F5: คับ ^^

NOTE:: เรื่องนี้ในความหมายภาษาไทยของเรานะคือ...การควบคุมหัวใจตัวเองนะ ฮ้าๆๆ





‘ทงเฮ...กูขอยืมลูกมึงหน่อยนะ แป๊บเดียวเอง’

‘เออ ได้เลยเว้ย กูไม่ว่า’
.
.
.

โจวหมี่คิดเองเออเองเสร็จแล้วก็แอบแว่บออกมาจากห้องของตน บรรยากาศในวงไพ่ที่แสนเคร่งเครียดทำให้ไม่มีใครสนใจที่เขาอ้าง ‘ไปห้องน้ำ’

คนที่เริ่มชวนเล่นไพ่ เยซองน่ะแหละตัวดี มันคงพยายามดึงทุกคนออกมาจากโหมดหดหู่ใกล้ตายกับบรรยากาศที่อึมครึมของกลุ่มที่ไม่ยอมหายไป แม้งานของคุณพ่อตัวเองจะผ่านพ้นมาหลายวันแล้ว แต่ตอนนี้กลายเป็นว่าคนเล่นตอนนี้เครียดกว่าเดิมเข้าไปอีก เออ..เนอะ



“คยูฮยอน ว่างไหม?”

คยูฮยอนละสายตาจากหนังสือ เงยหน้าขึ้น หันมาทางโจวหมี่ที่ยืนถามอยู่หน้าประตูห้อง คนตัวสูงชะรูดเท้าแขนลงกับบานประตูที่เปิดค้างๆ คาๆ ไว้

“หา? อะไร โจวหมี่ ฉันไม่ว่างนะ” เขาไม่มีอารมณ์ที่จะไปเล่นไพ่ด้วย ก็เลยเอาเวลามานั่งอ่านหนังสือสักหน่อย...ก็ยังตามมากวนกันได้

“อย่ามาๆ เซย์โน นายก็ว่างอยู่”

คยูฮยอนค้อนควับ มาอีกแล้วมุขนี้ หาเรื่องลากเขาไปไหนต่อไหน ชอบมากวนเขาตอนอ่านหนังสือ ทำให้เสียสมาธิ คราวที่แล้วลากไปผับเปิดใหม่ หลังจากนั้นเขาก็เมาหมดสภาพ กลับมาไม่ได้อ่านหนังสือสักตัว คราวนี้ไม่มีทางหรอก ไม่ไปก็คือไม่ไป

“ฉันอ่านหนังสืออยู่” คยูฮยอนหยิบหนังสือไว้ในมือลุกขึ้นยืน....เตรียมตัว

“อ่านมันเข้าไป จะแต่งงานอยู่กินกับตำราเรอะ” โจวหมี่ปราดเข้ามายังโต๊ะเขาที่ตั้งอยู่ริมหน้าต่าง คยูฮยอนเลื่อนเก้าอี้ออก กระโดดข้ามเตียงจุดหมายคือการเข้าไปซ่อนในห้องน้ำห้องน้ำ รีบหนีก่อนที่จะ!

หมับ!!!


มือโจวหมี่คว้าเอวบางได้ก็หิ้วขึ้นพาดกับท่อนไหล่ของตัวเอง แค่นี้เบาๆ แบกมาหลายรอบแล้ว ชิน.. อยากตัวเล็กกว่าเขาเองทำไมล่ะ หึหึ

“อ๊ากกกก ให้ฉันอ่านจบเล่มนี้ก่อนได้ไหม” คยูฮยอนยังคงหาทางต่อรองจนได้ คยูฮยอนไม่ดิ้น ก็รู้ว่าดิ้นไปก็ไร้ประโยชน์

“ไม่ได้ นายอ่านจบฉันก็ไม่ว่างแล้ว” โจวหมี่ดึงหนังสือออกมาจากมือคยูฮยอนแล้วเหวี่ยงไปที่เตียง เดินไปที่ประตูห้อง ไม่ลืมหยิบรองเท้าของคยูฮยอนติดมือมาด้วย คยูฮยอนอยากจะกรีดร้องตะโกนใส่หูจริงๆ ว่าขอบใจเว้ย!! รีบนึกถึงคนอื่นๆ ที่อยู่ห้องโจวหมี่ ที่กำลังสาละวนกับการนับเลขอย่างเมามันส์

“ทง..!” คยูฮยอนตะโกนสุดเสียงก็เท่านั้น โจวหมี่เอามือปิดปากช่างโวยวายได้ทันทีทันด่วน ก่อนที่หูทิพย์ของอี ทงเฮจะได้ยินขึ้นมา


มันเห็นมันจะได้ฆ่ากูน่ะสิ แอบขโมยลูกมันไประหว่างตั้งวงไพ่ แต่กูก็พี่ชายมันน่ะเว้ยทงเฮ ไปกับพี่ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอก..เหอๆ









“เอี้ย ปล่อยมือเฮนรี่เลยนะเว้ย มือข้างนั้นของกู ห้ามจับ”

“....ส..า.ด!!!!! แก้มยุ้ยๆ ก็ของกู..!!”

คยูฮยอนนั่งฟังโจวหมี่แสดงอาการหวงเฮนรี่มานานมาก ตั้งแต่เข้ามานั่งในร้านอาหารแอร์เย็นฉ่ำ โจวหมี่ไม่ละสายตาไปโต๊ะทางด้านหลังที่เฮนรี่นั่งสวีทหวานกับแฟนของตน

ตึง!!!!

โจวหมี่ทุบมือลงกับพื้นโต๊ะเมื่อเห็นเฮนรี่กับแฟนริมฝีปากแนบชิดกัน คยูฮยอนสะดุ้ง ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้เพื่อบังสายตาของเฮนรี่กับกุลสตรีที่นั่งเกยตักเฮนรี่อยู่ พนักงานรีบวิ่งตาลีตาเหลือกมาที่เขา ทำหน้าตาแบบ กูทำอะไรผิดเหรอ.. คยูฮยอนล่ะอายจริงๆ เวลาเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น โจวหมี่มักจะควบคุมสติไม่อยู่ทุกคราที่แอบมาตามดูเฮนรี่กับแฟนเค้าสวีทกัน เห็นแล้วพาล เห็นแล้วทนไม่ได้แล้วจะตามมาทำไม แล้วทำไมต้องลากเขามาเป็นเพื่อนทุกรอบด้วยฮะ!


คยูฮยอนนั่งลงเมื่อเฮนรี่หันกลับไปจู๋จี๋กับแฟนแล้ว เหมาเอาว่าเฮนรี่จำไม่ได้ละกัน ทั้งหมวกทั้งแว่นสายตาไร้เลนส์ที่เขากับดโจวหมี่ใส่อยู่ มันคงจะช่วยพรางสายตาไปได้บ้างนะ

“ก็แฟนนี่นะ...ก็แค่จูบ เรื่องธรรมดาออก ทำมาเป็นรับไม่ได้”

“ก็แค่แฟน..แล้วไง กูน่ะ ผัวมัน!”

“พูดจาหยาบคาย”

“ก็ได้ยินทุกวัน ทำมาเป็นรับไม่ได้” โจวหมี่ยอกย้อนด้วยสีหน้ายิ้มล้อ แต่ก็ตาเป็นประกายวาวโหดทุกคราที่หันไปมองโต๊ะด้านหลัง

“ทีนายน่ะ ไปเดทกับแฟน เฮนรี่เขายังไม่เวอร์ใส่นายขนาดนี้เลย”

“ก็เฮนรี่เค้าเชื่อใจกู”

คยูฮยอนเบ้ปาก เชื่อใจกันประสาอะไรเนี่ย ต่างคนต่างก็มีแฟนเป็นตัวเป็นตน แล้วยังจะปล่อยให้ความสัมพันธ์แบบนี้เกิดขึ้นด้วยกันเองอีก ไม่น่า....ถ้าพวกแก๊ไม่เมาหยำเป ก็เรื่องคงไม่เลยเถิดมาถึงขั้นนี้สินะ

“คบใครก็คบแค่คนเดียวสิ..” คยูฮยอนเปรย..ตาลอยไปหาเจ้าของใบหน้าแสนหล่อเหลาของคนข้างห้อง ไม่ได้เจอกันเลยนะ ก็อยู่แค่ห้องข้างๆ นี่เอง อยากเจอ...ก็ไปเคาะเรียกเลยก็ได้ แต่เขาไม่ทำ ไม่เด็ดขาด

เพราะมัวแต่วุ่นอยู่กับงานของคุณพ่อเยซอง ที่ตัดสินใจว่าจะปรึกษาใครสักคนก็เลยยังไม่ได้ทำ พีคกับเรื่องความใจง่ายของตัวเองอยู่ ต้องสำนึกตัวอีกนานก่อนที่จะเจอหน้ากันอีกครั้ง คยูฮยอนรู้แล้วล่ะ ถ้าไม่จัดการควบคุมหัวใจให้ได้ เจออีกทีคงเตลิด ถ้ากู่ไม่กลับ ใครจะช่วยเขาได้ ถ้าเขาไม่ได้คิดเหมือนกับเราจะเจ็บมาก...แบบนั้นไม่เอาอ่ะ

คยูฮยอนเหลือบตามองโจวหมี่อย่างหวาดๆ จู่ๆ ก็เอาหน้ามาซะระยะประชิด จู่ๆ มาจ้องหน้าเขาเขม็ง ทำสายตาเหมือนที่คิบอมมองเขาเวลาจะจับผิดอะไรสักเรื่อง

ไม่นะ...อย่ายุ่งกับซีวอนในมโนภาพฉัน!


“คยูฮยอน นี่น้องคงไม่ได้แอบรักพี่ชายอยู่หรอกนะ”

คยูฮยอนผงะ ประสาท! คิดมาได้เนอะ!

“น้องชายแอบรักพี่ชายมันผิดนะคยูฮยอนจ๋า”

ประโยคหลังกับสีหน้าทะเล้นๆ ของโจวหมี่พอจะทำให้คยูฮยอนขำออกมาได้


“พี่ครับ ผมไม่เค๊ย ไม่เคยคิดอย่างนั้นเลยนะครับ”


“งั้นก็บอกมา แอบรักใครอยู่ นั่งตาลอยฝันถึงใครมาเป็นอาทิตย์ๆ บอกมา!”

โจวหมี่ทำเสียงโหดขึ้นมาทันควัน คยูฮยอนหน้าเหวอด้วยความงุนงงกับท่าทีที่เปลี่ยนไปกระทันหันของโจวหมี่ อะไรกันเนี่ย...พ่อคิบอมกับลูกโจวหมี่นิสัยไม่ได้แตกต่างกันเลยนะ ตระกูลชั่วร้าย! คยูฮยอนออกอาการเอ๋องงไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบทำกลบเกลื่อนด้วยการสั่นหัวไม่หยุด คงจะดูไม่ออกเลยล่ะว่ากำลังโกหกอยู่นะ คยูฮยอน..


ใครเอ๋ย...โกหกไม่เนียนที่สุดในครอบครัวจ๊ะ....

คยูฮยอนหน้าเหวอเมื่อโจวหมี่กำลังมองๆ และก็มอง คยูฮยอนเขยื้อนใบหน้าออกห่างก็ยังคงเขยื้อนตาม ยุ่งดีนัก..คยูฮยอนดีดแว่นที่โจวหมี่ใส่อยู่แล้วก็ลุกขึ้นยืน เดินลากสังขารของตัวเองออกมาจากร้านได้สำเร็จ

โจวหมี่กุมจมูกด้วยความรวดร้าวใจ โดนเอาคืนกับจมูกสุดรักสุดหวง ถ้าไม่เห็นว่าเป็นน้องชายนะจะ...จะปล้ำซะแม่งเลย

โจวหมี่ไปคิดเงินที่เคาท์เตอร์ ก่อนจะรีบโกยตามคยูฮยอนออกไป แต่ว่าคยูฮยอนเดินเร็วเกินไปแล้ว แผลบเดียวก็หายไปจากรัศมีสายตา


ท่านแม่ทงเฮฆ่ากูแน่! พาน้องหนีเที่ยวแล้วยังจะพลัดหลงกันอีก!!
คยูฮยอน กลับมา!! มือถือ กระเป๋าตังค์ ไม่มีสักอย่าง แล้วจะกลับห้องยังไง!!!!







‘ตาลอยฝันถึงใครมาเป็นอาทิตย์ๆ บอกมา’


ขนาดโจวหมี่ยังรู้ แล้วคนอื่นๆ ล่ะ ก็คงรู้แล้วใช่ไหมเนี่ย เขายังไม่อยากให้ใครรู้นะ...อยากเก็บไว้เป็นความลับระหว่างเขากับซีวอนอ่ะ

คยูฮยอนถอดถอนลมหายใจเดินท่อมๆ ไปเรื่อย ไม่สนใจจะมองทางให้ดี ไม่ได้รู้เลยว่าตัวเองกำลังจะเดินหุ่นโชว์ริมถนนอยู่แล้ว ก็นะ..หุ่นมันหน้าตาเหมือนคนนี่เนอะ

มีแรงดึงเขามาจากทางด้านหลัง รวบเอวเขาเข้าไปประชิดตัว อีกแล้ว...คยูฮยอนได้กลิ่นแอลกอฮอลล์กลิ่นนั้นอีกแล้ว กลิ่นคุ้นๆ ที่มาจากปากของซีวอน

“โดนตรงไหนรึเปล่าเนี่ย..” เสียงนุ่มลมหายใจแผ่วรดอยู่ข้างหู น้ำเสียงแบบนี้ก็ใช่เลย คยูฮยอนยังรับรู้ถึงน้ำหนักฝ่ามือทั้งสองข้างของซีวอนที่ทาบอยู่ที่ท้องน้อย วงแขนรัดเขาเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดหนา แย่แล้ว! หัวใจเขากระโดดไปทางนั้นที ทางนี้ที ซ้าย แล้วก็ขวา หน้าแล้วหลัง ซ้ายอีก หน้าอีก วนมั่วจนจะบ้าตายอยู่แล้ว อาการอย่างนี้รึเปล่าที่เรียกว่า ‘ใจเต้น’


โฮก...ไม่ไหวแล้วนะ

คยูฮยอนจะสะบัดตัวหนีออกมา ก็ได้แค่คิด เพราะว่าซีวอนเดินอ้อมมาอยู่ข้างหน้าตัวเขา ถ้ากอดนานกว่านี้นะ...ไม่รับรองความปลอดภัยด้วยอ่ะ

มือซีวอนเสยผมที่ปรกหน้าเขาขึ้น สำรวจร่องรอยบาดแผลที่หน้าผาก นิ้วเรียวยาวเกลี่ยหาร่องรอยอย่างตั้งใจ อาการใจเต้นสำแดงเดชอีกแล้ว คยูฮยอนเผลอหลับตาเมื่อปลายนิ้วเกลี่ยเข้ามาใกล้ดวงตา ตาเรียวกระพริบปริบๆ..ซีวอนเอามือออกไปจากหน้าเขาแล้ว

“ก็ไม่ได้ชนนี่ จะมีแผลได้ยังไง” คยูฮยอนทำเป็นเมินหลบสายตายิ้มๆ ที่มองมา ความจริงทนสบตาไม่ไหวแล้วตะหาก

“อ๊ะ...ฝน?” คยูฮยอนรู้สึกถึงหยดน้ำที่ตกลงมากระทบผิวกาย เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าให้แน่ใจว่าเป็นฝนรึไม่กันแน่ นั่น ฝนก็รู้ทันเลยเริ่มเทเม็ดเล็กกระหน่ำลงมาไม่หยุดเลยสิ

“มานี่เร็ว” ซีวอนพูดขึ้นพร้อมกับจับมือเขาให้วิ่งตามไป นี่แค่เพียงไม่กี่วันเองนะ ..ทั้งจับมือ ทั้งโอบ ทั้งกอด...แล้วถ้านานกว่านี้ ไม่ไปถึงขั้นจูบเลยเรอะ!


จูบ

จูบ


จูบ

จูบ



คยูฮยอนได้ยินเสียงฝนกระหน่ำดังอยู่รอบตัว เขาสองคนมายืนหลบอยู่ข้างร้านขายดอกไม้ที่กำลังรีบเก็บดอกไม้เข้าไปในร้านอย่างรีบร้อน คยูฮยอนยืนก้มหน้าอย่างสงบเสงี่ยม คยูฮยอนไม่พูดไม่จา คยูฮยอนนิ่ง...ซะ หัวใจบ้าจะได้เลิกเต้นสักที

“คยูฮยอน..”

อย่าเพิ่งเรียกตอนนี้สิ ใจสั่นอยู่ตอบไม่ไหวอ่ะ

“คุณคง..ไม่ได้เป็นหุ่นยนต์..ใช่ไหม”

คยูฮยอนเงยหน้าขึ้นทันควัน ฮ้า...อะไรนะ ทำไมถึงเข้าใจเขาเป็นแบบนั้นไปได้

รอยยิ้มสวยวาดกว้างเมื่อเห็นเขายอมเงยหน้าขึ้นมาหา

“วันนั้นคุณก็เกือบจะตกบันได วันนี้คุณก็เกือบจะเดินชนหุ่น แล้วยังไหนจะฝนที่กำลังตกลงมาอีก โดนทั้งน้ำทั้งแรงกระแทก เครื่องคุณเลยช็อต..ติดๆ ดับๆ แบบนี้...ผมถึงได้เหมาว่าคุณเป็นหุ่นยนต์รึเปล่า”

“บ้า...”

“หุ่นยนต์จะยิ้มหวานขนาดนี้เหรอครับ” คยูฮยอนฉีกยิ้มกว้าง ทำสายตาเป็นประกายสดใส พร้อมกับขยิบตาให้ซีวอน คนมองปล่อยเสียงหัวเราะออกมาให้ได้ยิน คยูฮยอนไม่ได้สบตาหรอก หน้าซีวอนดูเบลอไปหมด ทำไมมองไม่ชัดขึ้นมา

“หุ่นยนต์น่ะ จะเนื้อเยอะขนาดนี้เหรอ” คยูฮยอนจิ้มไปที่เนื้อบนแก้มตนเองแล้วก็บีบให้เห็น กินเยอะมันจะยุ้ยออกมาทางแก้มนี่หละ

“แล้วหุ่นยนต์น่ะ จะ..มีความรักได้เหรอครับ” คยูฮยอนรู้สึกได้ว่า เลือดในร่างกายทั้งหมดกำลังวิ่งมาสูบฉีดอยู่ที่ใบหน้าของตนเอง ตายแล้ว..ตายแล้ว ใกล้จะตายแล้ว คยูฮยอนพูดไปยิ้มไป กลั้นยิ้มของตนเองไม่ไหว หัวใจพองโตขึ้นๆ อกจะระเบิดออก ยิ่งเห็นซีวอนทำสีหน้าฉุกคิด พยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย แล้วยิ้มตอบกลับมาให้ ทำไมถึงมีความสุขขนาดนี้นะ..



“นั่นสิ...คุณน่ะ น่ารักกว่าเจ้าหุ่นยนต์เยอะ”

ไอปรอทวัดอุณภูมิที่แก้มฉันคงระเบิดไปแล้วล่ะซีวอน...คุณพูดอะไรออกมาจะรู้ตัวไหม อย่ามาแกล้งชมผมพร่ำเพรื่อนะ รู้ไหมว่าผมน่ะคิดจริงจัง




To b Con


ฟิคเรื่องใหม่เรื่องนี้ตามใจตัวเองจริงๆ

wanted...นั่งอ่านคอมเมนท์ มีคนถามจะจบรึยัง  โฮกกกกกก มันจะจบแล้วล่ะค่ะ  แต่ยังไม่อยากให้จบเลย ผูกพัน...ต่อไปจะไม่ได้พิมพ์เรื่องนี้อีกแล้วเหรอเนี่ย  คิดแค่นี้ก็ไม่อยากพิมพ์ต่อ...เกี่ยว?

ฝากฟิคอีกแล้ว..^^

.

..

edit @ 25 Jul 2008 05:07:44 by มิลฮี~เรียวยอก

edit @ 25 Jul 2008 06:06:04 by มิลฮี~เรียวยอก