::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

.Have You Ever Felt loved.
.2
.JINxKame
.......By jineya

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

จินเดินมานั่นแล้ว.....คาเมะมองหน้าปัดนาฬิกาข้อมือ ไม่ว่าจะนัดสักกี่ครั้ง จินมักมาก่อนเวลาเสมอ

คาเมะเงยหน้าสบตากับจิน แต่แล้วก็ลดสายตาลงมองที่ลายการ์ตูนบนหน้าอกเสื้อยืด

จินจะยิ้มให้คาเมะ แต่คาเมะกลับหลบตาเขา....ก็พอจะรู้สาเหตุ

นายเตรียมอุปกรณ์มาพร้อมรึยังคาเมะ จินถาม พร้อมกับลงนั่งข้างๆ เห็นคาเมะพยักหน้าป้อยๆ

วันนี้เขากับคาเมะจะไปหาวิวสวยๆ นั่งวาดรูปกัน งานสุดท้ายของวิชาศิลปะที่เขาสองคนยังไม่ส่ง

เพราะตอนนั้นมัวแต่เศร้ากับเรื่องจุนโนะจนไม่ได้เป็นอันทำอะไร แล้วคาเมะก็เอาแต่ปฏิเสธไม่ยอมไปไหนกับเขาด้วยตลอดอาทิตย์ จนวันหยุดนี้ยอมออกมาด้วยกันจนได้

ไปกันเถอะ... จินลุกขึ้น หยิบถุงอุปกรณ์ของเขาไปถือให้หมด

เดี๋ยวสิจิน แล้ว..จุนโนะล่ะ คาเมะเอ่ยปากถึง...คนที่ไม่อยากแม้แต่จะพูดชื่อขึ้นมา คาเมะมองนาฬิกา ใกล้ถึงเวลานัดแล้ว จุนโนะที่จินบอกว่าจะไปด้วยกัน...จุนโนะของนายน่ะ ยังไม่มาเลยนะ

เขาโทรมาบอกฉันแล้วว่าไม่ไป

คาเมะสังเกตเห็น หน้าจินบึ้งขึ้นเมื่อพูดถึงจุนโนะ...รึว่านายเสียดายมาก ที่เขาไม่มา แต่ฉันกลับดีใจนะจิน..เราจะได้อยู่ด้วยกันแค่สองคน.....

ทำไมล่ะ ถึงไม่มา? ฉันถามไปงั้นๆ แหละ ไม่ได้อยากรู้ด้วยซ้ำเลยจริงๆ จิน

จินทำหน้าเหมือนไม่อยากพูดถึง

เขาติดธุระของชมรม

เหรอ... คาเมะก้มหน้าซ่อนความดีใจไว้

...จุนโนะ...อย่าเปลี่ยนใจมาเชียวล่ะ

 

ริมแม่น้ำ ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่แสนจะร่มรื่น....บรรยากาศสบายๆ กับจินที่นั่งสเกตซ์รูปอยู่เงียบๆ
คาเมะอดยิ้มไม่ได้ ต้องลอบมองจินบ่อยๆ ทุกครั้งไป

แต่จินก็ยังไม่ค่อยยิ้มเท่าไหร่ เขารู้ว่าเพราะด้วยเรื่องอะไรที่ทำให้จินดูซึมๆ แบบนี้ มีอยู่คนเดียวที่มีอิทธิพลต่อหัวใจของจินมาก ทั้งๆ ที่เพิ่งคบกับได้ไม่เท่าไหร่ แค่กี่วันเชียว.....หนึ่งอาทิตย์เอง เทียบกับเขาที่รู้จักจินมามันช่างน้อยนิด

ถึงจะแค่หนึ่งอาทิตย์ แต่ก็เป็นหนึ่งอาทิตย์ที่แสนทรมาน....กับการพยายามหลบหน้าจินเพื่อทำใจ เลี่ยงกับการรับโทรศัพท์จิน เพราะแค่ได้ยินเสียง...น้ำตามันก็ไหลออกมาเอง แล้วเวลาเจอก็พยายามรีบพูดๆ ให้จบ จากที่ไปไหนมาไหนด้วยกันทุกวันก็แทบจะไม่มี เพราะจิน...มีคนที่พร้อมจะไปด้วยแล้ว แล้วเพราะเขาเอาแต่เลี่ยง

คาเมะนึกถึงตอนที่จินตีสีหน้าลำบากใจ เพราะถ้าจินมาหาจุนโนะที่ห้อง ก็ต้องเจอเขาอยู่ดี...แล้วเขาก็เลี่ยงทำเป็นยุ่งๆ อยู่กับการทำงานที่อาจารย์สั่ง ไม่ก็หาเรื่องไปนั่งคุยกับคนอื่นทุกครั้งไป...ก็ทนมองไม่ได้นี่

ที่ลำบากสุดๆ..เขาพยายามไม่สบตากับจินนานเกินไป เพราะรู้สึกว่าบ่อน้ำตามันตื้นมาก...แต่ตอนนี้ ก็พอทำสีหน้าปกติได้แล้วล่ะ ไม่งั้นเขาก็คงไม่ได้ออกมากับจินแบบนี้

เห็นแก่งานหรอกนะ...

 

เห็นเพื่อนสนิทจุนโนะบอกว่าไปกับไอ้เด็กที่ชื่อยามะ

เมื่อกี้จินก็เอ่ยปากเล่าถึงเหตุผลที่ทำให้เคือง คาเมะนั่งคิด ที่แท้ก็หึงน่ะเอง คาเมะเห็นไปมองจินแล้วก็แอบลุกขึ้นเงียบๆ ไม่ให้จินรู้...ไปหาวิธีทำให้หน้าหล่อๆ ยิ้มออกมาดีกว่า

 

จินสะดุ้ง...หันไปมองก็เห็นแก้วน้ำที่ยื่นให้
คาเมะยิ้มกว้าง เมื่อจินรับไป

ลาเต้เย็นๆ

แบบที่นายชอบไง...

ขอบใจนะคาเมะ จินเอามือเขี่ยๆ หลอดเล่น แล้วจึงจับมันขึ้นทาบกับปาก คาเมะอมยิ้มไม่หยุด เมื่อจินหันมาบอกว่า

อร่อยมากกกกกกกก

ฉันสั่งคุณลุงที่ขายน่ะว่า เอาหวานๆ ใส่นมเยอะๆ

นั่นสิ ถึงว่า รสชาติถูกปากจัง จินยิ้มกว้าง แล้วส่งลาเต้ให้เขา...

กินด้วยกัน..

คาเมะรับมาถือไว้...แก้วลาเต้ของจิน รสชาติเมื่อผ่านเข้าไปในปาก

หวานจัง.....หวานเหมือนนายเลยจิน

แต่ก่อนฉันไม่ชอบรสหวานๆ นี่เลย แต่พอเห็นนายกินบ่อยๆ ทำให้ได้ลองกินไป...แล้วก็ เผลอชอบโดยไม่รู้ตัว

เหมือนกับนายล่ะมั้ง...ที่ใจฉันมันก็บอกว่ารักโดยไม่รู้ตัว

แต่พอรู้....ฉันก็ทำอะไรไม่ได้เลย...เพราะนายก็ไม่ได้รักฉัน และเมื่อนายรู้ นายไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกเลย...นายแค่บอกฉันว่านายชอบจุนโนะ แค่นี้สินะ...ความรักที่ฉันมีให้นาย นายบอกปัดไปเพราะใจนายมีแค่จุนโนะ...เท่านั้นเอง

คาเมะมองจินที่ตั้งอกตั้งใจวาดรูปอย่างน้อยอกน้อยใจ ร่างบางหันหลังให้จิน...

นี่...จิน.....

หือ? จินวางงานลงกับพื้นหญ้า มือเอื้อมไปหยิบแก้วกาแฟที่คาเมะวางไว้ข้างๆ ระหว่างเขากับคาเมะขึ้นมาดูดเล่น

...ฉันรักนาย... คาเมะพูดเสียงสั่นๆ ก้มลงมองที่พื้น ไม่กล้าหันมองไปที่จินเลย

จินเงียบมาก..คงไม่รู้จะพูดอะไรสินะ แต่ว่าฉันน่ะ มีเรื่องที่อยากพูดกับนายนะจิน อย่าเพิ่งเมิน หรือว่าเดินหนีไป เพราะว่าฉัน ไม่อยากจะเอาแต่...หลบสายตานาย

ฉันคิด....มานานแล้วล่ะ ถ้าฉันบอกความรู้สึกนี้กับจินไป แล้วถ้าจิน เกิดไม่อยากสนิทกับฉันเหมือนเดิม ฉันคงแย่แน่....แล้วก็เป็นเพราะ ไม่อยากเสียจินไป ทำให้ฉันไม่เก็บความรู้สึกนี้มาตลอด...นานมากเลยล่ะ คาเมะเสียงแผ่วลง นึกถึงวันเวลาที่ผ่านมา การที่มีจินอยู่ข้างๆ ตั้งแต่วันที่รู้จักกันใหม่ๆ...จนถึงตอนนี้ ไม่คิดเลยว่าจะสนิทกันมากขนาดนี้ได้

ตอนแรกฉันก็กลัวว่านายจะรับไม่ได้...แต่เมื่อนายบอกฉันเรื่องจุนโนะ...ฉันก็แอบมีความหวังขึ้นมาบ้าง

อยากบอกความรู้สึกตัวเอง...เผื่อว่านายจะ...หันมาสนฉันบ้าง.......

แต่ตอนนี้ฉันรู้ตัวล่ะ ว่าคงไม่มีหวัง....ใจนายมีแต่จุนโนะ........

คาเมะพูดไป น้ำตามันก็ไหลไป ร่างบางหยุดพูดเมื่อรู้สึกว่ามีสิ่งหนึ่งมาสัมผัสที่แก้ม

ผ้าเช็ดหน้าของจิน...

จินชักมือกลับเมื่อคาเมะรับมันไว้

คาเมะสะอื้น...เอาผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตา...กลิ่นน้ำหอมของจินบนผ้าเช็ดหน้าเรื่อๆ อยู่ที่จมูก....เพราะอย่างนี้ไง ถึงรักนาย...ด้วยเรื่องเล็กๆ น้อยที่นายทำให้นี่ล่ะ

นึกแล้วก็ปวดร้าว....อิจฉาจุนโนะจริงๆ

คาเมะจะคืนผ้าเช็ดหน้าให้ หันกลับไปมองหน้าจิน สายตาเศร้าและรู้สึกผิดกับเรื่องเขา ทำให้รู้สึกผิด...เขาทำให้จินต้องลำบากใจ เขาทำให้จินต้องทุกข์ใจ แต่ก็เพราะอยากสนิทกันเหมือนเดิม อยากหัวเราะให้กันเหมือนเดิม อยากยิ้มให้โดยไม่ต้องคิดอะไร กอดกันโดยไม่ต้องตะขิดตะขวงใจ

เราจะเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม......เป็นเหมือนวันเก่าๆ เนอะจิน คาเมะฝืนยิ้มให้จิน ไม่อยากทำให้จินต้องลำบากใจเพราะเขา จะทำตัวเหมือนเดิม ถ้าใครมีเรื่องทุกข์ใจก็เล่าให้อีกคนฟัง

ตอนนี้ฉันรู้ว่านายอยากเล่า อยากคุยเรื่องจุนโนะ แต่เพราะนายคิดถึงฉัน นายรู้และใส่ใจความรู้สึกฉัน นายถึงเงียบ...และชวนคุยเรื่องอื่นแทน

จินรับผ้าเช็ดหน้าคืนไป คาเมะเลยยกมือขึ้นปาดน้ำตาแทน แต่ว่า จินก็ดึงแขนเขาไปใกล้ๆ แล้วซับน้ำตาให้

จินไม่ได้คิดอะไร....จินไม่ได้คิดอะไร

เป็นเหมือนเดิมอาจได้...แต่ถ้าให้รักแบบเพื่อนล่ะก็ คงไม่มีทาง

ขอบใจ....ฉันไม่เป็นไรแล้ว คาเมะเบี่ยงตัวหนี ระยะห่างที่นั่งใกล้กันมันมากเกินไป ได้เห็นหน้าจินใกล้เกินไป ใจมันเต้นแรง

จินกลับยื่นหน้ามาใกล้ๆ อีก คาเมะทำสายตาข้องใจ และแล้ว..ริมฝีปากจินกลับจรดลงที่หน้าผาก เขาจ้องเข้าไปในดวงตาคู่นั้น สายตาจริงจังแต่ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ และยิ่งไม่เข้าใจเมื่อจินรั้งศรีษะเขาเข้าหา ปากจินกดลงที่ริมฝีปากบน แล้วจึงทาบลงกับริมฝีปากล่าง..เบาๆ

จินขยับหน้าออกห่าง ท่าทางลังเล ไม่แน่ในกับสิ่งที่กำลังทำ หันไปเก็บของไม่พูดไม่จาอะไรอีก

...พรุ่งนี้ค่อยวาดต่อ.... จินบอกแค่นั้นแล้วหลบตา....

คาเมะเดินตามหลังจินออกไปจากสถานที่นั้นอย่างใจลอย

เมื่อกี้....นาย คาเมะพึมพำ เห็นจินหันหน้ามามองด้วยแก้มแดงๆ

คาเมะหน้าแดงกล่ำ เหมือนเพิ่งรู้สึกตัวว่าถูกทำอะไรไป คราวนี้ก็ไม่มีฝ่ายไหนกล้าสบตากันตรงๆ...........

 

 

จินไปส่งคาเมะที่รถไฟ...แก้มคาเมะแดงระเรื่อ ตอนหันมามอง

เขาเดินเหม่อระหว่างทางกลับบ้าน เมื่อกี้ไม่ได้โบกมือลาแบบทุกที มัวแต่กังวลกับเรื่องที่ไปเผลอจูบ ถึงแม้จะนิดหน่อย แต่ว่าที่ทำไป เพราะอะไร จินคิดพยายามเค้นเอาคำตอบจากตัวเอง เขายังไม่เคยจูบจุนโนะด้วยซ้ำ...

เพราะคาเมะร้องไห้ไง......ก็ไม่เห็นต้องจูบเลยนี่

ก็คาเมะต้องร้องไห้เสียใจเพราะตัวเขาไง.......ถึงยังไงก็ไม่สมควรจูบสักหน่อย

ก็แล้วทำไมล่ะ...........

มือมันขยับไปเองนี่หว่า ไม่เคยเห็นคาเมะเป็นแบบนี้ แค่ตอนนั้น.......จินนึก ตอนที่คาเมะบอกเรื่องจุนโนะที่หน้าโรงหนัง กับวันนี้ที่เล่าถึงความรู้สึกของตัวเอง

เขารู้แล้ว คงเพราะรอยยิ้มที่พยายามปั้นให้เห็นว่าตัวเองแสนจะเข้มแข็งนั่นไง การทำแบบนั้นเพราะคาเมะห่วงความรู้สึกของเขามากกว่าตัวเอง แคร์กับเขาจนทำเป็นไม่สนกับเรื่องของตัวเองได้แบบนี้น่ะ

จะเก็บเรื่องจุนโนะ จะโกหกตลอดไปก็ได้ แต่คาเมะไม่ทำ

เพราะว่าคาเมะ....รักเขานั่นเอง

เขาสัมผัสความรักที่คาเมะให้....รู้สึกถึงสายตาเวลามองมา จากที่เคยปิดบังมาตลอด ตอนนี้แค่ได้สบตากัน แววตาคู่นั้นแสดงออกอย่างจริงใจว่าชอบเขา

...ชอบมาก....

ชอบมากๆ...

รักมาตลอด.......

 

R~~R

สายเรียกเข้า จินล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋าเป้ออกมาดู

จุนโนะ...โทรเข้ามา

ฮัลโหล..

ฮัลโหล... จุนโนะตอบกลับมาแผ่วๆ เบาๆ ในความรู้สึก

เป็นไงจิน...วาดภาพเสร็จรึยัง

อืม..จะเสร็จแล้ว

จิน...พรุ่งนี้..เอ่อ...จินว่างไหม

ไม่ว่างน่ะ ทำไมเหรอ

เปล่าๆ เอ่อ งั้นแค่นี้นะจิน ฉันกำลังจะขึ้นรถเมล์น่ะ

อื้อ จินตอบ สายตัดไปแล้ว ยังแปลกใจตัวเอง มีไม่กี่ครั้งที่จุนโนะจะเอ่ยปากชวนเขาก่อน.....เมื่อกี้ก็มีท่าทีว่าจะชวนเขาไปไหน แต่เขากลับตอบไปเต็มปากเต็มคำว่าไม่ว่าง

เพราะอะไร.........ก็พรุ่งนี้มีนัดกับคาเมะที่เดิม แล้วเขาก็ไม่ได้บอกจุนโนะไป แล้วก็ไม่ได้คิดจะชวนมาด้วยเหมือนวันก่อน

เพราะอะไร.........โธ่ อย่าคิดมากเลยเหอะ มันเหมือนกำลังคิดจะนอกใจเลย

ก็เขารักจุนโนะและคาเมะก็เป็นแค่เพื่อน

เพื่อนที่คิดว่ารู้จักกันดี เพื่อนที่คิดว่าเข้าใจกันทุกอย่าง และ...วันนี้เองที่รู้สึก

คาเมะที่รักเขา...........คาเมะที่มีแต่เขา.......คาเมะที่คิดถึงแต่เขา...........

ไม่รู้จักเลยสักนิด ไม่เคยรู้เลย

 

จินกลับมาถึงบ้าน วางบอร์ดลงกับโต๊ะ ตั้งใจจะตกแต่งรูปของวันนี้ แต่ก็ไม่มีสมาธิแบบที่หวัง

จินลุกขึ้น เดินไปหยิบสมุดเล่มหนึ่งจากชั้นหนังสือ เปิดหน้ากระดาษออก.....

ภาพแก้วกาแฟลาเต้เย็นๆ...............บนพื้นหญ้า ถูกวาดขึ้นมาอย่างบรรจง

 

 

คาเมะซุกหน้าลงใต้ผ้าห่ม กระวนกระวายใจจนนอนไม่หลับ

จินจูบเขา.............

แต่ว่าทำไมถึงจูบ........ก็นายไม่ได้คิดอะไรกับฉันนี่

รึว่านี่เป็นแค่การปลอบใจ

ถ้าแค่นั้น ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีก.....ปลอบใจแบบนี้มันโหดร้าย เพราะเขาทำใจให้ไม่คิดอะไรไม่ได้

จูบ......เพื่อนกันเขาไม่ทำกันหรอก

 

คาเมะรีบแต่งตัว ลงจากรถได้ก็รีบวิ่งไปหาจิน...เขาเห็นแค่ข้างหลัง จินที่นั่งอยู่ที่เดียวกับเมื่อวาน คาเมะจะตะโกนเรียก แต่ว่าเสียงมันหายไปในลำคอ แก้มร้อนผ่าวเมื่อจินหันมามอง

เมื่อวานทำอะไรฉันไว้......ชริ

คาเมะนั่งลงข้างๆ แต่ก็เว้นระยะห่างไว้มากขึ้น.....พยายามเพ่งสมาธิกับรูปที่วาด แต่ทำไม่ค่อยได้เท่าไหร่ แอบมองจินก็ไม่ค่อยได้ ก็เหมือนจินจะรู้สึกตัวทุกทีที่เขาหันไป

คาเมะบู้ปาก...จินบ้า ทำตัวให้เหมือนปกติสิ

ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเหมือนวันก่อนๆ จะถูกจ้องนานๆ ก็ไม่เคยสนใจ ทำแบบนั้นสิ

เสร็จสักที จินพูด แล้วยืดแขนขึ้นบิดขี้เกียจ

ไหน ของนายถึงไหนแล้วคาเมะ จินขยับตัวมาใกล้ ชะโงกหน้าเข้ามามอง คาเมะจะขยับตัวหนี มันก็ยังไงอยู่

ได้แค่นี้เอง วาดช้าจริงๆ เอางี้ มา ฉันวาดให้ไหม จินหันหน้าไปถาม เห็นคาเมะแก้มแดง ส่ายหน้าปฏิเสธ

ฉันวาดเองได้ นายก็ไปห่างๆ เลยไป รบกวนสมาธิฉัน คาเมะก้มหน้า ตั้งหน้าตั้งตาวาดต่อ ขยับตัวหนีจนได้ เพราะจินยังนั่งอยู่เฉยๆ นั่งอยู่ใกล้ๆ ให้รู้สึกถึงลมหายใจแผ่วๆ

...อะไรกันเนี่ย.....จะแกล้งกันเหรอ.......

คาเมะจะหันไปต่อว่า แต่แค่เงยหน้าขึ้น

จินก็ก้มหน้าลงมาจนชิด.........................

 

 

To B cOn~

โฮะๆๆๆๆ

 

edit @ 15 Oct 2007 20:59:28 by R~Y~O