SLEEPLESS OVER THE RAINBOW..

 
SPECIAL*






♥ โรครัก * ♥


By Ryo~Hyuk





ลิฟต์ เลื่อนขึ้นมาถึงชั้นบนสุด ร่างเพรียวที่ยืนทรงตัวโดยการประคองตัวไว้ด้วยเอนหลังพิงกับตัวลิฟต์ ต้องพยุงร่างโงนเงนอันไร้เรี่ยวแรงออกมาจากลิฟต์ ร่างบางชะงักหยุดกับแรงสั่นจากกระเป๋าสะพายหลัง

อยากจะเอื้อมมือไป รับให้หรอกนะ แต่แค่พยุงตัวออกจากลิฟต์กลับไปยังห้อง มีพลังงานอันน้อยนิดแทบจะเอาตัวเองไม่รอดอยู่แล้ว เอาไว้ทีหลังละกัน ไขประตูห้องเข้าไป หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า ก่อนที่จะปล่อยกระเป๋าให้นอนแอ้งแม้งอยู่ข้างโต๊ะเล็ก ส่วนตัวโงนเงนก็พาร่างไปยังเตียงก่อนจะเอนตัวลงนอนหมดแรง ยังไม่ทันเปิดดูมิสคอลก็ผล็อยหลับไปเสียแล้ว...


ตื่นขึ้นมาอีกที ไฟนีออนที่เปิดไว้ตั้งแต่เมื่อคืนยังคงสว่างจ้า ตอนแรกก็นึกว่าตื่นมาในเช้าของอีกวัน แต่พอมองนาฬิกา เข็มสั้นเพิ่งจะถึงเลขหนึ่งเพียงไม่นาน โจคยูฮยอนปิดเปลือกตาลงอีกรอบ คิดถึงตารางงานในวันพรุ่งนี้ที่จะถึง


พรุ่งนี้ไม่มีถ่ายละคร!

เยส!!

ได้พักหน่อย.....นิดเดียวก็ยังดี





เหนื่อยๆ เหนื่อย ทำไมช่วงนี้มันเหนื่อยยังงี้นะ โจ คยูฮยอนตอนนี้อยู่ในโหมดเหนื่อยมาก กลับมาจากถ่ายละครเรื่องใหม่ก็หมดแรงตายสลบอยู่ที่ห้อง จบกองถ่ายทุกวัน กลับมาก็สลบทุกวัน บางวันก็หลับโดยไม่ได้อาบน้ำเลย

ตื่นไปอีกวัน ถึงจะได้อาบ เหนื่อยมาก เหนื่อยจริงๆ เป็นเพราะบทที่ได้รับด้วยแหละยิ่งทำให้เหนื่อยเป็นพิเศษ เล่นบทเป็นโรมิโอนี่มันโครตจะยากเลยจริงๆ เหนื่อยเป็นที่สุด ก็รู้ว่าบทที่ได้ต้องเป็นบทนักแสดงนำ ไม่ก็ตัวร้าย หรือบทไหนก็ตามที่มันต้องเด่นพอสมควร ถึงอย่างนั้นบท ‘โรมิโอ’ ที่ได้ ก็เกินความคาดหมาย


บท พระเอก....หลังจากที่เพิ่งเล่นหนังเกย์มาเนี่ยนะ ไม่ใช่บทรุกด้วยนะ ที่เพิ่งเล่นจบมาสดๆ มันเป็นบทรับด้วยน่ะ ทงเฮคิดยังไงเนี่ย จากบทนางเอกในหนังเกย์ กลายมาเป็นบทพระเอกในหนังหญิงชาย เข้าท่าดีไหมล่ะ

นาง เอกแสนน่ารักในหนัง ตัวจริงคนละเรื่อง ดุยังกับอะไรดี เนี่ย...เขาต้องเหวอด้วยคำพูดของเจ้าหล่อนตั้งกี่ครั้ง เวลาถูกกัดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ดุยังกับแม่เสือ!


โจ คยูฮยอนนอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย จนจะเคลิ้มหลับไปอีกรอบแล้ว ถ้าเสียงริงโทนคุ้นหูไม่ดังขึ้นซะก่อนนะ มือกดรับทันใด รูปคนที่โทรเข้าหราเต็มหน้าจอซะขนาดนี้


‘...ตื่นแล้วเหรอ...’


“อื้อ...เมื่อเย็นโทรมาใช่ไหม ขอโทษนะ ฉันเผลอหลับก่อนโทรกลับน่ะ”

‘อีกแล้วนะ’

คน ปลายสายทำเสียงเหมือนจะดุ งอนหรือโกรธ สักอย่างแหละ โกรธน่ะเคยเห็น แต่งอนน่ะไม่เคยเห็นแฮะ เอ๊ะ หรือจะลองแกล้งให้งอนเล่นดีเนี่ย ถ้างอนเขา ก็จะไม่ง้อ...คึ จะแกล้งให้งอนเล่นสักสามสี่วัน แล้วค่อยไปโอ๋ทีหลัง ฮ้า เข้าท่า!

“ก็คนมันง่วงอ่ะ ทำงานหนักก็เลยเผลอหลับ เข้าใจหน่อยดิ” โจ คยูฮยอนทำเสียงเข้ม ซีเรียสสักหน่อย แต่ตอนนี้ตัวเองกำลังนอนคว่ำตีขาเล่น หน้าตายิ้มแย้มอย่างชอบใจ ได้แกล้งคนอย่างซีวอน สนุก!

‘ให้เข้าใจอะไรเหรอ....เฮอะ!’

“อย่า มาทำเป็นดุนะ ก็คุยกันอยู่เนี่ยไง ก็บอกแล้วไงว่าคนมันง่วง ไม่มีแรงโทรกลับ” คยูฮยอนยังคงทำเสียงเข้ม ต้องเหยียดแขนเอาโทรศัพท์ออกไปห่างๆ ตัวก่อนจะหัวเราะคิกคักชอบใจ

‘หัวเราะอะไร..โจ คยูฮยอน’

คยูฮยอนแอบสะดุ้ง ทำไมซีวอนถึงรู้ล่ะว่าเขาหัวเราะอยู่...ก็หัวเราะเบาๆ นะ แทบไม่มีเสียง นอกจากจะมีตาทิพย์มาเห็นเท่านั้นหล่ะ

เอ๋.....หรือว่า



ใช่จริงๆ! ชเว ซีวอนยืนทำหน้าโหดอยู่ตรงประตู ในมือที่ถือโทรศัพท์ บทสนทนาเมื่อครู่ ซีวอนยืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย...


ซี วอนถอดรองเท้าที่ใส่วางกองไว้หน้าประตู ถอดเสื้อแขนยาวที่ใส่มาพาดไว้กับเก้าอี้ ก่อนจะเดินมาหาคยูฮยอนที่เตียง คนตัวบางที่ถลันตัวลุกนั่งยังคงทำหน้าเอ๋อค้าง ผมยุ่งไม่เป็นทรงเพราะเพิ่งตื่นนอน เหลือบมองมาที่เขาด้วยอาการของคนที่รู้ตัวว่ามีความผิด


คยู ฮยอนอยากจะแกล้งเขาทางโทรศัพท์ล่ะสิ รู้ไหมว่าตัวเองตอนนี้น่าเอาคืนเป็นที่สุด หน้าจ๋อยๆ แบบนี้ เดี๋ยวจะทำให้ยิ่งจ๋อยอีกเลยดีไหม โทษฐานคิดจะแกล้งเขา

“อาบน้ำรึ ยัง” ซีวอนนั่งลงข้างเตียง กระเถิบไปใกล้ๆ คนตัวบางจนห่างกันแค่เอื้อมมือ แต่ไม่เข้าใกล้ไปมากกว่านี้ เดี๋ยวไก่ตื่นหมด...

คยูฮยอนส่ายหน้า ทำจมูกฟุดฟิด ยกไหล่ตัวเองขึ้น ก้มหน้าลงไปสูดกลิ่นตัวเอง

“ยังไม่เหม็นนะ ไว้อาบตอนเช้าก็ยังได้”

คน ตัวบางยิ้มระรื่น ยังพูดได้อีกว่าตัวเองไม่เหม็น ซีวอนผุดยิ้มที่มุมปาก เอื้อมมือไปจับปอยผมยุ่งๆ แล้วชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ๆ สูดกลิ่นผมหอมๆ ยุ่งๆ ฟอดใหญ่ พอผละตัวออกห่าง เรียวหน้าขาวถึงกลับแดงเรื่อๆ ที่แก้ม ตามองมาที่เขา มองไปที่ห้องน้ำ สมองกำลังประมวลผลอย่างเร่งด่วนว่าจะต้องรีบไปที่ห้องน้ำโดยด่วนที่สุด แต่ตัวเองมัวแต่ทำหน้าเขินเลยคิดช้า เดี๋ยวให้เขาพาไปก็แล้วกันนะ...

ซี วอนฉีกยิ้มกว้าง ลุกจากการนั่งโดยเร็ว ร่างบางยังไม่ทันจะลุกเต็มขา ยังไม่ทันยืนดีๆ ถูกร่างสูงโถมเข้าใส่ หงายหลังลงไปนอนแผ่โดยมีคนตัวหนักทับอยู่ข้างบน แล้วก็กำลังทำการล่วงเกินตัวเขาเกินความจำเป็น มือร้อนกำลังสอดเข้ามาใต้เสื้อยืดตัวยาวที่ใส่อยู่ แผ่นหลังร้อนวูบวาบเพราะถูกมือข้างนึงลูบไปตามแนวสันหลัง ส่วนมืออีกข้างลากต่ำไปใต้กางเกงยีนส์ตัวหนา

โจ คยูฮยอนเลือกไม่ถูกเลยล่ะว่า จะหยุดมือไหนก่อน มือข้างนึงไต่มาบีบคลึงหน้าอกเล่น หัวใจกระตุกวูบวาบเมื่อมืออีกข้างสอดเข้าไปในกางเกงใน ล้วงลึกเข้าไปลึกทุกที มือไม้มันก็พลอยอ่อนปวกเปียกจากที่จะห้าม มันก็เตลิดตามเจ้าของไปด้วย คยูฮยอนยกมือปิดเสียงครางอันน่าอาย ยิ่งซีวอนโน้มหน้าลงไปปลดตะขอกางเกงยีนส์ เสียงตะขอรูดลง ซิปเปิดออก มือขวาผละออกจากหน้าอกลงมาดึงกางเกงยีนส์ลงไปอยู่ต่ำ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาจับกางเกงชั้นในตัวจิ๋วแล้วดึงลงไปอยู่แนวเดียวกับกางเกง ยีนส์

“ตัวหอมแบบนี้....ไว้อาบพรุ่งนี้ก็ยังได้”

คนพูดไม่ได้ คิด แต่คนฟังจะตายเอา สะโพกแอ่นเข้าหาซีวอนโดยไม่รู้ตัว เมื่อนิ้วร้อนสอดเข้ามาในร่างกายจนคับแน่น โจคยูหน้าแดงกล่ำ กลายเป็นว่าจากที่ว่าอยากจะเป็นฝ่ายแกล้ง ตอนนี้เขาเป็นฝ่ายถูกแกล้งแทนเสียแล้ว

“ไม่เอา....เหนียวตัว...จะไปอาบน้ำ....อื้อ...”


ไล่ ได้ไม่ทันไร สติสัมปชัญญะก็เตลิดไปตามความต้องการของซีวอน ปากเข้ามาครอบครองตัวเขาให้เตลิดหนักกว่าเดิม จากปากตามด้วยมือ...คยูฮยอนหายใจหอบถี่ จนมาถึงจังหวะสุดท้ายที่ถูกฝ่ามือใหญ่ชักนำให้เกิดอารมณ์ร่วม แทบหมดเรี่ยวแรง....

ยังหรอก...แค่เพิ่งจะเริ่มเท่านั้น

ยังเหนื่อยได้มากกว่านี้อีก



“พรุ่งนี้ฉัน....”


“ไม่ มีงาน” ซีวอนพูดสอดขึ้นมาก่อนที่คยูฮยอนจะทันได้อ้างนู่นอ้างนี่ทัน แค่ตารางงาน ใช่ว่าจะหายากอะไร ได้ลิสต์ตารางงานจากนายมาจากทงเฮตั้งแต่ก่อนถ่ายทำแล้ว

“รู้ได้ไง” คยูฮยอนถาม ตาปรือฉ่ำมองตัวเขาที่กำลังลุกขึ้นมา แนบกายเข้าหาคนตัวบาง คยูฮยอนครางร้องน้ำเสียงบอกว่าทรมานกับสิ่งที่เขามอบให้


“ทนหน่อยนะ..อีกนิดเดียว” ซีวอนโยกตัวเข้าหาเอวบาง เรียวขาขาวถูกยกขึ้นสูงอีก ตัวเขากำลังจมลึกเข้าไปหา มากขึ้น..มากขึ้น


“ได้แล้ว..พร้อมนะ”


“อื้อ..”




น่า รัก...ที่สุด แม้จะเกร็ง เขินอาย หรือว่ามีท่าทีไม่ยอมเขาง่ายๆ ยังไง พอถึงตอนนี้ทีไร ตาหวานๆ ปากหวานๆ ก็จะยอมปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปโดยไม่ห้ามอีก ยอมให้เขาทำตามต้องการ น่ารักน่าชื่นใจจริงๆ


ซีวอนโน้มตัวเข้าไปจูบเรียวปากหวาน ใจยังเต้นถี่แม้จังหวะของพวกเขาสองคนจะหยุดลงแล้ว ตาเรียวจะปิดเมื่อเขาถอนกายออกมาแล้ว อยากจะทำ...มากกว่านี้ ซีวอนย้ายตัวเองไปนอนข้างๆ มีคนตัวบางอยู่ในอ้อมกอด เรือนผมนุ่มจรดอยู่ตรงริมฝีปาก หอมชื่นใจทุกครั้งไป



“ง่วงเหรอ”


“อื้อ ง่วง”


“นอนสิ”



“...งั้นฉันหลับนะ...”



“ก็หลับสิ” ปากบอกไปอย่างนั้นแต่ริมฝีปากยังจดจ่ออยู่กับแก้มใส ไม่ทันไรคยูฮยอนก็หลับไปแล้ว แม้ว่าเขาจะแกล้งฉกจูบที่แก้มสักอีกทีสองทีก็ไม่ตื่น หลับสนิทเลยน่ะ เอาไงดี ยังไม่ง่วงด้วยสิ



ซีวอนนอนตะแคง จับจ้องใบหน้าที่หลับสนิท ปากเผยอออกน้อยๆ แน่ใจว่าถ้าโน้มลงจูบยังไงก็ยังคงไม่ตื่น แต่ถ้าเขากวนมากๆ ก็คงตื่นได้ รอยยิ้มผุดขึ้นที่ริมฝีปาก..เลื่อนมือลงไปกุมมือเรียว ก่อนจะยอมนอนนิ่งๆ ยกมือเรียวที่กุมอยู่ขึ้นมาดู นิ้งนางกว้างประมาณไหน วัดด้วยสายตาก่อนจะโน้มปากลงจูบที่ข้อนิ้วนาง




....จูบมัดจำ...ก่อนแทนที่ของจริง.....ในอีกไม่นาน



.
.
..

...


....FIN*.................

..
.

ของแถมนอกเหนือรวมเล่ม

edit @ 14 Oct 2009 20:56:43 by RainbowTK