SLEEPLESS OVER THE RAINBOW..

SPe*Cial Day feat. you 

“ถ้าหากเรา...มากกว่านี้กัน เราจะลืมพี่......ได้ง่ายอีกไหม”


.

.


ยิ่งมองตากันนานเท่าไหร่จะยิ่งอึดอัดมากเท่านั้นเอง ทำอะไรบ้าๆ แบบนี้ถนัดนัก กล้านักล่ะ ล้อเล่นกับความรู้สึกของตัวเองแบบนี้ คยูฮยอนขยับตัวออกห่าง แต่สายตายังคงสบกันอยู่ ประหนึ่งว่าซีวอนดูจะเข้าใจมันแล้ว ทั้งบทบาทสมมุติที่เขาบอกไปมันทำให้อินเลยล่ะสิ


เขารู้อยู่หรอกว่ากำลังทำมากเกินไปแล้ว ต้องหยุดและพอแค่นี้ ไม่งั้นอะไรๆ มันจะอาจเดินไปในแบบที่เขา...ไม่ได้ต้องการมัน

ก็แค่อยากบอกให้รู้ แค่อยากให้เข้าใจว่ายิ่งรักมากเท่าไหร่ ยิ่งเจ็บมากเท่านั้น มันเจ็บ...เจ็บมากจน ยากที่จะลืมมันไป

ที่ต้องมาลำบากคือความรู้สึกอึดอัดที่จะเก็บมันไว้ ทั้งที่เขาก็ไม่ได้ใยดีอะไรเราอีกแล้ว


“ถึงพี่จะพูดแบบนี้ พี่ก็ไม่กล้าอยู่ดี ”

ไอ้เด็กนี่...หาเรื่องว่ะ


"ฉันไม่กล้าอะไร พูดดีๆ หน่อย"

"ตั้งแต่ข้างล่างแล้วที่พี่หลอกจูบผม จับมือผม หลอกผมขึ้นมาบนนี้แล้วก็หลอกจะจูบอีก แต่ที่พี่ไม่จูบเมื่อกี้ เป็นเพราะพี่ไม่กล้าน่ะสิ"

"...ฉัน...ทำไมฉันจะไม่กล้า"

พูดอะไรน่ะคยูฮยอน พูดอะไรออกไปวะ!


"ถ้าพี่กลัวนักล่ะก็ แล้วมายุ่งกับผมทำไม มาทำให้รู้ว่าพี่อกหักมา มาหลอกให้ผมเป็นห่วง ผมถามก็ไม่ยอมตอบดีๆ เอาแต่ไล่ผมกลับไป จนถึงเมื่อกี้...พี่ก็ไม่กล้าจูบ”

ไอ้เด็กนี่เสียงเครียด ใบหน้าทำเป็นซีเรียส แล้วไง มันก็เรื่องของเขา ไม่เกี่ยวกับใครนี่

“อยากให้ฉันจูบงั้นสิ” ผมถามออกไปด้วยอารมณ์โกรธขึงที่มันพลุ่งพล่าน เหมือนโดนเด็กแหย่เล่น แต่ถึงงั้นก็หยุดไม่ได้ ขยับตัวเข้าไปใกล้ซีวอนอีกครั้งนึง

เด็กนี่ไม่ปฏิเสธเมื่อผมแนบริมฝีปากลงบนเรียวปากนั้นอีกครั้ง หืดขึ้นคอแบบคนไม่มีอารมณ์จะทำแต่เป็นเพราะความบ้ายุ สอดลิ้นเข้าไปหวังจะสาดความไม่พอใจใส่เด็กนั่น หลับตาหนีสายตาสอดรู้สอดเห็น ตั้งใจจูบอย่างจริงจัง เด็กนี่มีปฏิกิริยาตอบรับด้วยการจูบตอบ ลิ้นที่สอดเข้าไปทีแรกก็ยังอยู่นิ่งๆ แต่พอตั้งท่าได้ก็ตวัดลิ้นตอบเขา โน้มใบหน้าเข้าหาเขาโต้จูบกลับคืนมาแบบนี้ ยิ่งทำให้เตลิด ใจก็รู้แล้วว่ามันมากไปแล้ว มือยกขึ้นมาจะยันตัวเด็กนี่ออกแต่ว่าทำไม่ได้ ลิ้นที่กำลังดุนดันโพรงปากเขาสูบเอาเรี่ยวแรงพัดพาความตั้งใจที่จะหยุดให้ แตะกระเจิง

อย่ามาลองดีด้วยจูบแบบดีบคิส ถ้าพลาดพลั้งทำหัวใจไข้วเขว มันจะเจ็บเสียเปล่า
ก็รู้อยู่แล้ว ก็ยังจะทำ

รุกเร้าด้วยจูบที่พะเน้าพะนอเหมือนกำลังถูกรัก ตาปรือมองคนครงหน้า อีกฝ่ายก็หลับตาเหมือนกัน แต่เมื่อมองนานๆ เข้าเหมือนเด็กนี่จะรู้ ลืมตาขึ้นมามองเขา ถึงได้รีบหลับตาหนี

เด็กนี่คลายจูบ..คิดว่าจะหยุด เปล่าเลย มือใหญ่ประคองแก้มเขาแล้วก็แทรกลิ้นเข้ามาสูดลมหายใจเขาออกให้หมดภายในครั้ง เดียว จมอยู่ในรสจูบ ตัวไหลเอนตามแรงที่โถมเข้ามาหา ทำให้แผ่นหลังค่อยๆ ทาบลงไปบนเตียง หลังจากจูบจนจวนเจียนลมหายใจจะหมดไป เด็กนี่ก็ปล่อยให้ปากเขาเป็นอิสระแค่ชั่วครู่

ไม่หวานเลยสักนิด รสชาติของจูบ มันขมด้วยน้ำลายของกันและกัน


พอเถอะ


ก่อนที่จะจำได้ว่ารสจูบนี้มันขมแค่ไหน....หยุดก่อนที่จะ ไม่อาจลืมได้ เขาดันอกที่ทับอยู่บนตัวออก แม้คนข้างบนไม่ขยับเขยื้อน แต่มันก็เป็นการบอกให้รู้ว่าพอได้แล้วสำหรับเรื่องนี้ หยุดตัวเองที่เผลอจูบตอบ หยุดแรงเต้นของหัวใจ...เผลอ จนได้นะ

เสียงลมหายใจหอบแฮกของเขาและเด็กนี่ รู้สึกสั่นวูบวาบเพราะลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดอยู่ตรงลาดคอ เพราะเจ้าเด็กนี่เอาหน้ามาวางอยู่ใกล้ๆ ลำคอ เขาออกแรงผลักให้เด็กนี่ลุกออกไป ก็ยังทำเป็นเฉยไม่ยอมขยับตัว

“ออกไปสิ” จนเขาต้องไล่ ร่างที่ทับอยู่ถึงยอมขยับออกไปนั่งอยู่แบบเดิม ส่วนเขานั้นยังนอนแผ่กับเตียง เอามือกุมหน้าอกแล้วจึงหยัดตัวขึ้น


“R~RR~”

เสียงโทรศัพท์ของเขาเองดังขึ้น ต้องลุกไปดู พอรับสายปลายสายก็บอกว่าจะขึ้นมาที่ห้องแล้ว จะเอาอะไรไหม เขาก็ปฏิเสธไปตามระเบียบ ตอนนี้น่ะเหรอจะหิวลง

“เดี๋ยวพวกน้องฉันจะขึ้นมาแล้ว...เธอก็กลับไปได้แล้ว” เอ่ยปากไล่อีกแล้วเขา...

มันก็ไม่มีอะไรแล้วนี่ใช่ไหม เคลียร์กันจบแล้ว จูบก็จูบแล้ว...เชอะ

เด็กนั่นเดินไปที่ประตูห้อง ทำหน้าตาเซ็งสุดๆ เป็นเพราะเขาอีกแล้วเหรอ เอ่อ แล้วไงล่ะ กลับไปเลยไป

“เจอกันพรุ่งนี้ครับ”

มันทำท่าโบกไม้โบกมือลา ผมทำหน้าบูดตอบ ไม่มีอารมณ์โบกมือให้คืนสักนิดล่ะ




“อย่าหาเรื่องลืมผมเร็วนักล่ะ”


คยูฮยอนเดินไปที่ประตู ผลักตัวซีวอนให้ออกไปพ้นประตูห้อง


“รีบๆ กลับไปได้แล้ว” ไล่กันจนถึงวินาทีสุดท้ายน่ะนะ ผมปิดประตูแล้วก็ล็อก เดินกลับมาหยุดอยู่ที่เตียง ทีวีที่ไม่มีใครดูยังเปิดทิ้งไว้ ผมเดินไปปิดทีวี ก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนที่นอน แอบกัดจิกใครบางคนในใจก่อนจะตาปรือด้วยความง่วง ได้ยินเสียงหัวเราะ เสียงพูดคุยของอนยูและน้องๆ ที่หน้าห้องก่อนจะเปิดประตูเข้ามา แต่ก็นะ...เขากำลังจะหลับแล้วเหมือนกัน ไว้คุยกันพรุ่งนี้เช้าละกัน


.
.

ไม่อยากถูกลืม...ขนาดนั้นเลยเหรอ



โปรดติดตามตอนต่อไป

edit @ 5 Nov 2009 15:25:18 by RainbowTK