SLEEPLESS OVER THE RAINBOW..

Title ::สลับคู่ ♥ มาชู้ชื่น

Couple :: WonKyu , BumHyuk , ปลากระต่าย

Author :: RyoHyuk

Note :: IT's ...อิมพอสซิเบิ้ล มาฟังเพลงสบายๆ ดีกว่าา.. A lover's Concerto





-13-





แค่เปิดเปลือกตาขึ้นได้ ก็เหนื่อยแสนเหนื่อยเต็มทีแล้ว งานใหม่ที่เพิ่งได้มาทำเอาสายตัวจะขาด ก็งี้แหละ สถานที่ใหม่ก็ต้องปรับตัว เลยเหนื่อยเป็นพิเศษ คยูฮยอนทิ้งตัวนอนได้ไม่กี้ชัวโมง ต้องสะดุ้งตื่นมาเพราะเสียงโทรศัพท์ดังสนั่นลั่นบ้าน แต่ใครจะลงไปรับ เหนื่อยเต็มทีแล้ว อยากโทรมาตอนนี้เอง ช่วยไม่ได้ ไม่รับซะอย่าง ใครจะทำอะไรเขาได้เล่า

คยูฮยอนพลิกตัวหนีเสียงโทรศัพท์เข้าไปในผ้าห่ม ง่วงจริงๆ ง่วงมาก อะไรก็ไม่สนแล้วล่ะ

ถ้าเป็นซองมินเดี๋ยวก็โทรมาใหม่
ถ้าเป็นพ่อแม่ เดี๋ยวก็โทรมาใหม่อยู่ดีน่ะแหละ

ช่างเถอะ...เอาไว้ก่อนนะ




บางที..........อยากจะหลับไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย




ความเงียบของบ้านยามที่มีเพียงแค่เขากับเสียงทีวี มันก็ยังคงเงียบ กลายเป็นว่าคยูฮยอนได้รับข้อความสั้นๆ จากซองมินว่า ไปทานข้าวเย็นกับพ่อแม่ มีการรับปากอย่างมั่นเหมาะว่าจะเอากลับมาให้ เป็นของฝากแน่ๆ เออ ดีจัง แทนที่บอก

คยูฮยอนบ่นไปเรื่อยเปื่อยตามประสาคนเพิ่งตื่นและถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว
มันเหงา เวลาที่หันไปมองรอบๆ แล้วไม่เจอใคร

เหงา งั้นเหรอ ไม่ชินเลยเนอะ กลางดึก นั่งเหงาอยู่คนเดียว แบบคืนนี้

ไม่ต้องรับโทรศัพท์ก่อนนอน ไม่ต้องพูดราครีสวัสดิ์กับใคร ไม่ต้องคอยโทรไปปลุกใครให้ตื่นขึ้นมาทำงาน ประหยัดค่าโทรศัพท์ไปได้เยอะ แต่ว่ากันว่าความรักแม้ว่าเลิกรักไปแล้ว ก็ยังคงตัดไม่ขาด สายใยมันขาดไม่ง่าย ใช่ คยูฮยอนยอมรับง่ายๆก็ได้

รักเก่ายังลืมไม่ได้ ตอนนี้ก็ใช้ชีวิตเหมือนคนที่กำลังแกล้งลืมไปว่าไม่รู้สึกอะไรอีก

ตั้งแต่วันแรกจนวันสุดท้าย ก็ต้องมีสักวันที่ตกค้างในใจ

คยูฮยอนเข้าไปยังห้องครัว สักพักก็ออกมาพร้อมกับข้าวในจานพร้อมสรรพ ระหว่างดูทีวีตักข้าวใส่ปากได้เรื่อยๆ จนอิ่ม รสชิตไม่ได้สะเทือนเข้าไปข้างในแต่อย่างใด

นอกจากเหงาแล้ว ยังเบื่อโครต!

ไม่มีคำหวาน ไม่มีคนมาคอยอ้อน
ไม่มีคนเอาใจ ไม่มีใครคอยเป็นห่วง
ไม่มีใครคอยโทรหา ไม่มีคนคอยกวนใจ ไม่มีเลย


คยูฮยอนตกใจกับอาการกระตุกสั่นที่ขอบตา หน่วยตาพร้อมใจกันบีบตัวเข้าหากัน ปิดเปลือกตาให้แน่นสนิท บีบไม่ให้น้ำตาเล็ดลอดออกมาจากตา เกร็งจนสั่น สุดท้ายก็แพ้ สะกดกลั้นมันไว้ไม่ไหว ต้องยอมให้น้ำตามันไหลอย่างหมดทางสู้

หลอกคนอื่นได้ หลอกตัวเองไม่ได้ ความจริงรู้อยู่แก่ใจ ว่าเหงาแค่ไหน
เอาแต่ผลักไส แต่พอต้องอยู่คนเดียวก็ทำไม่ได้จริงๆ



รู้ ว่าไม่นานนักหรอก ซีวอนก็จะมาหา
ซีวอนไม่ปฏิเสธสักคำ เมื่อเขาโทรนัดให้ออกมาหา

ร่างสูงโปร่ง หน้าเข้มลงมาจากรถ คยูฮยอนแค่เดินไปเปิดประตูให้ แค่อยากได้อะไรบางอย่างที่จะมาแทนที่ความเงียบงันนี้ได้ ไม่ได้ต้องการให้คนที่เดินเข้ามา ส่งผลต่อจิตใจขนาดนี้ แค่เพียงเห็นหน้าเรียบเฉย มีรอยยิ้มให้ตอนมองสบตากัน คยูฮยอนรู้ตัวว่าคิดผิด เพราะหลังจากที่ซีวอนเผลอ สิ่งที่เขาเห็น แค่ใบหน้าอมทุกข์ของผู้ชายคนหนึ่ง

กลับไปเลยป่ะ ถ้าจะมาทำให้หดหู่ยิ่งกว่าเดิม

คิดงั้นก็ไม่ไล่ เจ้าความหดหู่เข้าแทรกซึมจนแทบจะทุกอนูอากาศภายในบ้าน ซีวอนเข้ามาอยู่ข้างใน นั่งอยู่ข้างตัวเขา จำได้แล้วว่าสถานที่เดิมที่มีซีวอนเพิ่มเข้ามาแล้ว มันเป็นยังไง จำไปแล้ว

มันก็คงเหมือนกับที่ยังคงรักคิบอมอยู่ ยิ่งลบยิ่งชัด พยายามลบ ก็ยิ่งจำ
แล้วมันดีแล้วเหรอ ถ้าหากซีวอนจะเข้ามา...แล้วก็มาจากไป
ทิ้งให้คนที่ลืมยาก เจ็บปวดทุรนทุรายอยู่เรื่อยไป

“อยากดูอะไรไหม หรืออยากจะกลับตอนนี้ก็ไม่ว่านะ” คยูยอนถามแขกที่เพิ่งมาด้วยบทสนทนาแบบนี้ สุดๆ

ถ้าเป็นซีวอนจะเดินออกไปเลย เจอแบบนี้คงหัวฟัดหัวเหวี่ยง โกรธ....

“ฉันมีสิทธ์เลือกแค่ไหน อย่าถามพล่อยๆ ได้ไหม”

ทำไม่ได้ แค่ขยับตัวออกไปห่างคยูอยอนแม้แต่ก้าวเดียว ยังทำไม่ได้ โกรธ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้


“ขอโทษ...”

คำพูดสั้นๆ ง่ายๆ ออกมากจากปากอิ่ม ซีวอนรู้สึกได้ว่าอารมณ์พายุเมื่อครู่แทบจะพัดหายไปจากตัวเขา เหลือแ่ค่ใบหน้าที่ยืนสำนึกผิดในสายตา



คยูฮยอนนอนกอดหมอนซุกตัวอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ ตาปรือจนเกือบจะหลับไปหลายครั้ง มันหลับไม่ได้ทุกคราที่ซีวอนขยับตัวเปลี่ยนท่านั่ง ตามันก็จะคอยมองอยู่เรื่อย ซีวอนนั่งหน้าขรึม ตาคมนิ่งมองจอทีวี ก็แปลกดี ผู้ชายลามกและสุดแสนทะลึ่งคนนี้ เวลาอยู่นิ่งๆ มันก็น่ามองไม่หยอก

คยูฮยอนกดเปลี่ยนช่อง ซีวอนแม้จะทำหน้าแปลกใจก็ไม่ได้ว่าอะไร ยอมให้เขาเปลี่ยนโดยดี คยูฮยอนคิดผิดที่เปลี่ยนซะแล้ว ตาเป็นประกายเมื่อเห็นภาพโฆษณา ทะเลสีฟ้าครามสดใส หน้าร้อน...สวยยังกับสถานที่ในฝัน เมืองร้อนแห่งนั้น

“อยากไปอีกจัง”

เขาก็อยากไปนะ อยากไป

“แค่ผมกับคุณ” กล้าพูด คยูฮยอนน่ะ ไม่มีทางไปด้วยกันกับเขาอยู่แล้ว

“แต่ฉันไม่อยากกลับไปอีกแล้ว”

ก็ไม่ได้คาดหวังอะไรไว้ ก็เลยไม่เสียใจกับคำพูดเมื่อกี้

“งั้นเหรอ..”

จบบทสนทนาซีวอนก็เหม่อไปกับภาพหน้าจอทีวี ด้วยว่ามีแต่รายการยามดึก ที่ไม่เคยคิดจะดู
ก่อนที่จะกลับ คยูฮยอนก็แค่มาส่งหน้าประตู อึดอัดกับความรู้สึกแน่นน่าอกแบบนี้
มีอะไรอยากจะพูด ก็พูดไม่ออก

ใช่เลย แบบนี้เลยที่เรียกว่าถูกปั่นหัว
คยูฮยอนไม่แคร์เขา ไม่เลย






"ฮยอกแจ" คนถูกเรียกหันมา เรียวปากคลี่ยิ้มสดใส ร่างโปร่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาหา คนรอ รอยยิ้มส่งให้กันและกันเสมอ คิม คิบอมรู้ดีว่าคนตรงหน้ามีแค่เขา เพราะว่าเขาก็มีเพียงแค่ฮยอกแจ มีแค่กันและกันเท่านั้น ที่ในเวลานี้

"ฉันหิวมากอ่ะคิบอม กว่างานจะเสร็จ เกือบจะไม่รอด" ฮยอกแจบ่นเรื่องงานตามประสา

"เฮ้อ เหนื่อยจังเลยคิบอม" ฮยอกแจเหนื่อย เริ่มจะเบลอ ก็เลยเปลี่ยนมาอออ้อนคิม คิบอมแทน คิมบอมยิ้มแล้วก็ไม่พูดอะไร เพราะเป็นคิบอม ก็คือการรอฟัง รอว่าเขาจะพูดอะไรต่อมาอีก เรื่องอะไรที่อยู่ในใจ ฮยอกแจจะได้ระบายออกมาจนหมด คิบอมถึงจะพูดอะไรออกมา

บางทีคิบอมก็ไม่ค่อยพูด ถ้าหากว่าไม่รู้จักคิบอม อาจจะเข้าใจผิดว่าหยิ่งได้ง่ายๆ แบบที่เขาเคยเข้าใจไปเอง คิบอมไม่ได้หยิ่ง คิบอมแค่ไม่สนใจ...แค่นั้นแหละ

“อยากกินอะไรล่ะ”

“ชาจังมยอน” ตอบด้วยเสียงสดใสตามสไตล์ฮยอกแจน่ะแหละ คิบอมยิ้ม แม้จะต้องแกล้งทำเป็นลืมเรื่องของอีกคน ที่ยังคงค้างคา ก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่ คิดว่าฮยอกแจจะลืมหรือไง ถึงแม้จะต้องทำอย่างนี้ ก็คงต้องประคับประคองความรักครั้งนี้ให้ผ่านไปได้ด้วยดี

วันก่อนที่ได้นั่งดื่มกับซีวอน รายนี้อาการหนักกว่าเขาอีก

“กูไม่เป็นอะไรหรอก กูยอมให้เค้าเอาคืนอยู่”

“แต่ว่า ก็ไม่รู้ว่าเค้า จะเบื่อกูเมื่อไหร่ มึงดูแลฮยอกแจให้ดีล่ะ แทนกูด้วย”

คิบอมไม่สบอารมณ์ตรงประโยคหลังเท่าไหร่

“กูไม่ได้ทำแทนมึง”

“เออๆ แหย่แค่นี้ทำเป็น” ซีวอนหัวเราะร่วน เพราะคำพูดจาเมื่อกี้แหละ คิบอมถึงได้รู้ว่าซีวอนยังไม่ได้สิ้นฤทธิ์นักหรอก ยังมีแรงมาแหย่คนอื่นได้

“ถ้ากูเลิกกับฮยอกแจ....คยูฮยอนจะยอมยกโทษให้กูกับฮยอกแจไหม”

“มึงพูดอะไร เสียสติ หรืออยากโดนตีน คยูฮยอนไม่ได้ต้องการมึงแล้วเว้ย เค้าต้องการกู” ซีวอนพูดไปได้ เต็มปากเต็มคำน่ะ พูดลอยๆก็พูดได้อยู่ เจอเจ้าตัวก็หงอทุกที

“กูไม่รู้ว่าจะเป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ กู..รู้ ฮยอกแจรู้สึกผิดอยู่ตลอดเวลา บางทีที่เขาหลบตากู...กูเจ็บ..”

“สมควร”

“เออ สมควรแล้วที่กูโดนแบบนี้ แต่ฮยอกแจ กู..ดึงเขาเค้ามาเอี่ยวด้วย กูไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้”

“มีอยู่ทางเดียวแหละว่ะ คิบอม ที่จะแก้ไขเรื่องทุกอย่างได้”

“ทำไง”

“ย้อนเวลากลับไป ไม่นอกใจใครตั้งแต่แรก”

ถ้าตอนนั้นเจอแล้วเฉย เห็นคยูฮยอนแล้วปล่อยวางล่ะก็ เห้อ คิดไปเนี่ยทำได้เรอะ
คิดว่าแม้จะย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะยอมปล่อย จะไม่สนใจได้จริงๆ น่ะเหรอ

“กูเคยคิดแล้ว แต่ว่า..กู เสียดายเวลาที่มีในตอนนี้มากเลยว่ะ ถ้าย้อนเวลา แล้วกูก็ต้องเสียเค้าไป”

ฝ่ามือซีวอนตบลงที่ไหล่คิบอม ซีวอนยิ้ม

“กูก็คิดแบบมึง..แม้ตอนนี้คยูฮยอนจะเกลียดกู ไม่แคร์กู แต่กูจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ถ้ากูหมดแรงตอนนี้ เค้าจะต้องเจ็บ หนักกว่านี้”


“คิบอม” คิบอมหยุดคิดถึงคำพูดของซีวอนไว้ก่อน ตอนนี้เขากำลังอยู่กับฮยอกแจ นั่งทานอาหารในร้านอาหารด้วยกัน กำลังสร้างความสุขให้กัน


ความเจ็บปวดมันทำให้ต้องเสียน้ำตา
ความสุขทำให้เกิดรอยยิ้ม

ตอนนี้ทุกคนแค่กำลังเจ็บ...จากบาดแผลของความรัก
แค่รอวันที่มันจะหายดี


“คิบอม”

“รักฉันหรือเปล่า”

“อื้อ”

“ถ้าเจอคนใหม่ดีกว่าฉัน...”

“ฮยอกแจ”

นี่คือสิ่งที่เขาจะได้รับ จากเรื่องราวทั้งหมด นี่คือสิ่งที่เขาต้องเจอ ถ้าไม่มาเป็นเขา จะไม่เข้าใจ ทรมานแค่ไหนที่ต้องคอยกังวลกับความคิดเหล่านี้

“อย่าถามแบบนั้นอีก ฉันไมสนว่าเราจะเจอกันยังไง ฉันรักนาย....แค่นายอยู่กับฉัน...”

“คิบอม” อ้อมกอดที่โอบหากัน พัดพากทุกสิ่งออกไป ความทรมานทั้งหมดที่ได้รับ มันฝังรากจนยากจะลบเลือน แล้วแบบนี้จะยังคิดว่าฉันโชคดีอีกหรือ ซีวอน คนที่โชคดีที่สุด ไม่ใช่นายหรอกเหรอ ไม่ต้องฝืนทนกับความรู้สึกผิดที่ล้างไม่ออกแบบนี้





กลับมาถึงบ้านยังไม่ทันดี เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา คราวนี้คยูฮยอนรีบรับก่อนที่จะพลาดอะไรอีก ช่วงหลังอี ซองมินน้องชายเขาโหดร้ายขึ้นทุกวัน

“ครับ”

“กินข้าวรึยัง” ปลายสายพูดขึ้นมาก่อนที่จะทักทายอะไร

“ยัง”

“กินด้วยกันไหม”

“ฉันมีนัดแล้ว” วันนี้คยูฮยอนอารมณ์ไม่ดีมาจากที่ทำงาน ไม่ใจดีกับใครทั้งนั้นแหละ และกำลังหงุดหงิดเอามากๆ เจอคนกวนตอนนี้มีแต่อารมณ์เสีย

“กินคนเดียวเหงานะ” คยูฮยอนเดาได้เลยล่ะว่าใครจะโทรไปรายงานอีก เพิ่งจะได้รับข้อความจากซองมินที่บอกว่าคืนนี้ทำงานที่มหาลัยดึก ไม่ต้องรอและให้ไปกินข้าวกับซีวอนเลย

“จะมากินเป็นเพื่อนฉันทุกวันไหมล่ะ”

“แน่นอน”

“ฉันจะแน่ใจได้ยังไง เกิดวันนึงนายเบื่อแล้วทิ้งฉันไปขึ้นมา” ความกังวลที่อยู่ในห้วงลึกมันปิดไม่มิด ใช่คยูฮยอนกลัว ความรัก...ที่ไม่จีรัง ไม่มีเสียดีกว่า

“ฉันเหนื่อย...ซีวอน เหนื่อย”

คยูฮยอนวางสายลง ไม่ได้ใจร้ายตัดสายทิ้ง แต่เป็นซีวอนที่วางสายไปก่อน มันจบลงแล้ว เขาจะได้พักแล้ว หลังจากนี้

เหนื่อยกับการต้องทนเห็นหน้า เบื่อกับการที่จะต้องจำได้ว่า เกิดอะไรขึ้น
ถึงแม้จะทำอะไรเพื่อฉันไปก็เท่านั้น ไม่มีประโยชน์ พอกันที






ซีวอนลากสังขารตัวเองมาที่ห้องฮยอกแจ หลังจากโทรไประบายเรื่องราวทั้งหมดให้คิบอมฟัง ฮยอกแจก็บอกให้ไปหาที่ห้อง คิบอมก็อยู่ที่นั่นกับฮยอกแจ ซีวอนอิจฉา ได้แต่นอนหมดอาลัยตายอยากกับโซฟาตัวใหญ่ของฮยอกแจ

“ฉันขอถอนคำพูด ถ้าย้อนเวลากลับไป จะไปแตะคยูกี้เลย”

“ไม่รู้จะทำยังไงต่อแล้ว”

ฮยอกแจกับคิบอมต่างมองหน้ากัน ต่างคนต่างรู้จักนิสัยคยูฮยอนดี เพียงแต่ อาจจะเรียนรู้มาต่างกัน ต่างเวลา แต่พื้นฐานนิสัยดื้อเงียบ เวลาไม่เปิดรับอะไร ต่างรู้จักดี

ถ้าคิดว่าจะไม่ยกโทษให้แล้ว จะเปลี่ยนความคิดคยูฮยอนน่ะ ยากไปหมด

“ทำไม...กูไม่เจอเค้าตั้งแต่แรกวะ….” ซีวอนเงียบทันใดเมื่อนึกได้ว่าคนฟังอยู่คือฮยอกแจ

“ฉันก็น่าจะเจอคิบอมตั้งแต่แรกเนอะ ซีวอน” ฮยอกแจเอาคืนได้สมใจ ซีวอนไม่กล้าต่อปากต่อคำด้วยเลย ปากหวานๆ ดุเก่งชะมัดเลยนะ

“ถ้าเลือกได้แต่แรก ก็คงดีจริงๆ น่ะแหละ” คิบอมสรุปรวบรัด

“แต่เลือกไม่ได้ มันก็มีข้อดีของมันนะ”

“ยังไง” ซีวอนถามกลับ ข้อดีที่คิบอมพูดถึงคืออะไร

“จะได้รู้ไง ว่าใครเป็นคู่แท้ของเราจริงๆ คู่แท้...ไม่ว่าจะเจอปัญหาหรืออุปสรรคใดๆ ก็จะอยู่เคียงข้างกันไปจนวันตาย”

“เอาบทสวดท่อนไหนมาคิบอม”

“ท่อนไล่วิญญาณลงนรก”

ถึงแม้จะเครียดกันแทบแย่ ก็ยังจะตีกันได้เนอะ สองคนนี้

“แต่ก็ขอบใจว่ะ บทสวดนาย ทำให้ฉันได้สติเลย ที่ผ่านมา ฉันเอาเปรียบเขามาตลอด ฉันยัดเยียดตัวเองให้เขา โดยที่เขาไม่ได้ต้องการว่ะ”

แค่ไหนที่เรียกว่าพอดี แค่ไหนถึงจะรู้ว่าไม่ล้ำเส้น ต้องห่างกันมากแค่ไหน ก็ยังคงอยากสำหรับเขาอยู่ดี


“ต่อไปจะสวดมนต์บทนี้ก่อนนอนทุกวัน ฉันจะได้จำว่า...ความรักมันต้องใช้เวลา...”

“คิดได้ก็ดีแล้วซีวอน สู้ๆ” ฮยอกแจกำหมดทำท่าไฟต์ติ้ง สำหรับซีวอนแล้ว แม้ความรักจะผันแปรเปลี่ยนมาเป็นแค่ความผูกพันระหว่างเพื่อน ก็ยังคงเห็นซีวอนสำคัญไม่เปลี่ยนแปลง

“งั้นช่วยบอกหน่อยดิคิบอม คยูฮยอนชอบไม่ชอบอะไรบ้าง”

คิบอมเต็มใจที่จะบอกหรอ แต่ติดอยู่ที่ว่า มันเป็นเรื่องแฟนเก่า...ที่อาจทำให้คนใหม่ รู้สึกแย่ขึ้นมาได้

“วันหลังๆ”

“พูดมาเลยก็ได้คิบอม” ฮยอกแจเป็นฝ่ายพูดออกมา อนุญาต ฟังได้ รับได้ ไม่คิดอะไรมาก

“เราข้ามขั้นกันมาพอแล้ว...คราวนี้ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปก็ดีเหมือนกัน”

เข้าใจว่าฮยอกแจหมายถึงเรื่องของทุกคน จากเรื่องความรัก ต้องค่อยศึกษานิสัยกันและกัน ก่อนที่จะตัดสินใจคบกัน มันข้ามขั้นกันสุดๆ


“เริ่มจากการ...บอกความรู้สึกของนายก่อนซีวอน”

ซีวอนฟังคิบอมแล้วกลืนน้ำลาย

ความรู้สึกของฉันน่ะเหรอ แทบจะแสดงออกมาให้เขารู้หมดทุกอย่างแล้วล่ะ
หรือฉันแสดงออกมาไม่ถูกวิธี เขาเลยไม่เคย มองเห็น....


To be con

edit @ 24 Sep 2008 18:14:44 by มิลฮี~เรียวยอก

edit @ 20 Nov 2008 21:30:57 by มิลฮี~เรียวยอก