SLEEPLESS OVER THE RAINBOW..

ฟืคไม่ได้เข้ากับเพลงของบล็อคเลยสักนิดดดดดเดียวนะคะ

ไม่เข้า ก็กดปิดก่อนอ่านเลยนะ เพลงน่ะ ไม่ได้เข้าเลย

มาทำให้บล็อคไม่ว่าง

ไปทำเกมส์ต่อ

งานเยอะจริงๆ ช่วงนี้  *()* เชื่อเราเถอะ  ไม่ได้ดองหรอกฟิคน่ะ

[SF] ......ก็แค่อิจฉา...... *WonxMinxKyu*: 1 Kyuhyun Story





ความอิจฉา...

ความรู้สึกที่แสนต่ำทราม

ความรู้สึกเลวๆ ที่กัดกร่อนหัวใจให้จมสู่ความมืดมิด




......ก็แค่อิจฉา......



.

.




สายลมของฤดูใบไม้ผลิวิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว อากาศแห้ง กับใบไม้เปลี่ยนสีที่เริ่มเห็นได้ชัด ร่างสูงโปร่งเดินลัดเลาะมาตามถนน ตัดเข้ามาในเส้นทางเล็กๆ รอบตัวคือต้นหญ้าที่ไหวลู่ลมไปใส พอถึงใต้ต้นไม้ใหญ่ ปากบางยิ้มเมื่อเห็นคนที่รออยู่

“ผมมาแล้วครับ ขอโทษครับที่ช้า”

“ไม่เป็นไร พี่ก็เพิ่งมาถึง”

คยูฮยอนยิ้มกว้างเมื่อได้ยินซีวอนตอบกลับมาแบบนั้น ทั้งที่ที่จริงแล้วมารอเขาอยู่นานแล้วก็ยังพูดมาได้ว่าเพิ่งมาถึง หลักฐานคือเส้นผมที่เต็มไปด้วยเกสรของดอกไม้ ร่วงหล่นมาจากบนต้นไม้ใหญ่ แซมประปรายอยู่เต็มศีรษะ คยูฮยอนย่อตัวลงข้างๆ จัดแจงปัดเกสรดอกไม้ที่ติดอยู่บนหัวให้ซีวอน

คยูฮยอนนั่งข้างๆ เอนศีรษะซบลงบนไหล่ของซีวอน ตาสวยเหม่อมองไปรอบๆ แต่ในใจ ความคิดน่ะไม่ได้พ้นเรื่องของคนข้างกายไปได้เลย

แม้จะเหนื่อยจากงานหนักในสวนมา คยูฮยอนก็ลืมความรู้สึกเหล่านั้นไปได้หมด ยามที่อยู่กับซีวอนแบบนี้ มีความสุขจนลืมได้หมดทุกข์อย่าง เรื่องเครียด ความทุกข์ที่สะสมมาทั้งวัน คยูฮยอนปล่อยให้ความอ่อนโยนที่คนข้างๆ มีให้เข้ามาแทนที่ความเหนื่อยล้าทั้งหมด


“กินข้าวรึยัง..”

“อื้ม กินแล้ว” ซีวอนตอบมาพร้อมกับฝังจมูกลงกับเส้นผมนุ่ม

“แต่หิวอีกแล้ว อยากกินใครแถวนี้แทน”

คยูฮยอนยิ้มกริ่มเอียงให้แก้มเมื่อซีวอนเลื่อนหน้าลงมาหมายจะจูบเขา ผลก็คือซีวอนอดจุมพิตหวาน แต่ได้แก้มนุ่มนิ่มมาครอบครองแทน

“ใจร้าย..ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน ขอจูบให้ชื่นใจสักนิดก็ไม่ได้”

คยูฮยอนคลี่ยิ้ม

“ผมจะให้จูบก็ได้ แต่รับปากก่อนนะ คืนนี้ให้ผมไปค้างด้วย” คยูฮยอนรู้ว่าคำขอของตัวเองมากไป ถึงแม้จะรู้อย่างนั้นก็ยังดึงดัน อยากจะได้ตามที่ต้องการ ยิ่งเห็นสายตาของซีวอนทำหน้าลำบากใจ เขาก็ยิ่งอยากจะรบเร้า ก็เพราะว่า เพราะว่า...

“ไม่ได้หรอก..”


คยูฮยอนแกะอ้อมแขนที่โอบอยู่รอบเอวออก เขาเบื่อเต็มทีกับการต้องแอบมานัดพบเจอกันแบบลับๆ อย่างนี้ เขาจะไม่ทนอีกต่อไป เขาเบื่อ! เบื่อกับการรอคอยอย่างสิ้นหวัง

หวังมากไปไหม กับการเข้าไปอยู่ในใจของคุณ เข้าไปอยู่กลางใจ
ไม่ใช่....คนที่คุณแอบซ่อนไว้ ให้พ้นสายตาเขาที่คุณแคร์มากกว่าผม

“คยูฮยอน..” ซีวอนโอบแขนมาใหม่ ทำเสียงอ้อน แต่สายตามันก็ยังฟ้อง ว่าคนที่ซีวอนคิดถึงอยู่ คือเขาคนนั้น..โจ คยูฮยอนแค้นใจ โอบศีรษะของซีวอนดึงเข้ามาหา พร้อมกับการแย่งลมหายใจของซีวอนมาให้หมด จูบที่สอดลิ้นเข้าไปหาก่อน คยูฮยอนตื่นเต้น แต่ก็เจ็บแปลบหัวใจแบบที่เป็นบ่อยๆ




อย่านึกถึงเขา คิดถึงแค่ผมคนเดียว




คยูฮยอนเสียการควบคุมตัวเองอย่างสิ้นเชิงเมื่อซีวอนตอบสนองกลับมา แผ่นหลังเอนราบไปกับพื้นที่ปูรองด้วยเสื้อของซีวอน จูบรสหวานลึกซึ้ง ขมปร่าด้วยความเจ็บอยู่ลึกๆ เขาต้องเป็นฝ่ายยอมอีกแล้วใช่ไหม

เสื้อยืดสีชมพูอ่อนถูกซีวอนถอดออกไป กางเกงขาสั้นถูกดึงไปอยู่แค่เขา ยามที่มันหลุดออกไปจากร่างกาย คยูฮยอนตระหนักได้ถึงความใจง่ายของตัวเองขึ้นมา ทำไมต้องยอมเขาไปหมดแบบนี้ มันสมควรแล้วหรือไง คยูฮยอน..ตอบปฏิเสธตัวเองไม่ได้เต็มปาก ในเมื่อหัวใจยังเป็นของเขาอยู่แบบนี้

“อือ..อ๊ะ..อา” คยูฮยอนหยุดความคิดทั้งหมดไว้แค่นั้น กดศีรษะของซีวอนแน่น ทุกคราที่ปากเล้าโลมเบื้องล่างของตัวเอง รู้สึกรันจวนใจจะขาด สำลักกับความสุขที่ซีวอนปรนเปรอให้ นิ้วที่กำลังเข้ารุกรานส่วนนั้นล่อลวงให้คยูฮยอนแยกขาออกกว้างอีก

น้ำตาหยดหนึ่งร่วงออกมา...มันคือความเจ็บยามที่แก่นกายของเขาที่ฝังตัวเข้ามา หรือว่ามันเป็นความเจ็บจากหัวใจตนเอง






คยูฮยอนถอดเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่ออกจนหมด เข้าไปชำระล้างกายให้หมดจากความเหนียวเนอะ ยังคงครุ่นคิดถึงบทรักที่เพิ่งผ่านพ้นไปได้ไม่นาน มีความสุขมากๆ แต่ความทุกข์ในใจมันไม่ยอมหมดไป

สุดท้ายซีวอนก็ไม่ยอมรับปากให้เขาไป..ไม่ยอมให้อยู่ในที่ๆ มีคนๆ นั้นอยู่ ไม่อยากทำร้ายจิตใจเขา แล้วผมล่ะ แล้วผมคุณเอาผมไปเก็บไว้ไหน?

คยูฮยอนกำหมัดแน่นหยิบผ้าขนหนูมาพันท่อนล่างก้าวออกจากห้องไปที่ตู้เสื้อผ้า บรรจงเลือกชุดที่ใส่ไปหาซีวอนอย่างดี ชุดที่ถอดได้ง่ายๆ คงดีที่สุดสินะ...คยูฮยอนยิ้ม

เขาไม่ได้ไปบ้านซีวอนบ่อยๆ เมื่อไปครั้งได้ก็ระงับความตื่นเต้นไว้ไม่ค่อยอยู่ ยิ่งเมื่อคิดได้ว่าตัวเองจะทำอะไร คยูฮยอนยิ่งอมยิ้มอย่างมีความสุข




ซีวอนพูดไม่ออกเมื่อเห็นคนที่มายืนอยู่หน้าประตูบ้าน นึกถึงสิ่งที่คยูฮยอนวอนขอแล้วทำสีหน้าเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด คยูฮยอนเดินตามซีวอนเข้าไปในบ้าน จากตรงนี้มองไปยังห้องครัว เขาเห็นร่างเล็กบางกำลังง่วนกับการปรุงอาหาร สายตาเขามองด้วยความอิจฉา รู้ตัวดีว่าไม่มีทางมายืนที่จุดนี้ได้เลย

“พี่ซองมิน มีอะไรให้ผมช่วยไหม” ผมเสนอตัวเข้าไปหาซองมินที่ยืนอยู่กับหม้อซุป ซีวอนเดินขึ้นบันไดขึ้นไปยังชั้นบน เขายังไม่รีบตามไปหรอก...

“จะเสร็จแล้ว ไม่เป็นไร”

เขาเห็น ซองมินได้ยินเสียงเขา ยามที่ใบหน้าเรียวหันมามอง ตาสุกใสเป็นประกายยามที่พูดคุยกับน้องชายอย่างซีวอน หม่นลงเมื่อหันมาหาเขา....ซองมินรู้ความสัมพันธ์ของเขากับซีวอน


...........เกลียด............


เขาเกลียดการมาบ้านหลังนี้ พอๆ กับเกลียดคนในบ้าน เกลียดคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่...กลับมีความสัมพันธ์พิเศษเกินพี่น้อง

“งั้นผมขึ้นไปบนห้องซีวอนนะครับ” คยูฮยอนสามารถยิ้มได้อย่างน่ารักเวลาอยู่ต่อหน้าซองมิน ไม่เคยแสดงอาการใดๆ ที่จะบอกให้ซองมินรู้ได้ว่า เขารู้ความลับที่ทั้งคู่ปิดไว้

พี่น้อง มองเผินๆ ไม่มีอะไรเหมือนกันสักอย่าง หน้าตา รูปร่าง หรือแม้กระทั่งนิสัยใจคอ ทำไมถึงเป็นพี่น้องกันได้นะ...แล้วเขาล่ะ เป็นได้รึเปล่า


ถ้าหากว่าเป็นแล้วซีวอนจะรักเขามากกว่าพี่ซองมินแล้วล่ะก็


คยูฮยอนเดินขึ้นบันไดไป จนถึงหน้าห้อง เหลียวตามองยังประตูอีกฝั่ง ที่เป็นของซองมิน คยูฮยอนเปิดประตูห้องของซีวอน เจ้าของห้องกำลังสาละวนอยู่กับการพับผ้าที่ซฮงมินเก็บมา ซีวอนเคยบอกว่า เป็นพี่น้อง อะไรช่วยกันได้ก็ต้องช่วย จะปล่อยให้พี่ทำคนเดียวไม่ได้


สมาชิกในบ้านที่เหลือกันอยู่สองคนพี่น้อง
รักกันปานจะกลืนกิน


...........เกลียด............



ความสัมพันธ์ของเขากับซีวอน จากเพื่อนสนิท พัฒนามาถึงขั้นคนรู้ใจ พูดคุยกันทุกเรื่อง ก็มีแค่เรื่องนี้ที่ซีวอนไม่ยอมเล่า และที่เขารู้ ด้วยความบังเอิญ วันที่ซีวอนผิดนัดเขา บอกว่าติดธุระสำคัญ ออกมาหาไม่ได้ แล้วพอเขากลับมาหาซีวอนที่บ้าน กับต้องได้เห็นภาพสองพี่น้องกำลังช่วยกันตากผ้า ยืนหัวเราให้กัน แล้วก็จูบกัน....

ภาพที่พี่ชายกำลังตบหน้าน้องชายแล้วเดินหนีเข้าไปในบ้าน ภาพที่น้องชายทุบกำปั้นลงกับกำแพงด้วยความโมโหตัวเองที่ไม่รู้จักควบคุมอารมณ์

เพราะว่าเป็นพี่น้อง ถึงจงใจเว้นระยะห่างกันไว้
บางครั้งก็พลาด...เผลอข้ามเส้นที่ขีดไว้ระหว่างกัน

มันคือความผิดพลาดที่ต้องมาทนทุกข์ระทม กับความรักที่ไม่มีวันสมหวัง เพราะเป็นพี่น้องกัน


ซีวอนรักพี่ซองมิน
ซีวอนไม่ได้รักเขา แม้จะรัก...ก็ไม่เคยรักมากไปกว่าพี่ชายตัวเอง


คยูฮยอนช่วยถือตระกร้าผ้าไปยังห้องเก็บเสื้อผ้า ช่วยกันเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้ ซีวอนรู้ว่าเสื้อผ้าชุดไหนของซองมินต้องเก็บยังไง ชุดไหนที่ต้องแยกเอามารีดก่อน ชุดสำคัญที่แยกเอามาให้หยิบใช้ได้ง่ายก็แยกไว้ให้



...........เกลียด............



เสียงฝีเท้าที่เดินย่ำขึ้นบันไดมา ซองมินกำลังเดินมาเรียกให้ลงไปทานข้าวเย็น คยูฮยอนมือไวพอที่จะไปโอบรอบคอสูง เขย่งเท้าขึ้นโอบไว้เต็มแขน ถือสิทธิ์ความเป็นเจ้าของซีวอนให้ซองมินเห็น คืนนี้คงอีกยาวนาน...คยูฮยอนหวังไว้อย่างนั้น




ซองมินก็รู้นี่ ว่าเขาเป็นอะไรกับน้องชายตัวเอง




อิจฉาจนอยากจะเป็นผมใช่ไหม..

ผมก็อิจฉาพี่ อิจฉา...อยากจะเป็นพี่


ในเมื่อเอาหัวใจรักจากเขามาไม่ได้ เป็นที่หนึ่งไม่ได้ ก็ไม่อยากฝืน ขอแค่ผม...
เป็นคนที่คอยเติมเต็มความโหยหาของเขาแบบที่พี่ทำไม่ได้
เป็นคนที่ร่างกายเขาเพรียกหา เป็นคนที่เขาโอบกอด จูบอยู่ทุกวัน


แม้หัวใจที่เขาให้ผมเป็นรองพี่ ผมก็ไม่เสียใจ ในเมื่อสุดท้าย...ผมเป็นคนได้เขามาครอบครอง


แบบที่พี่ทำไม่ได้








to b con sungmin or siwon...

edit @ 7 Aug 2008 22:45:16 by มิลฮี~เรียวยอก