NOTE:: ตามใจตนเองสุดๆแล้ว








ข้อความแรกของเยซอง..เมทคนแรก


'เฮ้ย....แม่เรียกกลับบ้านว่ะ กูกลับก่อนนะ'



'วันนี้ค้างบ้านฮยอกแจ....'

ข้อความแรกของคิม คิบอม...เมทคนที่สอง!!




'อยู่ผับ จะมาก็มา ไม่มาก็เฝ้าห้อง....'


ทงเฮ เมทคนสุดท้าย....ขนาดนายยังทิ้งชั้น!!!




ทุกคน ทิ้งฉัน!!!

คยูฮยอนหัวเสีย เดินพล่านออกจากห้องไปทุบโครมๆ ห้องด้าซ้าย ที่เปิดทีวีดังสนั่นลั่นจนเสียงมันด้านนอกห้อง คยูฮยอนขมวดคิ้วเป็นปม มือยังคงทุบระรัวลงกับบานประตู

"...สาดดด ไม่ว่าง...อ..อ๊ะ...." เสียงแหบสั่นพร่าตะโกนตอบออกมา กิจกรรมยามดึกที่สองคนในห้องแอบทำกันเป็นประจำ คยูฮยอนไม่ทนฟังเสียงครางหวิวไปมากกว่านี้ เท้าถีบประตูสนองความโกรธของตัวเองสักที แล้วกลับห้องอย่างหัวเสีย

จำไว้นะโจวหมี่ เฮนรี่!! ชั้นจะไปฟ้องแฟนของพวกนาย!!


แล้วโจคยูก็กลับห้องมาโดยหงอย เซ็งมากกลับการต้องเปิดทีวีทิ้งไว้ระหว่างทำโปรเจกต์ล่าสุดที่อาจารย์สั่งมา
เพราะเขาเป็นพวกขยันเกินเหตุ ต้องเคลียร์งานให้เสร็จก่อนเที่ยวสำมะเลเทเมา เหมือนเป็นโรคจิต


ช่วยไม่ได้ เขาโตมากับครอบครัวที่แสนจะเคร่งกับเรื่องความรับผิดชอบเป็นที่สุด


นิสัยดี ว่าง่าย หัวอ่อน ซื่อ.........



อดีตหมด..พอเข้ามหาลัยเจอเพื่อนๆ ที่นิสัยดีกันทุกคน นิสัยเลวๆ แต่ก่อนก็เลยค่อยๆ ห่างไป
เวรจริง!!!!!




ความรับผิดชอบมากกว่าคนอื่น ก็เลยต้องทนนิดนึงนะคยูฮยอน....


คยูฮยอนปั่นงานรวดเดียว แทบจะไม่เงยหน้าจากตำราเล่มหนาที่ยืมมาเป็นข้อมูลของโปรเจกต์คิดแผนการตลาดสุดหิน คยูฮยอนกระพริบตา เริ่มจะมึน ทั้งเนื้อหาข้อมูล ทั้งเสียงเพลงดังๆ จากทีวีเครื่องใหญ่ คยูฮยอนเอนหลังลงกับขอบเตียง แค่พักสายตาชั่วครู่ ให้หายจากความเมื่อล้า

เมื่อการแหงนหน้าพิงเตียง เริ่มจะส่อแววไม่ดี ความง่วงงุนเข้าปิดเปลือกตาทั้งบนล่าง คยูฮยอนเลยต้องลุกขึ้นไปล้างหน้าสักที

กวักน้ำขึ้นมาล้างหน้า ก่อนจะกลับมานั่งทำงานต่อ

เสียงเคาะประตูห้องทำให้คยูฮยอนต้องเงยหน้าออกจากหนังสืออีกครั้ง บิดตัวขึ้นอย่างขี้เกียจ แล้วก็ลากตัวไปที่ประตูสำเร็จ
คนที่ยืนอยู่หน้าประตูสูงกว่าเขา จนต้องแหงนหน้าขึ้นมอง คยูฮยอนเบ้ปาก กลิ่นแอลกอฮอลล์รุนแรงจนน่าอิจฉา

คยูฮยอนกวาดสายตามองหน้าตาคนตรงหน้า จมูกโด่งเป็นสันเรียวก้มหน้าลงมาหา ใบหน้ากึ่งยิ้มกึ่งขรึม อารมณ์แบบคนดื่ม

"ผมขอยืมห้องคุณแป๊บนะครับ...พอดีว่า ผมลืมกุญแจเข้าห้อง ขอยืมห้องคุณปีนระเบียงข้ามไปหน่อย"

คยูฮยอนหลีกทางให้โดยง่าย คนที่เดินเข้ามาหายตัวไปหลังระเบียงห้องทันทีที่เท้าก้าวข้างกำแพงกั้น
คงอยู่ห้องข้าง....เออ คนห้องข้างๆ มีหน้าตาดีขนาดนี้ด้วยเหรอ เพิ่งจะรู้


เสียงประตูห้องดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง คราวนี้คนหน้าห้องฉีกยิ้มกว้าง

"ขอบคุณมากนะครับ" คยูฮยอนพยักหน้ารับคำขอบคุณตาเรียวตั้งใจมองหน้าคนตรงหน้าให้ชัดขึ้น เผื่อว่าคราวหลังเจอจะได้จำได้

คยูฮยอนเป็นคนจำใครไม่เก่ง คยูฮยอนไม่เคยจำหน้าคนไม่รู้จัก ตอนนี้เขากำลังจะจำหน้าผู้ชายคนนี้ไว้
เพราะเขาชอบมองตาคน...เวลาเจอแววตาแบบที่ถูกใจ ก็อดจะสนใจไม่ได้


"ผมเห็นกองหนังสือในห้องคุณ วิชาการตลาดทั้งนั้นเลยนี่"


"อ๋า ใช่ ผมเพิ่งยืมมันมาเองแหละ"

"ถึงว่า..ผมหาไม่เจอสักเล่ม"

"อะไร ผมไม่ได้ยืมมาหมดสักหน่อย"

คนตรงหน้าคลี่ยิ้มกว้าง นิ้วชี้ไปที่ตาของตนแล้วชี้มายังเขา


"...ก็ถูกคนตาถึงเอาไปหมดแล้วไง..."


คยูฮยอนคลี่ยิ้มกับคำชมแบบอ้อมๆ ของคนนี้


"คุณก็เลยไม่มีหนังสืออ่านงั้นสิ"


คยูฮยอนรู้สึกแปลก....มันบอกไม่ถูก รู้แต่ว่าคนตรงหน้าคงจะถนัดสื่อความรู้สึกออกมาทางสายตาซะส่วนใหญ่
เขาก็เลยรู้ว่า คนๆ นี้อยากยืมหนังสือของเขา โดยที่ไม่ต้องบอก และไม่ต้องการคำปฏิเสธ

ฝ่ายนั้นกึ่งยิ้มกึ่งขำ ประกายตาวาวมองมาที่เขาแล้วหยุดนิ่ง..เขารู้สึกว่ากำลังโดนสำรวจทางสายตา
ในระยะใกล้ๆ ที่กลิ่นแอลกอฮอลล์อบอวล


กระตุ้นให้อยากดื่ม

อยากดูดซับแอลกอฮอลล์ที่เป็นต้นเหตุให้เกิดกลิ่นมาให้หมด




คยูฮยอนรู้สึกได้ เขาปฏิเสธไม่สำเร็จหรอก..



"เอาไปดูก็ได้นะ...แต่คุณคงต้องเลี้ยงผมมื้อใหญ่เลยหล่ะ"




แค่เห็นตาคู่สวย ที่อยู่บนใบหน้าหล่อเหลาเอาการ.......ก็รู้สึกดี...

บอกไม่ถูกว่าชอบหรือไม่ชอบ



T-B



ฟิคตามใจฉัน...มาอีกแล้ว

อัพตามใจฉัน...แต่งตามใจ

คู่ก็ตามใจตัวเองสุดๆ