SLEEPLESS OVER THE RAINBOW..

NOTE:: คอมเมนท์ตอนที่แล้วอย่างโดน ,ภาพเก่ามาเล่าใหม่ ^^







จะทำให้หลงไปมากแค่ไหน......










นอนไม่หลับอีกแล้ว.........

(โว้ย)




ดึก แล้ว ก็ยังไม่ง่วงนอน ยิ่งดึกก็ยิ่งตาสว่าง ดึกขนาดที่ทุกคนในห้องกลับมาหลับหมดแล้วคยูฮยอนก็ยังคงไม่หลับ พลิกตัวไปมาอยู่บนที่นอน

ทงเฮหลับตาปุ๋ยกลับมาถึงก็นอนเลย อารมณ์เสียอะไรสักอย่างจากงานวันเกิด ถามแล้วก็บอกว่าไม่มีอะไร

เออ ให้มันจริง

คิบอ มที่ค่อนข้างจะยิ้มง่าย แค่หันไปมองหน้า ก็ได้รอยยิ้มอบอุ่นกลับคืนมา คราวนี้มองหน้าก็ไม่ยิ้ม พูดว่าไม่มีอะไรโดยที่ยังไม่ทันถาม

คยูฮยอนก็เลยทุบหน้าอกคิบอมไปเต็มแรงสักที


คยูฮยอนเหลือบตามองโทรศัพท์ของตนเอง หน้าจอกระพริบไฟสว่างไสวในความมืด

ออกมายืนที่ระเบียง ลมเย็นๆ ในยามดึก คยูฮยอนเท้าแขนกับระเบียง ตาเรียวจดจ่อกับหน้าโทรศัพท์
ยังไม่ทันข้ามวันดีเลยนะคยูฮยอน คิดจะทำอะไรมันกลางดึกอย่างนี้


“คิบอม” คยูฮยอนถองศอกใส่คิบอมที่แอบย่องเข้ามาจี้เอวเขาให้ตกใจเล่น แล้วดึงเข้าไปกอด


“คิดถึงฮยอกแจจัง”

“xxy#$DSS#”


คยูฮยอนด่าคิบอมสุดแสนจะหยาบคาย จนต้องเซนเซอร์


“ดึก ขนาดนี้ จะโทรหาใคร” หลังจากคยูฮยอนดันคิบอมออกไปห่างๆ ได้แล้ว สายตาจับผิดของคิบอมกำลังมองด้วยความสงสัยใคร่รู้ และก็ต้องเอาคำตอบไปจากเขาให้ได้ ไม่งั้นจะตื้อไม่เลิก

“เพื่อนน่ะ”

“เพื่อนเหรอ”

ก็เพื่อนจริงๆ นี่ ก็ยังไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ น่ะ ไม่ใช่เพื่อนแล้วจะเรียกว่าอะไรเล่า

คิบอมเท้าแขนลงกับระเบียง เอนหลังพิงกำแพง ตามองออกไปนอกระเบียง แน่นอนว่าหันกลับมามองที่เขาเป็นระยะๆ

“อ้าว ไม่โทรล่ะ” คิบอมพูดดัก คยูฮยอนล่ะอดจะหมั่นไส้ คิบอมจะรู้ทันไปทุกเรื่องเลยจริงๆ

“คยูฮยอน มีอะไรจะสารภาพไหม”


แล้วฉันทำความผิดอะไรนะ



โทรศัพท์ ในมือสั่น เสียงเพลงเตือนเวลามีข้อความเข้ามา เอาแล้วไง ใจเต้นตูมตาม คยูฮยอนคาดหวังไว้สูงนัก คนที่จะส่งข้อความหาเขาดึกๆ มีที่ไหน


“.....คิดถึง....”


ถ้าเป็นคิบอมเขาไม่โกรธหรอก ถ้าอยากจะอ่านข้อความอะไรทั้งหลายแหล่ที่อยู่ในเครื่องเขาน่ะ ตามสบาย
แต่ช่วย ให้ฉันอ่าน ให้รู้ว่าใครเป็นเจ้าของข้อความนั้น ก่อนที่จะแย่งโทรศัพท์ไปได้ไหม ห๊ะ!!


“คุณ.....ใครคือคุณ??”

โอเค ผมเมมเบอร์ซีวอนไว้ด้วยชื่อนั้นน่ะหล่ะ

“เดี๋ยวนี้มีความลับกับฉันแล้วนะ” คิบอมรู้หมดเหอะ คยูฮยอนมีความรัก

“จะบอกฉัน หรือจะให้ฉันรู้เอง” กะอีแค่จะหาตัวคนนั้น มันง่ายนิดเดียวนะคยูฮยอน

“พูดถึงขนาดนี้หาเองเลยมั้ย”

“คยูฮยอน!!”






“โต ป่านนี้แล้วงอนกันเป็นเด็กๆ ไปได้” คิดว่าใครพูดล่ะ คนพูดไม่ใช่ใครอื่น ร่างสูงโปร่ง หน้าคมเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน พร้อมกับรอยยิ้มกระชากใจสาวน้อยสาวใหญ่ทั้งหลาย แต่เมื่อเห็นว่าคยูฮยอนไม่สนใจ คนพูดก็เลยหยุดหาเรื่องเปลี่ยนไปเดินเข้าไปหาคยูฮยอน มือท้าวกับเก้าอี้ จ้องด้านหลังคยูฮยอนที่เอาแต่นั่งเล่นคอมที่โต๊ะของตัวเอง

“เล่น เกมส์ตอนเครียดจะยิ่งเครียดนะ” โจวหมี่พูดเฉยๆ ไม่ชอบ เอื้อมมือมาปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ของคยูฮยอนประเดี๋ยวนั้น คยูฮยอนดันเก้าอี้ออกโดยแรง จะกระแทกใครไม่สน


สิ่งที่โจวหมี่เก่งที่สุดคือสร้างความเครียดให้เขา
เออ!


เฮ นรี่จะกลับบ้านทำไมวันนี้นะ ปกติถ้าเฮนรี่อยู่ ก็ช่วยเอาโจวหมี่ไปเก็บอีกห้องได้ วันนี้เฮนรี่ไม่อยู่โจวหมี่ อตุส่าห์ดีใจคิดว่าจะมีเพื่อน ที่ไหนได้ทำให้เดือดเป็นอย่างเดียว


“โอ๊ย อารมณ์เสียแล้วชอบรุนแรงจัง” โจวหมี่ร้องโอดโอย เอามือกุมหน้าท้อง ถูกเก้าอี้กระแทกเต็มแรง แล้วพอหันไปอีกทีคยูฮยอนก็หายออกจากห้องไปแล้ว

“คยูฮยอน!”

ไวจริงๆ ปัดโถ่เอ๊ย!





คิม คิบอมได้รับโทรศัพท์จากโจวหมี่ว่า คยูฮยอนหายตัวไปอีกแล้ว ได้แต่กระฟัดกระเฟียด เดินไปเดินมาในห้องกว้าง ตัวนั่งไม่ติดกับเก้าอี้อีกต่อไป แค่วานให้จับตาดูทุกฝีเก้า มันยากนักเหรอ โจวหมี่ คิบอมเดินวนไปวนมาจนเมื่อย ก็เลยกลับไปนั่งแบบเดิม แต่ขอไม่นั่งเฉยๆ ละกัน ขอกอดคนเอวบางที่นั่งอยู่ข้างๆ สักหน่อยเหอะ

คิบอมกอดเฉยๆ ไม่พอ ขอหอมแก้มอีกที แถมด้วยเซอร์วิส จูบต่อเลย...นะจ๊ะฮยอกแจ

คิบอมอยากจะไปเฝ้าเองหรอก ถ้าไม่ติดว่าทุกวันหยุดวันแรกของสัปดาห์ มีนัดกับฮยอกแจที่ห้องนอนแล้วล่ะก็

คิบอมไม่ลำเอียงเล้ย...จะเห็นแฟนสุดที่รักสำคัญกว่าลูก ก็ถ้าอยากจะให้ตามใจ อยากจะให้ประคบประหงมล่ะก็...ก็ต้องเลื่อนสถานะ

คิบอมหันมามองหน้าฮยอกแจที่ส่งยิ้มหวานให้แล้วอมยิ้ม
ถ้าจะยาก...หลงฮยอกแจหัวปักหัวปรำขนาดนี้

คิบอมเดาะลิ้น ใครนะที่ก้าวเข้ามาในหัวใจคยูฮยอน





คยูฮยอนเดินออกจากลิฟท์ ลงมาจากหอพักของมหาวิทยาลัยได้แล้ว คยูฮยอนเดินออกมาหน้าตึก คนที่กำลังยืนอยู่อีกฝั่งของถนน

รยออุค...

คยู ฮยอนนึกถึงคำพูดของโจวหมี่ได้ดี ว่าสิ่งที่ชอบที่สุดในหอพักก็คือ กฎ...ที่ว่า ห้ามคนนอกเข้ามาในตัวหอพักเด็ดขาด เพราะก่อนเข้าจะต้องมีขั้นตอนระเอียดยิบ ทั้งเครื่องสแกนลายนิ้วมือเอย บัตรของหอพักเอย โจวหมี่ชอบ ชอบมาก

รยออุคแฟนสุดที่รัก ไม่สามารถขึ้นไปบนหอได้ โจวหมี่เป็นปลื้ม

เหอะ...แล้วคิดว่ารยออุคจะไม่ทำอะไรรึไง คยูฮยอนกล้ายืนยันได้เลยว่า ถ้าโจวหมี่ไม่ย้ายออกไปอยู่ด้วยสักวัน (ถ้าจะยากแล้ว หลงเฮนรี่ขนาดนั้น) รยออุคก็ต้องย้ายเข้ามาสักวัน

รยออุคพอรู้ว่าถูกมองอยู่ก็หันมามองทางเขา คยูฮยอนไม่ต้องเสียเวลายิ้มให้ เพราะร่างเล็กผอมบางนั่นไม่เคยยิ้มให้เขา
..
.

คยู ฮยอนเคยเรียก รยออุคก็หันมามองตาขวาง รยออุคไม่ชอบเขา รู้ตัวทันทีตั้งแต่โจวหมี่มาแนะนำให้รู้จักในฐานะแฟน คยูฮยอนถูกมองด้วยสายตาสำรวจตรวจตาชนิดที่ว่าเนื้อตัวเขาเสียววาบ สายตายังกับจะซอกซอนไปทั่วตัว

“เค้าไม่ชอบนายน่ะคยูฮยอน” เยซองกระซิบกระซาบให้ฟัง หลังจากโจวหมี่ไปส่งรยออุคแล้ว

“ทำไมเค้าไม่ชอบฉันล่ะ”

“ไม่รู้จริงเหรอ”

คยูฮยอนขมวดคิ้วเมื่อเยซองทำหน้าตายิ้มเจ้าเล่ห์ นี่มันคือคำตอบรึไงกันนะ ถามดีๆ ก็ตอบดีๆ เซ่

“ให้ฉันบอกให้ไหมล่ะ” เยซองเอามือโอบไปรอบไหล่คยูฮยอน เคลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ๆ ทำได้แป๊บเดียวล่ะก็ถูกทงเฮกระแท็กศอกเข้าที่เอว .
.

ตกลงคยูฮยอนก็เลยยังไม่รู้เหตุผลมาถึงบัดนี้






คยู ฮยอนนั่งไขว้ห้างอยู่ที่ม้านั่งหน้าตึกของหอพัก สักพักร่างสูงโปร่งของโจวหมี่ก็ออกมาจากตัวตึก มาหารยออุคที่นั่งรออยู่บนม้านั่งห่างเขาออกไป โจวหมี่มองมาที่เขาทำปากงึมงำบอกให้กลับขึ้นห้องไปซะ

เรื่องอะไรล่ะ

ร่างสูงโอบเอวบางเดินไปด้วยกัน อยู่กับแฟนก็หวานแฮะ
เวลาอยู่กับรยออุค โจวหมี่ไม่ค่อยคุยกับเขาเท่าไหร่


คยู ฮยอนเท้าแขนลงกับโต๊ะ นั่งใจลอยไปถึงไหนต่อไหน แล้วก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็น ร่างสูงโปร่งสะดุดตาตั้งแต่แว่บแรกที่เห็น กำลังเดินเข้าไปในตึกกับผู้ชายคนหนึ่ง

คยูฮยอนใจเต้นแรง อาการเดียวกับตอนที่หัวใจพองโตด้วยความตื่นเต้น เพียงแต่คราวนี้มันกระตุกสั่นไปด้วยความกังวล ต่างจากทุกทีที่จะต้องยิ้มออกมาด้วยความสุขใจ หัวใจเหี่ยวแห้ง เกิดจากผู้ชายรูปร่างผอมบางที่เดินเคียงข้างซีวอนเข้าไปในตึก

ใครไม่รู้ ช่างแสนน่ารัก เดินยิ้มมาให้กัน ยิ้มแบบเดียวกับที่ยิ้มให้ผม งั้นเหรอ
กับเรื่องแค่นี้เอง แค่นี้เองคยูฮยอน คิดมากไปได้ แค่เพื่อนใช่ไหม


คยูฮยอนยิ้มไม่ออกสักนิด



คยูฮยอนติดนิสัยเดิมที่ เวลามีอะไรก็จะโทรไปโวยวายให้คิบอมรับรู้ พอนึกออกว่าคิบอมเพิ่งจะทำหน้าเมินใส่ ก็กดตัดสายทิ้งมันเลย

โทรหาทงเฮ....ก็ไม่ได้ ทงเฮมักจะห่วงจนเกินเหตุ

เฮนรี่กลับบ้าน โจวหมี่ไปกับรยออุค เหลือคนเดียวแล้ว





เย ซองกลืนแฮมเบอร์เกอร์ชิ้นใหญ่ที่มันเกือบจะติดคออยู่แล้วลงอย่างยากเย็น รีบหยิบเอาแป๊บซี่ถ้วยใหญ่ที่อยู่ในมือคยูฮยอนมา ก่อนที่จะติดคอตายเพราะแฮมเบอร์เกอร์อันเดียว

ถ้าไม่มาเป็นเขาไม่รู้หรอก

เยซองมองเห็นเงาร้ายที่เข้ามาปกคลุมรอบตัวลางๆ

เขาเป็นใครนะ ใช่ๆ เป็นปู่ของบ้านนี่หว่า คยูฮยอนก็เลยเอาเรื่องความรักของตัวเองมาเล่าให้คนแก่อย่างเขาฟัง

คยูฮยอนเล่าไป ยิ้มไป หน้าแดง เขิน ยิ่งเห็นยิ่งเครียด เครียด เครียดว่ะ!
แล้วไอ้ปัญหาของคยูฮยอนตอนนี้ เนี่ย เครียด เครียด โอ๊ยมันเครียด

เขา เพิ่งรู้ว่าคยูฮยอนกำลังมีความรักเมื่อวานนี้จากปากทงเฮ ที่กำลังวางแผนกำจัดคนๆ นั้น ที่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับคยูฮยอน แต่ คยูฮยอนกำลังมาขอร้องให้ช่วย

ทงเฮ กู...กูขอโทษ กูรักมึงนะ แต่ ถ้ามึงมาเป็นกูตอนนี้ มึงจะ...เข้าใจ กูแพ้คนน่ารักคนนี้ว่ะ!

คยูฮยอนตาเยิ้มๆ ที่นั่งอยู่ตรงหน้ากู กูอยากจะจูบปลอบให้หายกังเวลจริงๆ แต่กูก็ไม่ได้ทำ เพราะกูรักมึงหรอก

......เปล่า จริงๆ แล้วกลัวทงเฮงาบหัวเอา


“อยากรู้ใช่ไหม ว่าเขาคิดยังไงกับเรา”

คยูฮยอนพยักหน้ารับ

“ก็ไม่ยากนี่นา ถามไปตรงๆ เลย”

คยูฮยอนถอนหายใจพรั่งพรู ก็ถามไปแล้ว ได้คำตอบที่ไหน

“ฉัน มีวิธี พาฉันไปหาเจ้านั่นสิ” เยซองร้องโอ๊ยทันทีที่พูดจบ แหม คยูฮยอนหยิกเต็มแรงเชียวนะ แค่เรียก ‘เจ้านั่น’ แค่นี้เอง หวงจัง เอ้า ว่าที่สามีในอนาคตรึไง ปกป้องกันเชียว





แก้วแป๊บซี่ในมือเหลือแต่น้ำแข็ง....

เยซองอ่านป้ายที่ติดอยู่หน้าห้องของ ‘หมอนั่น’ ของคยูฮยอน เลขสี่หลักที่เรียงอยู่เหนือประตู ห้องข้างๆ กันเลยเรอะ

ทงเฮ มึงไม่ต้องหาแล้วล่ะ กู...รู้แล้วล่ะ จะหามันได้ที่ไหน


“ก่อน อื่นก็ต้อง กลับห้องก่อน” เยซองว่าแล้วก็ดันคยูฮยอนกลับไปยังประตูห้องตัวเอง คยูฮยอนขมวดคิ้ว กลับห้องทำไมเล่า.. คยูฮยอนฝืนตัวไว้ เยซองแรงเยอะเกินเหตุ อะไรกันเนี่ย ................



คยูฮยอนนั่งกอดเข่าจุ้มปุกอยู่บนที่นอน ถูกบังคับกลับห้องมาแบบนี้ อารมณ์เสียมาก

“คยูฮยอน เราน่ะเป็นอุเคะ จะไปบอกรักเซเมะก่อนไม่ได้นะ”

“รู้ได้ไงว่าฉันเคะน่ะ”

“หา!!” เยซองถึงกับเหวอเมื่อเจอคยูฮยอนพูดกลับมาแบบนั้น ไม่จริงน่า..ไปส่องกระจกดูตัวเองก่อนไหม คยูฮยอน เวลายิ้ม เขาเป็นผู้ชายมองยังแทบจะละลาย เวลาเขินทำมือไม้ปิดหน้าปิดตา ก้มหน้ามองพื้นยังกับพวกผู้หญิงเนี่ย...มันแมนนักเหรอ

“ฉันชอบผู้ชายน่ารักๆ”

ก็คุณ...น่ารักจริงๆ นี่ซีวอน

“ผิวขาว สูงพอประมาณ”

คุณก็ผิวขาว สูงกำลังดีนี่

“น่ากอด....มองแล้วอยากจะ...จูบ”

คยูฮยอนยิ้มพราว ซบหน้าลงกับเข่าของตัวเอง พูดไปก็เขินเอง
ง

ใครจะกล้า...จูบคุณก่อน ใจไม่ถึงพอหรอกนะ

เยซองคิดภาพตาม...กูอยากจะเห็นหน้ามันแล้วล่ะ!!
จะน่ารักแค่ไหน น่ารักกว่าคนพูดอีกเหรอ เข้าข่ายยูริแล้วไหมล่ะ




เย ซองกลับมายืนอยู่หน้าประตูห้องเมื่อสักครู่ อยากจะเคาะเรียก แต่ใจหนึ่งก็ไม่อยากแหวกหญ้าให้งูตื่น แล้วไอ้สัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะกับคยูฮยอนว่าจะช่วย

เอาไงดีวะ!




คยูฮยอนเปิดอ่านข้อความว่า ‘คิดถึง’ ที่ถูกส่งมาให้ คิดถึงเขาคนเดียวรึเปล่า...อย่ามาทำให้เก้อนะ

‘....อยากเจอ..’

คยูฮยอนส่งตอบกลับไป ในไม่ช้าก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นอยู่หน้าห้อง..............
พร้อมกับข้อความที่ถูกส่งกลับมาว่า

'คิดแบบนี้ ขอจูบเลยได้ไหม’


คยูฮยอน...อยากจะรู้จริง คนส่งมา กล้าทำอย่างที่ขอได้เปล่า
ชริ!!

คยูฮยอนหน้าแดง....ไม่ไหวแล้วเหอะ




To b con


ตอนนี้คิดภาคซีวอนเผื่อไว้แล้วนะ แต่จะได้พิมพ์รึเปล่า อีกเรื่องอ่า
ขอบคุณคนทวงอย่างอีฟทีทวงกันอย่างต่อเนื่อง ขอบคุณทุกคอมเมนท์

ขอบคุณทุกคน ^^
อย่างที่โน๊ต เมนท์ตอนที่แล้วอย่างโดน

ตกลงคยูฮยอนเป็นอุเคะ หรือเซเมะ กันนะ...^^

ลืมบอก ที่บอกว่าเมะน่ะ แค่จะแกล้งเยซองเท่านั้นล่ะ

edit @ 31 Aug 2008 01:49:10 by มิลฮี~เรียวยอก

edit @ 20 Nov 2008 21:31:54 by มิลฮี~เรียวยอก