหลงฤดู....เปียก


“เฮ้ย เกาหลียังหน้าร้อนอยู่นะเว้ย ตกมาทำไมวะ” คนพูดดูเหมือนไม่สบอารมณ์มาก ถ้าได้ฟังแค่เสียงอาจเข้าใจผิดไปได้ว่าซีวอนคนนี้เกลียดฝนน่าดู ซีวอนแค่ด่าฟ้าฝนไปงั้นเอง อันที่จริงซีวอนกำลังยิ้มอยู่ด้วยซ้ำ ที่ฝนตกลงมาเนี่ย ฝนตกช่วยทำให้บ้านเมืองโรแมนติกขึ้นอีกเยอะ ตกมาได้รู้เวลาดี คยูฮยอนกำลังจะออกไปนัดปะพบเจอเพื่อน แล้วคยูฮยอนนั้นใจร้ายกีดกันไม่ให้เขาไปด้วย ฝนเลยต้องตกลงมาช่วยเขาไง

“ตกลง ไว้ค่อยนัดอีกทีละกันนะ” คยูพูดกรอกโทรศัพท์ไปด้วยน้ำเสียงเสียดาย มองฝนเปียกบานหน้าต่างเม็ดน้อยใหญ่ด้วยความเสียดาย นานๆ ที่จะมีนัดกันสักที ฝนกับทำให้สถานที่ที่ตั้งใจจะไปกร่อยขึ้นมาถนัดตา ใครเค้าไปทะเลกันตอนฝนตก ใช่ไหมล่ะ

ร่างสูงโปร่งมีกล้ามแขนเป็นมัดๆ พอสวยงาม ยิ่งอยู่ในเสื้อยืดแขนกุดสีขาวด้วยแล้ว กล้ามแ
ซี วอนยิ้มแช่มชื่น คยูฮยอนน่ะสิยังคงเสียดาย ทำตาอาลัยอาวรณ์ซะมาก เห็นคนรัก (เหรอ..)หน้าตาไม่สดชื่น เขาก็พลอยจะห่อเหี่ยวไปด้วย

“ถ้าอยากไป ขนาดนั้น ฉันพาไปก็ได้” ซีวอนที่เดินมายืนพิงกำแพงข้างหน้าต่าง ยืนกอดอกเก็กหล่อมองออกมองออกไปยังสายฝนที่พร้อมใจกันเทกระหน่ำลงมา กระจกเงาเกิดฝ้าสีขาว

ขนพร้อมใจอวดคนมอง มายืนทำหน้าหล่อเสนอหน้าให้คยูฮยอนสนใจ ซีวอนยิ้ม เพื่อความสุขของแฟน (อื้ม) ไว้พาไปเลยก็ได้ ไม่ขัดข้อง ไม่มีปัญหา ไม่เล่นตัว ค่าตัวฟรีอีก สนใจไหมล่ะครับ

“ฟรีด้วยรึเปล่าล่ะ”

คำถามเดียวซีวอนจอด สนิท เล่นต่อคำไม่ได้อีก เอาเป็นว่าตั้งแต่กลับจากทะเลเมืองร้อนเขาก็พยายามสร้างเนื้อสร้างตัวอีก ครั้งละกัน แม้จะหมดไปกับค่าเหล้าเยอะไปหน่อยก็เถอะ ช่วงหลังก็เพลาลงเยอะ หลังจากหมดปัญหากับหวานใจ พอจะเข้าใจกันได้ในระดับหนึ่ง ก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งมันอีกต่อไป อาจมีบ้างที่ออกไปสังสรรค์กับเพื่อนฝูงบ้างนิดนึง

“คุณเป็นแฟนผม ก็ต้องฟรีอยู่แล้วล่ะครับ”

มามุขนี้คยูฮยอนขอลาออกเลยล่ะได้ไหมฮะ

“ถ้าฉันให้พ่อกับแม่ไปด้วย ได้ไหมล่ะ”

รู้ ตัวไหมคยูฮยอนว่าพูดอะไรออกมา เรียวปากคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นเขามีท่าทางใบ้กิน นี่คงคิดเอาเอาสิว่าเขาไม่มีเงินถลุงพอ หน้าตาคุณแบบสนุกมากที่ได้แกล้งผม ที่ผมเอ๋อจนพูดอะไรไม่ออกนั้น เป็นเพราะเป็นปลื้มที่ผมจะได้พบปะกับพ่อตาแม่ยายตะหากครับคยูฮยอน เห็นว่าต้องไปควบคุมงานอีกเมือง ทำให้ไม่ได้อยู่ที่บ้านในโซล ยังไม่เคยเจอสักที

ไม่ได้กังวลนะพบพ่อแม่น่ะ ถ้าคุณกล้าพอผมจะกังวลอะไร ถ้าคุณถูกไล่ออกจากบ้านด้วยเรื่องแค่นี้ บ้านผมก็เต็มใจรับ กางมุ้งรออยู่แล้ว พอดีที่บ้านมีทายาทชายเยอะ ใครอยากจะสืบสกุลก็สืบไป ใครอยากจะมีผัวหรือไปเป็นเมียเขา พ่อก็ไม่มาวุ่นวายอยู่แล้ว ก็เมียพ่อมีหน้าอกหน้าใจ เป็นผู้หญิงซะที่ไหน หึหึ

แต่ไอ้ที่คุยๆ มา จะไปไหนกันฟระ?

“คุณพี่คยูฮยอน หิวข้าวแล้ว ไปกินข้าวกัน” อี ซองมินคนสวยเดินลงมาจากห้อง น้ำเสียงยิ้มแย้ม หน้าตามีออร่าแห่งความสุขอาบไล้ใบหน้า ใครในที่นี้จะสุขีเท่าซองมินไม่มีอีกแล้ว ทำไมน่ะเหรอ คยูฮยอนไม่รู้หรอก ถ้าลองให้เดา ต้องเป็นเรื่องหัวใจแน่ อาทิตย์หลังอี ซองมินน้องชายเขาแชทกับทงเฮในเอ็มแทบทุกคืนนี่ คยูฮยอนได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักชอบใจดังมาจากห้องน้องชาย พอแง้มประตูไปดู ถึงได้รู้ว่าซองมินกำลังเล่นเวปแคมกับทงเฮ สำหรับคู่นี้ ระยะทางไม่เป็นอุปสรรคหัวใจเลย

“อ้าว พี่ซีวอน”

ซีวอนคลี่ ยิ้มมองน้องชายของคยูฮยอนในชุดกางเกงขาสั้นกุดเปิดเปลือยขาขาวผ่องเป็นยองใย น่ามอง เสื้อแขนกุดคอกว้าง เดินกระโดดตัวลอยที หน้าท้องขาวจะแล่บให้เห็น ซีวอนมองเปรียบเทียบกับคยูฮยอน คนพี่ไม่ใช่ว่าเทียบเคียงคนน้องไม่ได้หรืออะไร เพียงแต่ พอเขามาทีไร เสื้อผ้าประมาณนี้มันถูกซักหมดหรือไง ทั้งๆ ที่อยู่บ้านก็ใส่เสื้อยืดตัวยาว กางเกงขายาว ไม่ก็ขาสั้นพอดีตัว โจ คยูฮยอนนี่ถ้าไม่แต่งงานออกเรือน คงไม่นุ่งน้อยห่มน้อยต่อหน้าว่าที่…แฟนหรอกสินะ

“ทำไว้ให้แล้วล่ะซองมิน”

“จริงเหรอ โอเค งั้นไว้เย็นๆ ค่อยออกไปก็ได้”

“ไปเองนะ พี่จะนอนอยู่บ้าน”

“ไปด้วยกันสิ ไหนๆ ก็ไหนๆ ก็ไปเดินเที่ยวด้วยกันเลย”

“ก็ ให้ซีวอนไปเป็นเพื่อนสิ” คยูฮยอนบ่างเบี่ยง ไม่หันไปมองหน้าซีวอนเลย ขี้เกียจมองสายตาวิบวับอ้อนวอน วันหยุดทั้งที ขอนอนให้สบายๆ อยู่บ้านล่ะกัน ไหนๆ ก็ไม่ได้ออกไปไหนแล้วนี่

“เดี๋ยวผมก็ฉุดแฟนพี่ หนีเลย” อี ซองมินกล้าพูดเนอะ มั่วกันไปเก่งจริงๆ เนอะ ทั้งสองคน ยืนยิ้มให้กันอย่างรู้ใจกัน แอบไปเตี้ยมเป็นพี่น้องกันมาด้วยอ่ะ เรียกซีวอนพี่ชาย พี่ชายไม่หยุดปาก

“ฉุดไปให้ไกลๆ เลยนะ” แน่นอนว่าโจ คยูฮยอนไม่ขัด อยากจะพาฉุดไปบุกขั้วโลกเหนือหรือขั้วโลกใต้ ไปเลย ไม่ต้องรีบกลับยิ่งดีมาก

“ซองมินฉุดพี่ ก็ได้แค่ร่างกายพี่ หัวใจพี่ หนีไปไหนไม่ได้แล้วนอกจาก......”

ซีวอนหน้าเหวอ พูดยังไม่ทันจบประโยคดี คยูฮยอนเดินหลบออกไปหน้าบ้านเฉยเลย ปิดประตูไล่หลังด้วย ไม่ได้ตั้งใจฟังกันเลย ใจร้ายอ่ะ

แน่ นอนว่าซีวอนไม่รอช้า ออกไปหน้าบ้านก็ติดฝนแหงกไม่ได้ไปไหน คงอยากทำบรรยาอาศโรแมนติกกับเขาสองคนสิท่า ซีวอนตามคยูฮยอนออกไปโดยไว เหลือคนน่ารักยืนยิ้ม แล้วหยิบโทรศัพท์ของตัวเองมาเปิดฝาผับ ดูรูปคนที่อยู่ในหน้าจอเล่นๆ

อี ทงเฮในภาพผมสั้นๆ ไม่ยาวเหมือนทุกที เพราะทงเฮชอบบ่นร้อนกับผมยาวเคลียไหล่ของตัวเอง ซองมินก็เลยแน่ให้ไปตัด ผลออกมาก็เลยหล่อแบบที่เห็นนี่ล่ะ ผมสั้นๆ กระชากใจ ชอบมากทรงนี้ ทงเฮหล่อมากจริงๆ ไม่เหลือเคล้าผู้ชายสำอางค์นุ่มนวลคนเก่าเลย ทำผมทรงนี้แหละถึงจะเหมาะกับคนปากร้าย ชอบดุ เก็บรอยยิ้มชั่วร้ายไว้ภายใต้ใบหน้ายิ้มชวนมอง อี ทงเฮหล่อขาดใจ!

เออ เออ เออ คิดถึงมันอยู่นั่นแหละซองมิน เป็นบ้าอะไรนัก งี่เง่าจริงๆ เอาแต่คิดถึง หึยๆ เซ็งจะแย่แล้ว เมื่อไหร่จะกลับมา อยากจะ..โอ๊ย คิดอะไรอยู่วะเนี่ย ซองมิน ถ้าไม่รีบกลับมานะ จะหาผู้ชายดีๆ แถวนี้แทน หึย

อี ซองมินหยิบโทรศัพท์ จะโทรข้ามประเทศเรอะ เออน่ะสิ อยากคุยดับโมโห อยากจะเจอ ถามไปก็บอกมา จะกลับแล้วอย่างนั้นอย่างนี้ ติดวิชาที่ต้องไปค่ายห่าเหวอะไรไม่รู้ ระบบการศึกษามันจะเรื่องมากกับนักศึกษาไปถึงไหน อี ซองมินกดเบอร์ที่เมมไว้เป็นเบอร์แรก แน่นอน รหัสประเทศบันทึกไว้หมด ขาดอย่างเดียว ความหน้าด้านที่จะโทร

อี ซองมินฮึดฮัด เดินไปมา ไม่รู้จะทำอะไร เปิดทีวีก็แล้ว หาซีรี่ย์ดูก็แล้ว มันยิ่งแล้วจะหงุดหงิดอาการหนัก ซองมินเปิดไปเจอโฆษณาสถานที่ท่องเที่ยวในเกาหลีเนี่ยแหละ ริมหาดหน้าร้อน อยากไป บอกพี่ซีวอนคงใจดีพาไปแน่นอ คิดได้ดังนั้นซองมินก็เปิดประตูบ้านออกไป บังเอิญจังที่คุณผู้ชายสองคนที่ยืนกินลมชมฝนอยู่ข้างนอกนั้นมีสมาธิกับ เรื่องที่ทำเกินเหตุ ไม่สนใจแล้วว่าใครหน้าไหนจะโผล่มาเห็นตอนกำลังจูบ!

ซอง มินอ้าปาก มอง มองและก็มองไม่ละสายตา พี่ซีวอนกอดพี่ชายเขา มือพี่ชายเขาวางบนหน้าอก คาดเดาได้ว่าคงจะต่อต้าน นี่ต้านแล้วยังกอดกันซะแน่นเชียว เอ่อถ้าสมยอมเมื่อไหร่ เอ่อ ไม่อยากจะจินตนาการต่อ

โทรศัพท์ในมือที่ยังคงกำไว้สั่นระรัวพร้อมริ งโทนสวยหรู พี่ซีวอนก็เข้าไปง้อ นี่ฉันจะมองไปถึงไหน ซองมินรู้ตัวก็ถอยร่นออกมาให้พ้นรัศมีประตู พอแน่ใจว่าใครโทรมาก็ปล่อยให้ดังสักสามรอบ เอาคืนที่ปล่อยให้เขารอ แต่จริงๆ แล้วถ้าทงเฮไม่โทรมา ซองมินก็ไม่โทรไป

“ฮัลโหล”

ไม่โทรหาฉันกี่วันแล้วเหอะทงเฮ

“ฮัลโหล ทงเฮพูดครับซองมิน”

มีธุระอะไรอีก ไม่โทรมาตั้งสามวัน เชอะ

“ทำอะไรอยู่”

อธิบายไม่เข้าหูไม่ฟังด้วย!!

“เดินเข้าเกต”

“อะไรนะ!” ซองมินหยุดคิดฟุ้งซ่านเป็นบ้าเป็นบอ เดินเข้าเกตเหรอ? หรือว่า....หรือว่า

“กำลังกลับเกาหลีไง”

“กลับ มาทำไม” ปากไม่ตรงกับใจเอาซะเลยนะ อยากให้เขากลับมาไวๆ ก็รีบเร่งเซ่ คิดได้แต่ทำไม่ได้ อะไรๆ ก็ไม่รู้มันค้ำคอ จนขยันไม่ได้ แม้แต่จะแสดงความรู้สึกตัวเองจริงๆ นอกจากทำเป็นจะสนใจ กับคอยหลอกล่อให้ทงเฮตามมาถูกทางแล้ว อย่างอื่นกล้าเรอะ ไม่เลย

“ก็อยากเจอ...ใครสักคน”

ก็พูดออกมาสิว่าใครสักคนนั้นคือฉัน แค่นั้นเอง

ซอง มินเชื่อแล้วล่ะว่าความคิดถึง ห่วงหา โหยหาห่าเหว มีแรงมากพอที่จะทำให้ยอมรับความจริงบางเรื่องได้ง่ายๆ แต่ก็ยังติดที่ ถ้าทงเฮไม่พูด ฉันก็ไม่พูด อะไรแบบนี้

“เออ นี่ ทงเฮ ไปเที่ยวทะเลกัน ทะเลเกาหลีน่ะเคยไปหรือยัง”

“เคยแล้ว”

ลืมไป นายก็คนเกาหลีนี่ แต่ตอบอย่างอื่นไม่เป็นเรอะ

“ถ้าไม่กลัวเบื่อ อยากจะไปกับฉันอีกไหม”

“ฉันไปแน่นอนซองมิน แต่ขอเวลานอนพักสักสองวันนะ เหนื่อยมากเลย หลายวันนี้ไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจาก......”

ก่อนที่จะทนฟังอี ทงเฮพล่าม ซองมินตั้งท่าเตะลมคิดเอาว่าคนพูดอยู่ตรงหน้า เดี๋ยวเจอกันเมื่อไหร่จะได้ไม่พลาด

คู่ นี้คงอีกนานน่าดูกว่าจะยอมเข้าหากันดีๆ ซองมินก็ดุงี้ ทงเฮก็แอบนิสัยไม่ดี รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ดูออกหมด แต่ขอให้ได้กวนซองมิน กวนหน้าหวานๆ ให้มีอารมณ์ขึ้นลง สนุก


.
.


คยูฮยอนรู้สึกถึงไอ ร้อนแผ่วจรดบนหน้าผาก คนที่กอดโอบตัวเขาอยู่เลื่อนตำแหน่งจากริมฝีปากไปยังโหนกแก้ม หน้าผาก...ใบหน้าซีวอนเลื่อนต่ำเมื่อระดับสายตาเท่ากัน ใจเต้นรัวหลังจากจูบเสร็จ เหลือเกินจริงๆ ซีวอน แค่เผลอหน่อยเดียวก็หาโอกาสจูบเขาได้แล้ว ไม่ได้ใจอ่อนยอมให้ เปล่าเลยนะ คยูฮยอนแก้ตัวให้ตัวเองเสร็จสรรพ ลืมๆ ไปไอ้อาการที่พอปากแตะกันเข้าหน่อยก็ลืมมันทุกอย่าง มือยกจะผลักออก พอลิ้นส่งเข้ามาข้างใน มันรู้สึกแปลก..อยากรู้ อะไรบางอย่างในใจ

“นึกว่าจะถูกตบ”

ทำเป็นพูด พอเขาตบ ก็หลบได้นี่

“..ฉันไม่ใช่เด็กๆ แล้ว ก็แค่จูบ”

คน พูดยักไหล่คนฟังคลี่ยิ้มนึกถึงรสจูบเมื่อครู่ อย่างที่คิด ตอนมีสตินั้นมันก็ต้องดีกว่าอยู่แล้ว อย่างน้อยก็รู้ว่าคยูฮยอนยอมให้จูบ ดีใจมาก

“นั่นสิ ก็ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อย” ซีวอนหัวเราะที่คยูฮยอนทำเป็นค้อนตาคว่ำ พูดอะไรหน่อยไม่ได้ ทำเป็นเขินเดินเข้าบ้าน แต่พอซีวอนจะเข้าไปบ้าง ประตูบ้านดันล็อก คยูเอาแล้วไง ทำไงเนี่ย เอ้ย แย่แล้ว

“คยูฮยอน เปิดประตูหน่อย!!!”
.
.

“ฮัด ชิ้ว!!” ซีวอนจามแบบนี้สองทีติด เป็นผลของการนั่งๆ นอนๆ ยืนตากฝนอยู่หน้าบ้านเกือบชั่วโมง คยูฮยอนไม่เปิดเองไม่พอ ยังไม่ให้ซองมินเปิดให้อีก ใจร้ายอ่า คยูฮยอนหน้าตาย เปิดทีวีหาหนังดู ไม่สนใจก็คือไม่สนใจ

“ไปเล่นเกมส์กันป่ะ” ดีที่ซองมินยังใยดีกับซีวอนอยู่บ้าง พาไปเล่มเกมส์อีกห้อง คยูฮยอนเหลียวมองตามก็เฉย ได้ยินเสียงเกมส์ดังสนั่นมาจากอีกห้องก็คลี่ยิ้ม

อยากแกล้งบ้าง มีปัญหาไหมซีวอน


ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จะพยายามอีกครั้งสำหรับความรัก ความเจ็บปวดที่ฝังใจปล่อยมันไว้ จะไม่กลับไปแตะต้องอีก อะไรที่ไม่เคยเข้าใจ หลายเหตุผลที่หาคำตอบไม่ได้ ความรู้สึกของคนเราที่เปลี่ยนไปตามช่วงเวลา จะไม่ฝืน...ตัวเอง คิดมากไป เหนื่อยเปล่า

แต่ก่อนอื่น


.
.


คนนั่งรอมอง ดูนาฬิกา ลุกลี้ลุกลน ร้อนรน มองหาเจ้าของข้อความที่ส่งมานัดสถานที่และเวลา สถานที่เก่า...ที่เคยมีคยูฮยอนกับเขา คิบอมไม่ได้บอกฮยอกแจ ไม่อยากบอก บอกไปก็กังวลคิดมากอีก

คิบอมเอาสิ่งของ หลายสิ่งหลายอย่างที่คยูฮยอนเคยให้เขามาตามที่เจ้าตัวต้องการด้วย ไม่ว่าจะเป็นเสื้อที่เคยให้เขาในวันเกิด ถุงมือ สร้อยคอ... หลายสิ่งที่เจ้าตัวไม่ต้องการให้มันอยู่กับเขาอีกต่อไป

มองสร้อยในมือ คิดถึงรอยยิ้มที่มอบให้เขาตอนนั้น...

คิบอมเสมองออกไปยังนอกหน้าต่าง หลายความรู้สึกเจ็บที่บีบใจให้ต้องทุกข์ หลายเรื่องที่ยังไงก็คงไม่ลบเลือน



ลาก่อน..


ไอ เย็นที่เกิดเป็นฝ้าบนกระจก มีคำว่าลาก่อนเขียนจากมือคยูฮยอน แม้ตัวหนังสือจะกลับด้านแต่ก็อ่านไม่ตกสักคำ คยูฮยอนไม่ยิ้มแต่ก็ไม่ได้บึ้ง คิบอมสำนึกได้ว่าตัวเองช่างใจร้ายกับคยูฮยอนนัก อยากให้โกรธ เกลียดเขามากกว่าที่จะต้องมาจากกันด้วยความรู้สึกเสียดาย ในความสัมพันธ์ที่ดีๆ ที่เคยมีให้กันมา

คิบอมวิ่งออกไปหา คยูฮยอนไม่หนีไปไหน แต่ก็ไม่พูดอะไร

“..นี่” คิบอมยื่นเสื้อให้คยูฮยอน ส่วนของอย่างอื่นที่อยู่ในถุงก็ถือมันไว้ กำแน่น แล้วก็ยื่นให้


“ลาก่อน...”


ตลอดเวลาที่หัวใจยกให้คิบอม...จบกันแค่นี้ เพราะฉัน...มีเหตุผลที่จะจากนายได้แล้ว

“ฉันไม่ได้รักคิบอมแล้ว”

คิบอมเตรียมใจไว้แล้วว่าสักวันคยูฮยอนต้องรู้สึกแบบนี้ ตั้งแต่คิดจะปล่อยมือจากคนๆ นี้ไป

“อยากรู้ไหมว่าทำไม”

คิบอมพยักหน้า ทั้งๆ ที่ไม่อยากฟัง ปฏิเสธสิว่าไม่เจ็บสักนิด

“เพราะว่าเค้าแคร์ฉัน”

เหตุผลง่ายๆ ที่คยูฮยอนสรุปรวดรัด จบความวุ่นวายในใจทุกอย่าง พอแล้วกับความเสียใจ เสียน้ำตา โง่..งม

“เค้าไม่ได้ดีไปกว่าคิบอมเลย ทั้งนิสัยก็แย่พอๆ กัน ไม่ใช่เพราะหล่อกว่า รวยกว่า แต่เพราะว่าเค้าแคร์ฉัน”

คำพูดของคยูฮยอนจี๊ดเกินไป จี้ใจดำตัวเขาจริงๆ

เค้าที่ว่าคือซีวอนสินะคยูฮยอน ไอ้บ้าซีวอน...ในที่สุดเค้าก็เห็นความดีแก ดีใจด้วยล่ะกัน...ที่สำคัญ ดูแลคยูฮยอนให้ดีๆ ด้วย...


“เรา..ไปดื่มกันอีกได้ไหม”

ลาก่อนความรักระหว่างเรา ที่เหลือขอเป็นคนๆ นึงที่รู้จักกันห่างๆ ในฐานะเพื่อน ใจนายจะยังมีที่ว่างพอให้ฉันยืนอยู่ตรงนั้นไหม

คยูฮยอนไม่ตอบแต่โทรเรียกฮยอกแจออกมาเลย ฮยอกแจดูน้ำเสียงดีใจ...ที่เขาเป็นฝ่ายโทรไปก่อน

ไม่สนิทใจกับการพูดคุยกันสองต่อสองเหมือนเดิม

ไม่มีทางเหมือนเดิม.....ในเมื่อเลือกบางสิ่ง อีกสิ่งก็ต้องสูญเสียไป





เคยแน่ใจไหมว่าความรักที่เกิดขึ้น มันใช่...แล้วจริงๆ

คนที่อยู่เคียงข้างกันตอนนี้ใช่หรือไม่




ถึงตอนนั้นก็รู้เองแหละน่า...





จบกันที เรื่องวุ่นวายของฤดูปั่นป่วน


hope u smile….




End….last sp* next time


อย่างที่วงเล็บไ้วค่ะ L..ast จริงๆ ค่ะ ยิ้มๆ ยิ้ม จบแล้วค่ะ
อย่าว่าอย่างงั้นอย่างนี้เลย เรื่องนี้มันจบแล้วจริงๆ นะ ทุกอย่าง อารมณ์ ความรู้สึก


ขอคอมเมนท์ปิดท้ายหน่อย อยากจะด่า? หรือชม?

ขอบคุณความทรงจำดีๆ ที่ทุกคนมอบให้มาตลอดตั้งแต่ซัมเมอร์ยันหน้าหนาว ขอบคุณมากค่ะ
ขอบคุณมากกกกก มากๆ จริงๆ

คอมเมนท์ดีๆ จะนำไปพัฒนาฟิคเรื่องต่อไป