SLEEPLESS OVER THE RAINBOW..

[FIC] SPe*Cial Day feat. you



.



เด็ก นั่นตาโตกว้าง หน้าแดงเป็นริ้วๆ ตกใจปนเก้อเขินที่เขาเอาปากเข้าไปประกบแบบนั้น มันเป็นแค่จูบผิวเผิน ไม่จริงจัง คยูฮยอนกำลังล้อเล่นกับเด็กหนุ่มตรงหน้า ความรู้สึกเกาะกุมใจทันทีที่ผละออกมา กำลังจะทำอะไรน่ะ โทษฐานล่อลวงเด็ก ผิดกฎหมายกี่ข้อน่ะ

“..โทษที..” ปากอิ่มขยับเป็นคำพูด ตาเรียวหลุบหนีสายตาที่จ้องมาเมื่ออาการเก้อเขินที่เห็นหายไปหลังจากที่ได้ ยินถ้อยคำที่เพิ่งเอ่ยออกไป

“จะไปไหนก็ไป”

แค่หงุดหงิด แค่รำคาญ แต่ไม่เห็นต้องไปลงกับคนอื่น คยูฮยอนลุกขึ้น เดินหนี ไม่คิดจะสนใจคนข้างหลังอีก

“หลอกจูบเสร็จก็ไล่กันเลยนะ”

คยู ฮยอนหยุดเดิน...เจ้าเด็กปากมากยังไม่หยุด แถมเดินตามมาอีก มือที่ไม่ถือปืนฉีดน้ำ มือที่ว่างอยู่ คยูฮยอนรอให้ซีวอนเดินเข้ามาหา มือเรียวฉกข้อมือฝ่ายนั้นแล้วลากให้เดินตามเข้ามา เอาไงก็เอากันวะ




ที่จริงเขาเข้าใจตัวเองดีกว่าใคร

รู้จักตัวเองดีกว่าใคร




“อยู่คนเดียวจริงๆ ด้วย ว่าแล้วว่าต้องไม่มีใครคบ”

คยู ฮยอนยกมือยกไม้ชี้นิ้วใส่ซีวอนอย่างหาเรื่อง ตกลงมันเป็นห่วง หรือมันอยากจะกวนกันแน่ เอาดีๆ เดี๋ยวแลกหมัดกันสักที จะได้เคลียร์

“ถ้าเงียบไม่เป็นก็กลับห้องไปเลยไป”


เจ้า เด็กนั่นเงียบไป ใบหน้ากวนๆ ตึงไปเมื่อเจอกับคำพูดผม ผมรู้ว่ามันเซ็ง ปิดประตูห้องตามหลังผมมา ไม่พูดอะไรอีก นอกจากทำหน้าเบื่อเซ็งจะเป็นจะตายเพราะผมไล่ให้กลับห้อง ผมเดินเข้าห้องน้ำ เพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ผมหันไปมองเขา บอกด้วยสายตาว่าให้นั่งรออยู่เฉยๆ ซีวอนวางปืนฉีดน้ำไว้ที่โต๊ะ เปิดทีวีแล้วนั่งอยู่ที่เตียงหาช่องดูเรื่อยเปื่อย คยูฮยอนออกจากห้องน้ำแล้วก็ยังคงทำอยู่แบบเดิม ถือรีโมทเปลี่ยนช่องไม่ขยับตัวไปไหน

หันไปสบตาคู่นั้นที่หันมา รู้สึกแปลกกับสายตาแบบนี้


โหยหา...รอคอย ไม่ต้องพูดอะไรมาก แค่แสดงออกให้รู้ว่ากำลังรอ รอเขาอยู่


คยู ฮยอนหลบตา เดินไปหยิบผ้าขนหนูออกมาจากตู้ หย่อนตัวนั่งลงข้างๆ ซีวอน เจ้าเด็กนี่ก็แค่หันมามอง ก็แค่เด็กคนหนึ่ง ที่บังอาจมายุ่มย่ามกับความรู้สึกเขา ถึงแม้จะไม่รู้จักกัน กลับจี้โดนจุดที่คนอื่นไม่เคยเข้าใจ อย่างอนยูเขาชอบไล่อนยูออกไปห่างๆ เพราะเป็นน้องชาย เพราะรู้จักกันดี เขาถึงเกลียดสายตาที่เหมือนจะมองอย่างทะลุปรุโปร่ง เกราะหุ้มที่ปกป้องตัวเอง ความอ่อนโยนของน้องชาย เจ้าตัวจะรู้ไหมว่ามันเป็นการบีบให้เขายิ่งทรมาน



ไม่ชอบให้ใครมาทำเหมือนตัวเขาอ่อนแอมาก

แค่โดนทิ้งมันจะอะไรนักหนา ไม่นาน...เดี๋ยวก็หาย



เพราะ คิดแบบนี้ถึงแสดงออกมาโดยการเพิกเฉยและเมินหนี ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้เข้มแข็ง ขนาดนั้น ปากที่ชอบไล่ ชอบผลักไส คนรอบตัวมักจะไปแค่ถูกไล่เพียงครั้งเดียว ไม่เหมือนเจ้าเด็กนี่ ตื้อมาก ถามมาก พูดมาก แต่กระแสน้ำเสียงห่วงตัวเขา.. จับความรู้สึกนั้นได้


“เช็ด ผมให้หน่อยสิ” ผมพูด เด็กนั่นได้ยิน มองผ้าเขนหนูบนหัวผมแต่ก็นั่งเฉย หันกลับไปดูทีวีต่อ เขาเลยต้องนั่งเช็ดเองเพราะเจ้าเด็กนี่มันทำเป็นไม่สนใจ อดคิดถึงพวกผู้ชายที่ผ่านมาไม่ได้ ไม่ต้องรอให้ใช้เลย ก็พร้อมจะเสนอตัวเข้าหา เอาอกเอาใจเขาทั้งนั้น แต่พอเขาเอาหัวใจให้คืน ตอบแทนความรู้สึกที่มีมาให้ จากที่มันเคยให้กับเขามาก ก็ค่อยๆ น้อยลง น้อยลง

ตอบแทนกลับมาด้วยสิ่งที่เจ็บแสบนัก ทรยศความรักที่เขามีให้...ไม่มีเหลือ


“เพื่อนพี่โทรมาบอกว่ากลับช้าหน่อย”


เพื่อนที่ว่าคงหมายถึงอนยูสินะ มองนาฬิกาบนผนังบอกเวลาใกล้หมดวันเก่า คิดจะเล่นยันเช้ารึไงเนี่ย


“...อกหักเหรอ...”


เม้ม ปากเพราะว่าเถียงกลับไม่ได้ มันคือความจริง ทุกอย่าง ยิ่งย้ำให้ลืมมากเท่าไหร่ ยิ่งลืมยากขึ้นเท่านั้นเอง แต่จะปล่อยวางความรู้สึกนี้โดยไม่เข้าไปแตะต้อง ก็ไม่มีทางทำได้เลย


“หันหลังสิ...”

“อะไร”


“....จะเช็ดผมให้ไง...”



คยูฮยอนหันหลังตามที่ซีวอนบอก ซีวอนหยิบผ้าออกไป ก่อนจะค่อยเช็ดผมเขาอย่างเบามือ เป็นคนยังไงกันแน่ ไม่ค่อยเข้าใจ ก็
พอจะจับทางได้แล้วล่ะว่าชอบยั่วให้โกรธ แกล้งให้เขาโมโหก่อนถึงจะใจดี เด็กจริงๆ

“พี่ทำไมไม่ไปเที่ยวกับเพื่อนล่ะ เบื่อขนาดนั้นเชียว”


“อือ เบื่อมาก ทำยังไง..ชั้นก็ขจัดความรู้สึกแบบนี้ออกไปไม่ได้สักที...”

คุยกันเสียงเบา คำพูดแทบกลืนหายไปกับเสียงทีวีอันดังกระหึ่ม


“แค่ลืมมันยากนักเหรอ”


“ของแบบนี้ ถ้าไม่เจอกับตัวเอง ไม่มีทางเข้าใจหรอก”


“ผมรู้....ว่ามันเจ็บ แต่ดันทุรังคิดถึงมันไปก็เท่านั้น ไม่มีอะไรดีขึ้นมา”


คน พูดพูดออกมาเพราะต้องการปลอบใจ แต่เขาก็อยากจะให้เข้าใจความคิดของเขา อยากให้รู้ว่ามันยาก กับการที่จะลืม คนที่เคยรักกันทั้งคน มันไม่มีทางหรอกที่จะลืมเขาไปได้ ในทันที....ต้องใช้เวลานานเท่าไหร่ไม่รู้เลย


“ถ้าพี่กลับเกาหลี นานไป....เราก็ลืมพี่...แน่นอน”





“แต่ ถ้าหากพี่........ทำแบบนี้” คยูฮยอนเอ่ยเพียงเสียงกระซิบแผ่ว เอื้อมมือจับมือที่กำลังลูบหัวเขาอยู่ตอนนี้ออก หันตัวกลับมา กระชากผ้าในมือซีวอนเข้ามา ร่างสูงโปร่งเอนตัวเข้ามาตามแรงดึง เว้นระยะห่างไม่เท่าไหร่ คยูฮยอนดึงซีวอนเข้ามาใกล้ขึ้นอีก ให้เหมือนเมื่อตอนที่เขาแกล้งให้ริมฝีปากประกบกัน

ใจเต้น...หวาด ระแวง หากต้องรู้สึกอะไร เมื่อหน้าซีวอนเข้ามา สันจมูกชนกัน ปากอยู่ห่างระดับกัน หากซีวอนเลื่อนหน้าลงมา ก็คงเท่ากัน

ตาวาวกล้าก้มสบตาของเขา ไม่ยอมหลบ มีแววประหม่าเขินแต่ก็ไม่หลบ



“ถ้าหากเรา...มากกว่านี้กัน เราจะลืมพี่......ได้ง่ายอีกไหม”




คำตอบคือ...ไม่แน่นอน

ถ้าหากร่างกายได้เรียนรู้จักกันและกัน มากขึ้นมากขึ้น




ได้เรียนรู้หัวใจ เข้าใจอีกฝ่ายมากขึ้น


เมื่อหัวใจมันมีความทรงจำเกี่ยวกับคนๆ นั้นมากเท่าไหร่
เรียนรู้ว่ารักเขามากเท่าไหร่


จะยิ่งลืม...ยากขึ้นเท่านั้น


โปรดติดตามตอนต่อไป.....
 

ฟายเดย์ๆๆๆๆๆ

ถึงใครบางคนกรุณาฟายเดย์ๆๆๆๆๆๆ

ช่วงนี้ร้อนเวอร์

อารมณ์ร้อนกู่ไม่กลับ --  ---

ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปทำงานๆๆๆ ไฟต์ๆๆๆ

ปล แอนทีคไม่ไหวสุด

คิม...ผู้ชายตระกูลนี้ไม่ไหว

edit @ 3 Nov 2009 02:20:23 by RainbowTK

edit @ 3 Nov 2009 02:22:42 by RainbowTK