SLEEPLESS OVER THE RAINBOW..

 

 

 

 

 

….Coffee prince snow*…

SIWON X KYUHYUN

 

By R~Y~O

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความรักในรสชาติของอาหารทำให้เรามาบรรจบพบเจอกัน  ตราบใดที่นายยังไม่จากฉันไปไหน  ฉันก็จะยังคงอยู่  ที่นี่    ทั้งรสชาติของอาหาร  ทั้งรสชาติของความรัก  ชั้นจะเสกมันขึ้นมา  ที่ร้านกาแฟแห่งนี้   ขอแค่ยังมี  ‘เรา’ ทั้งสองคน

.

.

 

….2009…

 

Chocolate Mocha Fudge

 

Caramel Toffee Brickle FudgeCake

 

Fudge Cake Brownies

 

Toffee Fudge Cake

 

Chocolate Mont Blanc Cake

 

Chocolate Opera Cake

 

White Chocolate Cake

 

Royal Choco Strawbe.........

 

Yogurt Strawb…..

 

Mango …Chees……

 

Strawberry …..Cheese Ca….

 

 

 

ตัวหนังสือตัวหลังเริ่มขาดหาย  ไม่ปะต่อปะติดกันในความรู้สึก  รายชื่อเค้ก  ที่เปิดหาตามหน้าอินเตอร์เนตพร่าเลือนเพราะประสาทไม่รับรู้  อ่านไม่รู้เรื่องอีกต่อไป   คยูฮยอนคลิกปิดทุกหน้า   ก่อนตาจะปิดสนิท   คยูฮยอนปิดฝาโน้ตบุค  ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวเก่ง   เดินหยีตาออกจากหน้าโต๊ะ  มายังที่นอนแสนนุ่ม  

 

เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยคิดหาเมนูใหม่ไปเสนอทงเฮ  คราวนี้ผู้จัดการร้าน  ซึ่งที่จริงคือพี่ทงเฮน่ะแหละ  ที่เป็นว่าที่เจ้าของร้านในอนาคต  พี่ทงเฮตั้งโจทย์มายากนัก  ต้องทำเค้กที่เข้ากับเมนูคู่รักที่ตัวเองคิด  สูตรกาแฟรสใหม่  และเค้กก็ต้องเป็นเค้กเมนูใหม่  คิดยังไงก็คิดไม่ออก....

 

คยูฮยอนเปิดผ้าห่มขึ้น  เตะรองเท้าที่ใส่อยู่ให้หลุดออก  เข่าที่วางลงบนเตียงสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่ม  ดวงตาหยีด้วยความง่วง  ปิดตาได้แล้วก็ทิ้งตัวนอนตามสบาย  คยูฮยอนกวาดแขนออกไปยังด้านข้างที่มีซีวอนอยู่   มือกระหวัดไปรอบเอวคนที่นอนหลับสนิท  ศีรษะเอนซบแผ่นอกกว้าง   หลับสนิทภายในชั่วอึดใจขณะที่คนถูกซบตาปรือ   ประสาทการรับรู้ตื่นขึ้น  กลิ่นแชมพูคลออยู่ปลายจมูกเมื่อเงยศีรษะขึ้นมองคยูฮยอน   แม้จะปิดไฟหมด  แต่แสงสว่างจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เพิ่งจะดับลง  ทั้งที่เวลาล่วงเช้าวันใหม่มาหลายชั่วโมงแล้ว  แต่คยูฮยอนเพิ่งจะได้นอน

 

 

ขยันมากไปอีกแล้วนะ....คยูฮยอนของเขา

 

 

ซีวอนยกแขนยาวโอบรอบเอวบาง  กอดคนที่ซุกอยู่ในอ้อมอกของตัวเองไว้แน่นขึ้น  แน่นขึ้น  มืออีกข้างลูบเส้นผมบางพลิ้วบนศีรษะ  กดจมูกลงบนเส้นผมบางนุ่ม ริมฝีปากคลายยิ้ม  แต่คิ้วขมวดแน่นติดกัน    เขาจะไม่ยอมเสีย...คนๆ นี้ไปอีกแล้ว   ไม่มีวัน

 

 

….Coffee prince snow*…

 

เราสองคนรู้จักกันมานานเท่าไหร่แล้ว  เนิ่นนานพอที่จะเรียนรู้กันและกันให้มากขึ้น  รู้จักกันให้มากขึ้นผ่านทุกบนสนทนา  และ รักกันให้มากขึ้น 

 

 

….2005…

 

 

ย้อนกลับไปอีกหลายปี  สมัยที่เรายังคงพูดด้วยประโยคที่นับคำได้   คยูฮยอน....ตอนนั้นที่ฉันที่กำลังทำงานที่เดียวกับนาย  นายเป็นพ่อครัวประจำครัวหรูหราในโรงแรมใหญ่   ฉันเดินเข้าเดินออกห้องครัวเพื่อนำอาหารออกมาเสิร์ฟตามโต๊ะ  เราจำกันได้เพราะการทำงาน  สนใจกันขึ้นมาก็เพราะเรื่องงาน   นายวิ่งตัวปลิวเข้ามาด้านหลังโรงแรม  วิ่งชนฉันที่กำลังเดินออกไปลานจอดรถเพื่อหยิบโทรศัพท์และกระเป๋าตังค์ที่เผลอลืมไว้  นายร้องเหวอเสียงดัง  จะหงายหลังล้มไปถ้าฉันไม่เอื้อมมือไปฉุดเอวไว้

 

“ขอโทษ...ครับ...ขอโทษจริงๆ ครับ”  ฉันพูดซ้ำๆ  ย้ำๆ กลัวนายโกรธ   เพราะนายมีสีหน้าเรียบเฉย   ไม่กี่ครั้งที่จะได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้านาย  ทำให้ฉันเอาแต่ประหม่า

 

“...ไม่เป็นไร...” นายบอกแล้วก็รีบวิ่งต่อ   กลัวสาย   ฉันได้แต่มองตามอย่างเสียดาย   กลิ่นแชมพูกลิ่นเดียวกันกับตอนนี้คละคลุ้งอยู่ในหัวใจ  เผลอใจให้ไปตั้งแต่ตอนนั้นเลยทีเดียว

 

แอบมองอยู่เงียบๆ  แอบเก็บบางอย่างไว้ในใจ  เฝ้ามองในทุกๆ ที่ที่ใกล้กัน  ไม่ว่าจะเป็นตอนทำอาหาร   ตอนพักกินข้าวกับกลุ่มเพื่อนของเขา  หรือหลังเวลางานที่บางทีก็บังเอิญไปนั่งผับร้านเดียวกัน   เขามองคยูฮยอนมานานจนเจ้าตัวจับความรู้สึกได้ทางสายตา   แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เมื่อคยูฮยอนนั้นมีแฟนแล้ว  คือ เชฟใหญ่ของโรงแรม  

 

 

จุง  ยุนโฮ  หัวหน้าเชฟที่มีดีกรีรางวัลเป็นหางว่าว 

 

 

อะไรที่แสนเพอร์เฟคเรามักจะเทียบไม่ติด  และก็ไม่กล้าที่จะเอาตัวเองไปเทียบเคียงเวลาเขาสองคนยืนข้างกัน....

 

 

เห็นเค้ายิ้มให้กันทีไรหัวใจปวดตุบๆ ทุกครา   ทำได้แค่มอง....อะไรที่มันเพอร์เฟค

 

 

….Coffee prince snow*…

 

 

 

“ซีวอน....ซีวอน!” ซีวอนสะดุ้งสุดตัวเมื่อถูกเรียกซ้ำถึงสองรอบด้วยเสียงที่ดังขึ้น  รุ่นพี่เชฟที่รู้จักกัน  อีทึก   ตะโกนเสียงดังใส่เมื่อเรียกครั้งแรกเขานั้นไม่ได้ยินเพราะ   สายตากำลังมองไปยังโต๊ะ  ฝั่งตรงข้าม    คู่ที่แสนเพอร์เฟคเขานั่งกันอยู่

 

 

“ไม่กินล่ะ”

 

 

“ครับๆ” ซีวอนบอก  ตั้งหน้าตั้งตากินอาหารที่สั่งมาแบบไม่รู้รส  อยากจะมองคนที่นั่งอยู่อีกฝั่ง  อย่างที่ตอนทำงานทำไม่ได้เต็มที่ ต้องเดินเข้าเดินออก  แทบจะไม่มีเวลาว่า   เลิกงานก็ไม่ได้ไปไหนด้วยกัน  เจอกันเฉพาะเวลาทำงานที่มีเวลามากสุด   คยูฮยอนดื่มกาแฟจากแก้วสีครีม  เช็ดรอยเปียกน้ำที่มุมปากโดยเอานิ้วเกลี่ย   เหลือบตาขึ้นมามองทางเขา  ซีวอนหลบสายตาแทบไม่ทัน  

 

 

บางทีก็ไม่อยากให้รู้ว่ามองอยู่   เพราะมันทำให้เขามองได้ไม่เต็มที่   ถึงได้ต้องแอบมองแบบนี้

 

 

ซีวอนมองจานบนโต๊ะ  จ้องช้อนในมือตัวเอง  เงาสะท้อนใบหน้าหมดหวังอย่างเซ็งๆ   

 

 

 

 

ที่ฝั่งโต๊ะตรงข้าม  ที่ซีวอนคอยเหลือบมองทุกครั้งที่คยูฮยอนเผลอ   ตากลมโตละสายตามาจากใบหน้าของผู้ชายคนนั้น....ซีวอน  คยูฮยอนเม้มปากบนแก้วกาแฟ  ก่อนจะเปิดปากรับน้ำกาแฟเข้าไป   รสขมแต่หวาน....ติดปลายลิ้น   กาแฟสำหรับเขามันเป็นรสชาติเครื่องดื่มชั้นเลิศที่เขาแสนหลงใหล  กลิ่นกาแฟยั่วเย้าจมูก   ชวนให้ดื่ม   รู้สึกตัวอีกที  น้ำกาแฟที่เคยมีอยู่เต็มแก้ว  ก็หมดลง   

 

 

 

อย่าวางใจกับรสชาติแรกที่ได้ลอง...

 

มันจะล่อลวงให้ถอนตัวไม่ขึ้น...แบบที่เขากำลังเป็น

 

 

 

“ไปไหนกันต่อดีครับ..คยูฮยอน”

 

 

เหมือนกับผู้ชายตรงหน้า  จุง ยุนโฮ....รู้จักกันตอนที่เขาย้ายเข้ามายังโรมแรมแห่งนี้   ความสามารถความเก่งกาจของผู้ชายคนนี้   เป็นสิ่งที่น่าหลงใหล   เอาตัวเองเข้าไปใกล้เขาเมื่อเขามาทำความรู้จักด้วย   เอาหัวใจไปฝากไว้ที่เขาตั้งแต่คืนแรกที่ได้เจอกัน    แอลกอฮอล์สูบเอาสติสัมปชัญญะหมดออกไปจากตัวเขาจนหมด   อะไรที่เรียกว่าเต็มใจ   ยังไงก็ไม่ใช่คำใกล้เคียงกับคำว่าเสียท่าให้เขาแล้ว

 

 

 

“หรือว่า...จะกลับกันเลยครับ” 

 

 

คำพูดอ่อนหวาน  คนพูดรู้บ้างไหมว่า  กำลังดึงเขาเข้าไปหา   โดยที่ตัวเองไม่ต้องทำอะไรเลย   อ่อนโยนเสมอต้นเสมอปลาย  เอาอกเอาใจและแสนดี   ไม่ให้เหลือเหตุผลที่จะต้องถอนตัว   เหตุผลที่จะตีจาก  ไม่มีเลย

 

 

“จะไปต่อหรือกลับดี”

 

 

“ผม...อยากไปเดินตลาด”

 

 

“ก็ดีนะ...แต่นี่มันเย็นมากแล้วนะ  พรุ่งนี้มีงานใหญ่   เดี๋ยวจะตื่นไม่ไหวหรอก”

 

 

 

ตามใจทุกอย่าง....จริงๆ  ใช่ไหม?

 

 

ทำไมถึงได้รู้สึกว่า...มีแต่เขาที่เข้าไปมากขึ้น   มากขึ้น...ต้องยอมมากขึ้นกว่าเดิมทุกครั้ง  คืนนี้ก็จะเป็นอีกคืนที่เขาสูญเสีย   ความเป็นตัวของตัวเอง   มากขึ้นทุกที    คยูฮยอนสบตาผู้ชายตรงหน้า   เรียวหน้าคม หล่อเหลา  สะดุดตาแต่แรกเห็น  และตัวเขาที่แสนจะธรรมดา  กำลังปล่อยให้ตัวเองจมลึกไปมากกว่าที่ตัวเองจะรับไหว

 

 

ตอนเดินออกมาจากร้าน....คยูฮยอนรู้สึกถึงว่า  มีคนกำลังมอง  หันไปที่โต๊ะนั้น  ซีวอน...เพื่อนร่วมงาน   กำลังมองเขาอีกแล้ว    สายตาที่กำลังมองเขา   มันก็ทำนองเดียวกันกับเขาที่มอง  จุง  ยุนโฮ

.

 

อย่าเลย....อย่ามาทรมานแบบเขา

 

ก็รู้ว่าตัวเองกำลังทรมาน....แต่ให้ถอนตัว  

 

ไม่มีแรงจะถอนหัวใจออกมา

 

เพื่อเผชิญกับความเจ็บปวด

 

 

.

คยูฮยอนเดินผ่านตลาดที่อยากจะเข้าไป   แอบมองอย่างเสียดาย...แต่ก็ไม่อยากขัดใจยุนโฮให้ต้องอารมณ์เสีย   ยุนโฮเป็นคนเด็ดขาด  เมื่อตัดสินใจอะไรแล้ว   ก็จะไม่เปลี่ยนใจง่ายๆ  แม้จะเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยก็ตาม 

 

 

มีแค่เขาที่มากขึ้น...มากขึ้น

 

 

 

......รักเขาบ้างไหม...รักเขาขึ้นบ้างไหม......

 

.....ถ้ารัก...รักเขาที่อะไร………….

 

.......โง่...หลอกง่าย....ยอมคุณทุกอย่าง……….

 

.......มันคงเป็นแบบนั้น.......

 

 

….Coffee prince snow*…

 

 

เหงื่อผุดพรายเต็มตัว  ถ้าหากว่าไม่อาบน้ำเสียตอนนี้   ก็ต้องทนกับความเหนอะหนะไปตลอดคืน    เรียวขาขาวผ่องถึงได้ก้าวลงมาจากที่นอน   ร่างเปลือยเปล่าสาวเท้าเร็วๆ  เข้าไปในห้องน้ำ   ไม่ชินกับการเปลือยต่อหน้าใคร   ยิ่งผู้ชายคนนี้กำลังมองอยู่....ไม่หลับ   แต่นั่งเอนหลังพิงหัวเตียง   อ่านนิยายเล่มที่เพิ่งได้มาจากร้านหนังสือ     ใจเต้นไปกับการสำรวจผ่านสายตาคมกริบ

 

 

“ไปฝรั่งเศสกันไหม?”

 

อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ  คยูฮยอนกลับมาที่เตียง....กลับเจอกับคำถามนี้โดยไม่ทันตั้งตัว 

 

“ไปฝรั่งเศส...กับคุณอย่างนั้นเหรอยุนโฮ”

 

 

“อื้อ  ไปทำงานที่นั่นด้วยกันนะ  มีงานที่โรงแรมดังรอเราอยู่แล้ว”  หน้าคมยิ้มอ่อนหวาน  ชวนให้ไปอยู่ด้วยกัน นี่เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ   ทำไมถึงไม่ดีใจเลยสักนิด   ทำไม

 

“ผม...คิดดูก่อนนะครับ”

 

ยุนโฮยังคงยิ้มตอบ  ด้วยความมั่นใจว่าเขาจะตามไปแน่ๆ  อย่างนั้นสิ

 

 

....ถ้าเขา....ไม่อยากไปจากที่นี่   แล้วจะยอมอยู่   กับเขาไหม....

 

....ทำไมถึงไม่กล้าถามออกไป....

 

 

….Coffee prince snow*…

 

“ฝรั่งเศส!!!”

 

ซีวอนแทบจะแหกปากลั่นสตาร์บัค  อีทึกยิ้มแหยมองไปรอบตัว...อายจนชินกับนิสัยห่ามๆ เพี้ยนๆ ของซีวอน

 

“อื้อ  ฝรั่งเศส...อยากไปด้วยจังเลยนะ”  อีทึกพูดถึงฝรั่งเศสแล้วถอนหายใจอย่างเสียอกเสียดาย  ส่วนซีวอนที่อ้าปากค้างน่ะ  อยู่ในท่าเดิม หน้าเหวอแบบรับไม่ได้ที่ได้ยินเรื่องฝรั่งเศสจากปากของพี่อีทึก 

 

“ไปทำไม  กลับเมื่อไหร่  ไปคนเดียวเหรอคยูฮยอนน่ะครับ  แล้วไปวันไหน  ไปยังไงครับ”

 

“ก็ไปทำงานสิ   ไปวันไหนก็ไปถามเองไป..ส่วนเรื่องกลับมาวันไหน  ฉันก็ไม่รู้ ...อาจจะไม่กลับแล้วมั้ง  ก็คยูฮยอนน่ะไปกับเชฟใหญ่ยุนโฮน่ะ”

 

 

เสียดแทงหัวใจแค่ได้ยินชื่อเขาอีกคน  

 

ความอิจฉาที่เขาได้ตัวคยูฮยอนไปครอบครองมันกัดกร่อนหัวใจให้พุพังเป็นทุนเดิมแล้ว   แต่นี่หัวใจเขาจะแหลกไม่หวนกลับคืนสภาพแน่ถ้าหากคยูฮยอนต้องหลุดลอยไปอยู่ยังสถานที่ไกลคนละขอบโลกแบบนั้น   มีใจเท่าไหร่ให้หมดแล้ว   หัวใจพิการแน่ถ้าหากต้องห่างกัน 

 

“ไม่ไปได้ไหม...คยูฮยอนไม่ไปได้ไหมครับ”

 

“มาบอกฉันทำไมเนี่ย”

 

“เขาไปไม่ได้นะครับ  เขาไปไม่ได้จริงๆ”

 

น้ำเสียงร้อนรนจะเป็นจะตายของซีวอนนั้น....ทำเอาคยูฮยอนที่นั่งอยู่โต๊ะด้านหลังหมดสมาธิไปแล้ว   นั่งอยู่ตั้งแต่แรก   อ่านหนังสือเกี่ยวกับฝรั่งเศสที่เตรียมมาอยู่เงียบๆ  เขาใส่แว่น  หมวกสีขาวปิดทรงผม  ถึงได้ไม่รู้ว่าเขานั่งอยู่ตรงนี้นี่เอง 

 

“อยู่ทางนี้ผมยังแอบมองได้   ยังแอบส่งใจให้โดยไม่ให้คยูฮยอนรู้ได้  แต่ถ้าไปไกลขนาดนั้น  ต้องส่งใจไปกี่วันมันถึงจะถึงล่ะครับ”

 

คำพูดที่กำลังแสดงว่าเขานั้นสำคัญ....มากมายกับอีกฝ่าย

 

แบบที่เขากำลังเป็นกับยุนโฮ  แบบนี้เลย

 

 

ฝ่ายที่มันมากกว่า  มันเจ็บ  อย่ามาทำ....แบบนี้จะได้ไหม

 

เจ็บ..ไม่มีอะไรดีขึ้นมา

 

คยูฮยอนปิดหนังสือ  รวบมันเข้าไว้ในอ้อมแขน  ลุกจากเก้าอี้ของตัวเอง   มายังอีกโต๊ะ   ซีวอนที่กำลังทำหน้าเสียอกเสียใจอ้าปากค้างเมื่อเห็นคนที่กำลังถอดแว่นออกช้าๆ  คยูฮยอนกำแว่นไว้ในมือ   อีกทึกเองก็แปลกใจใช่น้อย   กำลัง...พูดถึงอยู่  ก็โผล่มาเลย   แบบนี้      ได้ยิน...ทั้งหมดใช่ไหม

 

“พี่อีกทึก  ผมขอคุยกับเขา....สองคนนะครับ”

 

“อ๋อ...เอ่อ...เอาสิ”  อีทึกลุกขึ้น   พยักหน้ารับรู้    ยิ้มให้ทั้งสองคนก่อนจะลุกออกไป   ปล่อยให้เรื่องหัวใจ  ให้สองคนนี้จัดการกันเอง   ก็ขออวยพรให้ซีวอนโชคดี   หลุดพ้นจากสถานะแอบรักเสียที   คยูฮยอนจะเคยรู้บ้างไหม  ความรู้สึกที่ซีวอนมีให้มันมากมายสักเพียงใด  และถ้าหากคยูฮยอนได้รู้  แค่ได้รู้  แต่ไม่เข้าใจ  มันก็ไม่มีความหมาย

 

อีกทึกเหลียวไปมองคยูฮยอนที่นั่งลงข้างๆ ซีวอน   ไม่ได้นั่งที่เขา  แต่คยูฮยอนเลือกที่จะนั่งตรงข้าม  อีกทึกเห็นคนสองคนที่เอาแต่ก้มหน้านิ่ง  มันจะมีความหวังไปมากกว่านี้ไหม   นายจะมีความหวังกับคนอื่นเขาบ้างไหม   อยู่ที่คยูฮยอนคนเดียว  ว่าจะยื่นโอกาสให้นายบ้างไหม 

 

ความรักที่เริ่มต้นไม่เท่ากัน...คนที่เริ่มก่อนแบบซีวอน  นั้นจะมากกว่าเสมอ

 

ความรักที่เริ่มต้นไม่เท่ากัน...ฝ่ายคยูฮยอนที่เริ่มก่อนกับจุง ยุนโฮ  มักมากกว่า

 

ซีวอนคอยหันมามองใบหน้าเรียวขาวข้างกาย  คยูฮยอนยังคงนั่งนิ่ง  ไม่เริ่มที่บทสนทาก่อน  เขาก็ได้แต่เฝ้ารอ  รอ....คยูฮยอนจะพูดอะไร  อยากจะคุยอะไรกับเขางั้นเหรอ

 

แค่รู้ว่าคยูฮยอนนั้นเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหา  สำหรับซีวอนมันไม่ใช่แค่นั้น  ในใจส่วนลึกเขาต้องการ....สักครั้งอยากจะให้คยูฮยอนสนใจเขา   แม้จะไม่อาจเท่าจุง ยุนโฮ   แค่คยูฮยอนรับรู้ว่าเขามีตัวตน   ความยินดีเป็นล้นพ้นพวยพุ่งออกมาจากหัวใจ   ยิ่งเมื่อรู้ว่าคยูฮยอนได้ยินที่ตัวเองพูด  ใช่ ตอนแรกก็เป็นกังวล  แต่ความสุขที่เกิดขึ้นกับเรื่อง...แค่นี้

 

 

อาจเป็นโอกาสเดียวของเขา....

 

โอกาสที่เขาจะได้พูดออกไปสักครั้ง

 

ก่อนที่คยูฮยอนจะอยู่ในที่ที่ไกลเหลือเกิน

 

หัวใจเขาไม่อาจตามไปถึงได้

 

 

ไม่สามารถเป็นห่วง  เก็บความห่วงหาอาทร  คอยดูแลอยู่ห่างๆ  ได้แบบนี้   ระยะห่างที่มากขึ้น  หัวใจยิ่งทรมานกับมันมากขึ้น

 

“...นาย รัก...ฉันมากแค่ไหน......”

 

คำพูดแรกที่คยูฮยอนถามตัวเขา  เสียงเบาราวกระซิบ  หัวใจตอนนี้ร้อนรน  อยากจะบอกเหลือเกินว่า  ที่เก็บไว้   มันมากแค่ไหน   แค่พูดไปยังไม่เพียงพอที่เขาจะบอกออกไปได้หมดเลย  ซีวอนจิกนิ้วลงบนต้นขาตัวเอง  ระบายความอึดอัดที่เกิดขึ้น   เขาอยากจะบอก อยากให้รู้  และอยากหวังว่า  แม้มันอาจจะไม่มีหวังก็ตาม 

 

หากคำหนึ่งคำ  สามารถเหนี่ยวรั้งคนสำคัญไว้ได้   หากคำพูดจากผู้ชายแบบเขา  สามารถเหนี่ยวรั้งคุณไว้กับผมได้  ผมจะพูด  จะพูดให้ดี  ให้ดีจนคุณรู้สึกว่าต้องการผมมาก...มากจนไม่อยากไปไหน

 

คยูฮยอนรอ...กับคำถาม  เขารู้  ถึงรู้มาตลอดว่าซีวอนคิดยังไง  แต่ก็อยากจะได้ยินจากปากเจ้าตัว    กลับบ้านวันนี้ไป  เขาจะเอาน้ำหนักจากคำว่ารักของซีวอน   ไปชั่งน้ำหนักกับคนที่เขารัก

 

 

 

ทำไมเขาต้องทำอะไรแบบนี้

 

ทำไมต้องทำแบบนี้

 

 

ไม่มั่นใจไหม   ไม่รู้สึกเลยใช่ไหม....จุง ยุนโฮแสดงออกว่ารักเขา  แต่เขายังคงรู้สึกว่ามัน  ไม่มากพอที่กับที่เขาให้ไป   มีแต่ความทรมานใจ  ทุกคราที่อยู่ด้วยกัน   ต้องคอยกังวลว่าความรักของยุนโฮจะหมดไปเมื่อไหร่

                                                                                                                                         

 

ความรักถูกสั่นคลอนเพราะความไม่เชื่อใจ

 

แต่มันยากนักเหรอ  กับการทำให้ผมเชื่อใจคุณน่ะยุนโฮ    มันยากนักเหรอ

 

ผมอยู่กับคุณ....ยิ่งนานเท่าไหร่ ยิ่งเจ็บมากขึ้นเท่านั้น

 

.               “คยูฮยอน...คุณหันมามองตาผมก่อนนะครับ”  ซีวอนบอก...ประหม่าจนจะบ้า  กลัวความผิดพลาดที่เขาทำได้เก่งนัก   จะมาเกิดขึ้นเอาตอนนี้   สิ่งที่เขาทำได้เก่งมาตลอดชีวิต  คือ  ความผิดพลาด  

 

 

ถ้าหากว่าต่อไปนี้  ณ ตอนนี้  เวลานี้   ที่เราอยู่ด้วยกันตอนนี้   ทุกอย่างจะผิดพลาดเพราะเขา   

เขาจะเสียคนตรงหน้าไปตลอดกาลไหม

 

ถ้าเขา..ไม่อาจคว้าโอกาสอันแสนเล็กน้อยมาไว้ในมือได้

 

คยูฮยอนค่อยๆ หันมาหาซีวอน  จับกระแสความร้อนรน  ความกังวลได้จากน้ำเสียง  และท่าทางตระหนกของซีวอน   ยิ่งข้างใน   แววตาคมคู่นั้น  กำลังสั่นกลัว  กังวลทุกการกระทำจนประหม่าไปหมด 

 

“ผม....อาจพูดได้ไม่ดีพอ...คำพูดของผมอาจไม่มีอะไรสำคัญเท่าเขา....ผมอาจจะไร้สาระในสายตาคุณ   ผมอาจจะโง่.....งี่เง่า....ผมรู้ว่าผมสู้เขาไม่ได้  ผม........” 

 

 

ซีวอนจิกนิ้วลงบนมือตัวเอง  เขากำลังพยายาม....พยายาม  พยายาม  ทำให้ดีที่สุด  อยากจะบอกว่ารักคนตรงหน้ามากมาย  มากที่สุด  อยากบอก  แต่แววตากลมโต   ประกายตาหวานอมเศร้ามันทำให้เขากำลังทำตัวน่าเบื่อ  พูดแต่เรื่องงี่เง่า   ว่าตัวเอง   เพราะตัวเขาจริงๆ นั้นมันไม่อาจเทียบได้   ยุนโฮที่แสนสุขุม  ยุนโฮเชฟที่แสนมีชื่อ   เขาเป็นแค่พนักงานกระจอก  กินเงินเดือนไปวันๆ เท่านั้น

 

“อย่าไปได้ไหม...ผมขอร้อง...คยูฮยอน  คุณอย่าไป   จากที่นี่........ผมอยากให้ทุกที่ที่ผมอยู่มีคุณอยู่ด้วย  ผม.....รู้ว่าผมขอมากไป....แค่อยากให้คุณอยู่ใกล้ๆ  ให้ผมได้ดูแลคุณ...ไกล้ๆได้ไหม   ฝรั่งเศสมันไกลไป   ผมตามคุณไปไม่ได้”

 

ปวดแสบปวดร้อน  กระบอกตาร้อนผ่าว   เสียงเบาลงเพราะต้องเอาแรงมากลั้นไม่ให้น้ำตามันไหล

 

สิ่งที่เขาแค่อยากจะขอ  แค่พื้นที่ในส่วนที่เขาสามารถยืนอยู่ในที่ๆ มีคยูฮยอน

 

ให้ผมได้เห็นคุณมีความสุข ให้ผมได้เห็นคุณอยู่ใกล้ๆ 

 

ไม่ต้องใกล้ใจ  ไม่ต้องให้ผมกลายไปเป็นส่วนหนึ่งของใจคุณ

 

ผมแค่อยากรักคุณให้มาก   โดยที่ผมสามารถทำอะไรให้คุณได้บ้าง

 

 

“ผมรู้ว่าคุณกับเขา...เป็นส่วนนึงของกันและกัน   ผมรู้ว่าคุณรักเขามาก   มากเสียจนผม...ไม่อาจคาดหวัง   ให้คุณเป็นของผม”

 

 

 

………..ไม่อยากได้ยิน....แล้ว………..

………..พอ..... ………..………..………..

 

 

“คุณขอให้เขาไม่ไปจากที่นี่ได้ไหม.....อย่าไปฝรั่งเศสเลยนะ.....อย่าเพิ่งรีบไป.....ผมขอเก็บเงินสักปีสองปี    ให้มีเงินพอที่จะตามไปดูแลคุณได้ไหม....”

 

ผมรักคุณ

 

ผมรักคุณ

 

ผมรักคุณ

 

เป็นคำว่ารักที่ไม่สามารถพูดออกไปได้   ผมไม่สามารถพูดออกไปได้เลย   ผมไม่มีสิทธ์นั้นเลย

 

คุณเป็นของเขา....เป็นของจุง ยุนโฮ

 

.

 

.

ไม่ควรฟังเลย  คยูฮยอน

 

 

คิดผิดแล้วที่อยากจะฟังคำว่ารักจากปากผู้ชายคนนี้   คนที่เขาไม่เคยคิดจะเอาเรื่องของหมอนี่มาใส่ใจ   เพื่อนร่วมงาน   รู้จักกันก่อนที่ยุนโฮจะก้าวเข้ามาในชีวิต  รู้ว่าหมอนี่คิดยังไงกับตัวเขามาตลอด   แต่ซีวอนไม่เก่งเรื่องแสดงออก   ไม่เก่งเรื่องพูด  ไม่เก่งเลยสักเรื่อง  ไม่มีสักอย่างที่จุง ยุนโฮมี  เสน่ห์อันเหลือล้น  ดึงดูดให้เข้าหา   ความสามารถมากจนอดหลงใหลไม่ได้

 

แต่ตอนนี้คยูฮยอนรู้แล้วว่า  สิ่งที่ซีวอนเก่ง  เก่งมากๆ คือ  การรักเขา....รักเขา...แบบที่เขานั้น   สิ่งที่ซีวอนทำเก่ง..มาก  คือการรักเขาแบบที่เขาไม่เคยได้จาก จุง ยุนโฮไม่เคย....รู้สึกได้จากผู้ชายคนนั้น   เขา...กำลังทำผิดต่อยุนโฮ  เขา..กำลังรู้สึกแบบนี้ 

 

 

ควรจะหยุดความรู้สึกรึนี่ไว้รึเปล่า  คยูฮยอนหลบสายตาอ้อนวอน   ขอร้อง  โหยหา   ยิ่งสบตากันนานขึ้นเท่าไร    ยิ่งรู้สึกมากขึ้นเท่านั้น   

 

ก่อนที่มันจะเพิ่มขึ้นจนหยุดไม่ได้  หากมันจะมากขึ้นจนมันมากกว่าความรู้สึกที่ยุนโฮมีให้เขา  เขาจะทำอย่างไร

 

 

“ฉัน...จะไปฝรั่งเศสอาทิตย์หน้านี้....”

 

สิ่งที่เขาทำเก่งที่สุด....คือ  ความผิดพลาด

 

แม้กระทั่ง  ตอนที่คยูฮยอนกำลังจะลุกไปจากที่นั่งข้างๆ เขา   เขาก็ยังทำอะไรไม่เป็นนอกจากมองตามคยูฮยอนเดินออกไปจากร้าน 

 

 

หมดสิ้นแล้ว....เขาไม่อาจจะคอยมองหาคยูฮยอนได้อีกต่อไป....คยูฮยอนจากไปอยู่ในที่ไกลแสนไกล 

 

ผมรักคุณ...อาจไม่มากกว่าเขา  คุณไม่ต้องการความรักของผม....ไม่เป็นไร

 

คยูฮยอน....ผมรักคุณ

 

แค่คุณเท่านั้น คนอื่นบนโลกนี้ก็ไม่สำคัญอีกแล้ว

 

 

….Coffee prince snow*…

 

 

กลับไปถึงห้องแล้ว  ห้องของตัวเอง  จมอยู่กับความคิดฟุ้งซ่านเพียงลำพัง  หนังสือคู่มือเกี่ยวกับประเทศฝรั่งเศสถืออยู่ในมือ  ไม่ว่าจะย้ายตัวเองไปส่วนไหนของห้อง   จะบนเตียง  โซฟา  หรือเดินออกไปนั่งอ่านที่ระเบียง   ยิ่งอ่านเท่าไหร่  ยิ่งไม่อยากไปที่นั่นเลยสักนิด  

 

ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นเพราะ....ความรัก  ของผู้ชายคนนั้น

 

ทำให้เขาหวั่นไหว...ไม่อาจควบคุมตัวเองได้    เขาต้องคิดถึง...ท่าทางประหม่า  แววตาปวดร้าวตอนเขาปฏิเสธการที่จะอยู่เกาหลี  เพื่อไปฝรั่งเศส  อยู่ร่ำไป   ฉันขอโทษ....ขอโทษที่ไม่อาจทำแบบนั้นได้  ในเมื่อฉันรักเขาหมดหัวใจแล้ว   ไม่อาจแบ่งใจแม้เพียงเสี้ยวให้ใครอีก  ฉันขอโทษ....

 

 

ฉันจะไปฝรั่งเศส…กับเขา จุง ยุนโฮ

 

 

….Coffee prince snow*…

 

หนึ่งอาทิตย์  มีเวลาแค่หนึ่งอาทิตย์....ก่อนที่คยูฮยอนจะไป   เขามีเวลาแค่นี้...ในการเฝ้ามอง  และจดจำคยูฮยอนให้มากที่สุด   มีงานเลี้ยงส่งหัวหน้าเชฟใหญ่ยุนโฮในวันสุดท้าย  เวลาผ่านไป..ช้าเร็วเหลือเกิน  แต่ก่อนเขาจะสามารถยิ้มให้คยูฮยอนในที่ทำงานได้   ไม่ว่าจะอยู่ในอารมณ์และสถานการณ์ไหน  แต่ตอนนี้  เขาไม่อาจแม้แต่จะสามารถสบตาคู่นั้นได้นานเท่าที่เคยอยากจะทำ  เพราะเขาแสดงออกทางสายตา ไม่อยากให้ไป......บอกทุกครั้งที่สบตา  แล้วคยูฮยอนก็จะหลบตา

 

 

คยูฮยอนไม่อาจตอบสนองได้  ไม่เลย

 

ทุกวัน....ทุกวัน...ทุกวัน  ผ่านไป

 

 

จนถึงวันสุดท้าย....

 

คยูฮยอนเก็บของเสร็จเรียบร้อยแล้ว   ยุนโฮเองก็เช่นกัน  ค่ำคืนสุดท้ายแล้วสินะที่จะอยู่ที่เกาหลี  เขามาค้างที่ห้องยุนโฮ  มาช่วยเก็บของที่ยังตกหล่นของยุนโฮ   และตอนนี้ก็ยืนมองระดาวบนฟ้าที่ระเบียง   รอคนรักระหว่างอาบน้ำ  บอกลาหมู่ดาวบนฟากฟ้า  บอกลาความวุ่นวายในเมืองใหญ่   บอกลา....ความรักของซีวอนในใจ 

 

“อ๊ะ”

 

 

มัวแต่เหม่อลอย   ถึงไม่รู้ว่ายุนโฮแอบย่องมากอดเอวจากทางด้านหลัง  จมอยู่ในวงแขนกว้าง  อันแสนอบอุ่นกับยุนโฮของเขา  

 

“พรุ่งนี้แล้วสินะ”

 

“..ครับ....”

 

“ตื่นเต้นไหม?”

 

“ครับ...”

 

“ครับ...ครับ...ตอบแค่นี้   ไม่อยากไปกับฉันหรือไงฮึ”

 

 

“แล้วถ้าผม....ไม่อยากไปล่ะครับ

.

คุณจะ...ยอมอยู่ที่นี่กับผมหรือเปล่า”

 

ถามไปแล้ว  ถามออกไปแล้วคยูฮยอน  กล้าที่จะพูดออกไปแล้ว   เพราะซีวอน   เขารักยุนโฮมาก.....แต่ก็อยากจะรู้ว่ายุนโฮ   รักเขามาก  มาก.....หรือเปล่า  ทั้งหมดไม่เกี่ยวกับว่า...เพราะซีวอนทำให้เขาไม่อยากไป

 

เขาไปได้ทุกที่ที่มียุนโฮ  ถ้าหากว่า...ยุนโฮเองก็เป็นเช่นกัน   อยู่ได้ทุกที่ที่มีเขา

 

ความรักของเรา....เท่ากันบ้างไหม

 

“ที่นู่นน่ะ  งานดีกว่านี่เยอะ  เงินเดือนก็ดีกว่า  บ้านเมืองก็สวยกว่า   คยูฮยอนไม่อยากเห็นหรือไงครับ..คนดี” 

 

 

ต้องบังคับคำพูดตัวเองไม่ให้สั่นคลอน..

 

“แล้วถ้า...ผมไม่อยากได้งานดีๆ เงินดีๆ ...แต่อยากได้เวลา.....จากคุณ  อยากได้ความรักจากคุณมากกว่าล่ะครับ....ถ้าไปที่นั่น  งานมันจะพรากเวลาที่ผมจะอยู่กับคุณไป...ผมไม่อยากไปเลย”

 

 

“....คิดมากน่า....ยังไง...เราก็อยู่ด้วยกันนะ...คนดี....”

 

เสียงกระซิบอ่อนหวานข้างหู   มือโอบกอดตัวเขาแน่นขึ้น   แต่ทำไมตอนนี้  เจ็บปวด...รวดร้าว  จนสะกดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลไม่ไหว   ยุนโฮรักเขา  แต่ไม่เท่ากับที่เขารักยุนโฮ   ยุนโฮ...รักเขา...แต่ 

 

 

มันจะไม่มากไปกว่าที่   เขา  รักยุนโฮอีกแล้ว

ฝ่ายที่มากกกว่า...จะเจ็บปวดเสมอ

 

“หรือว่า....เราไม่อยากไป....”

 

 

คยูฮยอนบอกไปหมดแล้ว....บอกให้รู้ไปแล้ว...

 

“คิดอะไรโง่ๆ..น่า....อยู่ที่เดิมก็ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอก”

 

สิ่งที่เขาต้องการ....คือ  ความรักที่...ไม่ว่าอะไรก็ไม่สามารถมามีอิทธิพลมากกว่าความรู้สึกที่เรามีให้กัน   ไม่ได้ต้องการเงินทอง  ชื่อเสียง  ถ้าสิ่งเหล่านั้น  มันทำให้ความรักของเราลำบากขึ้น...ต้องถูกจับตามองจากสังคม  ต้องคอยหลบซ่อนอยู่ตลอดเวลา

 

“...คุณ..ไปได้โดยไม่มีผมได้หรือเปล่า....”

 

อ้อมกอดแน่นๆ  วงแขนรอบเอวคลายลง...

 

“คยูฮยอน....พี่ว่า...เลิกพูดเรื่องนี้เถอะนะ  ตั๋วเครื่องบินก็เรียบร้อยแล้ว  ที่พักก็มีแล้ว  แล้วพวกเราก็ลาออกจากโรงแรมกันแล้วนะ....อยากลำบากนักหรือไงครับ  ไปที่นั่นน่ะดีแล้ว”

 

คำพูดอ่อนหวานทุกคำ...ไม่อาจทนแทนกับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นได้   เขาไม่อาจทนได้...หากต่อไป  ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร   คนๆ นี้ก็ไม่ยอมรับฟังและเข้าใจมันเลย

 

“...ผมไม่ไป...กับคุณนะครับ....ยุนโฮ.....”

 

 

อ้อมกอดนั้นคลายออก....ยุนโฮอารมณ์ไม่ดี   เดินผลุนผลันเข้าห้องไป   ยุนโฮ...น่ะ   อยู่ได้โดยที่ไม่ต้องมีเขาก็ได้   ผิดกับเขาเลย   ที่ไม่อาจอยู่ได้ถ้าหากขาดเขาไป

 

 

เพราะความรักของเขามันมากว่า....ถึงต้องเจ็บปวดอยู่เสมอ

 

เพราะเขาไม่อาจทนได้อีกต่อไป...ถึงต้องขอลา....ก่อนที่จะขาดใจ....เมื่อขาดยุนโฮไม่ได้

 

เขาไม่เคยกล้า....ที่จะทำแบบนี้มาก่อน  ถอยออกมาเพื่อรับความเจ็บปวดที่ตัวเองเลือก

 

น้ำตากลั่นตัวไหลออกมา มากมายเกินกว่าที่จะเก็บไว้ได้อีก   หัวใจ..อ่อนแอ  เผชิญกับความรู้สึกนี้คนเดียวไม่ไหว   คยูฮยอนบอกคำว่าลาก่อน....เจ้าของห้องที่โกรธจนผลุนผลันออกไป  คงไม่มีทางได้ยิน  

 

 

คยูฮยอนกลับไปยังห้องของตัวเอง.....แล้วก็พบว่าคนที่กำลังคิดถึงอยู่นั้น   นั่งรออยู่หน้าห้องของเขาเอง   ซีวอนดูตกใจมากที่เห็นตาแดงๆ ของเขา   กระวนกระวายจนดูน่าขำ  เพราะไม่รู้จะหาคำพูดใดมาปลอบเขาให้หยุดร้องไห้....

 

ทำไม.....คนที่เราอยากให้เขารักเรา....คนที่เราต้องการ....ทำยังไงเราก็ไม่มีวันได้มา

แต่กับความรัก...ที่ตัวเขาไม่อาจตอบสนองได้ .....มันถึงมากกว่า

….Coffee prince snow*…

 

2009

 

 

คยูฮยอนสะดุ้งตื่นขึ้นมา.....แขนกระตุก  ตัวเกร็ง  ตาพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตา  ความรู้สึกเหล่านั้น    บาดแผลในอดีตมันก็เป็นแค่ความฝัน    ความฝัน...ที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่ฝันถึง  ตื่นขึ้นมาก็จะมีน้ำตาไหลอาบไล้แก้มเสมอ 

 

“ไม่เป็นอะไรนะ...” 

 

แต่ถึงจะมีบาดแผลหนักแค่ไหน    สักวันมันก็จะลบเลือนไป   เพราะอ้อมกอดที่กำลังโอบกอดตัวเขาไว้แน่นนี้   ไม่มีทางปล่อยให้เขาต้องร้องไห้เพียงลำพังแน่นอน   ตั้งแต่วันนั้นที่ถูกรวบตัวเข้าไปกอด   หัวใจของเขาก็มีซีวอนคอยประคับประคอง   ด้วยความรักที่ไม่ต้องขวนขวายให้ได้มา  เพราะซีวอน    พร้อมจะให้เขา....แค่เขาอ้าแขนรับคนๆ นี้เข้ามาในหัวใจ

 

….Coffee prince snow*…

 

 

“อรุณสวัสดิ์ครับ  พี่อีกทึก   อรุณสวัสดิ์ครับพี่ทงเฮ  อรุณสวัสดิ์ครับพี่ซองมิน  อรุณสวัสดิ์ครับน้องแทมิน”

 

 

ผู้ชายที่แสนดี...คนนี้   กล่าวอรุณสวัสดิ์ทุกคนที่ร้าน  Coffee Prince ด้วยใบหน้าสดใส   ทุกคนตอบกลับมาด้วยใบหน้าร่าเริงเช่นกัน   และซีวอนก็จะหันมายิ้มให้เขา  แล้วถึงพากันเดินไปที่ห้องแต่งตัว  เพื่อเปลี่ยนชุดเป็นชุดเมดสำหรับพนักงานชาย   ณ ปัจจุบันพวกเขาทำงานอยู่ที่ร้านนี้      หลังจากเขาลาออกจากโรงแรมนั้น   ซีวอนก็ลาออกตาม    ไปทำงานที่โรงแรมอื่นกันได้ปีสองปี   ก่อนที่พี่อีทึกชวนให้มาทำงานเป็นเชฟในร้านนี้   ที่มีพี่ทงเฮเป็นว่าที่เจ้าของร้าน  

 

และตอนนี้เขาก็กำลังตัน...กับเมนูใหม่ของทงเฮ   

 

เค้กที่กินกับกาแฟได้อร่อย....และต้องเป็นเค้กสำหรับคู่รักคู่หวาน....อะไรดีล่ะ

 

Coffee Chocolate Cake....แบบไหนดี   ต้องหวาน....แต่ต้องไม่มากและไม่น้อยไป    และกินได้ทั้งหญิงและชาย   งั้นของผู้ชายเขาจะใส่แอลกอฮอลล์ลงไปให้มันขมสักหน่อย   ของผู้หญิงเขาจะทำให้มันหวาน....

.

 

ความรักก็เหมือนกับรสชาติของอาหาร  

เค้กกับกาแฟ  ต้องเสกสรรรสชาติกลมกล่อมพอดี...ทั้งผู้หญิงและผู้ชาย

จะต้องไม่มีฝ่ายใดมากเกินไป   และต้องไม่น้อยเกินไปอยู่ฝ่ายเดียว

.

 

.

 

 

ความรักที่มากกว่า.....จะเจ็บปวดเสมอ

เพราะฉะนั้น

 

 

 

ซีวอน  ผมจะรักคุณ  ให้มากกว่าที่คุณรักผม

ถึงแม้ตอนนี้ผมจะรักคุณ....มากกว่าที่คุณรักผม  ก็เต็มใจ....

 

 

 

ความรักของฉัน...เพื่อคุณ 

 

ความรักของฉัน...เพื่อเราเท่านั้น

 

FIN*

 

 

 

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนท์จ้า

 เจอกันตอนต่อไปในบ้านเด้อ

แ่ต่คงอีกนาน

 

เดือนนี้อย่าลืมมาลงมาโหวตฟิคกันนะ จ๊วบบ

 

edit @ 7 May 2009 22:00:59 by TKRainbow