PINK*5 2010 WonKyu ’s Story

posted on 29 Oct 2014 08:36 by ryo7star in longFiction
 
 
 
 
 
ต่อมาจากเด็กดีนะคะ
 
 
CUT
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

...ขี้โกง....

 

คยูฮยอนต่อว่าในใจ สายตาโลมเร้าไปทั่วใบหน้า ร่างสูงสาวเท้าเข้าหาและเมื่อเขาเองถอยเท้าหนีจนแผ่นหลังปะทะกำแพงห้องน้ำ มืออีกข้างก็ยกขึ้นมาประคองใบหน้าให้เงยขึ้นมอง สายตาที่จะทำให้ใจอ่อนทุกครั้งไป ประกายไฟแห่งความร้อนที่ยังคงครุกรุ่นไปด้วยความปรารถนาจากเมื่อคืน  ก็เลยเผลอแหงนหน้ารับริมฝีปากบางที่เข้าประกบปาก ลมหายใจสั่นระรัวเมื่อกระดุมเสื้อถูกอีกมือเลื่อนมาปลดจนหมด

 

เสื้อถูกกระตุกจนหลุดจากตัว จุมพิตอ่อนหวานอ้อล้อไม่ให้คิดอะไรอีก ไม่เร่งร้อน ค่อยๆ ปลุกสัมผัสทุกส่วนให้ตื่นขึ้นมารับไฟรักที่กำลังก่อตัว ลิ้นสอดเข้าหาซีวอนโดยไม่รู้ตัว ร่างกายแนบชิดบดเบียด จูบอัดดูดดื่มชักพาให้เตลิด มือไม้ไขว่คว้าหาสิ่งยึด มือคว้าไหล่กว้างที่เบียดตัวเขาจนติดกำแพง แนบชิดทุกสัดส่วน แม้กระทั่งหัวใจก็พร้อมจะเต้นไปในจังหวะเดียวกัน

 

ซีวอนผ่อนจูบแผ่วช้า สูดลมหายใจเข้าเติมพลังกาย ความหอมหวานนี้ที่ฝันอยู่ทุกคืนวันกำลังจะแผดเผาเขาเองให้อดรนทนต่อไม่ได้ บอกตัวเองว่าอย่าเพิ่ง โน้มตัวแตะปากหวานฉ่ำด้วยจุมพิตอีกครั้ง คราวนี้มันบดเบียดผสมการเรียกร้องของตัวเขาเองลงไปด้วย มันจึงค่อนข้างรุกเร้าเอาแต่ใจจนมือนุ่มกดจิกกล้ามแขนเพื่อระบายอารมณ์รุนแรงของเขาที่รับมาออกไป

 

เขาสอดมือลงไปใต้กางเกงผ้า สัมผัสกับบั้นท้ายกลมกลึง หยอกล้อด้วยนิ้วร้อนไล้ลงต่ำ คยูฮยอนครางรับ บิดตัวหนีอย่างทุรนทุราย ปากเรียวขมเม้มจูบของเขาแน่น  เรียวลิ้นพันกระตุก ยิ่งเมื่อนิ้วชี้วาดสัมผัสลงบนกลีบเนื้อบางที่ปิดปากทางเข้าไว้ คยูฮยอนเอียงคอ หลับตา ลำตัวบิดหนี จิกเล็บลงบนแผ่นหลัง น้ำเสียงครวญครางด้วยความทรมาน สัมผัสที่ห่างเหินกำลังทำพิษ ร่างกายมันเรียกร้องให้น้องชายรีบเติมเต็มกับสิ่งที่ขาดไปเป็นอาทิตย์

 

คยูฮยอนหอบแรงยิ่งเมื่อศีรษะจงใจเลื่อนลงมาหยอกเล่นกับทรวงอก กลีบปากที่บดเบียดบมเม้มอย่างหิวโหย คยูฮยอนเผยอปากตามจังหวะหายใจ นิ้วไม่ได้แค่แตะแต่กำลังลุกล้ำเข้ามาทักทายพื้นที่ที่แสนหวงแหน เรียวขาสั่นเปลี้ย หลังไถลลงกับพื้นผนัง สะโพกจึงยิ่งกดลงมาหานิ้วที่รุกล้ำใจกลางกาย จูบร้อนแนบยอดอกทีละข้าง ตวัดเลียซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

แก่นกลางสั่นไหว ที่ยังไม่ได้แตะต้องแม้เพียงนิด กำลังจะหมดความอดทน หนีความรุ่มร้อนไปก่อนแล้ว คยูฮยอนสะดุ้งเฮือกใหญ่เมื่อจำนวนนิ้วเพิ่มปริมาณเข้ามาอีกเรื่อยๆ ส่วนอ่อนไหวที่ชูชันปวดร้าว สะโพกยิ่งถดต่ำ ความต้องการทวีคูณขึ้นยิ่งไปอีก

 

อยากได้...อยากได้ซีวอนเหลือเกินแล้ว แต่ร่างบางต้องกัดริมฝีปากไว้ หน้าแดงซ่านอายเกินกว่าจะพูดมันออกไป เสียงครางกระเส่าเพราะความทรมานจากความเสียวซ่านที่น้องชายกระทำกับเขามันสะท้านเยือกไปทั่วรูขุมขน จะตาย...อยู่แล้วล่ะ

 

“...ซีวอน...”  เสียงแหบเบา เล็บจิกแน่นอ้อมแขนเรียวดึงร่างสูงเข้ามาหาตัว ไฟปรารถนาคุโชนในแววตา มือเล็กทนไม่ไหว เลื่อนลงมาปลดกระดุมกางเกงสั่นๆ เหตุผลทุกอย่างแตกกระเจิง ซีวอนเหมือนจะแกล้ง เพิ่มจำนวนนิ้วเข้ามาอีก หยุดหยอกเย้าที่แผ่นอก กลับแตะลิ้นลงบนกลีบเนื้อแน่น ใจกลางตัว ศูนย์รวมความทรมานที่สั่งสมของเขาเอง

 

คยูฮยอนหวีดห้ามเสียงร้องหวิวของตัวเองไม่ไหว เมื่อปลายลิ้นฉ่ำแตะ ไซร้ลงบนนั้น จงใจขบเม้มอย่างเนิบนาบ หยอกล้อแก่นใจกลางอย่างเพลิดเพลิน เขากำลังจะเสียสติไปแล้ว จะควบคุมตัวเองไม่ไหวอีกต่อไป สองมืออยากจะกระชากให้ปากซนหยุด แต่พอจับศีรษะได้ก็ยิ่งกดลงให้ครอบครองมันลึกลงไปมากกว่านี้อีก ...เสียสติไปแล้ว แบบกู่ไม่กลับ

 

แข้งขาบิดไปมา ซีวอนรู้ว่าคยูฮยอนประคองตัวให้ยืนไม่ไหวแล้ว ถอนนิ้วออกไปจากตัว คยูฮยอนสะดุ้งเฮือก แผ่นหลังรูดลงมากับผนัง แข้งขาอ่อนเปลี้ยอยู่กับพื้น ซีวอนยังหยอกล้อแก่นกายของคยูฮยอนอย่างหยอกเย้า จนเมื่อไฟลุกโหมแรง ความร้อนทะยานพุ่งสูง เสียงหวีดครางหวานพร้อมปล่อยกระแสอุ่นวาบเข้าลำคอ  ใบหน้าอิ่มเอิบ คยูฮยอนผ่อนลมหายใจน้อยๆ หน้าท้องขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ดวงตาหวานปิดสนิท ปากเผยออ้า รอสัมผัสจากเขา

 

“..ต้องการ...ผมไหม....”

 

“...ต้อง..การ....”

 

“พร้อมนะ...พี่ชาย”

 

ดวงตาหวานลืมขึ้น ตวัดมองด้วยกระแสคลื่นของความสับสน มึนงง เมื่อได้ยินคำว่า...พี่ชายแว่วออกมาจากปากเขา....เขาแยกขาเรียวออก แอ่นสะโพกบางขึ้นสูง แผ่นหลังแนบลงไปกับพื้นห้องน้ำ ฝังหน้าลงกับกลีบชมพูอ่อน ปลายลิ้นแตะกลีบอ่อนไหวให้แยกออก น้ำอุ่นๆ ที่กักไว้ในปากค่อยๆ ปล่อยให้มันไหลเยิ้มแฉะจนเปื้อนกุหลาบกลีบแดงเยิ้ม ใจจริงแล้วเขากระหายหิว อยากจะครอบครองให้เสียใจจะขาด

 

 

“....ผมรักพี่....รักพี่....รักพี่  ผมรักพี่...” ซีวอนเอ่ยถ้อยคำเหล่านี้ซ้ำไปมา ก่อนจะแทรกกลายประสานเข้ากับกลีบหวาน ขยับตัวดำดิ่งลงไปในห้วงของความสุขสมไม่จบสิ้น เส้นทางแห่งความสุขทะยานอยู่เบื้องหน้า เสียงครางเบาประสานเสียงกันก้อง ได้ยินเต็มสองหู ไฟที่ลุกโชนแผดเผา.....พี่กับน้อง.....ให้ไหม้เป็นจุณ ให้คำว่าพี่น้องหายไป เหลือเพียงแค่เราสองคน

 

ถึงอย่างนั้น แววตาเคลิบเคลิ้มของร่างบางกับเจือไปด้วยความปวดร้าว ทุกคราที่เผลอหลุดปากเรียกชื่อน้องชายตัวเองออกมา

 

“...ซีวอน.......น้อง.....น้อง..ของพี่...”

 

 

ไม่เคยลืมว่าเป็นอะไรกันได้สักวินาทีเดียว คำพูดของกันและกันมันเผลอตอกย้ำความสัมพันธ์...ที่แท้จริง

 

ห้วงรักร้อนเป็นไฟ ดำดิ่งจมลงไปในห้วงแห่งความสุข

 

ความรักอันยากจะหักห้ามหัวใจ......ให้มอดลง

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet