SLEEPLESS OVER THE RAINBOW..

NOTE :: ซ้ายหล่อ ขวาน่ารัก....น่ารักกกกกก น่ารัก น่ารักกกกกก

.

.

.

.

.

.

ช้าง ม้า วัว ควาย เสือ สิงห์ กระทิง แรด และสัตว์สงวนทั้งหลายที่พร้อมใจกันเดินออกมาจากปากโจวหมี่ อี ทงเฮแสนจะรำคาญ ทำการติดตั้งเซนเซอร์ไว้ที่ระประสาท ตัดเสียงโจวหมี่ทิ้ง ตอนนี้ได้ยินแต่เสียงเฮนรี่และเยซองสองคนเท่านั้น

“จะให้หาทีละตรอกทีละซอย คงไม่ได้ทงเฮ อย่างน้อยตอนที่อับจนหนทาง คยูฮยอนคงไม่ไปที่ที่ไม่เคยไปหรอก บางทีอาจจะขอยืมโทรศัพท์โทรหาคิบอมแล้วก็ได้”

“ทำไมต้องโทรหาคิบอม”

เฮนรี่ขมวดคิ้วเป็นปม มองสายตาช่างสงสัยและคิดมากเกินเหตุของทงเฮแล้วรีบตอบกลับไป

“คยูฮยอนไม่โทรหาพวกเรา ก็อาจจะโทรหาคิบอมสิ” พูดเอาตัวรอดเก่งสมกับเป็นเฮนรี่เลยจริงๆ เยซองแอบชื่นชม จะให้ทงเฮมาสะกิดใจ เรื่องลูกโทรหาพ่อหรือแม่มากกว่ากันตอนนี้เนี่ยนะ เหอะๆ

“เดี๋ยวกูโทรหาคิบอมเอง”

“สัด สายไม่ว่าง สงสัย พลอดรักกับฮยอกแจไม่เลิก” แม้เยซองจะพูดอย่างนั้นก็ตาม ทงเฮก็เห็นกับตาแล้วล่ะนะว่าฮยอกแจน่าหลง ผิวขาว ตัวเล็ก น่ารัก น่าหลง สเปกคิบอมมัน

ก็สเปกเดียวกับกูเนี่ยแหละ เพียงแต่.....

ทงเฮหันไปมองเงาในกระจกที่สะท้อนเงาตัวเอง เกลียดที่ต้องมองแล้วเห็นความจริง กระจกฟ้องได้ดี ความจริงที่แสนเจ็บปวด เพียงเพราะความสูงที่เป็นอุปสรรคหัวใจ

โจ คยูฮยอนเคยตัวเล็กกว่าเขา
โจ คยูฮยอนเคยบอบบางกว่าเขา
โจ คยูฮยอนเคย..ต้องให้เขาปกป้อง

จะมารู้ใจตัวเองก็เมื่อตอนที่ร่างกายทรยศต่อหัวใจ พอขึ้นมัธยมปลายความสูงของคยูฮยอนก็พุ่งเอาพุ่งเอา
ได้อยู่ด้วยกัน ได้อยู่ใกล้กัน นอนเตียงข้างกัน แต่ความสูงมันห่างกันสุดขอบโลก!




“ทงเฮ กลับมาห้องได้แล้ว” เสียงกังวานที่ดังก้องอยู่ข้างหูนั้นเป็นเพราะเฮนรี่เอาโทรศัพท์มาแนบไว้ที่หู คยูฮยอนที่บังเอิญออกมาจากห้องน้ำเรียบร้อย โทรกลับมิสคอลของเฮนรี่น่ะเอง คิบอมยังนอนคุยโทรศัพท์กับฮยอกแจ ไม่ได้ขยับตัวไปไหนเลย

“อยู่ที่ห้องแล้วเหรอ คยูฮยอน”

“อื้อ”

“ไปไหนมา ฉันเป็นห่วงรู้ไหม”

“ขอโทษ..” คยูฮยอนเสียงอ่อย ทงเฮอยากจะว่าให้หนักกว่านี้จริงๆ แต่สายหลุดไปเสียก่อน เสียงโวยวายที่แทรกเข้ามาก่อนที่สายจะหลุด ตัวการที่ทำสายโทรศัพท์หลุดแบบนี้ มีอยู่คนเดียว คิบอม

“คยูฮยอนล่ะ” เสียงโจวหมี่ยืนถามอยู่เหนือหู ทงเฮไม่ได้ยินอะไรนอกจากเสียงขอโทษของคยูฮยอนที่ดังอยู่ก้องหู

ภวังค์ของความรัก เวลาหลงเข้าไปอยู่ในนั้น ทางออกไม่ได้หาเจอกันง่ายๆ

“ปวดหลังว่ะ..” ทงเฮเปลี่ยนเรื่องทันควัน โจวหมี่ก็เลยหน้าหงิก วิ่งเข้าไปโอบรอบคอทงเฮ กระโดดถ่วงหลังให้ทงเฮหนักเล่นๆ

“กูปวดหลัง!!”

“กูก็นวดให้ไง!!!”





หลังจากกลับมาแล้ว ทงเฮไม่ทำอะไรเลยนอกจากนั่งเฉยๆ ให้คิบอมนวดไหล่ให้ เป็นหน้าที่ของสามีที่ดี ภรรยาออกไปนอกบ้าน กลับมาแล้วสามีที่ไม่ได้ทำอะไรก็ต้ององเข้ามาปรนนิบัติ มันจะไม่ปวดมากถ้าไม่ถูกโจวหมี่แกล้งเอา

คยูฮยอนไม่ได้สนใจกับการอ่านหนังสืออีกแล้ว เอาแต่นั่งอยู่หน้าทีวีไปเรื่อยเปื่อย นั่งดูหนัง หรือนั่งให้หนังดูตัวเอง หน้าตาเหม่อลอย..อมยิ้ม กลัวคนมองไม่รู้ว่ากำลังอินเลิฟ คิบอมเห็นคยูฮยอนโหมดนี้ แล้วหวั่นใจจริงๆ

ตอนนี้ต้องเป็นห่วงใครดี ล่ะหว่างทงเฮกับคยูฮยอน ตาวาวของทงเฮไม่ได้ละสายตาไปจากคยูฮยอน

คยูฮยอนยิ้ม นั่งยิ้มคนเดียว ไม่ได้ยิ้มให้เขา แล้วจะให้คิดยังไง.....แค่คิดกล้ามเนื้อในอกก็ปูดโปนออกมาอยู่บนใบหน้า หงุดหงิดใจจริงๆ



คยูฮยอนกำลังป่วย ทงเฮก็กำลังป่วย เป็นไข้รักกันทั้งคู่
แม่ป่วย ลูกป่วย พ่อก็ไม่รู้จะดูแลใครก่อน..



“ฮาดชิ้ว!!!” เสียงโจวหมี่จามติดๆ กัน

“เสียงดัง!” ทงเฮหันควับไปด่าโจวหมี่ที่นอนแหมะอยู่ที่เตียงอย่างรวดเร็ว  ตากฝนมา พอมีอาการป่วยนิดหน่อยล่ะ ทำเป็นนอนซมห่มผ้า  บอกกันทางอ้อม  คืนนี้จะเอาเฮนรี่ไปให้ได้ใช่ไหมล่ะ

“ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะ กูเสียใจนะ กูป่วยอยู่นะ มึงจะใจร้ายแยกเตียงกูกับเฮนรี่ได้ลงเหรอ”

เสียใจท่าไหนของมึงโยงไปเรื่องนั้นได้วะ!
มึงนอกเรื่องก่อน กูไม่สน

ทงเฮ มึงนอกเรื่องเบาๆ หน่อยสิวะ กูไม่ได้บอกเฮนรี่ เฮนรี่ไม่รู้

“แล้วมึงคิดว่ากูไม่เสียใจเหรอ ที่มึงไม่ยอมบอกกู แอบหนีออกไปตามเมียมึงกับลูกกูน่ะ”

ทงเฮ มึงนอกเรื่องเบาๆ หน่อยสิวะ กูไม่ได้บอกเฮนรี่ เฮนรี่ไม่รู้ สายตาสงสัยของเฮนรี่เอาโจวหมี่เสียววาบๆ ให้รู้ว่าแอบตามไปมันเสียฟอร์มเว้ย

"โจวหมี่ไปหาแฟนเองเหรอ" เฮนรี่ทำเสียงเรียบเฉยพอพูดถึงแฟนโจวหมี่ เข้าใจผิดซะแล้ว ไม่ใช่ๆ ไม่ได้ไปหารยออุค ไปตามนายหรอกเว้ย

เสียงริงโทนดังขึ้น ริงโทนที่บอกว่าใครโทรมา รยออุค ตัวจริงของโจวหมี่
เฮนรี่กัดริมฝีปากล่างลุกขึ้นจากข้างเตียงแล้วเดินกลับที่ห้องตัวเองไป

“ทงเฮ คืนนี้มานอนกับฉันนะ”

ทงเฮพยักหน้าตอบรับเฮนรี่ด้วยรอยยิ้มหวาน

“เฮนรี่อ่า..”

โจวหมี่ที่แกล้งทำเป็นนอนซม ถลันลุกจากเตียงตามเฮนรี่ไป โทรศัพท์ก็ปล่อยให้มันดังอยู่อย่างนั้น เดี๋ยวก็มีเรื่องจนได้...





คยูฮยอนนอนไม่หลับ ตื่นมาด้วยความเป็นกังวล แค่ประตูห้องข้างๆ ปิดเงียบ ไม่มีวี่แววจองเจ้าของห้องนั้น
เขาไปไหน เขาทำอะไรอยู่ เขาอยู่ไหน เขากินข้าวรึยัง เอาแต่คิดกับเรื่องนี้

ไม่เจอแค่นี้ ความคิดถึงมันไม่หยุดแค่นี้ คิดถึงจนข้ามคืน แล้วตอนนี้ทำอะไรอยู่นะ กลับมาที่ห้องรึยัง มีเรียนตอนเช้าเหมือนเขาไหม

ปตกิคยูฮยอนเดินตรงกลางระหว่างทงเฮกับเฮนรี่ คิบอม โจวหมี่ เยซอง เดินตามอยู่ด้านหลัง วันนี้โจ คยูฮยอนขออยู่ด้านข้าง ข้างหน้าเลย อยู่ตรงกลางมองรอบตัวไม่เห็น แค่หันหลังก็ถูกความสูงของโจวหมี่บังทุกสิ่งทุกอย่างมิด

คยูฮยอนหันซ้ายแลขวา มองตามทุกคนที่คือนข้างจะสูง ทรงผมคล้ายซีวอน แต่ก็ไม่ใช่

หรือผมจะขาดใจตายก่อนจะได้เจอคุณอีกที

ชั่วโมงเรียนเมื่อไหร่จะจบลงสักที ตัวหนังสือในกระดาษวิ่งสะเปะสะปะ พร้อมใจกันวิ่งเป็นชื่อของคุณ
มโนภาพซีวอนที่เขาสร้างขึ้นกำลังยิ้มให้เขา ค่อยๆเปลี่ยนรูปร่างเป็นหุ่นยนต์เหลี่ยม ท่าจะเพี้ยนแล้วเขา

ตกเย็นคยูฮยอนเดินผ่านร้านตุ๊กตาแล้วเผลอหยุดสายตามองตุ๊กตาเจ้าหุ่นยนต์ที่อยู่ในร้าน

เพราะเป็นหุ่นยนต์ถึงขยับตัวไม่ได้ ไปไหนไม่ได้ คิดถึงใครไม่ได้ ต้องนั่งเฉยๆ อยู่ตลอดเวลา แค่คิดก็ทรมานแทนแล้ว

กลับมาถึงห้องคยูฮยอนตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะ ขณะที่คนอื่นๆ นั่งดูทีวีไม่ก็เล่นคอมไปตามประสา โดยเฉพาะทงเฮ กลับมาถึงก็ตั้งหน้าตั้งตาโหลดหนังอย่างเอาเป็นเอาตาย

วันนี้คยูฮยอนไร้อารมณ์นัก



“วันนี้ที่ร้านลูฟมีงาน” เยซองพูดขึ้น

“งานอะไร”

“วันเกิด” เยซองตอบ หยิบโทรศัพท์ของตนมาไล่รายชื่อเบอร์โทรเข้า จะโทรไปอวยพรเจ้าของวันเกิดสักหน่อย

“วันเกิดใคร”

“วันเกิดกู”

“โอ๊ย” โจวหมี่ที่ไม่วายจะขอแจมสักหน่อย ก็เลยเกิดเสียงร้องของคนที่โดนทงเฮเขกกระบาล เพราะดันล้อเล่นอยู่นั่นแหละ สมควรแล้ว

“แต่งตัวกัน จะได้ไปสักที”

“ฉันไม่ไปนะ” คยูฮยอนเอ่ยขึ้น ทุกคนหันควับ พร้อมใจกันมองไปที่ทงเฮ ไม่ใช่อะไร ดูปฏิกิริยาน่ะเอง ถ้าคยูฮยอนไม่ไป บางทีทงเฮอยากจะถีบหัวเพื่อนๆ ออกไปงานให้หมด แล้วก็เหลือตัวเองอยู่กับคยูฮยอนสองคน

“ไม่ไปก็เฝ้าห้อง”

ทงเฮปิดคอมแล้วไปอาบน้ำแต่งตัวคนแรก วันนี้มาโหด คิบอมสันนิษฐานว่า หงุดหงิดเรื่องคยูฮยอนมาทั้งวัน ก็เลยเครียด กะไปเมาให้เต็มที่ล่ะสิ

คยูฮยอนเหม่อทั้งคาบเรียน..เป็นไปได้ไหม ก็เป็นไปแล้ว

“ครับผม” คยูฮยอนตอบด้วยน้ำเสียงร่าเริงผิดปกติ คิบอมตงิดใจแล้ว แต่จะไม่ไปก็ไม่ได้ ฮยอกแจก็มางานนี้





คยูฮยอนยืนสงบนิ่งอยู่หน้าประตูห้องซีวอนอยู่นานมาก กว่าจะยกมือขึ้นเคาะได้ ถ้าหากว่าไม่กล้า วันนี้ก็ไม่ได้เจอ ต้องทนนอนคิดถึงไปอีกหนึ่งคืน

รออยู่นานกว่าที่ประตูห้องจะเปิดออกมา คยูฮยอนก้าวเท้าถอยหลังโดยไม่รู้ตัว เมื่อเห็นสภาพคนที่เปิดประตูให้ ผมยาวปิดหน้าปิดตา เห็นแต่คางที่มีเคราขึ้นอยู่ประปราย ผมเผ้ายุ่งเหยิง แถมยังใส่แว่นหนาเตอะ

คยูฮยอนสาวเท้าหนีกลับห้องมันตอนนั้นเลย

คยูฮยอนกลับห้องมานั่งเปิดทีวีดู คิดไม่ตก คนที่อยู่ในห้องเป็นใครกัน ทำไมถึงได้ดูมืดมนขนาดนั้น นั่นคนหรือนั่น เพื่อนร่วมห้องของซีวอนเหรอน่ะ...แค่คิดถึงก็ขนลุกกราว

‘ก็อกๆ’

ใครจะกล้าเปิดประตู คยูฮยอนไม่ขยับเขยื้อนไปจากหน้าทีวี กระโดดขึ้นเตียงแล้วเอาผ้าปิดหนีเลย

“คยูฮยอน” เสียงซีวอนนี่นา ก็เลยยอมไปเปิดให้ล่ะคราวนี้ คนยืนอยู่หน้าห้องมีรอยช้ำที่แก้ม ปากแตกจนเห็นเลือดซิบ คยูฮยอนเห็นแล้วเจ็บแทน

“คุณ! ไปต่อยกับใครมา”

“..เอ่อ ผม..”

คยูฮยอนไม่รอคำตอบ ดึงแขนซีวอนให้เข้ามานั่งเก้าอี้ในห้องก่อน จัดแจงหาผ้ากับก้อนน้ำแข็ง ประคบให้ที่ปากซีวอนก่อน สักพักคยูฮยอนเอามือจับที่แผล ซีวอนสะดุ้งแต่ก็ยอมให้คยูฮยอนทายาให้โดยดี

“ตกลง หน้าคุณโดนใครทำอะไรมา”

“ก็ ..เรื่องผิดใจกันนิดหน่อย”

“ต่อยกันเนี่ยนิดหน่อย...” คยูฮยอนเอียงคอ ทำสีหน้าตั้งคำถาม ปากแย้มยิ้ม...ตาลอย มองคนตรงหน้าที่อยู่ใกล้กันแค่เอื้อม มโนภาพซีวอนของตัวเองกับความเป็นจริงมันต่างกันตรงที่ ซีวอนโต้ตอบกลับมา ไม่ใช่แค่เขาเอาแต่พูดกับตัวเองฝ่ายเดียว

“แน่ใจเหรอ”

“จะให้ผมแก้ตัวไงดีล่ะ คุณถึงจะยอมเชื่อ”

“แก้ตัวไม่ขึ้นหรอก ดื่มด้วยใช่ไหม กลิ่นเหล้าหึ่งเลย” ซีวอนคงจะติดยี่ห้อนี้จริงๆ กลิ่นมันถึงคุ้นๆ

“ครับ ดื่มนิดหน่อย”

“คุณติดเหล้ารึเปล่า เจอคุณทีไร คุณก็ดื่มตลอด แล้วคุณไปดื่มที่ไหนมาเหรอ”

“...เอ่อ..ผม...” จะตอบก็ไม่ตอบออกมา ตะกุกตะกักอยู่นั่นแหละ อาการของคนที่อยากจะโกหก แต่ดันโกหกไม่เก่ง น่ารักเชียวนะ..

“ถ้าไม่อยากบอก ก็ไม่ต้องบอกก็ได้”

“ผมไม่อยากให้คุณโกหก...ผมไม่ชอบคนโกหก”

“ครับ..” ซีวอนพยักหน้ารับรู้ หน้าไม่ยิ้มเลย หรือผมพูดแทงใจอะไรเขารึเปล่า

“มันคงไม่ดีที่จะเริ่มต้นความสัมพันธ์ด้วยการโกหก คุณไม่คิดอย่างผมเหรอครับ” คยูฮยอนเสียงอ่อย จัดแจงลุกไปเก็บยาไว้ยังที่ของมัน ก่อนจะกลับมาด้วยลิปตันเย็นๆ หนึ่งแก้ว ซีวอนรับไปดื่มเพียงนิดหน่อย

“คยูฮยอน...”

“ฮึ..”

“เรามาเริ่มความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ต่อไปนี้ ผมและคุณ จะไม่มีใครโกหกใคร โอเคไหม”

“อื้ม” นอกจากคยูฮยอนจะสามารถยิ้มหวานออกมาได้แล้ว คยูฮยอนยังหัวใจพองโต เพราะคำพูดที่แสนตรงไปตรงมา ไม่อ้อมค้อมแบบนี้

“คุณชอบผมบ้างไหม”

คยูฮยอนมองหน้าเปื้อนยิ้มของซีวอนแล้วค้อนทันใด เล่นขี้โกงนี่นา

“แหนะ คุณทำหน้าปฏิเสธแล้ว โกหกๆ”

“คุณรู้ได้ไงว่าผมโกหก” มือกอดอกเชิดหน้าเชิดตาตอบ เอาสายตาไปมองไว้ที่อื่น ที่ไม่ใช่สายตาจับผิด รอยยิ้มของซีวอนทนมองไม่ไหว อาการใจเต้นนึกว่าหายไปแล้ว กลับมาเป็นอีกล่ะ

“นั่นสิ....รู้ได้ไงนะ” ซีวอนขำ ทำเป็นรู้ทันความรู้สึกเขา



“แล้วคุณล่ะ ชอบผมบ้างไหม”

คนถูกถามไม่ตอบ เอาแต่ยิ้ม แล้วผมจะรู้ไหม ว่าคุณคิดยังไง หรือต้องให้ผมบอกก่อน คุณถึงจะยอมบอก ว่าคิดยังไง


“ผมยังไม่มีเบอร์ของคุณเลย คยูฮยอน”

“ไม่ให้”

คยูฮยอน..โกหก...ให้อยู่แล้วเหอะ

ผมน่ะอยากได้เบอร์คุณนะ ถ้าหากว่าคิดถึงก็อยากจะโทรหา อยากรู้จักมากกว่านี้ ไม่อยากคิดถึงโดยที่ทำอะไรไม่ได้ อย่างน้อยก็ยังได้ยินเสียง



To b Con

และแล้วก็ได้ฤกษ์มาลงสักที

ฟู่ววว....

HBD เยซองค่ะ ผ่านมาแล้ววันนึง แต่ก็อยากอวยพรในบล็อคนี้อีกที ^^

ช่วงนี้เยซองหล่อมาก เพราะ เพราะ?

 ไก่ มินนี่ น่ารักมาก หรือเพราะคลิปที่ดูมันเปล่งประกายความน่ารักนัก 

วันก่อมี งาน freshy night นิกกับข้าวเพื่อนเราเกือบจะได้เต้น pajama ในงาน แต่ก็ยกเลิกไปเพราะความล่าช้าของคนอื่นๆ --*---  อยากดูๆๆ ไก่ กับมินเวอร์ชั่นนิกข้าว

ไปดูคลิปต่อ

edit @ 25 Aug 2008 07:12:18 by มิลฮี~เรียวยอก

edit @ 25 Aug 2008 07:36:34 by มิลฮี~เรียวยอก

edit @ 20 Nov 2008 21:32:05 by มิลฮี~เรียวยอก