Story : Simple love

Cast : Toshiya x Kaoru

Author : R~Y~O

Fic HBD. For U : kana

..^-^

- มัธยม -

แกร๊กๆๆๆ จักรยานคันใหญ่แล่นผ่านหน้าไป ตอนแรกก็ว่าจะเรียกให้คนที่กำลังปั่นหันมาเห็น แต่ทว่าคนที่ซ้อนท้ายมาด้วยนั้น ทำให้ต้องเงียบ และได้แต่เฝ้ามองให้รถจักรยานนั้นค่อยๆห่างออกไปยังที่ๆ เขายืนอยู่...น่าอิจฉาผู้หญิงคนนั้น

ยืนคอตกอยู่ได้พักใหญ่ ก็ต้องรับวิ่งสุดฝีเท้า มองที่นาฬิกาข้อมือก็ยิ่งตกใจมัวแต่ยืนเอ้อระเหย จะเข้าเรียนทันไหมเนี่ย

ถึงจะรู้จัก...แต่ก็แค่รุ่นพี่ในโรงเรียน ไม่สนิทกันเท่าไหร่

- มหาวิทยาลัย -

งานรับน้องในคณะทำให้เขาต้องวิ่งวุ่นจนหัวปั่น พอถึงช่วงพักเที่ยงถึงจะได้มีเวลาพักบ้าง

เขาปลีกตัวแอบมาอยู่ในห้องประชุม พอเปิดประตูเข้ามา ไอเย็นจากในห้องก็พวยพุ่งมาปะทะตัว ตามองหาคนที่อยู่ก่อน ผมสีดำเคลียไหล่ หน้าคว่ำลงกับโต๊ะฟุบหลับอยู่ แค่นี้ก็รู้ว่าใคร..........

เขาเลี่ยนเก้าอี้ตรงข้ามออก หยิบขนมปังที่ซื้อมากินอย่างเอร็ดอร่อย แต่ก็เหลือไว้ห่อหนึ่งเผื่อคนที่หลับจะตื่นมาแล้วหิว.............

ร่างที่หลับไปนานลุกขึ้นมาบิดขี้เกียจ...พอมองนาฬิกาถึงรู้ว่าแอบอู้ไปนาน พอจะเดินไปปิดแอร์ เสื้อที่คลุมตัวอยู่ก็ร่นต่ำ.......ของใคร??

ควานหาอะไรที่พอจะบอกว่าใครคือเจ้าของเสื้อนอกตัวนี้ในประเป๋าเสื้อ แต่ก็พบแค่ขนมปังห่อหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ มีกระดาษโน้ตเขียนไว้

กินด้วยนะครับ

ถึงขนมปังถูกฉีกออกหลังจากเดินออกมาหน้าตึก งานรับน้องยังคงดำเนินต่อไปในตอนบ่าย เจ้าของขนมปังยิ้มแก้มปริเมื่อเห็น ส่วนเสื้อตัวนั้น....รุ่นพี่มัดไว้ที่เอว

อ่า......จะเข้าไปขอคืนเลยไหม

- ทำงาน -

นิยายเล่มใหม่ถูกหยิบขึ้นมาจากชั้นวางหนังสือ ร่างสูเด่นในชุดสูทสีเข้มเดินไปที่เคาร์เตอร์เพื่อชำระค่าหนังสือ

ผู้ชายที่ดูดีขนาดนี้...อ่านหนังสือรักหวานแหว เร้อ

ชินยะหยิบหนังสือเล่มนั้นใส่ถุงกระดาษ เผลอมองตามร่างนั้นออกไปจากร้าน

นิยายที่พี่คาโอรุแต่งผู้ชายวัยนั้นอ่านด้วย เหรอวะ

โต๊ะทำงานหรูหราเต็มไปด้วยแฟ้มงานที่ต้องสะสาง ร่างสูงเก็บนิยายไว้ในลิ้นชัก ไว้เขาเคลียร์งานเสร็จแล้วจะรีบอ่าน

เลขานุการสาวยกกาแฟเข้ามาเสริฟลงบนโต๊ะ ร่างสูเมื่อรู้สึกตัวก็รีบเก็บหนังสือนิยายใส่ใต้โต๊ะ

แต่ก็ไม่พ้นสายตาของสาวเข้า เมื่อกี้เห็นเปิดอยู่แวบๆ

คนแต่งคนนี้เขียนสนุกนะค่ะ เสียงกระแอม เบาๆเป็นเชิงปรามเมื่อเห็นว่าเลขาสาวยิ้มล้อ....เลขสคนนี้ก็ไม่ใช่ใครอื่น เพื่อสมัยเรียน

ใครบอกว่าฉันอ่าน

อ้าว...ขอประทานโทษค่ะ ดิฉันก็เผลอดีใจไปหน่อย นึกว่าจะหาเพื่อนไปงานแจกลายเซ็นของนักเขียนคนนี้ได้น่ะค่ะ

ร่างสูงตาโตขึ้นมานิดนึง มองเพื่อนหรือเลขานุการตัวแสบกลับไปนั่งหน้าห้อง

เจ้าหล่อนรู้ว่าเขาชอบคนแต่งคนนี้มาก ชอบมาตั่งแต่มัธยม

ความผิดเขาที่เผลอลืมรูป เขาคนนั้น ตกไว้ที่โต๊ะ

ภาพหลายต่อหลายภาพของผู้ชายคนหนึ่ง ทุกรูปในอิริยาบถต่างกัน

คุณเธอตาไวกับเรื่องพรรณนี้มาตั่งแต่เมื่อก่อนแล้ว

ไม่สารภาพไปล่ะโทชิยะ

โทชิยะขมวดคิ้วยุ่งๆ ไม่ตอบ จอดรถที่ชั้นสองของห้างใหญ่แห่งหนึ่ง พอกดล็อครถแล้วเดินน้ำเข้าไปในห้างเฉย

เชอะ....ทำเป็นฟอร์ม เดี๋ยวไม่ขอลายเซ็นให้เลยนี่

งานด้านในถูกจัดอยู่ในห้องกว้าง มีผู้คนทยอยมาไม่ขาดสาย จุดเด่นของงานคงหนีไม่พ้นเจ้าของนิยายชื่อดัง.....คาโอรุ....... ที่กำลังแจกลายเซ็นอยู่ที่โต๊ะ

รออยู่ตรงนี้ละกัน ถ้าฉันหันมาแล้วไม่เห็นนายละก็ อด!!!

โทชิยะจำต้องยืนรออยู่ริมห้อง ด้านข้างของเขาเป็นกรอบรูปวาดสวยๆ ติดผนัง

........... Simple love..........

ชื่อภาพ....ความหมายที่แสนจะเข้าใจได้ง่าย รูปวาดของทิวทัศน์อันสวยงามที่มีดอกไม้บานสะพรั่ง.....ดอกซากุระนั่นเอง

โทชิยะคลี่ยิ้ม...ตอนนี้ก็เป็นช่วยซากุระบานนี่ เขาน่าจะหาเวลาไปดู.....

นี่........ได้แล้ว ลายเซ็นต์

โทชิยะหันควับ ตีหน้าขรึมรับหนังสือมา แล้วเปิดออกดูลายเซ็นที่เป็นระเบียบ

ร่างสูงเบิกตากว้าง....เหนือรายเซ็นต์ขึ้นไปมีตัวเลยเรียงกัน.....คล้ายกับเป็น

เบอร์โทรศัพท์!!!

ข้อความสั้น เขียนต่อท้ายไว้ โทรมานะ

นี่เธอ.......

ฉันเปล่าทำอะไรนะ คาโอรุคุงเขาให้มาเอง

โทชิยะมองไปยังโต๊ะนั้น คาโอรุยังคงนั่งแจกรายเซ็นต์อยู่โดยไม่หันมามอง ร่างสูงคว้ามือถือได้ก็กดโทรออกตามเบอร์นั้น

เสียงหัวใจดังโครมครามเมื่อได้ยินเสียง.....ฮัลโหล..... เบาๆ ราวกับเสียงกระซิบ

รอยยิ้มหวานๆ คลี่ส่งมาให้ทางที่เขายืนอยู่

ว่าไง....เมื่อไหร่จะเลิกแอบมองน่ะ

อา....ให้มันได้อย่างงี้สิ

โทชิยะ

รุ่นพี่รู้หรอครับ

แน่ล่ะ เสื้อที่นายเอาคลุมให้ฉัน ตอนแรกฉันไม่ทันเห็นป้ายชื่อนายที่ปักอยู่ทนโท่....แค่นี้ก่อนนะ ฉันจะแจกลายเซ็นต่อ

ครับ...งั้นเย็นนี้...

ได้สิ....เย็นนี้ รอหลังงานเสร็จนะ

เลขานุการคนสวยยิ้มแฉ่ง ปลีกตัวออกมาจากในงานนั้นก่อนที่โทชิยะจะสังเกตเห็น ถ้าเธอไม่ช่วย ชาตินี้จะสมหวังไหมล่ะ

คุณค่ะ ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงภาพ Simple love น่ะ เขาฝากมาขอลายเซ็นต์

เขาชอบคุณมานานแล้วนะคะ

ซื้อนิยายที่คุณแต่งทุกเล่มเลย

มีรูปคุณเป็นกระตั๊กๆ

โทชิยะยืนรอคาโอรุไปก็มองภาพนั้นไป ...... Simple love ..........

ความหมายเหมือนความรักของเราเลย....ว่าไหม

ง่ายๆ ค่อยๆเป็นค่อยๆ ไป.....จนกว่าใจเราจะสื่อถึงกัน

โทชิยะจะรู้ไหมเนี่ย.....ว่าโดนเพื่อนขายครั้งใหญ่หลวง

เขาฝากมาขอเบอร์ด้วยค่ะ

~ END ~

Shot fix นานแล้วล่ะ เพิ่งเอามาลง เฮ้อ

เด๋วขยันอัพเก็บไว้ในนี้ดีกว่า ไหนๆ ก็ว่างแล้ว