control oneself [3]
posted on 29 Jul 2008 00:56 by ryo7star in control
NOTE:: ฟิคพร้อมเสริฟคับผม^^
เวลาถูกคุณมอง มันรู้สึกแบบนี้เองเหรอ
เวลาคุณยิ้มให้ ใจมันเต้นตึกตัก แบบนี้เอง
ปู่เยซอง แม่ทงเฮ พ่อคิบอม พี่คนโต..โจวหมี่ พี่คนรองคยูฮยอน
ผมชื่อเฮนรี่....ถ้านับจากตำแหน่งในครอบครัวแล้วผมเป็นน้องชายคนเล็ก
ผมรักพี่ชาย....คนโต
จบการแนะนำตัว...
เฮนรี่ที่กำลังเดินจับมือกุลสตรีข้างกายออกจากร้าน เดินเลียบหลบฝนไปตามทางเดินหน้าร้านไป เฮนรี่เดินใจลอยจนรู้สึกถึงมือหนี่งที่จับเอวเขาให้หยุดเดิน เฮนรี่หันกลับไป ประกายตาของโจวหมี่ยามมองมาที่เขามันสื่อความนัยอย่างที่รู้กันสองคน...
“อะไร..” เฮนรี่ถองเอวโจวหมี่ น่าเกลียด...มาทำหน้าทำตาอะไรตอนนี้ นี่ไม่ใช่เวลามาสวีทหวานกันนะ เขากำลังอยู่กับแฟนของตัวเอง มือก็ยังจับกันอยู่ไม่ปล่อย
ไม่ใช่เวลามายุ่ง ต่างคนต่างมีสิทธิ์เรื่องแฟน ห้ามก้าวก่ายกัน..
“คยูฮยอนหายไป”
“หา..”
“สำคัญพอไหม”
เฮนรี่เถียงออกไหมล่ะคราวนี้ เออ กังวลขึ้นมาทันใด แค่เห็นสีหน้าทุกข์ร้อนใจของโจวหมี่ก็เข้าใจ กลัวทงเฮงาบ
หัวใช่ไหม..ทำลูกชายสุดที่รักของคุณแม่หายน่ะ เฮนรี่ก็เลยต้องหันไปเคลียร์กับโบมีแฟนสาวที่แสนน่ารักและเอาใจเก่ง
“ไปตามหาคยูฮยอนเถอะค่ะ”
โจวหมี่ล่ะจะสำลักความเลี่ยนของน้ำเสียงอ่อนหวานเกินเหตุ เออ ให้ง่ายๆ ก็ดี เลยลากแขนเฮนรี่เดินตามมา คุณเธอคงตั้งจะช่วย แต่เขาไม่ต้องการง่ะ!
“กลับไปก่อนเถอะครับ เดี๋ยวพวกผมดูแลคยูฮยอนเอง”
ข้ออ้างของครับคุณผู้หญิง แต่ผมเอาจริง!
“คิบอม มึงเดินออกมานอกห้องก่อนนะ เดินออกมาห่างๆ ให้พ้นทงเฮก่อน”
คิบอมหันไปมองทงเฮที่นอนหลับอยู่ข้างๆ เขาเองที่สะลึมสะลือกึ่งหลับกึ่งตื่นถูกปลุกด้วยเสียงโทรศัพท์จากโจวหมี่
“เออ เดินออกมาที่ระเบียงห้องแล้ว” คิบอมตอบไปอย่างนั้น แต่ก็เปล่าทำตามที่พูดเลยเหอะ ง่วงจะตายอยู่แล้ว แค่รับสายก็บุญโขแล้วนะ
“เมื่อไหร่จะกลับมา ทงเฮจะฆ่าฉันอยู่แล้ว”
พอรู้ว่าคยูฮยอนหายเงียบไปกับโจวหมี่ ทงเฮอยากจะบีบคอเขาให้น็อคคามือทีเดียว นี่ก็ยังปวดๆ ที่ต้นคออยู่เลย โทษฐานร่วมมือด้วย เออ...ฉันผิดที่ปิดว่าพวกนายไปไหนกัน ฉันผิดเองที่สั่งให้โจวหมี่ปิดเครื่อง ไอ้วิธีที่จะเค้นความลับออกมาจากปากคยูฮยอนน่ะ บางทีมันก็ต้องใช้ตัวช่วย
“กูยังกลับไม่ได้ แต่มึงมั่นใจได้เลย กูรู้แล้วว่าคยูฮยอนเป็นอะไร”
“เป็นอะไร?”
“กำลังอินเลิฟเลยว่ะ นั่งยิ้มตาเยิ้มเชี่ยๆ กูเห็นแล้วยังอิจฉาไอ้คนที่คยูฮยอนนั่งฝันหวานถึง”
“แน่ใจเหรอ”
“แค่กูทัก ก็แก้มแดงสัดๆ ไม่ได้รู้ตัวเล้ย..”
คิบอมพลิกตัว โจวหมี่ชักจะพูดดังไปแล้ว ก่อนที่ทงเฮจะได้ยินรีบเผ่นก่อน
เฮ้ย!
คิบอมเซกลับไปที่เตียง ถูกดึงเสื้อแล้วจับเหวี่ยงกดลงกับเตียง ทงเฮกดแขนของเขาตรึงไว้กับที่นอน ก้าวขึ้นค่อมตัวโดยวางตีนข้างหนึ่งบนหน้าอกเขา อยู่ในสภาพล่อแหลมที่น่ากลัวฉิบ
“เปิดโฟนเดี๋ยวนี้” ทงเฮกระซิบเบาๆ ให้พอได้ยิน นิ้วคิบอมไปโดยอัติโนมัติแล้วล่ะ เปิดโฟนมันเรียบร้อยเลยว่ะ
“ตอนนี้เชี่ยแล้วคิบอม กู..กูหลงกับคยูฮยอน กูแกล้งแหย่หน่อยเดียว วิ่งหนีกูหายไปเลย”
“มึง กูกะเฮนรี่ยังหาคยูฮยอนไม่เจอเลยว่ะ ฝนแมร่งตกไม่หยุดเลย คยูฮยอนไม่ได้พกโทรศัพท์ กระเป๋าตังค์ก็ไม่ได้พกไป”
อึก!!
คิบอมถูกกดทงเฮกระแทกน้ำหนักลงบนหน้าอก
“ถามไป มันอยู่ไหน” ทงเฮทำหน้าเฉยได้น่ากลัวจริงๆ
“แล้วตอนนี้อยู่ไหนโจวหมี่”
“หน้าร้านลูฟว่ะ มึงจะออกมาหากูใช่ไหม”
“เออ มึงอย่าหนีไปไหนล่ะกัน” ทงเฮตอบไปแทนคิบอมเสร็จสรรพ ลุกขึ้นยืนเหยียบอกคิบอมกระโดดลงไปจากเตียง ไปปลุกเยซองที่ยังหลับสนิทอยู่เตียงริมสุด ส่วนคิบอมได้แต่กุมหน้าอกตัวเอง กดโทรด่วนไปหาฮยอกแจ นอนโอดครวญอยู่บนเตียงให้ฮยอกแจฟัง
“ฮยอกแจครับ ผมใกล้ตายแล้วครับ ถ้าไม่ได้เห็นหน้าคุณตอนนี้น่ะ”
คนปลายสายจะเขินอาย หรือ จะด่า..........ไว้ตอนหลัง...
คยูฮยอนยืนพิงกำแพง มองสายฝนโปรยกระหน่ำไม่ยอมหยุด กลายเป็นว่าฝนนั้นเป็นตัวแปรที่ขังเขากับซีวอนไว้ตรงพื้นที่แคบๆ ด้านข้างของร้านดอกไม้ เสียงฝนตกกระหน่ำจะสู้เสียงหัวใจของเขาได้เหรอ..
ซีวอนยืนอยู่ข้างๆ กำลังทอดสายตามองฝนที่กำลังตกเหมือนกัน เสี้ยวหน้าเฉยมองจากด้านข้าง ยังกับคนละคนที่เขารู้จัก มันก็คนเดียวกันนั่นแหละ เพียงแต่ว่า เขาจำได้แต่ว่าตอนที่ซีวอนยิ้มให้ได้มากกว่า ท่าทีดูขรึมๆ แบบนี้ แปลกตา...คยูฮยอนก็เลยเผลอมองค้างนานไปหน่อย คุณรู้ตัวผมก็เลยต้องรีบหันหน้าหนี
ห๊ะ!
ตกใจอะไรคยูฮยอน เฉยไว้ๆ คยูฮยอนปิดตาบ่นงึมงำ ตั้งสติเมื่อลืมตาหันไปมองภาพที่เห็นเมื่อครู่ ...เย็นไว้ นิ่งไว้ คยูฮยอนกำลังสั่งตัวเอง ....ทำไม่สำเร็จ ก็ถ้าเขาหันไปกี่ทีกี่ทีแล้วต้องเจอซีวอนเขายิ้มอ่อนหวานให้ ตาคุณมองผมแล้วยิ้ม คนที่แสดงความรู้สึกทางสายตาเก่งอย่างคุณกำลังทอดรอยยิ้มให้ผม ทำไมคุณถึงมองผมหวานแบบนี้ล่ะ…อ๊าก
คยูฮยอนรีบเม้มปากแน่ จะได้ไม่หลุดยิ้มออกมา ไม่คิดเลยว่าจะตื่นเต้นขนาดนี้ อึดอัดแทบจะหายใจไม่ทั่วท้อง นี่คืออาการใจเต้นเกินเหตุไปไหม
เขาควรจะหัวเราะหรือกรีดร้องดี ทำไมเป็นคนแบบนี้ ตายแล้ว!! ตกหลุมรักคนที่เจอเพียงครั้งสองครั้ง เร็วจนน่าใจหาย ทั้งกลัว ทั้งใจเต้น คยูฮยอนต้องหลบสายซีวอน ยกมือปิดปากหันหน้าหนีไปมองอีกด้าน ยิ่งสบตานานเท่าไหร่ ยิ่งเขิน
“ถ้าผมเป็นหุ่นยนต์คงเครื่องแฮงค์แล้วมั้งครับซีวอน”
ซีวอนขมวดคิ้ว คยูฮยอนกัดปาก หันไปยิ้มหวานก่อนจะพูดไปด้วยเสียงตะกุกตะกัก ตาที่มองซีวอนหวานเยิ้มไม่แตกต่างจากที่ตัวเองถูกมองเท่าไหร่ คยูฮยอนวางมือไว้บนหน้าอก..
“คุณทำให้...ตรงเนี้ย จะระเบิดอยู่แล้ว ” คยูฮยอนเขินหนักเข้าไปอีกเมื่อเจอสายตาที่มองเขาอย่างแปลกใจระคนสับสน...ตกใจล่ะสิ ถูกผู้ชายอย่างผมพูดแบบนี้ด้วย คยูฮยอนกลัว...แต่ในความกลัวของเขานั้นมันมักซ่อนความบ้าระห่ำไว้เสมอๆ
“คือ..คือว่า”
ครั้งแรกในชีวิตที่อยากจะสารภาพรัก อึดอัดทรมานกับความรู้สึกที่อัดแน่นมาตลอดหลายหลายวัน คิดแล้วคิดอีก หลอกตัวเองก็แล้ว ฝืนตัวเองก็แล้ว สุดท้ายก็หนีความรู้สึกนี้ไม่พ้น
...มาทำให้หวั่นไหวทำไมล่ะ....คุณจะชอบผู้ชายหรือไม่ ผมไม่สนแล้วนะ
คยูฮยอนประหนึ่งว่าตัวเองกำลังทำข้อสอบโจทย์ข้อที่ยากที่สุดในโลก ความกล้า..ก็ยังไม่เพียงพอที่จะพูดออกไปได้ คิดอะไรไม่ออกแล้วนอกจากอยากบอกความรู้สึกนี้กับคุณ อยากรู้ว่าคุณกับผมใจตรงกันบ้างไหม..คยูฮยอนรวบรวมลมหายใจเฮือกใหญ่ จากที่ก้มหน้าก้มตาอยู่ เงยหน้าขึ้นสบตากับซีวอน
“ผม..”
ปากคยูฮยอนถูกปิดด้วยฝ่ามือใหญ่ของซีวอน ตัวปลิวเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง มือเขาโอบอยู่รอบแขนผม เอวผมถูกรัดเข้าไปหาเสียแน่น
“พอเหอะครับ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว..”
คยูฮยอนแทบจะหยุดหายใจเมื่อเขาแนบปากลงกับเส้นผมแถวข้างหู สัมผัสละมุนแผ่วเบา อาจทำให้ใจวายตายได้เหมือนกันนะเออ..
“เครื่องผมก็จะแฮงค์ตามแล้วนะ”
คยูฮยอนตาลอย คยูฮยอนตาลอย.....มือที่ตกอยู่ข้างตัวค่อยๆ โอบตอบซีวอน วางใบหน้าแนบอกกว้าง เปลือกตาหนักอึ้งปิดลง ซีวอนเองก็วางคางไว้บนไหล่ผม
..เรากอดกันอยู่...
...คยูฮยอน....เพ้อ......
“ฝนหยุดตกแล้ว...นั่นไง ทงเฮโผล่หัวออกมาแล้วล่ะสิ มันอยู่ที่ไหน ฝนหนีมันตลอด ขนาดฝนยังกลัวมัน...”
โจวหมี่อีกคนที่ยืน ครางหงิงๆ ให้เฮนรี่ฟัง ถึงความโหดร้ายป่าเถื่อนของทงเฮ เกยหน้าอยู่กับท่อนไหล่เฮนรี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ กัน ถ้าอยู่ในที่ลับพ่อจะรุกๆๆๆ เข้าไปในเนื้อผ้าเลย เขายังห่วงชีวิตตัวเองอยู่...แล ถ้าสุดที่รักมาเห็น อาจตายได้ไม่รู้ตัว
ทำไมผู้ชายหุ่นเคะสมัยนี้มันโหดนักวะ นอกจากเฮนรี่...คยูฮยอน นอกนั้นน่ากลัวฉิบหาย
เปรียบเทียบความแมนล่ะเขาแพ้ขาด!
“ทงเฮคงเป็นห่วงคยูฮยอนน่ะ”
“กูรู้ครับผม แต่มันจะห่วงเวอร์ไปไหม มดไม่ให้ต่อย ไรไม่ให้ตอม”
“ก็ทงเฮน่ะ..รักคยูฮยอน” เฮนรี่ไม่ค่อยพูด เฮนรี่เป็นคนเงียบๆ เพราะอย่างนี้ถึงจับสังเกตได้ทุกเรื่องไป
“ห่า..มันจะงาบลูกตัวเองว่างั้น” เออ กูก็อยากงาบน้องตัวเอง..เหอะๆ ก็แค่คิด แค่คิด ไม่ทำหรอกเว้ย งาบเฮนรี่คนเดียวก็โงหัวไม่ขึ้นแล้ว
โจวหมี่ยืนตัวแข็งเมื่อทงเฮเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า มาเร็ว...โครต ทงเฮมาพร้อมเยซอง หน้าตาซีเรียสจนพล่ามอะไรไม่ออก
“ลากลูกกูออกมา กูไม่ว่า แต่ทำลูกกูหาย มึงต้องรับผิดชอบ”
“กูขอโทษจริงๆ”
“คืนนี้กูจะนอนห้องมึงกับเฮนรี่สองคน โอเค๊?”
“ไม่ว่ะ”
ทงเฮไม่สนใจจะฟังคำตอบหรอก โจวหมี่ก็เลยหน้าหงิกเมื่อทงเฮเริ่มเปลี่ยนเรื่องด้วยการวางแผนแยกย้ายตามหาคยูฮยอน เฮนรี่แอบยิ้มเมื่อมองหน้าเอ๋อค้างของโจวหมี่ เดินตามกระฟัดกระเฟียดใส่ทงเฮ ไม่ยอมท่าเดียว
“กูจะนอนกับเฮนรี่!!!!”
“มึง..มึง จะกดรี่กู!!”
คิม คิบอมเดินไปเปิดประตูห้อง มือยังถือสายของฮยอกแจคาไว้อยู่....
“คยูฮยอน”
“ครับคุณพ่อ”
คิบอมดีใจที่คนที่กลับมาคือคยูฮยอนมากถึงมากที่สุด รีบสำรวจสภาพร่างกายคยูฮยอนอย่างเร่งด่วน ทั้งหน้าทั้งผมเปียกชื้น เสื้อผ้าที่ใส่ก็เปียก คิบอมดึงคยูฮยอนเข้าไปลูบๆ แก้ม จับๆ ตามเนื้อตัว เชคสภาพ ไม่บุบสลายตรงไหนก็ดีแล้ว
“นี่ตากฝนกลับมาใช่ไหม?”
“ก็นิดหน่อยอ่า..” คยูฮยอนเดินเข้ามาข้างในห้องตามที่คิบอมจับแขนให้เดินตามไปหน้าห้องน้ำ เปิดตู้เสื้อผ้าหยิบผ้าขนหนูผืนใหม่ส่งให้ คยูฮยอนนึกถึงเสื้อเชิ้ตของซีวอนที่ใช้แทนร่ม...สีชมพูเข้มเหมือนกัน...
วิ่งฝ่าฝนกลับมาขึ้นรถไฟนั่งกลับมาด้วยกัน ซีวอนที่ตอนนี้ยืนอยู่นอกห้อง คงกลับเข้าห้องไปแล้ว คยูฮยอนยังไม่อยากกลับเข้าห้องตนเองเลย แต่ก็ไม่อยากทำให้ใครเป็นห่วงไปมากกว่านี้...
“ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เดี๋ยวฉันโทรบอกทงเฮก่อนว่าเรากลับมาถึงแล้ว”
“คร้าบบบบบผมๆ” คยูฮยอนดินเข้าไปในห้องน้ำว่าง่าย
“ฮยอกแจครับ...คุยกันต่อนะ” เสียงหวานของคิบอมลอดเข้ามาในห้องน้ำ เลี่ยนได้อีกคิบอม..
คยูฮยอนยิ้มหวาน…เข้าใจแล้วล่ะว่ามันรู้สึกยังไงเวลาที่ได้ยินเสียงนุ่มๆ หวานๆ ออกมาจากปากซีวอน.
...คยูฮยอน....เพ้อ......
To b con
คยูฮยอน..
. 
หน้ารักไม่ไหว ภาพประกอบฟิค?
55+
บีจีก็นั่งปั่นสนองตัวเอง ชอบมากมาย ใครจะเอาไปก็เซฟได้เลยนะ (ยังกับจะมีคนเอา)
อ่า.....เรื่องคู่ก็เหมือนเดิม ไม่ตายตัวจริง ^^
edit @ 20 Nov 2008 21:33:44 by มิลฮี~เรียวยอก
เพ้อตามกี้
^_^
#1 By cu2524 on 2008-07-29 15:52