SLEEPLESS OVER THE RAINBOW..

 Second Niniseries ก็แค่อิจฉา ["Won x Min x Kyu]

......ก็แค่อิจฉา......*WonxMinxKyu*:1 Kyuhyun
......ก็แค่อิจฉา......*WonxMinxKyu*:2 sungmin

LAst::

'
'

......ก็แค่อิจฉา......*WonxMinxKyu*:3 Siwon

ความอิจฉา...

ความรู้สึกที่แสนต่ำทราม

เป็นผิดร้ายแรง ที่กัดกร่อนหัวใจให้จมสู่ความมืดมิด

......ก็แค่อิจฉา......

.
.

ยืนอยู่ตรงนี้มานานมากแล้ว หน้าประตูบ้านที่เจ้าของบ้านไม่ยอมให้ย่างกรายเข้าไป ยอมให้มาส่ง แต่ไม่ยอมให้เข้า คนที่พิงบานประตูก็ไม่ยอมไปไหน เหตุผลก็คือคนข้างในที่กำลังตัวสั่นจากแรงสะอื้น เสียงร้องไห้ของคยูฮยอนมันช่วยทำให้เขาได้สติขึ้นบ้างไหม

ก็คิดอยู่ลึกๆ ก็คาดเดาได้รู้แล้ว

“ขอโทษ”

ต้องทำให้ทั้งสองคนเสียใจ ซองมินที่ร้องไห้เพราะเขาแกะมือคู่นั้นออก เพราะมีอีกคนที่ยืนรอให้เขาออกไปหา นี่ก็อีกคนที่เขาเป็นห่วง กลัวจะทำอะไรโง่ๆ แบบที่พี่ชายเขาทำ ต้องมาส่งคยูฮยอนถึงบ้านและยังไม่กลับจนกว่าจะแน่ใจว่า จะไม่เกิดอะไรขึ้นกับคนๆ นี้

เหมือนคนพิการ ทำอะไรไม่ได้ ถ้าหากว่าเลือกที่จะทำอะไรไปแล้ว ก็ไม่รู้ว่าจะย้อนกลับไปแก้ไขสิ่งที่ทำได้อีกไหม กลัวแต่จะเสียใจทีหลัง กลัวความสูญเสีย ไม่อยากให้มันเกิดขึ้น

ประตูห้องเปิดออก หน้าเรียวก้มต่ำ ไม่ยอมสบตา พวกแก้มเปียกหยาดน้ำตาที่ยังคงไหลริน เขาทำอะไรอยู่ ทำบ้าอะไรอยู่ ยิ่งออกมาให้เขาเห็น ความเจ็บปวดของคยูฮยอน เขาเป็นคนทำ

“ฉันขอโทษ”

“เลิกกันเถอะ” คยูฮยอน...บอกเขาด้วยเสียงสะอื้น...แหบ เบาโหวงต่อหัวใจ คาดเดาได้อยู่แล้ว เจ็บปวดในใจอยู่ลึกๆ กับความจริงที่เคยคิดว่าจะต้องเกิดขึ้น

“ฉันไม่อยากขัดขวางความสุขของนายกับพี่อีกแล้ว”

ได้ยินเสียง...ปวดร้าวของคยูฮยอนทุกคำพูด ได้เห็นความทรมานที่เกิดขึ้นบนใบหน้า ร่องรอยของน้ำตาไม่ใช่รอยยิ้มตรึงใจ ขอโทษที่ทำให้นายต้องเจ็บ แต่ฉันรักนาย.....ฉันรักนาย ได้โปรดอย่าไปจากฉัน

พูดไม่ได้หรอก เห็นแก่ตัวมามากพอแล้ว อย่าทำให้คยูฮยอนต้องเสียใจอีกเลย พอได้แล้ว

“ฉันขอโทษ”
.
.
.

มันจบลงแล้ว แยกทางกันแล้ว ถูกทิ้งก็ต้องทน รักมากแค่ไหนก็ต้องทน

“กินข้าวได้แล้วจ้า” พี่ซองมินตะโกนเรียก สะดุ้งตื่นจากความฝัน ในฝันเขาเห็นภาพตัวเองกำลังร้องไห้อยู่คนเดียวในห้อง... ห้องว่างที่แสนโดดเดี่ยว ต้องเก็บมันไว้เพียงลำพัง ความรู้สึกของตัวเอง

“ซีวอน ไม่เป็นอะไรใช่ไหมเรา” สีหน้าไม่สบายใจของพี่ชายเกิดขึ้นเมื่อเห็นเขาเป็นแบบนี้ เขาควรจะร่างเริง ไม่ใช่ตกอยู่ในสภาพอมทุกข์ อย่างน้อยถ้าหากพี่ซองมินยิ้ม เขาจะยังดีใจได้ ว่าเขายังสามารถรักษารอยยิ้มหนึ่งไว้ได้

“ผมไปทำงานแล้วนะ” ซีวอนบอกพี่ชายกล่าวลาเพื่อไปทำงานในไร่ เขากับคนงานอีกสองคนลงมือลงแรงในไร่ตั้งแต่เช้าตรู่ เมื่อถึงกลางวันยังไม่ทันที่ซีวอนจะกลับไปทานอาหารกลางวัน เพื่อนของเขาขี่มอเตอร์ไซค์มาจอดด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน พร้อมกับข่าวที่ไม่สร้างความยินดีสักนิด

“หมอนั่นมันปวดท้องมาก ต้องพาไปส่งที่โรงบาล”

อีกแล้วนะคยูฮยอน...โรคกระเพาะกำเริบอีกแล้ว ทำไมถึงไม่รู้จักดูแลตัวเอง ทำไมปล่อยให้ท้องว่าง จะแช่งให้ตัวเองตายไวๆ เหรอไง

ซีวอนขับรถกระบะของตัวเองไปที่ไร่ของคยูฮยอนด้วยความร้อนรน เป็นห่วง กังวล ด่าตัวเอง มันเป็นเพราะใคร ที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้

ดอกไม้และเสบียงเยี่ยมไข้ ซีวอนมาถึงหน้าประตูห้องของคยูฮยอน ต้องตกใจกับคนที่อยู่ข้างใน พี่ซองมิน...คนนึงโวยวายร้องไห้ กับอีกคนที่ไม่ยอมแม้แต่จะมองหน้าเขา เป็นแบบนี้จนได้ ต่างคนต่างก็เจ็บ แล้วจะต้องเป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ ทำไมเขาจะทำให้ทั้งสองคนมีความสุข พร้อมกันไม่ได้เหรอไงนะ

ต้องทำยังไง มีวิธีไหนอีกไหม.
.

ซีวอนไปยังโรงพยาบาล เข้าไปในห้องของคยูฮยอน เจ้าของห้องหันมามองด้วยสีหน้าเฉยเมย แฝงความปวดร้าวในในดวงตาคู่โศก เพื่อนของเขาและคยูฮยอนหลบฉากออกไปจากห้อง ปล่อยพวกเขาสองคนไว้เพียงลำพัง เมื่ออยู่ตามลำพัง คยูฮยอนหลบสายตาเขามองไปทางอื่นอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะยอมหันกลับมาสบตากันตรงๆ ความรู้สึกเดิมคือคยูฮยอนกำลังเจ็บปวด เขาเองก็เจ็บและทรมานใจไม่แพ้กัน

“อย่าทำร้ายตัวเองแบบนี้อีก” เขาพูดขึ้น เก้าเท้าเดินไปหาคนบนเตียงใกล้ๆ

“ออกไป ไม่ต้องมาห่วงผม ต่อไปนี้ผมจะทำอะไร มันก็เรื่องของผม” น้ำเสียงไร้เยื่อใย เนื้อความบอกตัดขาดความสัมพันธ์ที่มีอยู่ลง นี่เหรอสิ่งที่คยูฮยอนต้องการ ซีวอนจึงต้องหยุดความคิดและการกระทำทุกอย่างไว้แค่นั้น

“งั้นเหรอ...” ซีวอนเข้าใจแล้ว ในเมื่อ...ในเมื่อคยูฮยอนตัดสินใจจะให้มันเป็นแบบนี้ ในเมื่อเขาไม่มีทางเลือกอื่น ยอมให้แบบนี้ก็ได้ ซีวอนหันหลังกลับไปที่ประตู

“พี่เคยรักผมบ้างไหม”

คนถูกถามหันกลับไปมองคนที่อยู่บนเตียง ไม่ตอบคำถามนั้น แค่เพียงคลี่ยิ้มบางๆ ให้เห็นครู่เดียวก่อนจะออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรอีก คยูฮยอนทำให้ซีวอนรู้ได้จากคำถาม ที่มันสื่อให้รู้ว่าคนถามนั้นยังมีเยื่อใยให้กัน นี่เขาทำกับคยูฮยอนถึงขนาดนั้น ทำไมถึงไม่เกลียด ทำไมถึงยังรักเขา

ทั้งสองคน...ทั้งพี่ซองมิน ทั้งคยูฮยอน ทั้งๆ ที่เขาเองก็ไม่ได้แสนดี

.
.

ร่างสูงโปร่งก้าวผ่านบานประตูสูงใหญ่ที่ถูกแกะสลักอย่างประณีต พื้นผนังสีขาวสะอาดตาประดับประดาด้วยภาพหลายต่อหลายภาพ แม้จะเป็นเพียงโบสถ์เล็กๆ งานประติมากรรมข้างในไม่ได้ถูกปล่อยปละละเลยแต่อย่างใด

ซีวอนเดินเข้าไป ทุกย่างก้าวหากได้ก้าวเท้าเข้ามา ก็เหมือนหลุดออกไปสู่อีกโลกหนึ่ง โลกที่แสนสงบเยือกเย็น ออกห่างจากสิ่งวุ่นวาย ร่างสูงเงยหน้ามองไม้กางเขนใหญ่เบื้องหน้า รูปสลักของเหล่าเทพ เทพี พระแม่เรียงรายอยู่เหนือศีรษะ ร่างสูงย่อตัวลงวางเข่าข้างหนึ่งไว้กับพื้น สองมือประสานกันไว้ใต้คาง สารภาพบาป..สารภาพความผิดที่เกิดขึ้น

…ลูกมันคนบาป กระทำสิ่งที่ไม่สมควรให้อภัย
…มันคงสาสมแล้วกับความทรมานที่ได้รับ
…ลูกอยากจะหนีไป ให้ไกลจากความสับสนวุ่นวายนี่ ลูกทรมานเหลือเกิน....
…แต่ทว่า

“ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า...ลูกควรเพิกเฉยต่อคนที่ลูกจำเป็นต่อเขาได้ไหม”

.
.

ซีวอนไปรับคยูฮยอนออกจากโรงพยาบาล ตามไปส่งถึงที่บ้าน คยูฮยอนเพียงแค่ขอบคุณด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มที่มันไม่เหมือนเดิม คยูฮยอนวางตัวไม่ให้เขาเข้าไปใกล้

อีกไม่นานคยูฮยอนคงตัดใจจากเขาได้ คงอีกไม่นานก็คงหาคนรักใหม่ได้ และจะยิ้มได้โดยไม่มีเขา คงอีกไม่นาน...

ซีวอนกลับไปยังบ้านของตนเอง พี่ชายที่กล่าวทักทายเมื่อเขาเดินเข้ามาในตัวบ้าน ซีวอนยิ้มตอบแต่แล้วก็เลี่ยงเดินเข้าห้องน้ำไป เพื่อหลบสายตาขุ่นเคืองใจที่มีให้เห็นบ้างยามที่สบตากัน พี่ชายยังคงไม่หายโกรธเคืองเขา แต่ต่อไปพี่ก็คงจะลืมความรู้สึกที่มีต่อเขาได้ หวังว่าต่อไปคงหาคนที่ดีกว่าเขาเข้ามาแทนที่ได้

นี่คือสิ่งที่เขาเลือก เลือกที่จะ ‘ไม่เลือก’ เพื่อไม่ให้ใครสักคนต้องพบกับความเจ็บปวดยิ่งไปกว่านี้

ถ้าหากว่าเลือกใครคนใดไป อีกคนก็จะเจ็บ...ยิ่งกว่า

เพราะฉะนั้น...ให้เขาทุกข์ทรมานผู้เดียวไปตราบจนวันตายก็พอ...

End

ตอนจบได้นำมาลงแล้วจ๊ะ ลงในบ้านวอนคยูนานมากแล้วววว 555

^^ ฟิคเรื่องนี้อาจไม่ได้ประทับใจอะไรนักกับ...รีดเดอร์ทุกคน แต่สำหรับรุ้งแล้วเรื่องนี้มันบีบหัวใจลึกๆ ดีแท้ เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องที่ชอบพอสมควร ^^

รู้สึกไหมว่าทำไมซองมินกับคยูฮยอนดูยอมกันง่ายดายเหลือเกินน่ะ...เพราะตอนนี้เป็นของชเว ไม่ใช่ของสองคนนั้น ไม่มีทางที่ชเวจะรู้ว่าสองคนนั้นคิดอะไรอยู่ คิดว่าต้องมีอีกพาร์ทสำหรับบทสรุปนี้
 

ปล ไม่มีหรอกมั้ง

- -