Summer Chance -14-
posted on 16 Oct 2008 16:45 by ryo7star in summer
Title ::สลับคู่ ♥ มาชู้ชื่น
Couple :: WonKyu , BumHyuk, Dongmin
Author :: RyoHyuk
Note :: .............................................^^………………………………. แฮ่....
-14-
“เฮ้อ” อี ซองมินถอนหายใจขณะยืนล้างจาน เวรน้องชาย คยูฮยอนชะเง้อมองออกมาจากนอกตู้เย็น ขณะก้มหยิบขวดนมมาเทใส่แก้วยาว นมเย็นๆ ที่ตั้งใจจะเทให้ตนเอง เอาไปปิดปากคนขี้บ่นสักหน่อดีกว่าไหม ด้วยความใจดี นมเย็นหนึ่งแก้วจากมือเขาซองมินรับไปแต่ก็ยืนถืออยู่อย่างนั้น กำลังคิดอะไรไม่ตกสักอย่าง ก็อยากถาม แต่ถามแล้วชอบเฉไฉ รู้นิสัยน้องตัวเองดี
“พี่คยูฮยอน ไปเที่ยวทะเลกันไหม”
เจอคำถามแบบนี้จากปากซองมิน คยูฮยอนไหวตัวไว้ก่อน มีแผนอะไรกับซีวอนอีกรึเปล่า
ไม่อยากเจอตอนนี้ จะให้ไปเห็นหน้าของคนที่เพิ่งพูดว่า ‘เบื่อ’ ใส่เค้าไป
ห่างกันไว้คงดีกว่าต่างฝ่ายเข้าหน้ากันไม่ติด
กลัวด้วยเหรอจะเค้าหน้าเค้าไม่ติด ต้องกังวลด้วยเหรอคยูฮยอน
“พี่มีงาน ช่วงนี้งานหนัก ไม่ค่อยว่าง”
“เฮ้อ น่าเสียดายอ่ะ น่าจะไปด้วยกัน”
“ชวนคนอื่นสิ”เห็นซองมินตัดพ้อเป็นจริงเป็นจัง ก็แค่ไปทะเล ฉันไม่ว่าง ก็ไปกับคนอื่นได้นี่ อย่างซองมิน คงมีไม่น้อยที่พร้อมใจกันเสนอตัวไปด้วยกัน
“ชวนแล้ว มีใครไปด้วยซะที่ไหน”
คยูฮยอนจ้องหน้าน้องชายที่ทำสีหน้าเศร้าสลด โกหกกันเห็นๆ ไม่มีใครอยากไปด้วย อย่างน้องเนี่ยนะ ไม่มีเลยสักคนน่ะ
“พูดมาตามตรงดีกว่าซองมิน”
“ไปไทยกับผมหน่อย”
“จะไปทำไม”
“ผมจะไปหาทงเฮ”
คยูฮยอนอยากจะซักนัก ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน
“คิดว่าทงเฮอยากจะเจอเราเรอะ”
“อยากไม่อยาก ก็ต้องเจอ”
“พี่ไม่ไปหรอกนะ อยากไปก็ไปเอง”
ซองมินหน้ายู่ทันทีที่คยูฮยอนหันหลังให้ รู้ทันไปถึงไหน รู้ล่ะสิที่จะให้พี่ซีวอนไปด้วยน่ะ นี่เขาอุตส่าห์ลงทุนเอาตัวเองเข้าหลอกพี่คยูฮยอนเลยนะ
ที่บอกว่าจะไปหาทงเฮ...เชอะ ใครจะไปหา ฝันไปเหอะ!
“ถ้างั้นทะเลที่นี่ก็ได้ ไปกับผมหน่อย อยากไปเที่ยว อยากนั่งรถกินลมเล่น”
“เดี๋ยวพี่โทรให้ซีวอนมารับ พอใจรึยัง”
พี่คยูฮยอนบทจะทำอะไรให้ตกใจ ซองมินก็ตั้งตัวไม่ทันได้เหมือนกัน บทจะยอมก็ยอมซะง่ายๆ หรือว่าอันที่จริงแล้วก็อยากเจอเค้าเหมือนกัน
ฮ้า...อยากเจอก็พูดไม่ได้ ใช่ไหมล่ะ
ปากแข็งขนาดนี้น่ะ!
คยูฮยอนกลับเข้าห้องไปด้วยอารมณ์ที่แตกต่างจากตอนแรก ก็เฉยๆ ก็ไม่ได้คิดอะไร ไม่ได้คิดถึง ซองมินน่ะแหละทำให้ใบหน้าทะเล้นนั่นลอยเข้ามาวนเวียนในหัว คยูฮยอนไม่อยากเป็นแบบนี้เลย รู้สึกได้ถึงลางไม่ดี ก็มันน่าไหม เหมือนจะ...ดีใจ พอรู้ว่าซีวอนยังพยายามกระเสือกกระสนทำตัวให้เขาสนใจ
เหนื่อย...ที่ต้องรู้สึกแบบนี้
ต้องคอยวิ่งตามความรู้สึกของตัวเอง
ต้องคอยวิ่งตามหัวใจที่ไม่ยอมเชื่อฟังร่างกาย
มันเหนื่อย เข้าใจไหม!
ไม่เข้าท่าแล้วล่ะ...
เพราะไม่ได้เจอกันทุกวัน ผ่านไปเป็นอาทิตย์ เพียงแค่สบตาซีวอนคยูฮยอนก็ต้องเบือนหน้าหนี สายตาวิงวอนขอความเห็นใจคู่นั้น
ซีวอนเข้ามานั่งรอซองมินในบ้าน รอน้องชายเขาแต่งตัว เพื่อพาไปขับรถเล่น คยูฮยอนแค่เอาน้ำมาบริการแขก แล้วก็หลบเข้าห้องของตัวเอง แกล้งลืมว่าตัวเองต้องไปด้วย ทิ้งตัวลงนอนกับเตียง
เหนื่อย...ที่ฉันต้องเป็นแบบนี้ กระวนกระวายเหมือนคนบ้า
คิบอมทำให้ฉันเป็นแบบนี้ รายนั้นก็เหนื่อยจะแย่แล้ว นาย...ก็อีกคน จะทำให้ฉันเป็นแบบนี้อีก
เหนื่อย...เพราะจะรู้สึกมากกว่าอีกฝ่ายเสมอ ถ้าหากถลำลึก เขาจะเป็นฝ่ายทุ่มเท ทุ่มใจไปมากกว่า
เหนื่อย...กับการที่ต้องเป็นฝ่ายรักมากกว่า
เสียงเคาะประตูห้องรัวเบาๆ คยูฮยอนไม่เงยหน้าขึ้นจากหมอน ส่งเสียงอู้อี้ตอบกลับไปว่า
“ไม่ไป”
ซองมินก็ไม่ได้รบเร้าอะไร พูดทิ้งท้ายว่าจะเที่ยวเผื่อเอย จะซื้อของฝากเอย ไม่ได้อยากได้สักนิด
ที่อยากให้ทำน่ะ คือการเอาผู้ชายบนโซฟาไปทิ้งที ถ้าทำได้น่ะนะ
เอาออกไป ก่อนจะเข้ามาใกล้หัวใจ ไปมากกว่านี้
“คยูฮยอนล่ะ”
“หลับแล้ว”
“ตอนนี้มึงอยู่กับคยูฮยอนสองคนในบ้าน”
“เออ”
“จับกดเลย”
“คยูฮยอนของกู มึงอย่ามาคิดแทน กลับไปหาฮยอกแจไป”
“ไม่เชื่อกู บางที....อีกฝ่ายเค้าก็ต้องการแบบนี้”
ซีวอนหน้าเครียด กดวางสายคิบอมแมร่งเลย คิดผิดที่โทรมาหาระหว่างไม่มีอะไรจะทำ นอกจากนั่งๆ นอนๆ เฝ้าให้คยูฮยอนตื่นขึ้นมา
ที่คิบอมบอกมา มันฟ้องได้เลยว่าคิบอมทำยังไง ถึงเอาชนะใจฮยอกแจได้
เพราะมึงจับแฟนกูกดแบบที่กูเห็น ประเสริฐล่ะมึง ขืนกูทำอย่างนั้น คยูฮยอนคงไม่ได้แค่เบื่อกู เค้าคงเกลียดกูเข้าไส้
คิบอมคงคิดว่าเขามัวแต่สนใจดูซีรี่ย์ในทีวีมากเกินไป คิบอมคงคิดว่าเขาไม่ได้ยินใช่ไหม ถึงได้กล้าแนะนำอะไรแบบนั้นไป
“คิบอม”
“ครับ” คนถูกเรียกที่นั่งอยู่บนพื้นขานรับ กำลังสาละวนกับการรื้อของออกจากกระเป๋า มีอะไรก็ยัดๆ เข้าไปจนมันรกได้ที่ นานๆ ครั้งก็ต้องเอาออกมาจัดเรียงให้เป็นระเบียบบ้าง
“กับคยูฮยอน เคยไหม”
“ไม่” คิบอมมาได้เร็วเสียจนฮยอกแจไม่อยากจะเชื่อกับคำตอบที่ได้ยิน ไม่งั้นเหรอ...
“แต่ฉันเคย...กับซีวอนแล้วนะ คิบอมคงไม่รังเกียจฉันใช่ไหม” ฮยอกแจโกหกหน้าตาย แสร้งทำสีหน้าสลดเวลาพูดถึง ที่พูดแบบนี้ ที่ทำแบบนี้ ไม่ชอบตัวเองสักเท่าไหร่
ก็มันเอาชนะอารมณ์ที่ปะทุขึ้นมาในอกไม่ได้ ยิ่งคิบอมทำเหมือนเรื่องที่พูดมันง่ายดาย หัวใจบีบเข้าหากัน อึดอัด คิบอมช่วยเข้าใจกันบ้างได้ไหม ฉันกำลังจะแย่เพราะนาย
คิบอมลุกขึ้น กระเป๋าถูกทิ้งไว้กับพื้น ของถูกรื้อกระจายออกมายังไง ก็ยังวางอยู่ที่เดิม ร่างเพียวกดเปลี่ยนช่อง ทำเป็นไม่สนใจ ไม่หันมาสบตาด้วย คิบอมทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ฮยอกแจ มองริมฝีปากที่ปิดเม้มเข้าหากัน สายตากระวนกระวายเมื่อเข้าดึงมือฮยอกแจเข้าไปจับไว้
“รังเกียจ”
ฮยอกแจยอมหันกลับมาหา ใบหน้าขมวดกันเป็นปมยุ่ง ไม่พอใจกับคำตอบ โกรธ...รู้ว่าโกรธ ก็แล้ว มาทำให้เขารูสึกตึงก่อนทำไม
รู้ว่าหึง....เขากับคยูฮยอน ไม่ว่าเรื่องไหนก็สามารถทำให้เป็นปัญหาได้เสมอ ชอบโกรธแล้วหาเรื่อง น่าตีจริงๆ
นะ..ก็ไม่ใช่เด็กๆ กันแล้ว วิธีลงโทษก็ต้องเปลี่ยนไปตามวัย
“อย่าพูดถึงซีวอนกับคยูฮยอนอีก สองคนนั้นไม่เกี่ยวอะไรกับเราแล้ว”
ฮยอกแจสะบัดหน้าหนีสายตาดุของคิบอม เบี่ยงตัวหลบอ้อมแขนเอาแต่ใจที่โอบตัวเขาเข้าไปหา ดื้อดึงไม่ยอมให้กอดได้ คิบอมไม่ว่า อย่างฮยอกแจ ยิ่งดื้อยิ่งน่ารัก คิบอมเชยคางฮยอกแจขึ้น อยากจะจูบปราบฮยอกแจ ไม่ให้ปากพาลหาเรื่องเขาอีก
“สองคนนั้นยังไปไม่ถึงไหนเลย ผมแค่แนะนำวิธีเร่งรัดไป ผมไม่ได้คิดอะไร ซีวอนมันจะทำตามหรือไม่ ก็เรื่องของมัน ส่วนเรื่องของเรา ก็โอเคอยู่แล้ว เข้าใจนะคนดี”
คิบอมจอมเผด็จการ!
ทิ้งรอยยิ้มชั่วร้ายก่อนที่จะไม่ปล่อยให้ฮยอกแจได้พูดอะไรอีก เพราะคำถามของเขา ไม่ต้องการคำตอบ คิบอมรู้ว่าฮยอกแจเข้าใจอะไรง่าย ก็ถ้าไม่ยอมเข้าใจนะ เขาจะได้ทำแบบที่แนะนำซีวอนไปมันตอนนี้ล่ะ
เราเข้าใจกันพอรึยัง?
ยังสินะ...
งอนได้ โกรธได้ ไม่ว่า ก็ถ้ายังเปิดใจรับฟังคำอธิบายกันอยู่
อย่าทรมานกันเอง ด้วยความไม่เข้าใจ
อีกนิดเดียว...ไม่นานหรอก ขอให้ผ่านช่วงเวลาที่แสนอึดอัดตอนนี้ไปได้
“ฮยอกแจ...ทีหลังไม่ต้องโกหกเรื่องซีวอนอีกแล้วนะ หมอนั่นมันบอกฉันหมดแล้ว”
ฮยอกแจล่ะโครตจะหมั่นไส้จริงๆ เลย แอบไปซักเรื่องนี้กันตอนไหน ลามก!
คิบอมจอมเจ้าเล่ห์!
.
.
ถึงแม้สุดท้ายซองมินจะต้องมาขับรถตลอนไปคนเดียวก็ไม่เป็นไร เขาเบื่อหน้าเซ็งโลกของพี่คยูฮยอนสุดๆ ล่ะ เอาแต่ทำหน้าบูดเป็นตูด รู้ตัวบ้างไหม ว่าบนหน้าตัวเองเขียนข้อความอะไรไว้
เหงา...
การกระทำมันฟ้อง แม้ซองมินจะเห็นพี่ออกไปเที่ยวกับเพื่อนคนอื่นตามปกติ ก็ใช้ชีวิตแบบคนโสด อยู่คนเดียว อยู่กับตัวเอง ไม่มีใคร คิดจะเลียนแบบคนโสดจริงๆ อย่างเขา ทำได้เหรอ ก็หัวใจพี่น่ะ มันไม่โสดอย่างที่พยายามแสดงให้เห็น
ซองมินจอดรถไว้ในห้างโปรด ปิดล็อกประตูรถ ก่อนจะเดินตัวปลิวไปหาเพื่อนๆ ที่นัดไว้
ชีวิตคนโสดตัวจริงมันเป็นงี้ ไม่เหงา ไม่เคยขาดเพื่อนที่รู้ใจ
“เมื่อไหร่จะปิดเทอมวะเนี่ย”
ตั้งหน้าตั้งตารอวันปิดเทอมเนี่ยนะซองมิน คิดถึงใครอยู่ ทงเฮใช่ไหมที่บอกว่าจะกลับมาตอนปิดเทอม ซองมิน
ก็...จริง ที่ว่าไม่ขาด ติดที่ว่ามันอยากจะได้รู้จักมากกว่านี้ แค่นั้นเอง
ก็เพื่อนกัน ไม่เจอกันนานๆ มันก็มีคิดถึงบ้าง!!
กุญแจสำรองแขวญอยู่กับใกล้ๆ ประตูห้อง แบบนี้ไม่ต้องล็อกดีกว่าไหม
ไอ้บ้าคิบอมเสือกยุอะไรไม่เข้าท่า แล้วกูก็เสือกทำอะไรไม่เข้าท่าอีกนะ
ซีวอนแขวญกุญแจสำรองไว้ที่เดิม แง้มประตูห้องออกอย่างช้าๆ กลัวว่าจะทำเสียงดังปลุกให้เจ้าของห้องตื่นขึ้นมาซะก่อนน่ะ ซีวอนคิดถูกที่คยูฮยอนยังไม่ตื่น หน้าเนียนแนบลงกับหมอน ลมหายใจผ่อนเข้าออกสม่ำเสมอ
ร่างสูงไม่ขยับไปไหน ก็คนหลับหันหน้ามาทางประตูอยู่แล้ว คิดอยู่ว่าถ้าคยูฮยอนตื่นมาคงถูกไล่ออกจากห้องเป็นแน่แท้
ตอนนี้ก็ได้แค่มอง...
ซีวอนเปิดประตูห้องออกมายืนสงบสติอารมณ์ข้างนอกห้อง มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ คยูฮยอนตื่นหรือไง
เปล่า ไม่มีอะไรเลย
แค่ใจเต้นแรงมากเกินไป ต้องรีบออกมาก่อนที่จะเป็นบ้า คราวนี้แหละ ได้ทำอะไรวู่วามไร้สติเป็นแน่ เพียงแค่เห็นหน้าตอนหลับ...ใบหน้าที่คอยปั้นสีหน้าบูดบึ้งใส่ ริมฝีปาก...ที่เคยได้จูบ
เปล่านะ ยังไม่ได้ทำอะไร ยังไม่อยากถูกเกลียด
ไม่อยากถูกมองว่าเลวไปกว่านี้
อย่าเกลียดผมไปมากกว่านี้เลย....คยูฮยอน
จังหวะเพลงช้าๆ เนิบนาบ เสียงเพลงรักจากบนเวที ไฟนีออนสีส้มอ่อน มาดื่มคนเดียวในบรรยากาศแบบนี้ คนอกหักเขาทำกัน
อย่างที่ฮยอกแจ คิบอมบอก ความรักมันต้องใช้เวลา ...คยูฮยอนกำลังเจ็บ คงอีกนานกว่าจะลืมความเจ็บปวดนั้นได้
ตอนนี้สิ่งที่ทุกคนต้องการคือเวลา เขาเองก็เหมือนกัน
เวลาที่ต้องยอมรับความจริง...ว่าคยูฮยอนไม่คิดอะไรด้วย
ตอนนั้นที่เคยยิ้มให้กัน...จูบกัน ก็แค่เผลอใจ...
ซีวอนวกรถกลับมาที่เดิม นั่งแช่อยู่ในรถ ทอดมองประตูบ้านอยู่นาน ก่อนจะลงจากรถ ซีวอนโทรหาคนในบ้านให้ออกมาหาแล้ว ถึงยังไงซีวอนก็ยังอยากรู้บางอย่าง ที่ตกค้างอยู่ในใจ อยากให้เจ้าตัวเป็นคนตอบ จะได้หมดเรื่องค้างคาใจสักที
จะลองพยายามให้ถึงที่สุดดูก่อน ยังไม่อยากให้จบแบบนี้..
คยูฮยอนเปิดประตูรั้วออกมา แม้จะอยู่ในชุดนอน ผมชี้ไม่เป็นทรง ก็ยังคงน่ารัก นี่แหละที่ทำให้รู้ว่า ถ้ายังเจออยู่แบบนี้ การยอมรับความจริงนั้นคงไม่มีทางทำได้ ตอนนี้แค่มองก็จะเตลิดไปถึงไหนต่อไหน
คยูฮยอนมองมาที่เขา สายตาตั้งคำถาม มันก็ดึกมากแล้ว มีธุระอะไรกันนัก
“ผมไม่ได้ปั่นหัวคุณ ไม่ได้หลอกคุณเล่นๆ ผมจริงจังมาตลอด”
คยูฮยอนทำสายตาไม่เชื่อ เขามันเชื่อยากขนาดนั้นเลยเรอะ!
“นายเองก็คงเคยพูดกับฮยอกแจแบบนี้” คยูฮยอนหันหลังไปเปิดประตูรั้ว จะกลับเข้าไปในบ้าน ซีวอนก้าวไปหาไม่กี่ก้าวก็ประชิดตัว ยืนขวางระหว่างรั้ว
“อย่าเพิ่งหนีสิ”
“ฉันไม่ได้หนี”
“คุณสองคนสำคัญกับผมทั้งคู่นะคยูฮยอน…แม้จะคนละความหมายแล้ว”
“สำคัญเหรอ...ไม่ต้องมาพูดดี นายคิดจะควบสองตั้งแต่แรก ฉันรู้”
“คุณรู้ว่าผมคิดยังไง ตั้งแต่แรกเหรอ...” ซีวอนคลี่ยิ้ม นี่แหละคำตอบที่เขาอยากได้ ความสงสัยที่ว่า เขากำลังทำบ้าบออยู่คนเดียวรึเปล่ากระจ่างแล้ว
“คุณรู้ แล้วคุณก็ไม่ไล่ผม”
คยูฮยอนมองรอยยิ้มเป็นต่อนั้นอย่างขัดอกขัดใจ ซีวอนถือวิสาสะโอบวงแขนรอบตัวเขา คยูฮยอนผลักอ้อมแขนนั้นออกไม่สำเร็จ สมกับเป็นมือปลาหมึกจริงๆ รุ่มร่าม เหนียวหนึบ!
“ฉันยังไม่หายโกรธหรอกนะ”
“ครับ..ผมรอได้” ซีวอนสรุปเองเสร็จสรรพ คยูฮยอนไม่ได้หมายความว่ายังงั้นสักนิด
ไม่ได้หวังให้รอ.....สักหน่อย
ปากบอกว่ารอได้ แต่ใจจริงอยากจะอุ้มร่างในอ้อมกอดขึ้นรถกลับบ้านให้รู้แล้วรู้รอด ต้องอดทนไว้ก่อน รู้ตัวว่ายังใกล้มากกว่านี้ไม่ได้ หลังจากนี้คยูฮยอนยังคงต้องการเวลาที่จะทำใจว่าตัวเองก็เผลอรักเขาเข้าแล้ว
กว่าทุกอย่างจะลงตัว ต้องใช้เวลาเท่าไหร่ไม่รู้
ใช่หรือไม่ใช่...รักกันไป ดูใจกันนานๆ เดี๋ยวก็รู้เอง
to b con
ไม่ได้ลงฟิคที่บล็อคน้านนาน นานนมนาน
ก็แหงล่ะ อยากเคลียร์ฟิคยาวให้จบ ก็เลยไม่ได้เอา ช็อตฟิคมาลง
โปรดติดตามตอนต่อไปจ้าา
edit @ 16 Oct 2008 17:51:33 by มิลฮี~เรียวยอก
edit @ 20 Nov 2008 21:30:37 by มิลฮี~เรียวยอก
Tags: 14, summer chance, wonkyu3 Comments
เจอแต่ความว่างเปล่า
นึกว่าเจ้ รามือไปแล้ว
เจ้ยังอยู่ อิอิๆๆ ดีใจ
#1 By KatereKun on 2008-10-16 22:54