SLEEPLESS OVER THE RAINBOW..

 

control oneself, สะกดใจ

10


NOTE:: สั้นๆ ง่ายๆ ทุกคน จะปีใหม่แล้วน้า เรื่องนี้จะทำตอนพิเศษวันคริสต์มาสดีไหมเอ่ย

แนะนำว่า

ใครลืมตอนเก่า ไปอ่านก่อน!!!!
มันสำคัญมากถ้าลืมจะงงไปอีกตอนอ่ะ








ก็แค่คุณ...เท่านั้น

.
.

คยู ฮยอนไม่ได้ฟังอะไรออกมาจากปากซีวอนเลยสักนิดเดียว ได้แต่สัมผัสนุ่ม ร้อน หน้ามืดจะวิงเวียนเพราะพิษตัวร้อน หายใจไม่ทันเพราะถูกตักตวงลมหายออกไปทางปากจนหมด รอยยิ้มพึงพอใจของซีวอนเมื่อถอนจูบออกไปแล้วนั้น ดูช่างขัดกับบุคลิกผู้ชายแสนดีจังเนอะ หรือว่าเขาจะโดนหลอกด้วยภาพลักษณ์ที่เขาเข้าใจผิดไปเองแต่แรกเนี่ย

“คยู ฮยอน...” ซีวอนเรียกเสียงแผ่ว เมื่อเขาเลี่ยงที่จะมองตาคมเจ้าเสน่ห์ที่ซีวอนใช้มันล่อลวงหัวใจเขาไป อย่ามาทำเป็นเรียกร้องบอกว่าปวดใจที่เห็นเขาเมิน อยากจะให้รู้ความรู้สึกเขาตอนนี้ จะได้เข้าใจว่าการที่ไม่รู้อะไรอยู่แบบนี้มันทรมานแค่ไหน คยูฮยอนเม้มปาก ปลดมือซีวอนออก ตอนนี้อยากจะถาม

“ทุกอย่าง ทั้งหมด ตั้งแต่เจอคุณ ที่คุณยิ้มให้ ที่คุณใจดี เป็นห่วง กอดจูบ...กับผม ทำไม”

ไม่ ตอบ เงียบอีกแล้ว มันยากแค่ไหนกันกับคำถามง่ายๆ เงียบตลอด ไม่เคยตอบ สนุกเหรอที่ปล่อยให้ผมรู้สึกค้างคาใจ ว้าวุ่นเรื่องคุณได้ ผมไม่สนุก

คยูฮยอนไพล่มือไปด้านหลังเพื่อแกะมือซีวอนที่ประสานกันอยู่หลังเอวเขาออก ไม่สนุกอีกแล้วกับการที่ถูกทำให้สับสน ว้าวุ่นใจไม่หยุดหย่อน

“ไป เลย จะไปหาใครก็ไป อย่ามายุ่งกับผม” โกรธ..โกรธ น้อยใจ ทำกับเขาแบบนี้ได้ไง ทั้งๆ ที่อุตส่าห์เทใจไปให้หมด แต่ชเวซีวอนกลับทำเหมือนไม่จริงใจ เอาเลย อยากจะทำอะไรๆกับใคร เขาจะไม่สนแล้ว

ซีวอนเหมือนเพิ่งจะได้สติ ดึงตัวเขาเข้าไปกอดอีก ไอ้ที่พยายามแกะไม้แกะมือ ดันตัวอีกฝ่ายออก ก็เสียเปล่าอีกแล้วคยูฮยอน

“โอ๋ๆ คยูฮยอน หายโกรธน้า เดี๋ยวฉันโทรเรียกเจ้าตัวออกมาอธิบายให้ฟังเลย ” ซีวอนบอก หยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาโทร คยูฮยอนเม้มปาก ให้มันจริงล่ะกัน วันนี้ไม่รู้เรื่องก็เลิกยุ่งเด็ดขาดล่ะ เขาไม่ยอมเป็นกิ๊กใครแน่ เรื่องแบบนี้สำหรับเขาแล้วถ้ามันหาดีจากความรักไม่ได้ ก็ไม่ต้องมี ไม่ต้องเจ็บ ไม่ต้องเสียใจ ไม่เอา

แป๊บเดียวเอง ยืนรอแค่แป๊บเดียว ร่างโปร่งบาง ผู้ชายตัวเล็กท่าทางอินโนเซนต์อยู่ในชุดนอนมีเสื้อโค้ตตัวใหญ่ห่อตัวมา ผมยุ่งเหมือนเพิ่งลุกขึ้นมาจากที่นอน

“หวัดดี...คยูฮยอน” คนตัวเล็กไม่ยิ้มอะไรเพียงกล่าวคำทักทาย แต่ก็ทำให้แปลกใจเสียอีกที่อีกฝ่ายก็รู้จักเขา คยูฮยอนหรี่ตามองฝ่ายนั้น ส่วนฝ่ายซีวอนที่ฉีกยิ้มให้ พร้อมกระซิบเบาๆ ว่า

“คนนั้นเมทผม ซองมิน คุณเคยเจอเขาแล้วนี่” ซีวอนบอก คยูฮยอนขมวดคิ้ว อะไร เคยเจออะไร เพื่อนร่วมห้องคุณที่ผมเคยเจอน่ะ มีแค่คนเดียว คนที่ผมยุ่งๆ ยาวๆ มีแว่นหนาอยู่บนใบหน้า สภาพแทบจะคนละเรื่องกับซองมินที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“จะบอกว่าเพื่อนคุณคนนี้คือ...คนที่ผมยุ่งๆ แว่นหนาๆน่ะเหอ”

ซีวอนพยักหน้ายิ้มจนเห็นลักยิ้มที่แก้ม แล้วก็บอกต่อว่า

“งั้นคยูฮยอนก็เลิกกังวลได้แล้ว ผมกับซองมิน เราเป็นเพื่อนกันมานานแล้ว ซองมินน่ะเขาคอยช่วยผมทุกเรื่อง...”

คยู ฮยอนจ้องตากลมโตที่มองเขาอยู่ แต่ซองมินยังคงทำหน้าเฉย ก็เขาเพิ่งเข้าใจซองมินเป็นใคร ก็ดันไปมองว่าเพื่อนสนิทของชีวอนเป็นคู่แข่งหัวใจได้ คยูฮยอนก็เลยยังทำตัวไม่ถูก ถึงซีวอนก็บอกเขาแต่แรกแล้วว่าเป็นเพื่อน แต่มันน่าเชื่ออยู่หรอกนะ ดูจากท่าทีของคุณที่ทำเหมือนว่าซองมินพิเศษมากนัก สมควรไหมล่ะที่จะไม่เชื่อ

“แล้ว ทำไมจู่ๆ ถึงเปลี่ยนทรงผมล่ะ” คยูฮยอนถามซองมิน เปลี่ยนไปคนละคนแบบนี้ มีจุดประสงค์อะไรหรือเปล่า มันต้องมีสิ เปลี่ยนแล้วน่ารักขนาดนี้ เขาเห็นยังอยากจีบเลย…

“พี่ชายฉันจะแต่งงาน ฉันก็เลยต้องไปเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว”

“อ๋อ” เพราะอย่างนี้นี่เอง ถึงได้ต้องทำผมแต่งตัวใหม่ เป็นเพื่อนเจ้าบ่าวก็ต้องดูดีนิดนึง

“แต่งเมื่อไหร่เหรอ”

“มะรืน นี้แหละ” ซองมินตอบคำถามคยูฮยอน เสร็จก็ส่งเสียงเรียกซีวอนพร้อมกับทำไม้ทำมือเป็นส่งสัญญาณให้แล้วทำตาเป็น ประกายให้เขาก่อนจะยิ้มออกมา ตอนนั้นคยูฮยอนรู้สึกได้ว่าซองมินเวลายิ้มก็น่ารักจะตาย น่ารักขนาดนี้อยู่ด้วยกันทุกวัน จะไม่มีหวั่นไหวบ้างเหรอ อ้อ ลืมไป ปกติทำตัวโทรมนี่นา

“ไปด้วยกันสิคยูฮยอน” ซีวอนเอ่ยปากชวนเขา คยูฮยอนตีความเข้าใจได้ว่าพรุ่งนี้ซีวอนก็จะไปด้วย เขาจะไปทำไม ไปในฐานะอะไร เพื่อนของเพื่อนของเพื่อนเจ้าบ่าวเรอะ

“ยินดีกับพี่ซองมินด้วยนะ....”

“ไปนะคยูฮยอน คนกันเองทั้งนั้น”
จะคนกันเองตรงไหน เพิ่งรู้จักกันเมื่อกี้นี่นะ

“ชวนเพื่อนนายไปด้วยก็ได้นะ”

เอ๊ะ แต่ชวนได้ด้วยจริงๆเหรอ







คยู ฮยอน ยืนล่ำลากันหน้าห้องกับซีวอนไม่นานหรอก กลับมาที่ห้องก็หลับเลย เหนื่อยมาทั้งวัน ทงเฮเองก็หลับ หลับกันหมดน่ะแหละ กว่าจะตื่นกันก็ปาไปเกือบเที่ยง ทงเฮอาบน้ำแต่งตัวก่อนไปหาอะไรกิน ระหว่างรอคยูฮยอนอาบน้ำก็นั่งเล่นเกมส์รอ มีคำถามมากมายอยากจะถาม มีเรื่องอยากจะบอก ความรู้สึกข้างในที่เก็บไว้ในอก เยซองงัวเงียตื่นมาเหล่มองทงเฮที่เดินไปหาคยูฮยอน เอาแล้วไง ทงเฮจะรุกแล้วเว้ย

“คยูฮยอน...ไปไหนมาเมื่อวาน”

“ฉันไปจัดการปัญหาคาใจนิดหน่อย” คยูฮยอนที่แต่งตัวเสร็จแล้วเดินมานั่งข้างๆ มือหยิบจอยสติกมากดเล่นด้วย

“ปัญหา?” ทงเฮขมวดคิ้ว

“ใช่ ปัญหาที่ตรงนี้” คยูฮยอนทุบลงบนหน้าอกทงเฮ เรียวปากคลี่ยิ้มตาเป็นประกาย ใบหน้ากำลังบอกว่ามีความสุขมากที่จบปัญหาตรงนั้นได้ ต่อให้โง่แค่ไหนก็เข้าใจได้ว่าคนพูดต้องการบอกอะไร คยูฮยอนไปเคลียร์ปัญหาหัวใจมา กับไอ้สูงหล่อนั้น

เออ ใช่สิเขาเตี้ย!

“ทำไม ไม่ปรึกษาฉัน...เรื่องนี้เลยคยูฮยอน” ทงเฮทำเสียงซีเรียส สีหน้าบ่งบอกว่ากำลังโกรธที่เขาไม่ยอมบอก คยูฮยอนไม่ได้ตั้งใจปิด ก็แค่เรื่องความรักของเขาคนเดียว ไม่ต้องให้ทุกคนเป็นกังวลด้วยจะดีกว่า

“ขอบ คุณมากทงเฮ ฉันรู้ว่าถ้าฉันบอกนาย นายจะช่วยฉันทุกอย่าง ....แต่ว่า ฉันกับเขาสร้างปัญหาไว้เอง ฉันจะดึงนายเข้ามาปวดหัวด้วยทำไม......”

ทงเฮ ไม่เคยคิดจะมองความรักในมุมแบบนี้เลย มุมที่คยูฮยอนกำลังบอกเขาให้เข้าใจ ที่เขาเป็นห่วง ที่คยูฮยอนไม่บอก ไม่ใช่เขาถูกละเลย แต่คยูฮยอนใส่ใจว่าจะดึงเขาเองเข้ามาเป็นทุกข์กับเรื่องของตัวเอง จึงไม่คิดที่จะบอกและจัดการให้จบเองดีกว่า

ความรักเกิดจากคนสองคน...ก็ควรแก้ปัญหากันเอง

คิดอย่างนี้สินะคยูฮยอน

คยูฮยอนรักเขา แต่เป็นแบบเพื่อน...น่ะแหละ โอ๊ย ถึงจะดีใจก็เจ็บปวดว่ะ

“ฮา โหลลลลล ทุกคน กลับมาแล้ว คิดถึงจังเลย” โจวหมี่เปิดประตูพรวดพราดเข้าเดินเข้ามากระโดดกอดคอเขาไว้เต็มเหนี่ยว ไหล่แทบหัก มือเบาซะที่ไหน คยูฮยอนพลักโจวหมี่ออก

“ไอ้เหี้ย มึงคิดถึงทุกคนไงวะ กอดคยูคนเดียว มาๆ มากอดกูนี่” ทงเฮเสียงดังสดใส เดินเข้ามาจับโจวหมี่เหวี่ยงไปที่เตียง จัดการกระโดดขึ้นทับล็อกแขนไว้แล้วจับบิด ซูโม่ชัดๆ

“เฮ้ย ปล่อยกู กูไม่อยากต่อยคนเตี้ย อ๊ากกกกกก” โจวหมี่หวีดร้องเสียงดังก้อง เชื่อว่าคนข้างห้องต้องได้ยินแน่ๆ ขนาดเฮนรี่ยังอดเดินข้ามห้องมาดูไม่ได้ แต่มาดูก็มายืนหัวเราะคิกคักไม่ได้ทำอะไรนอกจากยืนยิ้มสะใจแทนทงเฮ

เฮนคุน ใจร้ายย!!! โจวหมี่ทำสายตางอนเมื่อทงเฮบิดจนสาแก่ใจ หน้าตาปวดร้าวว่าเจ็บนอนตัวหงิกไม่ไปไหน

“เดี๋ยวฟ้องคุณพ่อคิบอมเลยนี่”

พูด ยังกับทงเฮกลัวคุณพ่อตายล่ะ พูดถึงคิบอมก็อยากโทรหา ทงเฮผลุนผลันลุกออจากเตียงไปที่ระเบียงรอสายอยู่นานกว่าคิบอมจะรับ ชักช้ามัวแต่สวีทกับแฟนอยู่เหรอไง

“ฉันตัดสินใจแล้วว่ะคิบอม เป็นอย่างนี้ก็ดีอยู่แล้ว ไอ้หมอนั่นที่คยูฮยอนกิ๊กด้วยน่ะ ถ้ามันไม่ดีก็เชือดทิ้งซะ ง่ายดี”

“จะไม่เข้าไปขัด….เหรอ”

“ไม่”

“ทงเฮ ไรว้า ทีตอนฉันจีบคยูฮยอน นายขวางแทบตาย”

“มันคนละเรื่องว่ะคิบอม ตอนนั้นมีแค่นายที่ชอบคยูฮยอน แต่ตอนนี้ คยูฮยอนน่ะก็ชอบหมอนั่นด้วย”

“ฉัน จะเห็นแก่ตัว ทำตามความรู้สึกตัวเองอย่างเดียว.....ไม่ได้ แล้วฉันก็รู้ตัวแล้วว่าไม่ใจดีพอที่จะช่วยคู่แข่งของฉัน ถึงช่วย ก็ไม่เต็มใจ ”

"เดี๋ยวจะคอยดู"






ทงเฮกลับ เข้ามาในห้อง เยซองกำลังอาบน้ำ โจวหมี่ที่บัดนี้ขึ้นไปนอนกลิ้งเล่นบนเตียงกับเฮนรี่ หันหน้าเข้าหากันนอนลูบผมลูบหน้ากันไม่เกร็งใจเจ้าของเตียง ส่วนคยูฮยอนที่บัดนี้นั่งอยู่หน้าทีวีชวนเล่นเกมส์เหมือนปกติทุกอย่างที่เคย เกิดขึ้น แต่ว่าสิ่งหนึ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือตัวเขา ที่ยอมรับความจริงแล้วว่าบางสิ่งบางอย่างมันก็ไม่มีทางได้มา

คืนนี้ไปดื่มให้เมาลืมโลกไปท่าจะดี..

“ทงเฮ อยากไปงานแต่งงานไหม”

“ไปๆ ที่ไหนอ่ะ” โจวหมี่ตอบขึ้นมา เฮ้ยยังไม่ได้ถามเลย

“โบสถ์”

“โบสถ์เหรอ” เฮนรี่ถามขึ้นอีกครั้งน้ำเสียงตื่นเต้นให้คยูฮยอนจับได้แล้วว่าเหยื่อคนแรกที่จะไปกับเขาคือใคร

“ไปกันนะๆ ทงเฮ”

ทงเฮหันหน้าไปมองทีวี ไอ้น้ำเสียงอ้อนอยู่ข้างๆ หูนี่ จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปปฏิเสธวะ

“งาน แต่งใครล่ะคยู” เยซองถามขึ้นบ้างขณะพันผ้าขนหนูออกมาจากห้องน้ำเดินไปหลบแต่งตัวอยู่หลังตู้ สนใจ แน่ล่ะสิ งานไหนก็สนใจทั้งนั้นแหละ ถ้าได้ไปสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านน่ะ

“พี่ชายซองมิน ซองมินน่ะก็คือเพื่อนห้องข้างๆ นายเคยเห็นเปล่า ที่ตอนนี้น่ารักมากๆ อ่ะ แม้แต่ก่อนจะเซอร์ไปนิด”

ทงเฮกับเยซองสบตากันรู้เลยว่าคยูฮยอนหมายถึงใคร

“อ้อ ซองมินเหรอ เฮ้ย เพื่อนรยออุคนี่นา” โจวหมี่พูดขึ้น ทุกสายตาสนใจไปที่โจวหมี่ที่เพิ่งโผล่หัวกลับมาหลังจากที่เรื่องวุ่นๆ ผ่านไปแล้ว

“รยออุคก็ชวนฉันไปงานแต่ง...สงสัยจะงานเดียวกัน” โจวหมี่ตอนพูดน่ะมือยังเขี่ยแก้มเฮนรี่อยู่เลย เฮนรี่หลบตาโจวหมี่วูบนึง แต่ก็ยังนอนเฉยไม่ลุกหนีไปไหน แต่ในใจคงเดือดอยู่ละซิ

“งั้นฉันไม่ไป ดีกว่า” เฮนรี่พูดขึ้นแบบนี้อีคนพูดมันสมควรโดนแบนไหม เยซองอยากด่า หน้าโง่จริงๆ โจวหมี่ ไม่รู้เรอะว่าเฮนรี่รู้สึกยังไงถึงได้กล้าพูดเรื่องรยออุคออกมาหน้าตาเฉย งั้นก็โง่ต่อไปเถอะ

"พอดีมีนัดกับแฟน" เฮนรี่คลี่ยิ้มแบบจงใจ

“นี่แกรู้จักซองมินด้วยเหรอ” ทงเฮถามคาดคั้นโจวหมี่อีกครั้ง ช่วยขยายความดิว่าไปทำความรู้จักกันตอนไหนน่ะ

“เออเดะ ก็ฉันเป็นแฟนเขา เพื่อนเขาฉันก็ต้องรู้จักบ้างเป็นธรรมดา”

“นี่ มึงรู้จักซองมินอยู่แล้วทำไมไม่บอกกูให้เร็วกว่านี้” งั้นก็รู้แต่แรกใช่ไหมว่าซองมินอยู่ห้องข้างๆ แล้วไอ้หล่อเพื่อนซองมินน่ะรู้จักอยู่แล้วใช่ไหมวะ

“อ้าวแล้วมึงถาม กูไหม” โจวหมี่ย้อนทงเฮกลับ ก็ทงเฮไม่รู้นี่หว่าว่าอย่างโจวหมี่เนี่ยจะไปรู้จักคนที่กวนตีนอย่างนั้น เดินตามก็ไม่สน วางมาดเหลือเกินเว้ย

“อ้าว ทงเฮรู้จักซองมินอยู่แล้วเหรอ” คยูฮยอนถามขึ้นมาบ้าง ก็ไม่คิดนี่ ไปรู้จักกันตอนไหนหว่า ทั้งที่เขาเองก็เพิ่งรู้จักเมื่อวานนี้เอง

“ใช่ เมื่อวานน่ะ ซองมินเพื่อนนายน่ะนั่งกินข้าวยู่กับรยออุคที่โรงแรม” เยซองบอกเล่าถึงเหตุการณ์เมื่อวาน แล้วต้องให้ฉันบอกไหมว่านายมัวแต่ทำอะไรอยู่คยูฮยอน จู๋จี๋กับแฟนนายไงล่ะโจคยู

คยูฮยอนรับรู้ นึกถึงเมื่อวาน พอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเจอซองมินที่นั่น เพราะมากับรยออุคและซีวอนนี่เอง ก็แค่มากินข้าวกัน ไม่มีอะไรแบบที่เขาคิดเลย แล้วจากที่ฟังโจวหมี่พูด ซีวอนก็เป็นเพื่อนกับซองมินจริงๆ

"สรุปว่าพรุ่งนี้จะไปกันไหม ถ้าไม่ไป ฉันจะได้ไปบอกซีวอน" คยูฮยอนพูดออกมาไม่ได้คิดหรอกว่า ชื่อใครเพิ่งหลุดออกมาจากปาก

"อ้าว คยูฮยอนรู้จักซีวอนด้วยเหรอ" โจวหมี่น่ะแหละถามขึ้นมา คยูฮยอนถึงได้สติ จะอธิบายว่าไงห๊ะ

" เอ่อ..." คยูฮยอนตะกุกตะกัก เอ๊ย บอกยังไงว่าเป็นคนพิเศษ แก้มแดงทั้งสองข้าง คนมองเป็นอันเข้าใจว่า ซีวอนที่พูดถึงนั่น มีความหมายกับคยูฮยอนยังไง

"อ้าว ผู้ชายที่นายชอบน่ะซีวอนเองเรอะ" โหย นึกว่าใคร มันช่างเหนือความคาดหมายอย่างสิ้นเชิง

ทงเฮ หันไปสบตากับเยซอง ถามเป็นเชิงว่าต้องจัดการโจวหมี่มันเดี๋ยวนี้เลยไหมล่ะ อยากจะต่อยโจวหมี่ให้คว่ำ อีคนรู้ทุกเรื่องมันชอบหายหัวไปกับแฟนมัน

“มึงไม่ต้องมาคาดคั้นคยู มึงน่ะรู้จักซีวอนแต่แรกแล้ว ทำไมไม่บอกกู”

“อ้าว แล้วกูรู้เรอะว่าคยูฮยอนชอบซีวอน”

จบ ประโยคสนทนาด้วยคนที่ถูกพาดพิงแบบโจ คยูฮยอนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี รู้กันหมดแล้วว่าเขาชอบใครอยู่ ตอนนี้โดนทุกสายตาจับจ้อง โดยเฉพาะโจวหมี่ทำหน้าตาล้อปนงง เมื่อไหร่ตอนไหน ทำไมไม่เห็น เกินคาดจริง ว่าคยูฮยอนจะชอบซีวอน คนใกล้ตัวขนาดนี้เชียวเรอะ

“คบกันรึยังฮะ” โจวหมี่ซักต่อ ถึงจะโดนทงเฮจิกตาไม่สน ตอนนี้ที่สำคัญกว่าคือ การต้อนโจคยูฮยอนให้อายม้วน ฮ่าๆ


จะรู้อะไรสักเรื่องชอบมีอะไรมาขัดจังหวะจริง คิบอมโทรมาอีกแล้ว เสียงริงโทนดังลั่นห้อง อี ทงเฮต้องรังโทรศัพท์ก่อน

ดีนะที่เป็นเรื่องสำคัญแบบว่า



“ฮยอกแจเค้าหลบหน้ากู”



“เฮ้ย เยซอง เอาไปคุยดิ” ทงเฮโยนโทรศัพท์ให้เยซองรับ คุยกันได้ไม่นานเยซองก็ทำหน้ามุ่ย ฟังเสียงคิบอมแล้วทนไม่ไหวต้องโยนให้โจวหมี่ โจวหมี่รับแล้วโยนให้คยูฮยอนเลย เป็นอันว่ารู้กัน เวลาคิบอมสติแตกเรื่องแฟน ต้องหาอะไรมาปิดหู คยูฮยอนที่ยังตั้งสติอยู่กับซีวอน..เงอะๆ งะ รับโทรศัพท์ได้ไม่นานก็สรุปเรื่องราวที่คิบอมคุยมาทั้งหมดสั้นๆว่า


“ไปหาคิบอมกัน ตอนนี้อยู่ที่ห้องฮยอกแจ ไปนะ...ทงเฮ....” คยูฮยอนหันไปมองหน้าทงเฮ

“ไปนะโจวหมี่” หันไปมองหน้าโจวหมี่

“ไปนะ เยซอง” แล้วก็หันไปมองหน้าเยซอง จบด้วยเฮนรี่ แน่อยู่แล้วเฮนรี่ไม่ว่าอะไรหรอก..คนอื่นๆ ที่ทำหน้าตาบูดบึ้งนี่สิ

ไอ้ สายตาเป็นห่วงเป็นในคิบอมนี่มัน...ทำให้คนอื่นๆ อยากจะฆ่าหั่นศพคิบอมแมร่งเดี๋ยวนี้เลย มันแน่ล่ะ ต้องไปแน่ล่ะ เมื่อกี้โจวหมี่เหมือนเพิ่งคิดได้ว่าไม่น่าหลวมตัวส่งโทรศัพท์ให้คยูฮยอน (ก็มันเวียนมาเกือบรอบวงแล้วนี่หว่า) คิบอมแมร่งอ้อนคยูเป็นการบังคับพวกเขากลายๆ แล้วจะปฏิเสธได้ไหม

ทงเฮฉวยโทรศัพท์ออกมาจากมือคยูฮยอน แล้วตะโกนดังลั่นว่า

“ความ รักของมึง มึงรักกันสองคน เวลามีปัญหาก็แก้กันเองสิวะ” แล้วก็ตัดวางสายทิ้ง อี ทงเฮยิ้ม ชั่วร้าย อย่างคิบอมเรอะจะเป็นอะไรมาก เวอร์น่า รู้จักกันดีขนาดนี้ ก็แค่หงอยไปไม่กี่ชั่วโมง เดี๋ยวลูกอ้อนมันจะทำงานไปง้อเขาเองแหละ

แต่คยูฮยอนได้ฟังที่ทงเฮพูดก็รู้สึกเห็นใจคิบอมนิดนึง จะว่าเป็นความผิดเขาส่วนนึงไหม ไอ้ประโยคเมื่อกี้


“โอ๊ย หิวโว้ย ไปกินข้าวได้แล้ว” ทงเฮโวยวายตามสไตล์ ปิดเกมส์ เตรียมออกจากห้องเดี๋ยวนี้ คยูฮยอนก็เดินไปหยิบกระเป๋าตังค์ หยิบของเรื่อยเปื่อย ก็ยังมีเวลาส่งข้อความไปหาซีวอนได้ว่า



เที่ยงแล้ว กินข้าวได้แล้วนะ
เป็นห่วง




ส่งไปแล้วก็ยิ้มค้าง ความสุขจะทะลักท่วมอกตายไปอีกวันนึง


to b con


มาช้าดีกว่าไม่มา
น่านนน

ดองไปนิดนึง แค่หนึ่งเดือน

โห ทำได้เนอะ น่าฆ่าทิ้งเนอะ

ยังงงไหม จะบอกว่าแอบเสียเซลล์ที่งงกันน่ะเชื่อไหม เสียไปนานเลย ๕๕๕๕๕๕๕๕
สรุปก็คือ ตอนนี้ออกมาแย่บๆ ว่ายังจำเรื่องนี้ได้อีกไหม

๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕

ชอบจริงๆ ฮ่าๆ เลขไทย ขำดี

เรามีปฏิสัมพันธ์กับเรื่องนี้จริงจัง อยากลงทุกอาทิตย์ ๕๕๕๕๕๕

http://pomelo.exteen.com/20081217/boy-meets-boy-y หนังเรื่องนี้น่าดูมากกกเลยทุกคน นางเอกน่ารักกมากกกก

ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์เรื่อง กู กูและกู ๕๕๕๕๕ ขอบคุณที่ชอบ อยากทำอีก แต่จะไม่มีเวลาทำเรื่องอื่นเช่นซัมเมอร์ บลาๆ

จากไปอย่างมีความสุขมาก เรื่องนี้แต่งเสร็จมาสองอาทิตย์ ๕๕๕๕ เสียเซลล์เลยไม่ได้ลง เชื่อเลย