[Fixสั้นๆ] ฉันไม่ใช่ <<H.B.D / Kana / >>
_ฉันไม่ใช่ _
Music: ฉันไม่ใช่ by: อาร์ม
R~Y~O
ไดอารี่ของคาโอรุผู้น่ารัก
อ่านได้ไม่ว่า ยกเว้นนายคนเดียวตาบ้า!!
รักนายนะ....นายน่ะเป็นพ่อรูปหล่อในใจฉันตลอดกาลแหละ
พ่อฮาระ โทชิมาสะที่รัก
ต่อให้เธอจะไม่มีใจให้เขา.......เธอก็ไม่มีวันให้ฉัน
05/1/2xxx
ฉันกับนายคบกันมานานเท่าไหร่แล้วนะ คงตั้งแต่สมัยยังเด็กมากเลยใช่ม้า ฉันว่านายน่ะจำไม่ได้หรอก แต่ฉันยังจำได้ดีตอนที่นายย้ายบ้านมาน่ะ หน้านายตอนงัวเงียตื่นเมื่อลงจากรถนั้น ฉันเห็นครั้งแรกนั้น ก็คิดว่ามันตลกสิ้นดี...อย่านะๆ ห้ามเอามือมาเขกหัวฉันเชียวนะ..ฉันโกรธจริงๆ ด้วยล่ะเอ้า ก็ใครกันน้า ลงมาจากรถน้ำลายยังไหลยืดอยู่ จนคุณป้าต้องเอาผ้ามาเช็ดให้น่ะ ฉันขำซะแทบแย่... แล้วนายก็ดันหันมาเขม่นฉันด้วย ใจร้ายตั้งแต่วันแรกที่เจอเลยนะนายเนี่ย ตอนนี้ก็ยังใจร้ายยังไงๆก็ไม่เปลี่ยน ชอบแกล้งเขกหัวฉันทุกที ฉันเจ็บนะ...
แต่มันก็แย่จริงๆ ด้วยล่ะน้า รู้ไหมทำไม ก็ฉันดันชอบนายตั้งแต่แรกเห็นเลยน่ะสิ... นายห้ามหัวเราะนะ ยังไงฉันก็ไม่คิดจะบอกนายอยู่ดีแหละน่า เอ๊ะ! หรือจะบอกดีกว่าเนี่ย ...ไม่เอาหรอก..ฉันกลัวนายจะไม่ชอบฉัน กลัวว่าความสัมพันธ์ของเพื่อนระหว่างเรา มันจะพังทลายลงน่ะสิ...กลัวว่าถ้าฉันบอกไป นายจะไม่มองหน้าฉันอีก ไม่หัวเราะ ไม่พูดคุยกับฉันอีก แค่เนี้ยก็กลัวจะแย่แล้ว.....กลัวนายไม่รัก กลัวนายไม่สนอ่ะ
ฉันนี่มันบ้าจริงๆ เนอะ นายคงไม่ชอบคนอย่างฉันใช่ม้า..รู้น่า สาวๆ เรียบร้อยน่ารัก อกโตๆ หุ่นสะบึมๆ เท่านั้น ที่นายสนล่ะสิ เสปกนายน่ะ เพ้อฝันจริงๆ ฮะๆ ฉันคิดเล่นๆ หรอกน่า..ก็แค่หวังว่านายจะชอบฉันสักนิดเท่านั้นเอง...
ทำทุกอย่าง แต่เธอไม่ซึ้งเท่าไหร่
07/01/2xxx
ฉันชอบหน้าต่างห้องนอนตัวเองจริงๆ บานที่มันเชื่อมห้องฉันกับห้องนายน่ะ..เวลาที่ฉันปีนข้ามไปเล่นเกมที่ห้องนายทีไร พอตกดึกนายมักจะไล่ฉันกลับห้องทุกที ...ทำไมฉันเขียนถึงเรื่องนี้น่ะเหรอ ก็มันน้อยใจน่ะสิ คนอยากอยู่นอนด้วยก็ไม่ยอมให้นอน เอาแต่บอกว่าเตียงมันเล็ก กลับไปนอนที่ห้องได้แล้ว..น้อยใจจริงอ่ะ ก็แค่อยากจะอยู่ใกล้ๆ ให้มากที่สุดเท่านั้นเอง...คนบ้า ไม่รู้ใจคนอื่นเขาแล้วจะยังมาไล่กันอีก บ้า!บ้าบ้าบ้าบ้าบ้า!!! ไม่เอาแล้ว ไม่พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ใครอยากจะไปสนคนอย่างนายกันเชอะ จำไว้เลยนะ วันไหนอย่ามาหลงรักฉันก็แล้วกัน จะแกล้งนายให้หัวปั่นเลยคอยดูสิ
.....ต่อให้เธอจะไม่ได้มีเขาแล้ว.....
28/01/2xxx
ฉันยังนึกไม่ออกเลยนะ วันไหนถ้านายหลงรักใครสักคนนึง..จะเป็นยังไงกันน้า คนน่าเบื่ออย่างนาย ใครจะมาชอบกันเชอะ!!...ยกเว้นฉันไว้คนนึงล่ะ ฉันชอบนายนะตาบ้า ทำไมไม่รู้สักที ไม่เคยมองฉันเลยรึไงนะ หันมามองฉันบ้างเซ่!! รักกกกกกกกนาย รักรักรักรักรักรักรักรักรักนะ!! ฮาะ โทชิมาสะคนบ้า!!! รู้สะทีเซ่!!! ปล่อยให้ฉันต้องนอนเหงาใจอยู่ได้...เวลาดึกๆ ต้องแอบปีนหน้าต่างห้องไปหานาย แล้วไปกระซิบว่ารักทุกคืน บ้า!! คนเราความอดทนก็มีขีดจำกัดเหมือนกันนะ..ถ้าวันไหนฉันทนไม่ได้ขึ้นมา จะจับนายปล้ำเลยคอยดู ฉันเอาจริงด้วยพ่อโทชิมาสะตัวดี เตรียมตัวไว้เลย คืนนี้ฉันก็จะปีนหน้าต่างไปหานายอีกแน่
...ฉันก็คงจะยังไม่ใช่.....คนที่เธอจะยอมให้อยู่ในใจ
21/03/2xxx
นายแกล้งฉัน!!โทชิมาสะ นายแกล้งฉัน ขี้โกงๆๆๆๆๆ ทำไมถึงทำอย่างนี้อ่ะ..น้อยใจ น้อยใจน้อยใจ!! มาง้อเลยด้วย ไม่งั้นไม่ยกโทษจริงๆ ด้วย ปล่อยให้ฉันยืนรอนายเก้อ ตัวเองออกจากโรงเรียนไปก่อนทำไมไม่ยอมบอกกันบ้าง แล้วทำไมฉันยังจะมายืนรอนายทุกวันด้วย
หึ....ถ้าไม่รักแล้วให้มันรู้ไป โกรธนายจริงๆด้วย เห็นงานพิเศษสำคัญกว่าฉันหรือไง ไม่เอาวววววนะ ห้ามตอบว่าเออด้วย ฉันรู้นะว่านายคิดอะไร ถ้าฉันถามอะไร นายก็ชอบพูดว่าแล้วไงอยู่เรื่อย...แล้วไงล่ะ...แล้วไงต่อ...แล้วไงอีก...เฮอะ....ทำไมถึงชอบพูดนะไอ้คำๆ นี้น่ะ
ถ้าฉันบอกนายว่ารัก นายจะพูดว่าแล้วไงหรือไงฮ่ะ...โกรธนายแล้ว คืนนี้หน้าต่างห้องฉันปิดตาย ไม่ต้องมาเคาะเรียกเลยด้วย เรียกให้ตายก็ไม่เปิด ต้องโดนลงโทษซะมั่ง
ฉันรู้ว่าเขาและเธอมีปัญหา.....ฉันรู้ว่าเขาและเธอเลิกราแยกทาง
18/04/2xxx
เมื่อคืนร้องไห้แทบตาย ร้องไห้จนหลับ ตื่นมาก็ร้องอีก ฉันคิดว่าฉันน่ะบ้าไปแล้วด้วยซ้ำ แค่เดินไปเห็นนายกระหนุงกระหนิงอยู่กับชินยะที่ทำงานพิเศษเท่านั้นเอง ไม่ได้มีใครเป็นอะไร ไม่มีใครตายสักหน่อย จะร้องทำไมก็ไม่รู้ นายก็ยังยิ้ม ยังหัวเราะอยู่เลย ท่าทางมีความสุขมากจนฉันอิจฉาด้วยซ้ำ โดยเฉพาะชินยะน่ะ อิจฉาจนตาลุกเลย!! อยากเอาระเบิดไปปาบ้านตอนนี้เลยด้วย
ไม่เอาน่า..ไม่เอานะ ทำไมน้ำตามันจะไหลอีกล่ะเนี่ย ฉันต้องไม่ร้องไห้สิ ต้องไม่ร้องไห้...แล้วพรุ่งนี้จะยิ้มให้นายเห็นได้ยังไงล่ะ ไม่เอาน่าคาโอรุ เก็บน้ำตาของนายไว้ ไปร้องไห้กับคนที่เขาไม่เคยชายตามามองนายสักนิดทำไม
เจ็บใจนัก..คนบ้า!!! ไหนบอกชอบสาวอกโตไง ชินยะน่ะ เป็นผู้ชายทั้งแท่งด้วย แล้วก็มีหน้าอกตรงไหนกัน เดี๋ยวไปจับแก้ผ้าให้ดูซะเลยหนิ
ฉันคิดว่าฉันก็คงจะมีสักวัน ที่พอมีทาง...ไปแทนที่ใคร
19/04/2xxx
เมื่อวานฉันเกือบหยุดเรียนแล้ว ถ้าไม่ได้ยินเสียงดังหนวกหูน่ารำคาญของนายซะก่อน มีอย่างที่ไหน ตะโกนแหกปากร้องเพลงกันแต่เช้า ประสาท! แล้วมันก็รบกวนคนอื่นเขาจริงๆ โดยเฉพาะฉันน่ะนะ รำคาญนายมากกกกกกเลย ต้องเช็ดน้ำตาแล้วออกไปตะโกนด่านาย.....มันเปลืองพลังงานชะมัด แล้วยังต้องรีบอาบน้ำแต่งตัวไปโรงเรียนพร้อมนายอีก เหนื่อยเจรงๆ ต้องฝืนยิ้มแต่เช้าเลยด้วย แล้ววันนี้นายก็จุ้นจ้านชะมัด ถามโน่นถามนี่อยู่ได้ ก็บอกว่าไม่เป็นอะไรไงเล่า!! จะมาสนใจฉันทำไมไม่ทราบ เก็บความหวังดีของนาย ไปห่วงชินยะของนายเถอะ!!
แล้วทำไมวันนี้ฉันต้องมาทนดูภาพบาดตาบาดใจด้วยนะ จะสวีทกันก็ไปสวีทที่อื่นเซ่ ห้องหับในโรงเรียนก็มีตั้งเยอะ ไม่ยอมไป ดันขึ้นมาบนดาดฟ้าของโรงเรียน ที่เดียวกับฉันอีก รู้ไหมว่ามันลำบากแค่ไหนน่ะ ต้องมาทนกลั้นเสียงสะอื้น ไม่ให้นายได้ยินอ่ะ มันเหนื่อยนะโว้ยโทชิมาสะ ทั้งเสียงพูดคุยเสียงหัวเราะต่อกระซิกของนายกับชินยะ เล่นเอาใจฉันมันช้ำไปเลย อยากจะวิ่งหนีไปให้พ้นๆ แต่ก็กลัวว่านายจะเห็นน้ำตาของฉัน แล้วนายสองคนก็ยังจะมาโดดเรียนอยู่บนนี้ทั้งวันอีก......สรุปว่าวันนี้ไม่ต้องทำอะไรเลย นอกจากเอาแต่แอบร้องไห้เนี่ย
วันหลังอย่าขึ้นมาอีกนะตาบ้า!!
* ความจริงก็น่าจะรู้เป็นไปไม่ได้.... ที่คิดจะทำอะไร.....ให้เธอชอบฉัน
10/05/2xxx
ฉันนี่มันนิสัยไม่ดีเลยเนอะ ไม่แปลกใจเลยที่นายจะไม่รัก ก็เล่นแช่งให้นายกับชินยะเลิกกันทุกวัน น่าหัวเราะจริงๆ จะมีใครบ้าแบบฉันอีกไหมเนี่ย...ช่วงนี้รู้สึกไม่เป็นผู้เป็นคนเลย ไม่ได้ปีนหน้าต่างไปหานายมากี่วันแล้วนะ ก็ฉันเกิดกลัวขึ้นมาดื้อๆ แค่จับขอบหน้าต่าง ก็สั่นแทบแย่แล้ว ดีนะที่วันนั้นนายจับตัวฉันไว้ทัน เกือบตกลงไปจริงๆแล้วสิ ขอบคุณนายมากเลยนะ ถ้าไม่ได้นายฉันแย่แน่ รู้ไหมตอนนั้นฉันใจเต้นไม่เป็นส่ำเลย แค่นายถูกตัวนิดหน่อยเท่านั้นเอง แต่ปกติเราก็เล่นหัวกันเป็นว่าเล่นอยู่แล้ว เอ๊ะ.....หรือมีแต่ฉันที่เล่นหัวนายหว่า
ตอนนี้นายเป็นยังไงบ้างนะ มีความสุขดีอยู่หรือเปล่า ฉันเป็นห่วงนายจัง ก็พักนี้นายไม่ค่อยยิ้มให้ฉันเห็นเลยอ่ะ ตาบ้าโทชิมาสะเป็นอะไรไป ต้องรีบกลับมายิ้มบ่อยๆ นะ รู้ไหมเล่า รอยยิ้มของนายคือพลังงานในการดำรงชีวิตรองจากอาหารเลยนะ ถ้านายไม่ยิ้ม แล้วฉันจะยิ้มออกได้อย่างไรเล่า รีบๆ ยิ้มให้ฉันอีกเลยนะ หรือจะแกล้งเขกหัวฉันแบบเมื่อก่อนก็ได้ ไม่ยอมด้วยแหละ ถ้านายยังซึมอยู่แบบนี้ มีอะไรก็เล่าให้ฉันฟังได้นะ ฉันก็ยังเป็นคาโอรุคนเดิม คนที่รักนายอยู่เหมือนเดิมน่ะแหละ แค่ขอเวลาไปเคลียร์ปัญหาหัวใจหน่อยเดียวเอง...ไม่เอาแล้ว ต่อไปนี้จะไม่แกล้งหลบหน้าหลบตานายอีกแล้ว เจ็บปวดชะมัด....ยิ่งสบตานายน้อยลงเท่าไหร่ ฉันยิ่งร้องไห้มากขึ้นเท่านั้น
มีอีกเรื่องนึงที่ฉันอยากจะขอโทษนายน้า...เรื่องที่ฉันไม่ยอมเปิดหน้าต่างเลยน่ะ...ก็ฉันกลัวนายจะมาเห็น จะมาได้ยินเสียงฉันตอนร้องไห้น่ะสิ กลัวนายจะมาเห็นน้ำตาของคนอ่อนแอน่ะ...ไม่อยากให้นายต้องมากังวลเรื่องของฉันหรอก เอาล่ะ! ต่อไปคาโอรุผู้น่ารักคนเดิมจะกลับมาแล้ว เปิดหน้าต่างรอฉันไว้เลยนะพ่อโทชิมาสะ คืนนี้ฉันจะแอบไปลักหลับนายหล่ะ...
ความจริงก็ทำหมดแล้ว ให้เธอรักกัน.... แม้พยายามก็คงจะยังไม่พอ
22/05/2xxx
เออ...ใช่...ตอนที่นายช่วยฉันไว้....แล้วฉันดันปล่อยโฮต่อหน้านาย ขอบใจมากนะ....ตอนนั้นที่นายยอมให้ฉันกอดน่ะ นายไม่ได้รังเกียจ หรือผลักไสฉันออกไปเลย ฉันดีใจแทบแย่ ถือโอกาสร้องในอ้อมอกนายซะเลย ฝันมาตั้งนานแล้วว่าอยากจะกอดนายอย่างนี้....แล้วฉันก็ดันร้องจนหลับคาอกนายไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
........อ่า.....ขอบใจมากเลยที่อุตส่าห์อุ้มฉันไปไว้บนเตียงนายน่ะ ขอบใจมากนะที่เสียสละเนื้อที่บนเตียงให้ฉัน รู้น่า...ไม่ต้องมาทำหน้ามุ่ยนะ ที่นายโยนฉันกลับเข้าห้องไม่ได้ เลยต้องจำใจให้ฉันนอนด้วยเนี่ย....เฮอะ...ดีใจเจรงๆ.......ตอนตื่นมาตกใจ ยังนึกว่าฝันไปอยู่เลย ก็นายเล่นกอดฉันไว้ซะแน่น ถึงแม้ว่าในฝันนายจะคิดว่าฉันเป็นชินยะก็เถอะ แต่ฉันก็ไม่ถืออยู่ดี
ก็ฉันแอบลักจูบนายตอนหลับ. มามัดจำไว้แล้ว ตอนนั้นหัวใจแทบหลุดออกมาจากอกแน่ะ แต่ต้องมาหมดมู้ดก็ตอนนายตื่น แล้วรีบผลักฉันออกไปแทบจะทันทีน่ะแหละ.... น้อยใจจริงๆ โว้ยยยยยย อยากให้นายมารักฉันมากกว่ารักชินยะอ่ะ
ฉันรู้แล้วนะว่านายเลิกกับชินยะแล้วน่ะ แต่ฉันมันก็น่าเกลียดเลยใช่ม้า ก็ฉันมันดีใจซะแทบแย่ แต่พอเห็นนายเมาหยำเปเกือบทุกคืนแบบนี้ ฉันก็เจ็บมากกว่าอีก แอบร้องไห้ให้นายไปตั้งหลายรอบ อยากจะไปซัดหน้าสวยๆ ของชินยะให้กระเด็นไปเลย โทษฐานที่ทำให้นายต้องเสียใจ
เลิกคิดถึงชินยะซะเถอะโทชิมาสะ คนเลวๆ แบบนั้นนายจะไปรักอยู่อีกทำไม แค่ไม่กี่วันก็ไปควงกับอันโดซะแล้ว เลวกันทั้งคู่เลย พรุ่งนี้ก่อนเถอะ ฉันจะไปชกชินยะให้หน้าหงายเลย โทษฐานที่ทำให้ตาบ้าที่ฉันรักเจ็บขนาดนี้....ไม่เป็นไรหรอกนะนายน่ะ รีบๆ กลับมาเป็นคนเก่าได้แล้ว ผู้ชายในจินตนาการฉันไม่อ่อนแออย่างนี้หรอกนะ โดนหักอกหน่อยก็กลายเป็นตาแก่ขี้เมาไปซะแล้ว
ฉันไม่อยากให้คนที่ฉันรักเจ็บไปมากกว่านี้หรอกนะรู้ไหมชินยะ ได้หัวใจของคนที่ฉันรักไปแล้วทำไมถึงไม่ยอมดูและให้ดีๆ ไหนเคยสัญญากับฉันไว้แล้วไง ถ้าเป็นแบบนี้....ฉันคงต้องขอโทชิมาสะคืน!!
**ต่อให้เธอจะไม่มีใจให้เขา....เธอก็ไม่มีวันให้ฉัน... ทำทุกอย่าง แต่เธอไม่ซึ้งเท่าไหร่
16/06/2xxx
ทะเลาะกับนายมาหลายวันแล้ว ไม่ได้คุยกันเลย แค่ฉันไปตบหน้าชินยะเข้าหน่อย นายถึงกับโกรธ ไม่ยอมพูดยอมจากับฉัน ความเจ็บปวดนี้มันยังมีมากกว่าตอนที่รู้ว่านายไปชอบชินยะเสียอีก
นายโกรธถึงเพียงนี้เชียวหรือ....ขอโทษก็แล้วกัน อย่าไล่ฉันด้วยสายตาที่เย็นชาอย่างนั้นอีกเลย กลับมาเป็นเพื่อนที่ดีกันเหมือนอย่างเก่าเถอะนะ ฉันคิดถึงนายมากรู้ไหม ช่วยเปิดหน้าต่างบานนั้นให้ฉันเข้าไปหน่อยเถอะ ไม่งั้นฉันเอาสว่านมาเจาะ เอาบาซูก้ามายิงให้หน้าต่างห้องของนายเป็นรูจริงๆ ด้วย ไม่ได้ขู่นะ คิดว่าจะหลบฉันได้ตลอดไปเหรอฮะ
รู้ไหมชินยะพูดกับฉันว่ายังไง...บอกฉันว่ายังไง เขาบอกว่าเบื่อนายแล้วน่ะสิ.......ฉันเลยเผลอมือไปหน่อย อย่าโกรธฉันอยู่อย่างนี้เลยนะ ฉันไม่อยากเสียตังค์ค่าแว่น ที่กะว่าจะไปตัดมาใส่ เพราะกลัวนายเห็นตาแดงๆ ที่เหมือนนกฮูกของฉัน ช่วงนี้มันยิ่งแดงบ่อยมาก ฉันสำนึกผิดแล้วน้า ทีหลังจะไม่ไปถูกชินยะของนายอีก แต่จะแอบไปวางยาเบื่อแทนซะเลยนี่!!
ต่อให้เธอจะไม่ได้มีเขาแล้ว.....ฉันก็คงจะยังไม่ใช่
28/06/2xxx
เมื่อคืนฉันฝันว่านายยิ้มให้ฉัน ยิ้มแบบที่ไม่เคยยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนมากๆ เลย ....ขอบใจสำหรับดอกไม้ที่นายให้ฉันนะ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแค่ของเยี่ยมไข้ ถึงแม้ว่านายจะไม่คิดอะไร แต่สำหรับฉันมันสำคัญมากที่สุด สำหรับฉันไม่มีของขวัญที่ดีไปกว่าแค่ดอกกุหลาบเพียงไม่กี่ดอกที่นายให้ด้วยแล้ว นายที่ไม่เคยให้อะไรฉันเลย มันมีค่ามากที่สุด ถึงแม้ว่าคุณป้าจะเป็นคนสั่งให้นายเอามาให้ก็เถอะ ขอบใจมาก ขอบใจมากจริงๆโทชิมาสะ...
ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก เดี๋ยวฉันก็แข็งแรง กลับมาเป็นคาโอรุคนเก่าได้แล้ว โรคของฉันมันกำเริบขึ้นมาได้ไงล่ะเนี่ย แย่จัง ไม่อยากให้นายเห็นฉันในสภาพนี้เลย ที่รักจ๋าาาาอย่าทำหน้าอย่างนั้นสิจ๊ะ ฉันไม่เป็นไรสักหน่อย...
ว่าแต่ว่า...นายหายโกรธฉันแล้วใช่ม้า...ไม่งั้นคงไม่ยอมมาเยี่ยมฉันหรอกเนอะ ถ้าฉันบอกว่ามันเป็นแผนการเรียกนายมา นายจะเชื่อไหมล่ะเนี่ย....ต้องเชื่อแน่ๆ เลย ฉันไม่ทำอย่างนั้นหรอกน่า ไม่ใช่ชินยะสักหน่อย ฉันไม่หน้าด้านแบบนั้นหรอก ไม่ต้องการแย่งนายมาจากใครด้วย เพียงแค่อยากได้เพื่อนรักของฉันกลับคืนมาเท่านั้นแหละ
แล้วก็...ขออะไรอีกอย่างนะ นายน่ะ...ไม่ต้องเอาชินยะมาด้วยนะ เวลามาเยี่ยมฉันน่ะ ช่วยให้เขาไปไกลๆ ฉันได้ไหม....ถ้านายพามาด้วย ก็อย่าพาเข้ามาให้ฉันเห็นอีกเลยนะ........ฉันไม่อยากบ่อน้ำตาแตกต่อหน้านายอีก
...........คนที่เธอจะยอมให้อยู่ในใจ..........
11/08/2xxx
อยากไปเที่ยวเร็วๆ จัง ตื่นเต้นชะมัด ไปทัศนศึกษาคราวนี้น่ะ อยากให้มันมาถึงเร็วๆ ไม่ค่อยมีโอกาสมากนักหรอกที่จะได้ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ทั้งห้อง แต่ความจริงฉันอยากไปกับนายสองคนแบบแต่ก่อนมากกว่า แต่มันยังไม่มีโอกาสเลยนี่นะ
ตั้งแต่นายหันกลับไปคบกับชินยะ ฉันก็มีเวลาอยู่กับนายน้อยลงกว่าเดิมอีก ไปเที่ยวคราวนี้เปรียบเหมือนสวรรค์ยังกะอะไรดี เชอะ!!ชินยะ คอยดูนะ ฉันจะแย่งโทชิมาสะมาก็คราวนี้แหละ ดีใจจริงๆ ที่เรียนอยู่กันคนละห้อง จะควงโทชิมาสะเย้ยให้นายเห็นเลยคอยดู จะได้เลิกหัวเราะเยาะฉันสักที
ไม่รู้ว่าคนแบบชินยะมีดีตรงไหนนะ นายถึงไม่ลืมสักที ไม่ว่าจะเลิกกันกี่ครั้ง ก็เห็นกลับมาคืนดีกันทุกครั้ง เป็นรักที่ดุเด็ดเผ็ดมันจริงๆ แต่ยังไงก็อยากให้นายเลิกกับชินยะอยู่ดี นายรู้ไหม..ฉันแอบเห็นสายตาชินยะเวลามองอันโดด้วยแหละ มันมีความหมายลึกซึ้งมากกว่าความเป็นเพื่อนธรรมดาแน่ๆ ฉันไม่คิดว่าชินยะจริงจังกับนายหรอก ท่าทางอยากจะกลับไปคบกลับอันโดเต็มแก่ ไม่อยากเห็นนายเจ็บเลย ถ้าเกิดรู้เรื่องนี้เข้า ยังไงฉันก็ไม่มีทางบอกนายอยู่แล้ว จะทำยังไงดีนะ เป็นห่วงนายจริงๆ หรือฉันจะแย่งโทชิมาสะมาจากนายดี.....
ถึงแม้วันนี้ตัวเธอจะลืมเขา....ถึงแม้เธอเหงา...ฉันทำได้เพียงช่วยปลอบ
15/09/2xxx
นายต้องการฉันรึเปล่าล่ะ ต้องการคาโอรุคนนี้รึเปล่าล่ะ ต้องการความรักของฉันสักนิดไหม? ถามจริงๆ เถอะ นายรู้บ้างไหมว่าฉันน่ะรักนาย รู้บ้างไหมว่ารัก...มาตั้งนานแล้ว เคยสนใจบ้างรึเปล่า....จะต้องให้ฉันบอกเหรอ.....ไม่มีทาง มันจะมีค่าอะไรล่ะ ถ้าแค่นี้นายยังมองยังไม่เห็น ถึงบอกไปมันก็คงไม่เกิดอะไร ไม่ทำให้นายหันมาชอบฉันได้หรอก แค่ฉันแอบรักนายต่อไปเรื่อยๆ อย่างนี้มันคงจะดีเสียกว่าให้ความสัมพันธ์ของฉันกับนายต้องจบลงแค่นี้...ไม่อยากเป็นหนึ่งในคนที่นายปฏิเสธความรักด้วย
ให้ฉันเป็นคนที่นายนึกถึงเป็นคนสุดท้าย....เวลานายเหงานายจะมีฉันอยู่เป็นเพื่อน วันใดที่นายเหนื่อย วันไหนที่นายท้อ วันไหนที่นายไม่เหลือใคร นายยังมีฉัน....อยู่กับนายเสมอนะ
ถึงแม้ว่าฉันจะทำให้เธอยิ้มออก.....แล้วเธอยังมอง.........เป็นเพียงเพื่อนกัน
25/09/2xxx
มีความสุขจริงๆ เลย วันนี้โลกช่างเป็นสีชมพูสดใส ได้นั่งข้างนายไปตลอดทาง ได้แอบซบไหล่นายเวลาหลับ แต่นายก็เอาแต่นั่งเงียบ ไม่พูดไม่จา รู้นะว่าคิดถึงใคร เจ็บใจชะมัด หันมามองคนข้างๆ หน่อยเซ่!! ทำไมนายตาถั่วอย่างนี้หา มัวแต่ไปนั่งนึกถึงเขาอยู่นั่นหน่ะแหละ ป่านนี้ก็กระหนุงกระหนิงอยู่กับอันโดในรถคันหน้า ลืมนายไปแล้วด้วยซ้ำม้าง
แล้วชั้นต้องมานั่งน้ำตาตก ทั้งๆ ที่อยู่ข้างๆ นาย แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลยงั้นเหรอ ก็แค่เลิกกับชินยะมันจะเป็นอะไรนักหนา ฉันกับชินยะใครสำคัญกว่ากันหา? คนไม่รักแล้วจะไปแคร์ทำไม สำหรับฉันมันดีเสียอีก จะได้เลิกมาจู๋จี๋ที่ห้องของนายซะที ไม่ต้องมาทนดูภาพบาดตาบาดใจอีก ไม่อยากให้ห้องที่เชื่อมระหว่างเราไว้ เป็นรังรักระหว่างนายกับชินยะหรอกนะ...ไม่เอาแล้วฟุ้งซ่าน คิดอะไรอยู่ได้นะคาโอรุ
ตื่นเต้นเป็นบ้า...ตอนแอบเขียนไดอารี่บนรถน่ะ พอนายตื่นแล้วนายก็แย่งไดอารี่ไปจากมือฉันทันที หูยยยเสียววแทบแย่ กลัวนายจะเปิดมันอ่าน กว่าจะแย่งคืนมาได้ เล่นเอาเหนื่อยเลย โดนอาจารย์สวดยับเลยด้วย ช่วยไม่ได้นี่ ไม่ใช่ความผิดฉันนะ ใครใช้ให้นายจะอ่านกัน......ก็ในนั้นมันเขียนแต่เรื่องนายไว้ทั้งนั้นเลยนี่ เดี๋ยวนายก็รู้ว่าฉันแอบชอบนายน่ะเซ่!! ยิ่งช่วงนี้นายดูแปลกๆ ด้วย เหมือนจะหล่อขึ้นเป็นกองเลย มองแล้วใจงี้แทบละลายเลย
ความจริงก็น่าจะรู้เป็นไปไม่ได้
ที่คิดจะทำอะไร.....ให้เธอชอบฉัน
ความจริงก็ทำหมดแล้ว ให้เธอรักกัน
แม้พยายามก็คงจะยังไม่พอ
26/09/2xxx
ลองมานั่งนึกๆ ดูนะ มีแต่ฉันที่ปีนหน้าต่างห้องไปหานายนี่นา อะไรเนี่ย!! ฉันแทบจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่านายเคยปีนหน้าต่างข้ามมาหาฉันในฟากนี้ ทำไมกันนะ...อยากรู้จริงๆ หรือว่าที่นายไม่มาเลยเนี่ย เพราะนายรู้ว่าฉันต้องมาหาอยู่แล้ว หรือว่านายรู้ว่าฉันแอบชอบนายมาตั้งแต่แรกแล้ว แต่ที่ยังทำเฉยเพราะรอให้ฉันบอกก่อนกันแน่....
ถ้าอย่างนั้น....ถ้าฉันไม่คิดเข้าข้างตัวเองไปบ้าง นายก็อาจจะชอบ...หันมาชอบฉันได้สักนิดได้ใช่ไหม ตั้งใจไว้ว่าจะไม่บอกแล้วแท้ๆ ไม่อยากฉุดรั้งนายไว้กับฉันเลย....ไม่อยากฉุดนายไว้กับคนไม่มีอนาคตอย่างฉัน.....
ฉันนั่งฝันลมๆ แล้งๆ อย่างนี้มาเป็นร้อยๆ รอบ แอบหวังอยู่ได้ว่านายจะสนใจกันบ้าง แต่เพียงแค่มอง แค่ได้สบตา ก็รู้อยู่แล้วว่าคนที่นายเลือกไม่ใช่ฉัน...และคงจะเป็นแบบนั้นไปตลอด
แค่ได้แอบรักนายข้างเดียวก็ดีจะแย่แล้วน่า
ต่อให้เธอจะไม่มีใจให้เขา
เธอก็ไม่มีวันให้ฉัน
ทำทุกอย่าง แต่เธอไม่ซึ้งเท่าไหร่
01/11/2xxx
นายเข้มแข็งขึ้นรู้ไหม...เห็นอย่างนั้นฉันก็สบายใจเสียที
ในที่สุดก็ตัดใจจากชินยะได้....เก่งมาก ดีใจจังเลยที่เห็นนายยิ้มได้อีกครั้ง ได้เห็นแววตาที่นายมองชินยะแล้วก็โล่งใจได้จริงๆ ก็คราวนี้ เล่นเอาฉันเปลืองน้ำตาไปแทบแย่ คราวนี้จะรักใครก็เลือกคนที่มันดีกว่าชินยะนะ ฉันเอาใจช่วย จะพยายามยิ้มให้นายอย่างเต็มที่
แต่ทีหลังนายอย่ามาถามคำถามฉันประมาณว่า.....คาโอรุชอบใครเหรอ...คนที่คาโอรุแอบรักน่ะใคร...หรือว่า....มีคนที่ชอบหรือยัง....ให้ฉันช่วยติดต่อให้เอาไหม....
ขอบใจ.....แต่ฉันไม่ต้องการเลยสักนิด ก็ไอ้บ้าที่ฉันหลงรักน่ะมันนายน่ะสิ ฉันแกล้งทำเป็นหัวเราะแทบแย่ กลัวว่าน้ำตามันจะร่วงมาก่อนด้วยซ้ำ ตอนที่จะปีนกลับไปที่ห้อง ทันทีที่ฉันหันหลังให้นายเท่านั้นแหละ น้ำตาก็หยดแหมะลงบนพื้นซะแล้ว อ่อนแอชะมัด รีบปีนกลับไปแทบไม่ทัน แล้วก็บ่อน้ำตาแตกทันทีที่ถึงห้องเลยน่ะสิ อยากจะหยุดเช็ดน้ำตาที่หยดบนพื้นห้องของนายให้ก่อน ก็กลัวนายจะมาเห็นเข้า ไม่อยากให้มันมีรอยทิ้งไว้ด้วย แต่ถ้าทำอย่างนั้นฉันคงหมดแรงอยู่ตรงขอบหน้าต่างห้องนายแน่ เกือบไปแล้ว....
เมื่อไหร่ฉันจะหยุดร้องสักทีนะ....ยังไงเขาก็ไม่มีทางมาสนใจอยู่แล้วน่า
กำแพงที่กั้นระหว่างฉันกับนายคืออะไรนะ เมื่อไหร่นายจะใจตรงกับฉันสักที
ถึงแม้ตอนนี้ใจนายจะไม่มีชินยะแล้วก็เถอะ....แต่ยังไงนายก็ไม่สนฉันอยู่ดี
ทำให้นายทุกอย่าง..แต่ความพยายามของฉันมันคงไม่สำเร็จสินะ
จดหมายรักที่ฉันใส่ไว้ในล็อกเกอร์เมื่อเย็นนั้น....นายก็คงไม่รู้สึกอะไรเลยใช่มั้ย?
ไม่ต้องมาแกล้งทำเป็นดีต่อฉันก็ได้.....อยากเห็นฉันไปมีคนอื่นที่ไม่ใช่นายขนาดนั้นเลยเหรอ.....
หลังจากนี้ก็ต้องมากลั้นเสียงสะอื้นกันแทบตาย จะลุกไปปิดหน้าต่างก็ลุกไม่ได้ ถ้าไม่เอาหน้าซุกอยู่กับหมอน นายต้องได้ยินเสียงฉันร้องแน่
ต่อให้เธอจะไม่ได้มีเขาแล้ว
ฉันก็คงจะยังไม่ใช่
คนที่เธอจะยอมให้อยู่ในใจ
10/11/2xxx
รักนายที่สุดในโลกเลยตาบ้าโทชิมาสะ
ถ้าหากในโลกนี้ไม่มีฉันอยู่ต่อไป...นายจะคิดถึงฉันไหม?
ถ้าหากวันนึงฉันเลิกรักนาย นายจะโมโหฉันไหม?
นายเคยแคร์ฉันบ้างไหม
นายเคยรู้บ้างรึเปล่าว่าฉันน่ะมันรักคนอย่างนายมาตั้งนานแล้วนะ
ไม่ใช่เพิ่งจะมารัก....แต่รักนายมา......รักมาตลอดเวลาทั้งชีวิตที่เราได้รู้จักกัน
ถึงแม้นายจะไม่รัก
ฉันคงทำได้แค่นี้.................
ใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อรักนาย
ใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อภาวนาให้นายมีความสุขกับคนที่นายรัก
ฉันไม่เป็นไรมากนักหรอก
ไม่ต้องมาสนใจกันมากมายนักก็ได้
เพียงแค่เห็นว่านายสุข....แค่เพียงนายไม่ทุกข์...ฉันก็ดีใจเป็นล้นพ้นแล้ว
ขอบใจที่นายยังคงทำตัวเหมือนเดิมทุกอย่าง
แม้ฉันจะบอกนายไปแล้วว่ารัก...และถึงแม้นายจะไม่ตกลง แต่ฉันก็ดีใจที่นายไม่มีท่าทีรังเกียจฉัน
ยังคงแกล้งทำเป็นเพื่อนที่ดีต่อฉันมาตลอด....ขอบใจจริงๆ
ลืมจดหมายฉันเคยเขียนคำว่ารักซะเถอะ
ทิ้งมันไปเลยจะยิ่งดี....
ฉันก็จะทำเหมือนมันไม่มีอะไร-
แล้วเรา......ก็จะกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม
ฉันจะเช็ดน้ำตาของตัวเองให้แห้ง.....จะไม่ร้องไห้อีกต่อไป
แล้วคืนนี้ฉันก็จะไปหานายที่ห้องนะ
นายอย่าหลับซะก่อนล่ะ.....ไม่งั้นจะแอบจูบนายจริงๆ ด้วย
ต่อให้เธอจะไม่มีใจให้เขา
เธอก็ไม่มีวันให้ฉัน
ทำทุกอย่าง แต่เธอไม่ซึ้งเท่าไหร่
ต่อให้เธอจะไม่ได้มีเขาแล้ว....
ฉันก็คงจะยังไม่ใช่
คนที่เธอจะยอมให้อยู่ในใจ
Last day
31/03/2xxx
ผ่านมากี่เดือนแล้วนะ ที่ฉันไม่ได้เขียนไดอารี่อีก กลัวว่าตอนเขียนน้ำตาจะซึมออกซะก่อนน่ะเซ่....ยิ่งเดี๋ยวนี้นายปีนมาหาฉันที่ห้องบ่อยด้วย จะหยิบปากกาขึ้นมาเขียนทีไร นายก็แอบมาโผล่ข้างหลังให้ฉันตกใจอยู่เรื่อย แล้วก็มัวแต่ติวหนังสือที่ห้องนายน่ะแหละ เลยทำให้ไม่มีเวลาเลย ไดอารี่ฉันต้องเป็นหม้ายนอนอยู่ในลิ้นชักมาตั้งหลายเดือนแหนะ ดีใจมากที่นายชวนฉันเรียนม.ปลาย ที่เดียวกัน ตอนนั้นที่นายพูดจบนะ น้ำตาเกือบร่วงแล้วรู้ไหมล่ะ จะแอบไปร้องไห้สักหน่อยก็ทำไม่ได้ เล่นลากฉันมานั่งอ่านหนังสือทั้งคืนแบบนั้น แถมยังขี้โกงหลับไปก่อนฉันอีก เลยแอบจุ๊บแก้มนายก่อนนอนซะเลย.....
หลังจากวันนั้นฉันกับนายก็คงยังเหมือนเดิมทุกอย่าง เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเหมือนเดิม....รู้ไหม...ฉันร้องไห้น้อยลงมากกว่าเดิมแล้วนะ ก็อาจจะเพราะหลังจากที่นายเลิกกับชินยะแล้ว นายก็ยังไม่คบกับใครอีกเลยมั้ง....อาจจะเป็นเพราะเหตุผลนี้ ทำให้ฉันก็ยังแอบคิดเอง ว่า.....ที่นายไม่คบกับใคร เป็นเพราะนายรู้ว่าฉันรัก หลังจากที่ฉันบอกนาย นายก็เลยแคร์ฉันมากกว่าเดิมใช่ม้า....คิดเข้าข้างตัวเองอีกล่ะ เอาเป็นว่าฉันคิดอย่างนี้บ้างสักนิดได้ใช่ม้า ทั้งๆ ที่ความจริงมันจะทำให้น้ำตาซึมก็ตามเถอะ ฉันก็พยายามที่จะไม่คิดเรื่องนี้อีกแล้วล่ะ....
ขอบใจสำหรับของขวัญวันเกิดนะ ทั้งๆ ที่เคยคิดว่าชาตินี้ไม่มีหวังแล้วด้วยซ้ำ ตุ๊กตาหมีขาวตัวใหญ่ที่นายให้เนี่ย ฉันนอนกอดมันทุกคืนเลยนะ จุ๊บราตรีสวัสดิ์หมีแทนตัวนายทุกคืนด้วย มีความสุขเป็นบ้า แล้วฉันตั้งชื่อน้องหมีด้วยแล้วนะ เอาชื่อนายแหละมาตั้ง...ชื่อว่า..โทชิยะ...เพราะดีไหมจ๊ะโทชิยะจ๋า ต่อไปจะเรียกนายแบบนี้แล้ว ฉันแอบเขียนว่า รักโทชิยะที่สุดเลย ไว้ที่ตีนน้องหมีด้วยนะ ยังไงนายก็ไม่มีทางได้เห็นมันหรอก เพราะฉันไปซื้อถุงเท้ามาให้น้องหมีใส่แล้วน่ะสิ คู่สีม่วงนี่น่ะแหละ ไม่ต้องมาทำมุ่ยแล้วบอกฉันว่าถุงเท้าสีไม่สวยอีกเลยนะ จะให้ฉันซื้อสีน้ำเงินมาหรือไง อย่างนั้นนายก็ดูออกหมดน่ะสิ ก็มันเหมือนสีผมของนายเลยนี่.....แล้วจะไปย้อมผมทำไมนะ ยิ่งทำให้นายดูหล่อกว่าเดิมอีกนะสิ ถ้ามีคนมาหลงนายอีก ฉันจะทำยังไง...
เมื่อวันก่อนมีรุ่นน้องมาสารภาพรักกับฉันด้วย นายไม่รู้ล่ะสิ ก็อยากถูกอาจารย์เรียกไปทำไมล่ะ นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่มีคนมาชอบ คิดไปว่าตนเองไม่มีเสน่ห์แล้วนะ เห็นคนโน้นคนนี้มาสารภาพรักกับนายเยอะแยะไปหมด แต่ฉันกลับไม่เคยมีเลย....แปลกแฮะ ฉันก็คิดว่าตัวเองน่ารักนิดนึงแล้วนะ เอาเหอะ ยังไงฉันก็ไม่คิดจะตอบตกลงอยู่แล้วล่ะ ก็หัวใจของฉันมันอยู่ที่นายหมดแล้วน่ะสิ ไม่มีที่ว่างพอจะให้ใครอีกทั้งนั้น อย่าหลงตัวเองล่ะ นายแค่ตรงเสปกฉันที่สุดเท่านั้นเอง ถ้าเจอคนที่หล่อ ที่ดีกว่านายล่ะก็ จะเลิกรักคอยดู
ก่อนถึงวันเกิดนายสักสองอาทิตย์ ฉันคิดแทบแย่แหนะว่าจะให้ของขวัญอะไรนายดี จนถึงวันเกิดนี้ฉันก็ยังไม่ได้ซื้ออะไรเลย ก็มันไม่รู้จะให้อะไรนี่ เท่าที่นึกออกก็ซื้อให้นายจนเกือบหมดแล้ว หรือจะซื้อน้องหมีแบบที่นายให้ฉันให้นายดีนะ แล้วฉันจะแอบติดลำโพงไว้ที่พุงน้องหมี เลียนแบบในหนัง พอนายจิ้มพุงแล้วจะได้ยินฉันเสียงฉันบอกว่ารักโทชิยะที่สุดในโลก....แต่ก็ไม่เอาดีกว่า....ทำแบบนั้นน่าอายจะตาย
หรือจะให้ตัวฉันดีไหมนะ.....ไปนอนแก้ผ้าแอ้งแม้งบนเตียงนาย แล้วบอกนายว่า...คาโอรุเป็นของคุณโทชิยะแล้ว เชิญทำอะไรก็ได้ตามที่คุณโทชิยะต้องการ บ้าน่ะสิคาโอรุ!! แบบนั้นมันหน้าไม่อายนะ แล้วฉันก็ไม่ใจกล้าหน้าด้านไปเสนอตัวให้นายด้วย ไม่ได้มีความมั่นใจกับรูปร่างของตนเองนักหรอกนะ แล้วถ้านายปฏิเสธ.....ฉันก็แย่น่ะสิ
สุดท้ายฉันก็ไม่ได้ให้อะไรนายเลย เห็นของขวัญที่คนอื่นๆ เอามาให้นายจนเต็มห้องนั้นก็ห่อเหี่ยวซะแล้ว ถ้า...ฉันจะซื้อย้อนหลังให้นายคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม วันนี้นายใจดีกับฉันจัง ใจดีมากมากกกกกเลยนะตาบ้า!! เอาเค้กมาป้ายหัวฉันจนเลอะไปหมด ฉันอุตส่าห์แต่งตัวให้ดูดีแทบตายแหนะ แต่นายก็มาทำให้ตัวฉันต้องเปรอะไปด้วยเค้กอีก แต่ฉันไม่โกรธนายหรอกนะ.....ออกจะรักน่ารักขนาดนี้ ใครจะไปโกรธลงล่ะ
ช่วงนี้มีเรื่องประหลาดใจเยอะแยะเลยแฮะ ก็วันนี้นาย....มานอนห้องฉันคนนี้....ประหลาดดีแท้ นอนเตียงเดียวกันด้วย........ทั้งๆ ที่รู้ว่าฉันแอบรักน่ะนะ อย่ามาให้ความหวังกันสิคนบ้า!! นายหลับไปแล้วฉันยังแอบหยิบไดอารี่มาเขียนอยู่เลย ถ้านายตื่นมาเห็นฉันจะแก้ตัวว่ายังไงดีนะ ก็ฉันเขียนคำว่ารักนายจนเต็มหน้ากระดาษตั้งหลายต่อหลายหน้าแหนะ แค่นายเปิดก็เห็นมันแล้ว ลึกๆ ฉันมันก็ยังอยากให้นายเห็นอยู่ดีล่ะมั้ง ฉันยังไม่ได้อวยพรวันเกิดให้นายเลยนี่เนอะ ขอให้นายมีความสุขมากๆ นะโทชิยะ...ฉันน่ะรักนายมากนะ ไม่ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น นายก็ยังมีฉันนะ ฉันจะคอยเป็นกำลังใจให้นายอยู่ตรงนี้....ที่เดิม ข้างๆ นายตลอดไป ฉันล่ะเกลียดน้ำตาของนายที่สุด ฉันเห็นทีไรก็อดร้องแทนนายไม่ได้ แต่นายก็เคยเห็นน้ำตาของฉันแค่ครั้งเดียวเองเนอะ ก็ฉันไม่คิดจะร้องให้นายให้นายเห็นอีก ถ้าลองให้นายได้เห็นแล้วล่ะก็........ฉันกลัวว่าจะอ่อนแอจนควบคุมตนเองไม่ได้........เหมือนตอนนั้นอีกน่ะสิ.....
นายยังจำได้รึเปล่า......ฉันเคยบอกนายว่ารักด้วยนะ นายลืมไปแล้วหรือยังเนี่ย....ถึงแม้ว่านายแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แล้วฉันต้องร้องไห้แทบตายก็เถอะ ช่วงเวลาก่อนที่ฉันจะเดินไปเอาจดหมายใส่ไว้ข้างในล็อกเกอร์นายนั้น ฉันยืนถือจดหมายรักไว้เป็นชั่วโมงๆ เลย แต่แล้วก็ยังพาลซวยเจอชินยะแกล้งเดินมาชนฉันอีก ทำมาเป็นยิ้มเยาะเย้ย แล้วแย่งจดหมายที่ฉันจะให้นายไปอ่าน ฉันเลยต่อยชินยะไป สะใจเป็นบ้า แอบเอาคืนแทนนายด้วยนะน่ะ....
หลังจากนอนคิดแล้วคิดอีก ตอนนั้น....ในที่สุดฉันก็ตัดสินใจที่จะบอกนายให้รู้......ฉันไม่เคยเสียใจหรอกนะ ถ้อยความในจดหมายทุกประโยคฉันยังจำได้ดี ถึงแม้ฉันจะไม่ใช่คนที่นายรัก คนที่นายต้องการ และถึงแม้ตอนนี้ฉันก็ยังเจ็บอยู่บ้างก็เถอะ......คาโอรุคนนี้ก็ยังไม่เลิกรักนายอยู่ดี
Happy birthday นะ
คงไม่มี....สักวันที่เธอ
.........รักฉัน.............
เมื่อกี้........ฉัน............ดันไปเห็นแหวนบนนิ้วนางของนาย...............ฉันจำได้ว่านายเคยบอกว่าไม่ชอบใส่แหวน แล้วก็จะใส่ก็ต่อเมื่อคนที่นายรักจริงๆ ให้เท่านั้น ตอนนั้นฉันคิดว่านายพูดเล่นด้วยซ้ำ แต่ดูท่าว่าตอนนี้มันจะจริงซะแล้วสิ...ก็รอยยิ้มและท่าทางของนายวันนี้มันดูเริงร่าเป็นพิเศษ.......ที่แท้ก็เป็นเพราะอย่างนี้นี่เอง มีแฟนใหม่แล้ว...ไม่เห็นบอกฉันเลยนะโทชิยะ ใครคนนั้นเป็นผู้โชคดีกันหว่า...อิจฉาจัง
สุดท้ายนายมันก็เป็นได้แค่เพื่อนอยู่ดีแหละน่า...คาโอรุ
ที่โทชิยะทำให้ทั้งหมดมันก็แค่มิตรภาพระหว่างเพื่อน...เท่านั้นเอง
หวังอะไรลมๆ แล้งๆ ไปได้คาโอรุ......
ถึงยังไง...พรุ่งนี้ฉันก็ยังคงยิ้มให้นายต่อไปได้
แม้ว่านายจะเปลี่ยนไปรักคนอื่นมากแค่ไหน
...ฉันก็ยังไม่ใช่........คนที่นายรักอยู่ดี...
เพราะคาโอรุคนนี้ รู้ว่าไม่ได้เกิดมาเพื่อให้นายรัก
แต่เกิดมา...เพื่อรักนาย
โทชิยะ
ความรู้สึกของฉันยังคงเหมือนเดิม
ฉันยังรักนายเสมอ...
รัก......
)) ENDING ((-----------ฉันไม่ใช่-----------ไดอารี่ของคาโอรุ))
(((มีเนื้อเป็นของแถมนิดนึง)))
_ฉันไม่ใช่_
โรงเรียนมัธยมปลาย วันแรกของการเปิดเทอม คาโอรุค่อนข้างจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ เพราะได้อยู่ห้องเดียวกับโทชิยะ แต่ดูเหมือนโทชิยะจะไม่ค่อยยินดีสักเท่าไหร่
เป็นอะไรหนะโทชิยะ
....อืม..ไม่มีอะไรหรอก โทชิยะแก้ตัวน้ำขุ่น ชะเง้อหน้ามองออกไปทางหน้าต่าง ทำท่าเหม่อลอย คาโอรุใช้เวลาเรียนวันแรกหมดไปกับการนั่งมองโทชิยะเหม่อ แต่พอเรียกทีก็หันมาที ถามอะไรก็เอาแต่อือ
แต่พอถึงช่วงพักเท่านั้นแหละ กระดี้กระด้าขึ้นมาจนคาโอรุหมั่นไส้...รู้อยู่แล้วล่ะน่า และยังไม่ทันที่โทชิยะจะลุกไปไหน ก็มีมือนึงยื่นมาควงแขน แฟนใหม่โทชิยะ นาโอะ
เพียงแค่นาโอะมาหา ช่วงเวลาน่าเบื่อสำหรับโทชิยะ ก็ดูสดใสขึ้นมาทันที แม้พลาดไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน แต่ก็ยังมีช่วงเวลาพัก ช่วงเวลาหลังเลิกเรียน
นาโอะน่ะ ทั้งตัวเล็ก ผิวขาวนวลเนียน ผมยาวเคลียไหล่ทำให้หน้าดูเด่น ใบหน้าคมคาย สวยน่ามอง เปลือกตางอน ริมฝีปากบาง แก้มอมชมพูดูน่ารัก เวลาอยู่ใกล้ๆ ได้พูดคุย ได้สบตา มักจะรู้สึกอบอุ่น
ก็แค่คำพูดเพ้อเจ้อที่ได้ยินโทชิยะพร่ำเพ้อถึงนาโอะ...
ทำไมกันนะ เวลาที่ได้ยินโทชิยะพูดอย่างนี้ทีไร มักจะจี๊ดเข้าไปในหัวใจทุกที แล้วก็มักจะรู้สึกว่าตัวเองเป็นเหมือนลูกเป็ดขี้เหร่ เอาแต่ก้มหน้า เพราะกลัวโทชิยะจะไปเห็นส่วนที่หน้าเกลียดเข้า.....ใช่ ที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะเรารักเขา เพราะเรารักโทชิยะมาก ไม่ว่าโทชิยะจะพูด จะทำอะไร ไม่ว่าจะเรื่องจริงหรือล้อเล่น ก็มักจะเก็บเอามาคิดมากอยู่เสมอ ทั้งความรู้สึกเจ็บใจและแค้นหน้าตาตัวเอง เพราะมันไม่มีตรงไหนที่จะเรียกความสนใจจากโทชิยะได้สักนิดเลย..ทั้งเจ็บใจ แค้น เสียใจ
ก็รู้ว่าเราไม่น่ารัก ไม่ขี้อ้อน งอนไม่เป็น มีรึจะไปทำตัวหว่านเสน่ห์ให้นายมาหลงรักได้ ไม่มีความมั่นใจเลย ไม่เคยจะมั่นใจเลยสักครั้ง ทำไปแล้วนายไม่สนใจ ชั้นยิ่งไม่มั่นใจขึ้นทุกทีๆ จนจะกลายเป็นคนขี้กลัว ไม่กล้าจะทำอะไรอยู่แล้ว
โทชิมาสะ..บ่ายนี้มีเรียนป่ะ ฉันว่างน่ะ ไปเที่ยวกันเถอะนะ ยื่นหน้าไปใกล้ พร้อมกับยิ้มหน้าบาน
อย่ามาเรียกว่าโทชิมาสะเหมือนกับที่ฉันเคยเรียกนะ ชื่อนี้ฉันเรียกได้คนเดียว..คาโอรุตะโกนอยู่แค่ในใจ
ก็ดีเหมือนกัน..คาโอรุ ฉันไปก่อนนะ
ยังจะมีอารมณ์มาบอกลาอีก
อือๆ จะไปไหนก็รีบไปไกลๆ เลย
คาโอรุเพียงแค่มองตามข้างหลังโทชิยะไป ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มกลับเศร้าหมองลงทันใด แต่โทชิยะไม่มีทางได้เห็น
คาโอรุ นี่แฟนฉัน..นาโอะ กะว่าจะบอกนายอยู่แล้วล่ะ
ตอนนั้น วันที่ได้รู้จัก เพียงแค่เห็นหน้านาโอะ ภาพชินยะก็แล่นเข้ามาในหัว ก็หน้าคล้ายกันขนาดนี้ คาโอรุรู้สึกช้ำอยู่ลึกๆ เพราะคนๆนี้มีส่วนที่คล้ายชินยะ หมายความว่ายังอาจจะชอบชินยะอยู่ใช่มั้ย คนที่ทำให้นายต้องทุกข์ใจขนาดนั้นเนี่ย ยังจะรักยังจะไปคิดถึงเขาอีก เดี๋ยวนายก็ต้องเจ็บช้ำอีก
แต่อาจจะไม่เป็นแบบนั้น ดูหน้าตาออกจะน่ารัก ท่าทางน่าคบ นิสัยอาจจะดีกว่าชินยะก็ได้
แต่คาโอรุก็คิดผิด...
เพียงแค่หมดช่วงพัก โทชิยะก็เดินกลับมาที่ห้อง ปากก็บอกว่าอาจารย์เรียกนาโอะไป ที่ไหนได้ เพียงแค่คาโอรุเดินผ่านห้องห้องเคมี ก็เห็นนาโอะเล่นหูเล่นตาอยู่กับอาจารย์ มือโอบคอ หน้าชิดกันจนเกือบจะจูบอยู่แล้ว
นายไปหลงรักคนแบบนี้ได้ยังไงโทชิยะ ทำไม่เลือกคนแบบนี้มาอีก ฮึ่ม! นาโอะ ทำไมทำกับโทชิยะแบบนี้ ทั้งๆ ที่โทชิยะรักนายมาก ทุ่มเทกับนายมาก พร่ำเพ้อถึงนายทุกวัน หลงรักนายจนหัวปรักหัวปรำ มากกว่าชินยะตั้งสามเท่า ทำไมถึงยังทำกับโทชิยะแบบนี้ ทุกคนที่โทชิยะชอบเนี่ย เลวกันหมดรึไง
คาโอรุโกรธแค้นแทนโทชิยะจนเลือดขึ้นหน้า
อยากเดินเข้าไปตบให้หน้าหันเลย..
ขอโทษครับ เอางานมาส่ง
ตอนแรกกะจะไปส่งที่ห้องพักอาจารย์ แต่เปลี่ยนใจแล้ว ดูสิ..จะแก้ตัวยังไง
นาโอะหน้าเจื่อนๆ ผละออกจากอาจารย์ออกมาห่างเล็กน้อย ยืนเก้ๆ กังๆ เหมือนเด็กกลัวถูกจับผิด คาโอรุส่งยิ้มทักนาโอะ
นาโอะยิ้มหวานตอบกลับมาอย่างเสียไม่ได้
งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ นาโอะรีบเดินออกจากห้อง คาโอรุวางกองหนังสือไว้บนโต๊ะ แล้วเดินออกมา ก็พบนาโอะยืนรออยู่หน้าประตู นาโอะหันมาเหยียดยิ้มให้คาโอรุ บุคลิกและท่าทางแตกต่างกับตอนอยู่ต่อหน้าโทชิยะสิ้นเชิง
อย่าบอกโทชิมาสะเด็ดขาดเชียวนะ...แล้วจะหาว่าไม่เตือน นาโอะพูดเป็นเชิงขู่ แล้วก็หยิบรูปสติกเกอร์ให้คาโอรุดู รูปที่คาโอรุเห็นนั้นเป็นรูปที่นาโอะจูบกับโทชิยะ
จะมาให้ฉันดูทำไม แล้วทำไมฉันต้องไปบอกโทชิยะด้วย คาโอรุจ้องหน้านาโอะ แววตาบอกว่าเกลียดชัง แต่นาโอะกลับยิ้มแล้วหัวเราะอย่างไม่แคร์
เพราะโทชิมาสะจะเชื่อคาโอะจัง มากกว่าฉันน่ะสิ นาโอะรู้อยู่แก่ใจ คาโอรุเป็นเพื่อนที่คบกันมาตั้งแต่เด็กๆ กับแฟนที่เพิ่งจะคบกันไม่นาน รู้อยู่แล้วว่าต้องเชื่อใคร แล้วก็เพราะโทชิยะเป็นคนบอกเองว่า คาโอรุไม่มีทางโกหกแน่
เชื่อใจกันขนาดนี้...ถ้าจะทำลายก็ต้องเลือกวิธีดีๆ หน่อยล่ะ
แต่คำพูดของนาโอะทำให้ใจคาโอรุพองโตขึ้นมานิดๆ แต่แน่ใจเหรอว่าโทชิยะจะเชื่อเรา
อย่าพูดมากเชียวล่ะ นาโอะก็เดินกลับไปที่ห้อง รอจนเลิกเรียนจึงเดินไปบ้านโทชิยะ
รออยู่แป๊บนึงนะ เดี๋ยวรีบขึ้นมา โทชิยะพูดพลางเดินออกไป เหลือเพียงแต่นาโอะที่นั่งรอโทชิยะอยู่บนเตียง มองสำรวจไปรอบๆ ห้อง ก็เห็นคาโอรุจากหน้าต่างบานใหญ่ และพบว่ามันใกล้กันมาก เพียงแค่ปีนข้ามก็คงถึง นาโอะจึงแอบปีนหน้าต่างเข้ามาที่ห้องคาโอรุ คาโอรุไม่เห็นเพราะมัวแต่นั่งทำการบ้าน นาโอะเห็นหนังสือเล่มนึงวางไว้บนฟูก จึงหยิบขึ้นมาแล้วเปิดอ่าน จึงรู้ว่าเป็นไดอารี่ แต่ละหน้าที่อ่านเจอ มีแต่เรื่องของโทชิยะ
รัก..นาย รู้บ้างไหมว่ารัก...มาตั้งนานแล้ว นาโอะแกล้งอ่านเสียงดังๆ
คาโอรุได้ยินเข้าก็รีบเข้ามาแย่งคืน และเมื่อรู้ว่านาโอะอ่านไดอารี่ของตน หน้าคาโอรุก็แดงก่ำทันที
ไม่ยักจะรู้ว่าคาโอะจังก็ชอบแฟนของผม แต่ก็ไม่แปลกใจหรอกนะ เพราะผมรู้อยู่แล้วล่ะ จากแววตาที่คาโอะจังมองแฟนผม
แฟนผม พูดได้เต็มปากเต็มคำเชียวนะ
รู้ไหมคาโอะจัง...สาเหตุที่ผมมาคบกับโทชิมาสะน่ะคืออะไร
ใครอยากจะไปรู้
เพราะผมอยากจะรู้ว่า โทชิมาสะ ที่ใครๆ ต่างก็หลงรักนี่ มันจะดีสักแค่ไหน ผมมันขี้สงสัย อยากจะทดสอบลองให้มันรู้แล้วรู้รอด
พูดอะไรน่ะ อยากจะลองอะไรกัน คาโอรุได้ยินก็ฉุน
คาโอะจังนี่ขี้โมโหจังนะครับ จำดายได้ไหมครับ รายนั้นน่ะเคยนอกใจชินยะ มาสนคาโอะจังอยู่พักนึง ชินยะก็เลยแค้นคาโอะจัง จัดการแย่งโทชิมาสะมาจากคาโอะจังซะเลย
นายรู้ได้ยังไง
ก็ผมเป็นเพื่อนของชินยะ ทำไมจะไม่รู้...แล้วชินยะก็ดันตกหลุมรักโทชิมาสะจริงๆ ซะได้ แต่ด้วยความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกับพี่ดาย เลยทำให้เลิกยุ่งกับโทชิมาสะ
รู้สึกว่านายจะรู้ดีจังนะ
อ้าว...ก็ผมเป็นเพื่อนมันนี่ รู้และเห็นเรื่องนี้มาโดยตลอดอยู่แล้ว
แล้วพวกนายก็จะมายุ่งกับโทชิยะอีกทำไมไม่ทราบ
ก็รายนั้นน่ะทั้งหล่อ ทั้งน่ารัก เอาใจเก่ง ใครๆ ก็อยากได้เป็นแฟนทั้งนั้น ผมก็คนนึงล่ะนะ แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว ผมอยากเป็นแฟนคาโอะจังมากกว่า เพราะคาโอะจังน่ารักกว่า
พูดอะไรน่ะ..อ๊ะ
คาโอรุถูกนาโอะผลักลงบนเตียง แล้วก้มลงจูบทันใด ริมฝีปากอิ่มถูกบดขยี้อย่างแรง ลิ้มอุ่นชื้นถูกแทรกเข้ามาในกลีบปากงามทันที คาโอรุช็อกจนเผลอให้นาโอะจูบ แต่พอได้สติก็รีบผลักนาโอะออกทันที
สารเลว เพี๊ยะ!!!
ใบหน้าสวยหวานถูกตบจนหัน นาโอะเพียงหันมายิ้ม แล้วปีนหน้าต่างกับห้องไป
อย่าบอกโทชิมาสะเชียวนะ
คาโอะทรุดลงที่พื้นทันที ทำเป็นอวดเก่ง แต่ความจริงแล้วอ่อนแอจะแย่ ยกมือขึ้นมาถูๆ ที่ปากของตนอย่างแรง
ทำไมคนที่มาคบกับโทชิยะทุกคนถึงเลวๆ ทั้งนั้นนะ
ทางด้านนาโอะ ยังคงยิ้มแย้ม เบิกบาน ไม่ได้รู้สึกอะไรมากไปกว่า ความสนุก และ เพราะตัวเองนั้นทำได้ทุกอย่าง เพื่อแย่งโทชิมาสะ แอบชอบมานานแล้ว ตั้งแต่ได้รู้จักโทชิมาสะจากชินยะ ไม่มีทางให้หลุดมือไปได้
แต่เหตุผลจริงๆ ก็คือความกลัว...กลัวว่าสักวัน คาโอรุจะเป็นคนมาแย่งโทชิมาสะไป กลัว...ถ้าโทชิยะเลิกรักสักวัน ตัวเองต้องทนไม่ได้แน่
ก็ถลำลึกไปแล้ว คงยากที่จะถอนตัว
พักเที่ยง.. โทชิยะจึงกินข้าวกล่องด้วยอาการเซ็งๆ เพราะวันนี้นาโอะไม่ได้มาหาที่ห้อง แต่คาโอรุกลับดีใจเสียกว่า ...ไม่ต้องมานั่งอิจฉาตาร้อนให้มันปวดใจ
คาโอรุเป็นอะไรหึ ทำไมไม่กินซะล่ะ มาจ้องหน้าฉันอยู่ได้ โทชิยะถาม เพราะรู้สึกได้ถึงสายตาของคาโอรุ
ระ..รัก.. คาโอรุหน้าแดงจัด คำพูดคาโอรุทำเอาโทชิยะแทบสำลักข้าว
รักนาโอะเหรอ คาโอรุรีบเปลี่ยนประเด็น แค่แกล้งจะบอกรักโทชิยะ...ก็ไม่กล้า
เรื่องนี้...ไม่บอก
เมื่อกี้ตกใจแทบแย่...ก็รู้...ก็เคยเห็นจดหมายรักที่คาโอรุให้..แต่ถ้าพูดกันโต้งๆ ฉันจะแย่ ป่านนี้ยังไม่รู้เลยว่าคิดยังไงกับนาย ไม่เคยรู้สึกแบบนั้นกับนายเลยสักครั้ง
แต่นายก็เป็นเพื่อนคนสำคัญของฉัน..
โทชิยะมองหานาโอะที่หน้าประตูก่อนนิดนึง และก็เห็นว่ายังไม่มีวี่แววของแฟนตน คาโอรุเห็นดังนั้นก็ได้แต่มองดูเงียบๆ
บ่ายนี้ไม่มีเรียน ไปเที่ยวกันเหอะ ร้อนๆ อย่างนี้ เบื่อจะแย่แล้ว
ก็ได้
แค่อยากจะดึงโทชิยะไปก่อนที่นาโอะจะมา..แย่งมาได้แค่นี้
ทั้งคู่เดินออกจากโรงเรียน โดยมีนาโอะจับจ้องตามไป ตาเป็นประกาย
ของ ของใคร ใครห้ามแย่ง
เล่นว่าวเหรอ น่าเบื่อ ไม่เอา
เกิดอารมณ์อะไรอีกล่ะ
สนุกออกน้า เล่นด้วยกันสิ
ไม่เอาล่ะ นายเล่นไปเหอะ...ฉันขอนอนรออยู่บนเนินนี่ละกัน โทชิยะเดินหาวหวอดๆ แล้วล้มตัวลงนอน
โทชิยะนี่ ช่วงนี้เอาแต่นอนๆๆๆๆ
น่า..คาโอรุ ง่วงจัง โทชิยะหาว ก่อนจะหลับลง คาโอรุก็ยังคงเล่นว่าวอย่างสนุกสนาน สักพักก็เหนื่อย จึงมานั่งพักข้างๆ ที่โทชิยะนอน มัดว่าวไว้ที่ต้นไม้บนเนิน
หลับเก่งจริงๆ จ้องมองใบหน้าโทชิยะ แล้วยื่นมือมาบีบจมูกโทชิยะ โทชิยะยกมือปัดมือคาโอรุออกด้วยความรำคาญ
..อืม.. แต่แล้วโทชิยะพลิกตัวนอนตะแคงมาทางคาโอรุ
คาโอรุจ้องมองใบหน้าของคนที่ตนเองรักเนิ่นนาน เผลอก้มหน้าลงจูบที่ปากโทชิยะเบาๆ พอรู้ตัวก็รีบผละออก แต่ก็ถูกมือโทชิยะรั้งศรีษะไว้ ปากประกบคาโอรุทันที ก่อนที่จะสัมผัสความหอมหวานของเรียวปากที่นุ่มละมุน ยื่นลิ้นเข้าไปสัมผัสความหวานในทันที
อื้อ คาโอรุร้องเพราะตกใจ
อะไรกัน!! โทชิยะ? ทำไม?
แต่ก็ไม่ขัดขืน ยอมให้โทชิยะจูบแต่โดยดี เพราะความต้องการของตนที่เรียกร้องอยู่ภายใน
หัวใจพองโต ไม่เคยคิดว่ามีความสุขขนาดนี้..อยากตายหายไปในความฝันกับนายตรงนี้เลย
เมื่อโทชิยะหยุด ก็รีบผละออกมาทันที คาโอรุก้มหน้าด้วยความเขินอาย หน้าแดงงุดๆ ไม่กล้ามองหน้าโทชิยะ ไม่กล้าสบตาเพราะความเขิน
ฉัน...ฉันขอโทษที่ล่วงเกินนาย คาโอรุพูดตะกุกตะกัก
โทชิ...ยะ...ฉัน...ฉัน แต่พอคาโอรุเงยหน้าขึ้นมาเท่านั้นแหละ ก็เห็นโทชิยะนอนหลับปุ๋ย ไม่รู้สึกรู้สาอะไร ก็ฉุนทันที
เมื่อกี้แค่ละเมองั้นเหรอ...
ปั๊ก!! คาโอรุทุบที่หน้าอกโทชิยะอย่างแรง
โอ๊ยยย อะไรน่ะคาโอรุ โทชิยะกุมหน้าอกเพราะความเจ็บ
เชิญหลับต่อไปเซ่ ตื่นมาทำไมไม่ทราบ คาโอรุพูดจบก็รีบวิ่งออกไปทันที โทชิยะเห็นดังนั้นก็รีบเดินตาม
โกรธอะไรเล่า
เปล่านี่
เมื่อกี้นายหน้าแดง
ใครกัน
คาโอรุ ขอโทษนะ นายโกรธอะไรฉันไม่รู้จริงๆ น่านะอย่าโกรธเลยน่า บอกฉันดีๆ ก็ได้
เรื่อง.. คาโอรุไม่หันหลับไป โทชิยะเดินตามจนถึงหน้าบาน
ปึง!! คาโอรุก็ปิดประตูใส่อย่างแรง ทิ้งให้โทชิยะยืนเก้อ คาโอรุยืนพึงประตู ยืนลูบริมฝีปากของตน..ยังร้อนๆ อยู่เลย
ที่เจ็บใจ...ก็เพราะคิดว่าโทชิยะจะนึกว่าตนเป็นตัวแทนของใคร...ใช่มั้ยล่ะ
คาโอรุคิดด้วยความน้อยใจ..
โทชิยะที่กำลังเดินเข้าบ้าน..ก็ยกมือขึ้นมาลูบที่ริมฝีปากตนเบาๆ รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ริมฝีปาก
ที่รู้สึกนี่....อะไรกันนะ
นี่อะไร!! นายสะกดรอยฉันไปเหรอ คาโอรุปารูปที่อยู่ในมือทิ้งลงพื้น นาโอะเก็บรูปขึ้นมา แล้ววางมันลงบนโต๊ะเรียนอย่างเดิม
ในภาพ..คือรูปตัวเขาเองกำลังจูบโทชิยะ
หน้าแดงๆ ปากที่ค่อยๆ เผยอนั่นก็บอกได้เป็นอย่างดีว่าคาโอรุแอบทำ
โทชิยะต้องโกรธแน่ๆ..ไม่ได้ชอบเรา ไม่รู้ว่าจะรังเกียจรึเปล่า แต่รู้ว่าไม่ชอบให้ใครมาทำแบบนี้แน่ ถ้าโทชิยะเกลียดเขาล่ะ จะว่าไง
อือ..ภาพสวยใช่มั้ยล่ะ..ผมให้เป็นของขวัญนะ แล้วเลิกมายุ่งกับแฟนคนอื่นเสียที
นาย ...นาย ห้ามให้โทชิยะเห็นนะ
ได้...แต่ก็มีข้อแม้นะ
อะไร
จูบผมสิ นาโอะยิ้มอย่างเป็นต่อ
ไม่
งั้นผมเอาไปให้โทชิมาสะดูนะ
อย่า
รู้สึกหวาดกลัว...ไม่อยากให้คนๆ นั้นต้องมาเห็นภาพทุเรศๆ
งั้นก็...จูบผมซะ นาโอะพูดอย่างเป็นต่อ
..ฉัน.. คาโอรุถอยหลัง จะวิ่งหนีไป แต่ก็ถูกนาโอะรวบตัวเข้ามาจูบก่อน
อื้อ..ปล่อย คาโอรุยกมือขึ้นผลักนาโอะ แต่ก็ไม่หลุด จูบคาโอรุจนพอใจ ในที่สุดก็ยอมปล่อยคาโอรุเองเอง
จำไว้นะ โทชิมาสะเป็นของผม นาโอะก้าวเดินออกจากห้องไป ปล่อยคาโอรุที่น้ำตาร่วงลงมาเป็นทาง
เจ็บใจนัก..ทำอะไรไม่ได้เลยเหรอ อ่อนแอจริงๆ เราจะบอกโทชิยะดีไหม..เพียงแค่บอกโทชิยะก็จัดการทุกอย่างให้อยู่แล้ว แต่เขาจะเชื่อเราแน่เหรอ ก็คนที่เขารักน่ะ ไม่ใช่เรานี่
..โทชิยะ...
คาโอรุก็ยังเดินกลับไปที่ห้อง ใบหน้ายังคงมีแต่รอยยิ้มให้โทชิยะเห็น เพราะไม่คิดจะบอกเรื่องที่ทำให้โทชิยะไม่สบายใจหรือต้องมาขุ่นข้องหมองใจกับนาโอะ โดยมีตัวเองเป็นตัวการ
เห็นไหม คาโอรุความจริงก็เป็นคนแบบนี้แหละ โทชิมาสะเลิกคบกับคนแบบนี้ไปเถอะ ฉันก็คบกับนายอยู่แล้วแท้ๆ กล้ามาทำได้ยังไงกัน ไม่เห็นแก่ความเป็นเพื่อนกันเลย
จริงเหรอนาโอะ โทชิยะยังจ้องรูปที่อยู่ในมือ แทบไม่เชื่อสายตา
จริงสิ นาโอะยิ้ม
แบบนี้...โทชิมาสะก็ต้องเป็นของฉันคนเดียวล่ะ
คาโอรุกลับจากโรงเรียนแล้วขึ้นมาบนห้อง เมื่อเห็นคนนั่งอยู่ก็ผงะ แต่ก็รู้ในทันทีว่าคือโทชิยะ
เป็นอะไรนะ
โทชิยะ..มีอะไรเหรอ ทำไมไม่เปิดไฟในห้องล่ะ คาโอรุเอื้อมมือไปกดสวิตซ์ไฟ และเมื่อไฟสว่างขึ้น จึงเห็นว่าในมือโทชิยะมีอะไรอยู่
รูปพวกนี้...นายจะแก้ตัวว่าไง โทชิยะยืนขึ้นเขวี้ยงรูปไปที่ลงพื้น
เห็นแล้วหรือเนี่ย...ก็รู้อยู่แล้วนะว่านาโอะเป็นคนยังไง ทั้งๆ ที่ไม่อยากให้นายเห็นเลยแท้ๆ
ฉัน..ฉัน
โทชิยะโกรธถึงเพียงนี้เชียวหรือ..โกรธที่ฉันไปจูบนายมากขนาดนี้เชียวหรือ
ขอโทษนะ..ทีหลังฉันจะไม่ยุ่งกับนายอีกก็ได้
เป็นเรื่องจริงๆ เหรอ นายจะไม่พูดอะไรสักหน่อยเหรอ โทชิยะถามด้วยความสับสน ไม่คิดว่าคาโอรุจะทำแบบนี้ ไม่เคยคิดเลยสักนิด
ฉัน..จริง แต่ฉันทำไปเพราะรักนะ..รัก มาตั้งนานแล้ว แต่ไม่เคยจะสนใจรู้ ไม่เคยสนใจ
เป็นอย่างนั้นเองหรือ โทชิยะเดินผ่านคาโอรุไป แววตาเย็นชาที่ใช้มองจนทำให้คาโอรุเจ็บถึงขั้วหัวใจ
ทีหลังก็บอกกันมาตรงๆ นะ โทชิยะชกมือไปที่กำแพงจนเสียงดังสนั่น แล้วปีนออกจากห้องไป
โท..โทชิยะ คาโอรุเจ็บปวดรวดร้าว ทั้งใจรู้สึกเหมือนถูกกรีดด้วยของมีคม
..ขอโทษ....รังเกียจฉันขนาดนี้เลยเหรอ...รังเกียจกันมากนักเลยเหรอ
ตอนที่ฉันสารภาพรัก นายคงขยะแขยงฉันมากใช่มั้ย
คาโอรุน้ำตาไหลไม่หยุด ทั้งเจ็บใจ ทั้งเสียใจ ปวดร้าวจนอยากหายไปจากโลกนี้
...ขอโทษด้วย...ที่สร้างความรำคาญ.. คาโอรุเดินไปหยิบคัตเตอร์ออกมาจากในกระเป๋า
ค่อยกรีดมันลงไปบนข้อมือ...ช้าๆ..กรีดให้มันลึก..กรีดลงบนร่างกายที่โทชิมาสะไม่ต้องการ
ความเสียใจและความเจ็บปวดหลั่งไหลเข้ามา...เจ็บเหลือเกิน
..โทชิยะ...ฉันกลัวจังเลย...ฉันคงเสียใจแย่...ก่อนตาย...ถ้าไม่ได้เห็นหน้านาย.....ฮึกๆ...ฮือ..อย่าโกรธเลยนะที่ฉันทำแบบนี้ คาโอรุสะอื้น แต่ก็เบามาก เพราะยังกลัวว่าโทชิยะจะได้ยินเสียง
..ลาก่อน...Aishiteru...โทชิยะ...
ชาติหน้า...ถ้ามันเป็นไปได้ ฉันอยากให้เราเจอกันอีก...แล้วนายได้โปรดอย่ารังเกียจฉัน ไม่งั้น...ฉันคงมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้ ไม่อยากมีชิวิตอยู่ต่อไป เพื่อให้นายเกลียด
ก่อนที่ตาจะพร่ามัว...ก็เห็นใบหน้าของโทชิยะ เป็นภาพที่โทชิยะใบหน้าเจือไปด้วยน้ำตา
เป็นอะไร อย่าร้องไห้สิ....
คาโอรุ!! ทำไม ทำแบบนี้ คาโอรุ โทชิยะดึงคาโอรุเข้ามากอด ร้องตะโกนเรียกคาโอรุ แต่ก็ไม่มีเสียงตอบ
คาโอรุ...ทำไมโง่แบบนี้ โทชิยะก้มลงฟังเสียงหัวใจของคาโอรุ มันเบาลงทุกทีๆ
ร้องตะโกนสุดเสียง..แต่ก็ไม่มีแม้เสียงของคาโอรุตอบกลับ
เป็นครั้งแรกที่รู้สึกกลัวจนทำอะไรไม่ถูก กลัวว่าคาโอรุจะไม่หายใจ กลัวว่าคาโอรุจะจากตนเองไป
อย่าตายนะ...ห้ามตายนะ...คาโอรุ..คาโอรุ โทชิยะก้มลงจูบคาโอรุซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เสียงของคาโอรุเบาลงทุกที
อย่าทิ้งฉันไป คาโอรุ!! ขอโทษที่พูดไปแบบนั้น ฉัน..ไม่โกรธนายแล้ว นายอย่าไปนะ มือกอดคาโอรุซึ่งตอนนี้ตัวคาโอรุเต็มไปด้วยเลือด
ถึงแม้ตอนนี้ ไม่ว่าโทชิยะจะพูดอย่างไร ทำไมชั้นก็ยังรู้สึกว่า ชั้นก็ยังไม่ใช่คนที่นายรักอยู่ดี
โทชิยะ...ร้องไห้ทำไม อย่าร้องนะ
ความรู้สึกที่เลือนลาง...ยังคงรับรู้ถึงเสียงกู่ร้องของโทชิยะ ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบทิ้งไว้แต่ความเศร้าโศก
ตัวคาโอรุเย็นเฉียบ...เหลือเพียงแต่ร่างไร้วิญญาณ....คาโอรุจากไปเสียแล้ว
..นาโอะ..รูปนั่น นายเป็นคนทำใช่ไหม โทชิยะรู้ทั้งหมดแล้วจากในไดอารี่ของคาโอรุ ในนั้นเขียนไว้บอกไว้ทุกอย่าง เมื่อได้อ่านน้ำตา...มันก็ไหล ทำไมไม่เคยบอกกัน ทำไมไม่เคยพูดกับฉัน
รูปที่คาโอรุกำลังจูบกับนาโอะ รูปนี้ที่นาโอะเป็นคนเอามาให้ดู จนทำให้เข้าใจผิด...คิดว่านายชอบนาโอะ
ฉันเป็นคนถ่ายเอง แล้วทำไม ฉันเอารูปที่คาโอรุจูบนายไปให้เขาดูด้วย ทำไม
เรื่องทั้งหมดเป็นความเข้าใจผิด...ของใคร?
ที่เสียใจ..เรื่องอะไร เพราะคิดว่านายชอบนาโอะ เสียใจที่นายจะแย่งนาโอะไปจากฉัน หรือเสียใจที่นายไม่ได้ชอบฉันอีก
อย่ามาให้เห็นหน้าอีก ไม่งั้นคงได้เลาะกระดูกนายออกแน่ โทชิยะกระชากนาโอะเข้ามาต่อยจนฟุบ ก่อนที่โทชิยะจะเดินจากไป ยังได้ยินเสียงหัวเราะของนาโอะ
ก็คาโอรุมันโง่เองนี่
เป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้เห็นนาโอะในโรงเรียนแห่งนี้อีก
ทั้งหมดทำไปเพราะรัก...ที่ทำไปก็เพราะรัก...รักคำเดียวเท่านั้น...รักจนทำให้คนอื่นเจ็บปวด..รักของฉัน...ทำให้นายเจ็บ
นี่เราทำอะไรลงไป...
โทชิยะหยิบรูปที่วางไว้บนเตียงขึ้นมาดู ซ้ำแล้วซ้ำเล่า รูปตนเองกำลังจูบกับคาโอรุ รูปที่เจอในไดอารี่คาโอรุ
ตอนนั้น...ฉันตั้งใจจูบนายเอง...ใจมันเต้นแรงจนสับสน
ถ้าตอนนั้น...ฉันบอกนายไป เรื่องคงไม่กลายเป็นแบบนี้
คาโอรุ นายทิ้งฉันไป
สิ่งที่เหลืออยู่มีแต่ความเจ็บปวด..ทรมาน
เพราะคาโอรุคือ คนสำคัญ ที่ไม่มีใครมาแทนได้
โทชิยะล้มตัวลงนอนบนเตียงของคาโอรุ ไม่มีร่องรอยของคาโอรุอยู่ในห้องนี้อีก ทุกอย่างภายในห้องยังคงเหมือนตอนที่คาโอรุอยู่ไม่ผิดเพี้ยน
วันนี้นาย....มานอนห้องฉันคนนี้....ประหลาดดีแท้ นอนเตียงเดียวกันด้วย
ข้อความในไดอารี่ที่อ่านซ้ำไปซ้ำมา จนจำขึ้นใจ ดังก้องอยู่ในหัว
ที่ไม่ชอบมานอนห้องนายก็เพราะเตียงมันนิ่มเกินไปนี่แหละ
แต่ความเหงาและเปล่าเปลี่ยวตอนที่ไม่มีนายอยู่ในห้อง..ฉันไม่อยากจะรับรู้
รักนายที่สุดในโลกเลยตาบ้าโทชิมาสะ
ถ้าหากในโลกนี้ไม่มีฉันอยู่ต่อไป...นายจะคิดถึงฉันไหม?
ทำไมฉันจะไม่คิดถึงนาย...คิดถึงสิ
จนอยากไปหาเดี๋ยวนี้ด้วยซ้ำ
ฉันยังรักนายเสมอ...
นายรู้บ้างไหมว่าฉันน่ะรักนาย รู้บ้างไหมว่ารัก...มาตั้งนานแล้ว เคยสนใจบ้างรึเปล่า
รู้สิ...ฉันรู้แล้วไง....แล้วนายรู้ไหมว่าฉันรู้สึกอย่างไร
รู้ไหมชินยะพูดกับฉันว่ายังไง...บอกฉันว่ายังไง เขาบอกว่าเบื่อนายแล้วน่ะสิ
ทำไมนายไม่เคยบอกฉันเรื่องนี้เลยล่ะ ทำไมถึงปล่อยให้ฉันเข้าใจผิดมาตั้งนาน
ทำไมถึงไม่ค่อยยอมบอกอะไรฉันเลย
ทำไมถึงไม่เคยพูดอะไรเลย
ทำไมถึงไม่เคยบอกอะไรฉันเลย
ฉันกับนายคบกันมานานเท่าไหร่แล้วนะ คงตั้งแต่สมัยยังเด็กมากเลยใช่ม้า ฉันว่านายน่ะจำไม่ได้หรอก
ฉันดันชอบนายตั้งแต่แรกเห็น
ฉันชอบนายนะตาบ้า ทำไมไม่รู้สักที
เห็นงานพิเศษสำคัญกว่าฉันหรือไง
แค่เดินไปเห็นนายกระหนุงกระหนิงอยู่กับชินยะที่ทำงานพิเศษเท่านั้นเอง
ท่าทางมีความสุขมากจนฉันอิจฉาด้วยซ้ำ
ฉันต้องไม่ร้องไห้สิ ต้องไม่ร้องไห้...แล้วพรุ่งนี้จะยิ้มให้นายเห็นได้ยังไงล่ะ
ก็กลัวว่านายจะเห็นน้ำตาของฉัน
จะมาสนใจฉันทำไมไม่ทราบ เก็บความหวังดีของนาย ไปห่วงชินยะของนายเถอะ
ฉันเป็นห่วงนายจัง ก็พักนี้นายไม่ค่อยยิ้มให้ฉันเห็นเลยอ่ะ
ตาบ้าโทชิมาสะเป็นอะไรไป ต้องรีบกลับมายิ้มบ่อยๆ นะ รู้ไหมเล่า รอยยิ้มของนายคือพลังงานในการดำรงชีวิตรองจากอาหารเลยนะ ถ้านายไม่ยิ้ม แล้วฉันจะยิ้มออกได้อย่างไรเล่า
ยิ่งสบตานายน้อยลงเท่าไหร่ ฉันยิ่งร้องไห้มากขึ้นเท่านั้น
รีบๆ กลับมาเป็นคนเก่าได้แล้ว ผู้ชายในจินตนาการฉันไม่อ่อนแออย่างนี้หรอกนะ
ให้ฉันเป็นคนที่นายนึกถึงเป็นคนสุดท้าย....วันไหนที่นายไม่เหลือใคร นายยังมีฉัน....อยู่กับนายเสมอนะ
ฉันกับชินยะใครสำคัญกว่ากันหา คนไม่รักแล้วจะไปแคร์ทำไม
แล้วชั้นต้องมานั่งน้ำตาตก ทั้งๆ ที่อยู่ข้างๆ นาย แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลยงั้นเหรอ
หันมาชอบฉันได้สักนิดได้ใช่ไหม ไม่อยากฉุดรั้งนายไว้กับฉันเลย....ไม่อยากฉุดนายไว้กับคนไม่มีอนาคตอย่างฉัน
แค่ได้แอบรักนายข้างเดียวก็ดีจะแย่แล้วน่า
กำแพงที่กั้นระหว่างฉันกับนายคืออะไรนะ เมื่อไหร่นายจะใจตรงกับฉันสักที
ถ้าหากวันนึงฉันเลิกรักนาย นายจะโมโหฉันไหม
นายเคยแคร์ฉันบ้างไหม
นายเคยรู้บ้างรึเปล่าว่าฉันน่ะมันรักคนอย่างนายมาตั้งนานแล้วนะ
ไม่ใช่เพิ่งจะมารัก....แต่รักนายมา......รักมาตลอดเวลาทั้งชีวิตที่เราได้รู้จักกัน
ถึงแม้นายจะไม่รัก
ฉันคงทำได้แค่นี้.................
ใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อรักนาย
ใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อภาวนาให้นายมีความสุขกับคนที่นายรัก
ฉันไม่เป็นไรมากนักหรอก
ไม่ต้องมาสนใจกันมากมายนักก็ได้
เพียงแค่เห็นว่านายสุข....แค่เพียงนายไม่ทุกข์...ฉันก็ดีใจเป็นล้นพ้นแล้ว
ขอบใจที่นายยังคงทำตัวเหมือนเดิมทุกอย่าง
แม้ฉันจะบอกนายไปแล้วว่ารัก...และถึงแม้นายจะไม่ตกลง แต่ฉันก็ดีใจที่นายไม่มีท่าทีรังเกียจฉัน
ยังคงแกล้งทำเป็นเพื่อนที่ดีต่อฉันมาตลอด....ขอบใจจริงๆ
ลืมจดหมายฉันเคยเขียนคำว่ารักซะเถอะ
ทิ้งมันไปเลยจะยิ่งดี....
ฉันก็จะทำเหมือนมันไม่มีอะไร
แล้วเรา......ก็จะกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม
ฉันจะเช็ดน้ำตาของตัวเองให้แห้ง.....จะไม่ร้องไห้อีกต่อ
นายยังจำได้รึเปล่า......ฉันเคยบอกนายว่ารักด้วยนะ นายลืมไปแล้วหรือยังเนี่ย....ถึงแม้ว่านายแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แล้วฉันต้องร้องไห้แทบตายก็เถอะ
ถึงแม้ฉันจะไม่ใช่คนที่นายรัก คนที่นายต้องการ และถึงแม้ตอนนี้ฉันก็ยังเจ็บอยู่บ้างก็เถอะ......คาโอรุคนนี้ก็ยังไม่เลิกรักนายอยู่ดี
สุดท้ายนายมันก็เป็นได้แค่เพื่อนอยู่ดีแหละน่า...คาโอรุ
ที่โทชิยะทำให้ทั้งหมดมันก็แค่มิตรภาพระหว่างเพื่อน...เท่านั้นเอง
ถึงยังไง...พรุ่งนี้ฉันก็ยังคงยิ้มให้นายต่อไปได้
แม้ว่านายจะเปลี่ยนไปรักคนอื่นมากแค่ไหน
...ฉันก็ยังไม่ใช่........คนที่นายรักอยู่ดี...
โทชิยะ
ความรู้สึกของฉันยังคงเหมือนเดิม
ฉันยังรักนายเสมอ...
รัก......
ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น
รักษาตัวด้วยล่ะ..
อย่าทำให้คนอื่นต้องมาเป็นห่วงนายมากนักสิ
เพิ่งจะมารู้ตัวว่านายคือคนที่ฉันรัก
ฉันไม่รู้หรอก...ว่าจะรักนาย ได้เท่ากับที่นายรักฉัน
ฉันรู้เพียงแต่ว่า..ชีวิตที่ไม่มีนาย มันช่างน่าเบื่อเหลือเกิน
ทุกคืนที่หลับ..
ในฝันยังภาวนาเสมอ ฉันยังจะได้พบนายอีกรึเปล่า
ภาพของนาย ค่อยๆจางลง
ความทรงจำเลือนลางขึ้นทุกวัน
ยิ่งไขว่คว้าไว้เท่าไหร่ก็ยิ่งลืม
คาโอรุ
นายร้องไห้อยู่รึเปล่า
ยิ้มได้แล้วล่ะน่า
รอยยิ้มของนายก็สำคัญรองจากตัวนายเหมือนกัน
แสงแดดที่ส่องมาโดนตัวฉันทุกเช้า
ให้ตื่นมาเพื่อพบว่านายไม่ได้อยู่เคียงข้างฉันอีกต่อไป
ให้พบแต่เพียงความเหงา
อยากจะย้อนคืนวันให้กลับมาเป็นดังเก่า
หากฉันแคร์นายมากกว่านี้สักนิด
ทุกอย่างคงจะไม่เป็นแบบนี้
ทำได้แต่เพียงโทษตัวเอง
เพราะรู้ว่านายไม่มีทางกลับมาหาฉัน
ความรักที่ถูกพัดพาไปดั่งสายลม
พัดนายออกจากความทรงจำฉันทุกที
หากย้อนกลับไปได้
เราสองคนคงไม่ต้องเจอเรื่องแบบนี้
รัก
อยากให้รักของฉันคงส่งไปให้ถึงนาย
ใบหน้านายที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตายังคงเด่นชัดในความทรงจำ
อย่าจากฉันไปแบบนี้
คาโอรุ
END
คิดถึงฟิกเรื่องนี้ที่แต่งมาก ชอบมากๆ แต่งไปน้ำตาไหลไป
เรื่องนี้สนุกดี ใช้ความพยายามเป็นเดือนในการแต่งจนจบ
ซึ่งตอนนั้นไม่มีฝีมือเล้ย แล้วก็พยายามมาจนได้
ซาบซึ้ง T_T