จินคาเมะตอนพิเศษ

แต่งจบสักทีเรื่องนี้

อิอิ

จะอ่านตอนเก่าก็จิ้ม 1 2 3 4

 

 

.....Have You Ever Felt loved ....

....speacial....

....JINxKame ....

....By jineya ....

 

 

“คาเมะ”

 

ร่างบางหันไปมองคนที่เรียกเขา อาคานิชิ จิน ที่ทำหน้าบึ้งมาแต่ไกล ร่างบางถึงกับร้องเหวอในใจ รีบซุกบัตรที่อยู่ในมือของตัวเองเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อโคท  ช่างบังเอิญจริงๆ ที่เจอจินที่ห้างนี่   ไหนบอกว่าจะไปดริ้งค์กับยูอิจิไง คาเมะยิ้มเจื่อน เห็นสายตาคาดโทษของจินแล้วก็แหย

 

เขาเพิ่งจะโกหกจินไปว่าออกมาหาไม่ได้ ต้องเฝ้าบ้านให้แม่ไปแท้ๆ

 

“ซ่อนอะไร ฉันเห็นนะคาเมะ” จินล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคาเมะ  ความโกรธก็คลายลงไปเปราะหนึ่ง ก็ที่อยู่ในมือมันตั๋วหนัง เรื่องที่เขาอยากจะดู  มีอยู่สองใบพอดี คงกะจะเซอร์ไพรส์เขาล่ะสิ

 

“ทีหลังมาซื้อพร้อมกันก็ได้  ไม่ใช่แอบหนีมา เข้าใจ๊” จินจิ้มที่หน้าผากคาเมะ คาเมะรีบสั่นหัว

 

“ใครบอกว่าจะดูกับจินกัน” ร่างบางปากแข็งไปงั้นเอง ก็จินเล่นรู้ทันไปทุกอย่าง แบบนี้ ถ้าเขาอยากจะทำอะไรสักอย่างที่มันพิเศษสักหน่อย ถึงแม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อยเช่นตั๋วหนังเนี่ย ก็ทำไม่ได้พอดี

 

เรื่องโรแมนติกที่ห่างหายไปนาน...ตั้งแต่คบกันมาน่ะ นานๆ ทีก็อยากให้มีบ้าง

 

คาเมะเมินหลบสายตาคม

 

“งั้นเหรอ” จินยัดตั๋วหนังกลับใส่กระเป๋าคาเมะเหมือนเดิม แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก หันหลังให้เขาทันทีทันใด คาเมะเพิ่งเห็นว่ายูอิจิน่ะ นั่งอยู่ในร้านอาหารในห้างนั้นเอง

 

คาเมะเม้มปาก กำตั๋วหนังในเสื้อ แล้วก็เดินแยกไปอีกทาง

จินโกรธ...เขาก็โกรธ

 

ทั้งๆ ที่จินก็ไม่มีสิทธ์จะโกรธสักหน่อย เขาต่างหากที่อยากจะเดินหนี แล้วถ้าจินตามมาง้อ เขาก็จะยิ้มและหัวเราะ บอกไปว่า ล้อเล่นน่า  รู้ว่าผิดที่โกหกบอกว่าไปดู ไม่เห็นต้องเย็นชาใส่เลย ทำไมจินทำแบบนี้...ถ้าสังเกตดีๆ ก็รู้นี่  ว่าเขาล้อเล่น....

 

คาเมะนั่งละเหี่ยใจอยู่ในร้านกาแฟ หยิบหนังสือที่ซื้อมาอ่านอย่างฟุ้งซ่าน

 

“อ้าว คาเมะ” จุนโนะส่งเสียงทักเมื่อเห็นคาเมะแล้วเดินเข้าไป ร่างบางเงยหน้าจากหนังสือก็เห็น จุนโนะกับเด็กคนนั้น ยามะพี...สองคนนี้เป็นแฟนกันแล้ว และวันนี้ก็คงมีเดท เป็นเรื่องปกติของคู่รักน่ะแหละ เขาก็เห็นจุนโนะสวีทกับยามะพีนี่จนชินแล้วด้วย  ก็ตั้งแต่เขากับจินคบกัน ก็ไม่เคยไปยุ่งวุ่นวายกับจุนโนะอีกเลย 

 

“กินคนเดียวเหรอ นั่งด้วยกันดีกว่าไหม”

 

“นั่นสิ” ยามะพียิ้มให้อย่างเป็นมิตร ไม่เคยติดใจกับเรื่องเก่าๆ ที่ผ่านไปแล้ว เพราะยังไง ตอนนี้รุ่นพี่ก็เป็นของเขาเพียงคนเดียว

 

คาเมะพยักหน้ารับ เขาก็ไม่ได้อยากนั่งคนเดียวนักหรอก มีจุนโนะกับยามะพีมานั่งด้วยก็ดีเหมือนกัน

ทั้งที่จริงๆ แล้วอยากให้คนนี้นั่งอยู่ตรงข้ามเป็นจินก็ตาม แล้วเขาจะทำยังไงล่ะ

 

รู้สึก...ตัวเองชักจะเอาแต่ใจขึ้นทุกที

นิสัยเสียของใครนะ...

 

 

 

จินที่กำลังเดินตามหาคาเมะ ตั้งใจจะกลับมาง้อ พอเห็นว่าคาเมะกำลังนั่งอยู่ในร้านกับจุนโนะและก็ยามะพี.. หน้าหวานยิ้มหัวเราะอย่างสดใส เคืองคาเมะขึ้นมาทันใด เพิ่งทะเลาะกัน ก็ยังไปยิ้มแย้มกับคนอื่นได้...

 

เขาโกรธ....ก็ไม่สนใจงั้นสิ

จินโหมดงอนและอารมณ์เสียเดินหน้าบึ้งกลับไปตามทางเดิม

 

 

 

คาเมะกลับไปที่บ้าน ยังเงียบ ไม่มีคนอยู่เช่นเดิม ก็จริง...แม่ให้เขาเฝ้าบ้านจริงๆ นี่

ร่างบางหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา  ไม่มีรายชื่อ ไม่มีเบอร์จิน ไม่มี miscall ใดๆ ทั้งนั้น

 

คาเมะเดินไปที่ตู้เย็น หยิบนมออกมาเทใส่แก้ว ดื่มไปได้นิดหน่อย หิ้วขนมออกมากองไว้ที่หน้าทีวี เสียงเพลงจากทีวีดังก้อง แต่ความโหวงเหวงข้างในใจมันก็ยังเท่าเดิม ร่างบางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากอีกครั้ง จ้องมองเจ้าของหัวใจผ่านทางหน้าจอจนพอใจก็กดโทรหาจนได้

 

จินไม่ตามมาง้อเลย...เขายังเดินไปเห็นจินนั่งอยู่ในร้านกับยูอิจิอยู่เลย คาเมะอดน้อยใจ อยากจะโกรธจินขึ้นมาบ้างแล้ว

 

เสียงสัญญาณดังสักสองสามครั้งจินถึงได้กดรับ แต่จินก็เงียบ ได้ยินเสียงทีวี เสียงพูดคุยของคนในบ้านลอดเข้ามาในสาย ไม่คิดว่าจินก็กลับมาถึงบ้านแล้วเหมือนกัน  คิดเข้าข้างตัวเองได้ไหมว่า  จินก็ไม่สนุก..เพราะมัวแต่คิดเรื่องของเขา

 

คาเมะกำโทรศัพท์แน่น ได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของจิน แต่จินก็ไม่พูด

 

“จิน..” คาเมะเรียกเสียงแผ่ว หมดความรั้นแล้ว อยากจะคุยกับจิน อยากได้ยินเสียง อยากสัมผัสจิน ยอมเป็นฝ่ายง้อก่อนก็ได้ ไม่มีปัญหา อยากเจอ...ยิ่งรู้สึกได้ถึงตัวตนของจิน แต่ไม่เห็นหน้าแบบนี้ ยิ่งอยากจะพบ

 

“จิน..ฉันขอโทษนะ”

 

รู้ว่าเหนื่อยแค่ไหน...ทรมานแค่ไหนถ้าไม่มีจิน

ใจมันจะขาดรอนๆ แค่คิดว่าจินไม่สนใจ จินโกรธ

 

คาเมะหลอกตัวเองไม่ได้เลย..ใจอ่อนง่ายเสมอเวลาทะเลาะกันแบบนี้น่ะ

 

ไม่อยากให้ช่วงเวลาที่จะได้เจอมันห่างออกไปอีก ถึงแม้จะรู้นิสัยจินดีอยู่แล้ว ว่าไม่เคยโกรธเขาจริงๆ จังก็ตาม ช่วงเวลาที่ต้องอยู่คนเดียวแบบนี้  อยากให้จินมาอยู่ด้วย

 

“อยู่คนเดียวใช่ไหม เดี๋ยวฉันไปหา”

 

“อื้อ....มาเร็วๆ นะ” คาเมะคลี่ยิ้ม หูโทรศัพท์ก็ยังคงถือข้างไว้แบบนั้น เขาได้ยินเสียงตั้งแต่จินเดินไปปิดทีวี จินเดินไปบอกแม่ว่าจะมาค้างที่บ้านเขา เดินไปหยิบเสื้อกันหนาวมาใส่ แล้วออกมาใส่รองเท้าหน้าบ้าน

 

ร่างบางจินตนาการตามได้ลื่นไหล รู้ว่าอีกไม่เกินสิบนาทีจินก็จะมาอยู่ตรงนี้.......

คาเมะชายตามองด้านข้างของตัวเอง ที่ว่างประจำของจิน เขาจะอ้อนจินด้วยการหนุนตักแบบนี้....ร่างบางเอนตัวลงกับโซฟา คิดซะว่ามีตักนุ่มๆ ให้หนุน ให้พิงตามใจชอบ

 

“คาเมะ ทำอะไรอยู่มาเปิดประตูสิ” เสียงจินจริงๆ ดังมาจากหน้าบ้าน ร่างบางแทบจะผุดวิ่งออกไปหา โทรศัพท์วางลืมไว้ที่โซฟา เจ้าของเสียงตัวจริงมายืนหนาวอยู่หน้าประตูบ้าน ไอเย็นพัดเข้ามาเมื่อประตูแง้มออก คาเมะดึงแขนจินเข้ามาหา มือใหญ่ปิดประตูล็อกตาม ถูกร่างบางดึงเข้าไปกอด โดยที่เขาแค่ยืนอยู่เฉยๆ

 

คาเมะโอบรอบเอวหนา ให้ความอุ่นของตัวเองแบ่งไปหาร่างตรงหน้า คาเมะเงยหน้าขึ้นมองคนข้างบน จินกำลังมองอยู่ คาเมะหลับตาพริ้มรอ หน้าคมเคลื่อนเข้าหาอย่างรู้หน้าที่ ประทับจูบลงที่ปากนิ่ม ลิ้นแลกที่เปลี่ยนกันไปมา เรียกความหวานละมุนออกมาเต็มห้วงความรู้สึก

 

คาเมะยอมอ้อน...เพื่อง้อ  เขาไม่เคยใจร้าย แกล้งทำเป็นไม่สนใจไม่ได้หรอก

 

ความรู้สึกที่สื่อผ่านเชื่อมกันด้วยสายใยของคนสองคน แบบเพื่อน แบบคนรัก แบ่งผ่านกันและกัน จนไม่มีที่ว่างอีกต่อไป...

 

..

 

แผ่นหลังเปล่าเปลือยเอนลงกับโซฟา จินที่คล่อมอยู่ด้านบน ทำให้อากาศที่เคยเย็นเฉียบ..ทำให้ความเงียบเหงาในบ้านนั้นจางหายไปกับไออากาศ

 

จินจูบจูบเขาซ้ำแล้วซ้ำอีก มือโอบกอดร่างเขาไว้ เสียงถูกันผิวเนื้อยามที่มือจินลากผ่านร่างกายก็ทำให้รู้สึกดีแล้ว สัมผัสของจินที่ปฏิบัติเขาอย่างพิเศษ...เกินกว่าความเป็นเพื่อน เป็นคนรัก

 

“อ๊ะ..อื้ม จิน..จิน” ร่างบางครางตอบรับสัมผัสที่จินมองให้  มือนุ่มโอบตอบจินไปอย่างไม่กระดากอาย  ความรู้สึกคุ้นเคยแบบนี้...แผ่นหลังของจิน ตัวของจิน เขาโหยหาและต้องการเป็นที่สุด

 

“จิน..ฉันรักจิน” คาเมะพูดออกไป  เขารู้ว่าจินแพ้กับประโยคพวกนี้ เวลาเขาพูด..จินจะทำสายตาพึงพอใจอย่างที่สุด

 

หน้าคมคลี่ยิ้มหวาน ลิ้นที่กำลังดุนดันอยู่ที่แผ่นอกเปลือยลากต่ำลงไปอีก

 

“อื้อ..อา” คาเมะคราง จิกมือลงกับผมของจิน

 

 

ช่วงเวลาโรแมนติกแบบที่เขาต้องการน่ะ.....ก็มีคนทำให้มันเป็นอยู่แล้วไง

 

.

..

 

พรุ่งนี้ไปดูหนังกับจินดีกว่า...คาเมะคิด  ก่อนจะจมไปในห้วงอารมณ์

 

.

..

 

“รักฉันรึเปล่าจิน”

 

 

“ไม่รัก...”

 

 

“โกหก...”

 

รู้ก็ดี...จินยิ้ม ระหว่างฉากรักกำลังดำเนินไปอย่างนี้ เขาเผลอนึกถึงจุนโนะขึ้นมาแว่บนึง

ไม่ใช่อะไรหรอก...แค่คิดอยู่ว่า..ทางนี้ต่างหาก ที่เป็นเจ้าของหัวใจเขา

 

 

ไม่มีที่ว่าง...เพราะคนๆ เดียว

 

 

 

End…special

 

ฮ้า!! ห่างหายไปจากฟิคจินเมะนานม้าก~

รู้สึกดีอ่ะ ได้แต่งลัทธิอีก อิอิ เหอๆ 555

ไม่รู้ว่าจะมีอีกไหม จะได้แต่งอีกไหมเนี่ย

ตอนนี้รู้แต่ว่าต้องแต่ง sj ให้จบและก็ฟิคเดอ ที่ค้างคาอย่างแก้ไม่ตก

 

..อย่าลืมเมนท์นะคะ ^^

 

 

 

edit @ 10 Nov 2007 18:32:53 by R~Y~O