Title ::สลับคู่ ♥ มาชู้ชื่น

Couple :: WonKyu , BumHyuk

Author :: RyoHyuk

Note :: มาต่อแล้วน้า~

-11-




“คยูฮยอน..เกลียดกู เค้าไม่อยากเห็นหน้ากูแล้ว เค้าไล่กูออกมา”

“เสียใจใช่ไหมซีวอน”

“เออ กูเสียใจมาก”

“อยากให้เค้าหายโกรธไหม”

“อยากสิ”

“งั้นก็รีบไปง้อ”

เคร้ง!!!!!

คิบอมกระแทกแก้วในมือลงกับพื้นโต๊ะ คิบอมที่ฟังอยู่ตั้งแต่แรกขัดขึ้นเพราะทนไม่ไหว ซีวอนหันควับ ตวาดเสียงใส่คิบอมทันใด

“อะไรของมึง”

“มึงเลิกพูดกับตัวเองซะทีเหอะ กูรำคาญ!!”

“แต่กูรำคาญกว่า!”

“เงียบกันทั้งสองคนแหละครับ” เสียงนุ่มๆ ของทงเฮเข้ามาขวางการทะเลาะกันอย่างไร้สาะระสุดๆ ของคนทั้งคู่ ทงเฮที่กลับมาเที่ยวที่เกาหลี ด้วยการนัดเจอกันอีกครั้ง ทำให้ทั้งสามคนกลับมาเจอกันอีกจนได้ ทงเฮอยากรู้ว่าทางนี้เป็นยังไงบ้าง จะว่า...เป็นห่วงจนต้องตามมาดูก็ไม่ผิดนัก

“ทงเฮอ่า...ก็ผมกำลังเสียใจนี่”

“ก็ได้ ถ้าอยากตะโกน ถ้าอยากโวยวายมาก ผมหาทางออกให้ได้นะ”

ซีวอนขมวดคิ้ว วิธีไหนที่จะเอาความคลุ้มคลั่งจะบ้าตายออกจากประสาททั้งห้า ทั้งหกของเขาได้ล่ะเนี่ย จะบ้าตายอยู่แล้ว แค่คิดว่าถูกเกลียด ตัวเขาจะช็อตและดับวูบไปยังไงยังงั้น ถูกคยูฮยอนเกลียด ไม่ได้มีความสุขเอาเสียเลย

“ต้องทำยังไงเหรอ”

“ไปหาคยูฮยอนเดี๋ยวนี้เลยแล้วก็ขอโทษเขาซะ ส่วนคิบอม ก็ไปหาฮยอกแจ..”

“ทงเฮ...มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก” คิบอมกระดกแก้วแอลกอฮอลล์ขึ้นจนหมด แค่เขาคิดถึงสายตารังเกียจของคยูฮยอน สายตาปฏิเสธของฮยอกแจ ความรู้สึกมันหยุดอยู่แค่นี้ ทำอะไรไม่ถูกอีกแล้ว

“ง่ายจะตายครับ ซีวอนกับคิบอมทำให้มันยากกันเองทั้งนั้น ไม่ง้อตอนนี้อยากจะให้เขาโกรธไปตลอดชีวิตเหรอไง..”

“แล้วถ้ามันไม่ได้ผล”

“แต่ก็ดีกว่าอยู่เฉยๆ ปล่อยให้มันแย่อยู่แบบนี้ไม่ใช่เหรอ”

“แต่ว่าฮยอกแจน่ะ เขาไม่อยากคุยกับฉัน..”

“ทำไมคิบอมขี้ขลาดอย่างนี้หล่ะ ตอนคิบอมจีบเขาล่ะกล้านัก..แล้วแค่จะถูกฮยอกแจเกลียด แค่นี้ถึงกับกลัวหัวหด!”

คิบอมค้านไม่ออก ทงเฮพูดแทงใจดำเกินไปแล้ว ความกล้าที่จะเผชิญหน้าสองคนนั้น มันถูกความรู้สึกผิดครอบงำจิตใจไปหมด คนผิดอย่างเขา สมควรที่จะต้องเจอแบบนี้แหละ

ผิดที่ไม่ยอมห้ามใจ...ผิดที่ยังดึงดันไปรัก ทั้งที่ต่างคนต่างก็มีเจ้าของหัวใจอยู่แล้ว ถึงแม้จะรู้สึกแบบนี้ ข้างในใจมันก็ยังคงเรียกร้องหาเจ้าของมันอยู่ ลมหายใจเข้าออกตอนนี้มีแค่คนๆ เดียวเท่านั้น

ฮยอกแจ!

เขาเป็นคนยังไง...จำได้ไหม เคยเป็นแบบไหน เขารักการถ่ายรูปเพราะไม่อยากพลาดอะไรดีๆ ไป ความสวยงามของสิ่งรอบตัว เขาอยากจะบันทึกมันไว้ ไม่ให้คลาดสายตาไปได้


ความรักก็เหมือนกัน...ไม่อยากให้ทุกสิ่งที่ผ่านมาเป็นแค่ความรู้สึกผิดชั่ววูบ


“ขอบใจมากทงเฮ..ฉันจะไปหาเขาเดี๋ยวนี้หล่ะ”

“เดี๋ยว” ซีวอนสอดขึ้น ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบคีย์การ์ดออกมาส่งให้คิบอม เขากับฮยอกแจ..ไม่ได้มีอะไรกันแล้วนี่

“ถึงจะมีคีย์การ์ดเข้าไปในตึก แต่ฮยอกแจจะเปิดห้องให้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับนายล่ะนะ”

คิบอมพยักหน้ารับรู้ รับมาแล้วก็ไม่รอช้าอะไรอีก ออกไปจากร้านด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า รอยยิ้มที่แฝงความกังวล ใช่ว่าที่เขาคิดจะทำต่อไป เป็นสิ่งที่ฮยอกแจจะยอมรับด้วยนี่ แต่ก็ไม่เป็นไร ทุกสิ่ง มันมาจากความรู้สึกจริงๆ ของเขาเอง

ความรักของเรา ไม่ใช่เรื่องผิด!


คิบอมบทจะไปก็ไปเลย เอาคนที่เหลือตั้งตัวไม่ทันกันทีเดียว

“คยูฮยอน...ชอบที่คิบอมเป็นแบบนี้น่ะเหรอ” ซีวอนรำพึงรำพัน ตาจรดจ้องมองแสงไฟที่สะท้อนมาบนแก้ว เห็นได้ถึงสายตาของตัวเองที่สะท้อนกลับมาตอนนี้ ก็แค่คนขี้ขลาดคนหนึ่ง จะไปสู้อะไรคิบอมได้ ก็ถูกเกลียดไปแล้ว คยูฮยอนไม่อยากเจอฉันอีก แล้วฉันจะยังไม่เสนอหน้าให้เขาเห็นอีกน่ะเหรอ ถูกเขาไล่มาแล้วนะเว้ย

เสี้ยววินาทีที่ถูกทำเย็นชาใส่ ยังกับความสัมพันธ์ที่ผ่านๆ มา เวลาที่เราเคยรู้สึกดีต่อกัน มันไม่เคยเกิดขึ้น







คิบอมยืนหยุดอยู่หน้าประตูห้อง กดปุ่มหน้าห้องแล้วยืนรอคนอีกฟากประตู แต่ก็ไม่มีคนมาเปิด พอลองโทรเข้าเบอร์ฮยอกแจ ก็ได้ยินเสียงริงโทนมาจากอีกฝั่ง...ฮยอกแจอยู่แต่ไม่อยากให้เขาเข้าไป

“ฮยอกแจ..” คิบอมเรียกฮยอกแจจากอีกฝั่งของประตู

“กลับไปเถอะครับ ผมไม่มีอะไรจะคุยกับคิบอมอีก” มีเสียงฮยอกแจตอบกลับมาจากหลังบานประตูเหมือนตัดความหวัง คิบอมก็ยังคงดีใจ อย่างน้อยก็ยังได้คุยกัน

“ตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้ ผมไม่เคยเสียใจที่เราสองคนรักกัน…ถึงผมจะดูเลว จะดูแย่ในสายตาใครก็ช่าง ผมไม่อยากเสียคุณไป” นี่คือสิ่งที่คิบอมเลือกแล้ว เขาเลือกที่จะทำให้มันเป็นแบบนี้เอง เขาจะไม่เสียใจทีหลังอีก แม้จะเจ็บปวด เขาก็จะยอมให้มันเป็น

“......”

ประตูเปิดออก ฮยอกแจในสภาพตาแดงกล่ำที่เพิ่งผ่านการร้องไห้ ตาสวยสงบนิ่ง สั่นนิดๆ เมื่อหันมาสบตาเขา นี่ล่ะสิ่งที่ทำให้เขาเจ็บอย่างแท้จริง คือฮยอกแจที่กำลังร้องไห้เพราะเขา

“...คยูฮยอนต้องเสียใจเพราะคิบอม...”

“ฉันขอโทษ....”

“เขาต้องร้องไห้เพราะคิบอม”

“....ขอโทษ”


“แล้วอย่างนี้จะให้ฉันเห็นแก่ตัวอย่างนั้นเหรอ”


“ฉันยอมเห็นแก่ตัว ขอแค่...เราไม่ต้องจากกันไปไหน”


ฮยอกแจปิดตาอย่างปวดร้าว ทำไมหัวใจต้องพองโตเมื่อได้ยินประโยคเหล่านี้ ใจเขากำลังทรยศคยูฮยอนอีกแล้ว...

“ฉัน....จะไม่ยอมเสียนายไป ไม่ว่าใครจะว่าอะไรก็ตาม”

ฮยอกแจทำอะไรไม่ถูก คำพูดเหล่านั้นใจเขามันยอมรับเข้ามาหมดแล้ว แต่ว่า..

“จะต้องให้ฉันตัดเพื่อนกับคยูฮยอนเพื่อหาคิบอมเหรอ”

“.....ฉัน......”

คิบอมอึ้งไป แต่ก็ตอบให้ได้ มิตรภาพของสองคนนั้นกับความรักของคนเห็นแก่ตัวอย่างเขา ฮยอกแจควรจะเลือกใคร คิบอมตอบได้

“ไม่ต้องทำเพื่อฉัน....ตัดฉันไปก็ได้ แต่..” คิบอมผ่อนลมหายใจ วางมือลงบนแก้มของฮยอกแจ นิ้วเกลี่ยไปรอบริมฝีปากบาง คิบอมโน้มศีรษะเข้าไปชิด ประคองสองแก้มนวลไว้ในมือ

“ฉันขอแค่..อยู่ใกล้ๆ ตัวนาย โดยไม่ให้เขารู้” คิบอมทาบปากลงไปหา ได้ยินเสียงใจตนเองเต้นระส่ำ จังหวะการเต้นของใจของฮยอกแจก็คงเหมือนกัน จูบเบาๆ ริมฝีปากคลายออก แล้วขยับเข้าหากันใหม่ ตาเรียวตรงหน้าเหมือนจะถามย้ำ

แน่ใจเหรอ...ที่จะทำแบบนี้จริงๆ คิบอมเกลี่ยหยดน้ำตาที่หางตา จูบเน้นย้ำเป็นคำตอบให้ฮยอกแจรู้ จะไม่เปลี่ยนใจ...

ประตูห้องงับปิด ใครคนหนึ่งกดตัวล็อกที่ประตูแล้ว เสื้อผ้าบนตัวกระจัดกระจายตกอยู่ตลอดทาง ยังไม่ทันถึงห้องนอน ร่างเปลือยของฮยอกแจและเขาก็และจูบกันอย่างดูดดื่ม แผ่นหลังบางทาบติดอยู่กับผนัง ร่างเกร็งกระตุกตามฝ่ามือของคิบอมที่ป้วนเปี้ยนอยู่เบื้องล่าง ทำยังกับรู้ใจเจ้าของร่างดี

“อ๊า!.. คิบอม” ฮยอกแจสั่นกระตุก ของเหลวไหลเปื้อนเปรอะลงเข้าไปใต้ร่องขา ทั้งเปรอะตัวเองและตัวคิบอม ฮยอกแจทำสีหน้าไม่ถูก คิบอมคุกเข่าลงใช้ลิ้นออกมาเลียร่องรอยเหล่านั้น แข้งขาอ่อนเมื่อคิบอมตั้งใจสัมผัสตรงแก่นกลางลำตัว จากที่มันอ่อนแรงกลับมาชูชันเพราะการปลุกเร้า

“อา....คิ..บอม” มือเรียวปัดป่ายไปที่กำแพง หาหลักยันเส้นอารมณ์ที่สุดจะคอนโทรลต่อไปไม่ไหว มือเลื่อมาจับเส้นผมคิบอม ขยุ้มดึงทึ้งไม่รู้ตัว ฮยอกแจสั่นสะท้านทุกคราที่แก่นกลางเลื่อนเข้าออกในปากคิบอม

“อา...อา...คิบอม...อ๊า!!”

อีกครั้งแล้วที่ตัวเปรอะเปื้อนด้วยหยาดน้ำของตัวเอง หน้าอมสีเลือดยิ่งแดงเข้าไปอีก หน้าคิบอมที่เปรอะหยดรักของเขา ฮยอกแจเอามือลูบๆ เช็ดๆ ให้อย่างเก้อเขิน คิบอมหัวเราะต่ำๆ ในลำคอ

“....ไม่ต้องกลัวเปื้อนไปหรอกน่า.....เดี๋ยวเลอะยิ่งกว่านี้อีก” คิบอมหยัดตัวยืน อุ้มสะโพกบางขึ้นมาไว้ระดับหน้าท้อง ฮยอกแจกอดคอคิบอมยึดไว้กลัวหล่น

“ครั้งแรก...ของเรา...ฉันไม่อยากให้นายเจ็บมาก” คิบอมว่างั้น แล้วก็ปล่อยเอวฮยอกแจลงบนฟูกในห้องนอนอย่างเบามือ คิบอมเอาให้หลังฮยอกแจพิงกับหัวเตียงโดยมีหมอนรองไว้ แล้วไม่ลืมเอาหมอนมารองใต้สะโพก จับแยกขาเรียวให้อ้าออก คนถูกจัดท่าแทบจะมุดหน้าลงใต้หมอนหนุนหลัง

“..คิบอม...ลา....มก” ฮยอกแจแกมแดงปลั่ง รู้ตอนนี้ก็สายเสียแล้วล่ะฮยอกแจ..แม้ฮยอกแจจะหุบขาเข้าหากัน แต่ถ้าคิบอมยังคงแทรกตัวอยู่ระหว่างกลางหว่างขาแบบนี้ คงไม่มีแววว่าจะรอดน้ำมือคิบอมไปได้



ต่อไปและตลอดไป จะต้องมีเราสองคน..
...............จะมีแค่เรา........






ปกติ...เราบังเอิญเจอกันแบบนี้บ่อยรึเปล่า?



คยูฮยอนเข็นรถเข็นหลบไปทางซ้ายทีขวาที ซีวอนซึ่งทำแทบจะพร้อมกัน เลยกลายเป็นว่าต่างคนต่างขยับหลบ ก็หลบไม่พ้นสักที

“ซองมิน...เข็นให้หน่อย” คยูฮยอนเลยปล่อยมือ แล้วโยนตระกร้ารถเข็นส่งต่อให้น้องชายสุดที่รักรับช่วงต่อซะเลย ส่วนตัวเองก็เดินผ่านเขาไปเฉยๆ ทำเป็นไม่เห็นทั้งๆ ที่ยืนอยู่ตรงหน้า เมื่อครู่ที่ได้สบตากัน คยุฮยอนทำหน้าตกใจแล้วก็บึ้งตึง เขาก็หน้าบึ้งวะ แต่เป็นเพราะเกลียดตัวเองตะหาก เกลียดที่ตัวเองถูกเกลียด เลยพาลเกลียดตัวเองมันซะเลย

“พี่ซีวอน สวัสดีครับ” ซองมินยิ้มให้อย่างคนคุ้นเคย...

“สวัสดีครับ”

“ออกมาคนเดียวเหรอครับเนี่ย”

“อ้อ..เปล่าหรอก คิบอมกับทงเฮก็มาด้วย แต่สองคนนั้นแยกไปซื้อยาน่ะ เดี๋ยวก็เดินมา” ซีวอนยืนคุยกับซองมินไป ตาก็ชะเง้อมองตามหลังคยูฮยอนไป ใจไปทาง ร่างกายไปทาง มันก็เลยอยู่ในภาวะไม่เสถียรเท่าไหร่

“ใครคือทงเฮเหรอครับ”

“ทงเฮเป็นลูกพี่ลูกน้องคิบอมน่ะ”

“ลูกพี่ลูกน้องพี่คิบอมเหรอ...อย่างนี้ก็นิสัย..เหมือนกันน่ะสิ” ซองมินเม้มปาก ตาวาว เล่นเอาซีวอนขนลุกวูบวาบ

“ผมล้อเล่นน่ะครับ” ใบหน้าเปื้อนยิ้มของซองมินพูดขึ้นมา แต่ซีวอนก็ยังคิดว่า มันล้อเล่นตรงไหน...เนี่ย

“นี่...ยัยเตี้ย นินทาว่าคนอื่นเขาทางร้ายๆ แบบนี้ นิสัย....เสียจริงๆ”

ซองมินหันควับไปหาคนพูดที่ยืนอยู่ด้านหลัง ตั้งแต่เมื่อไหร่?
ใบหน้าขาวผ่อง ปากอิ่มสีส้มอมชมพู หน้าที่สวยยังกับผู้หญิง แต่มีสายตากวนประสาทเป็นที่สุด!

หรือว่า..ทงเฮคือคนนี้!

“ใครเตี้ย อย่ามาพูดมาก ตัวเองสูงนักเหรอ”

ทงเฮมองคนยอกย้อน ตาโต หน้าสวย ตัวเล็กเอวบางแล้วยังคอดรับกับสะโพกอวบ หุ่นตอนหันหลังให้นึกว่าเป็นผู้หญิง ความจริงเป็นผู้ชายหรอกเหรอ ผู้ชายหน้าหวานจนแทบแยกไม่ออกว่าเป็นหญิงหรือชายแบบนี้ มีด้วย!

ปากสีอมชมพูกวนได้โล่!!

ทงเฮขยับตัวเข้าประชิดร่างเล็กจนติดกับรถเข็น ซองมินหงายคอเอนไปข้างหลัง เพราะทงเฮดันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ไม่หยุด ทงเฮเอาหน้าสวยๆ มาใกล้ซะจนเผลอใจเต้นไปกับใบหน้านี้ จะสวยเกินไปแล้ว!

“แค่นี้มองไม่ออกเหรอครับว่าใครเตี้ยกว่าใคร”

ประโยคที่หลุดออกมาจากปากทงเฮ ซองมินขอยกทั้งประโยคกระแทกใส่หน้าคืนคนพูดเดี๋ยวนี้เลยด้วยการเอื้อมมือไปหยิบของบนรถเข็น คว้าแปรงขัดส้วมได้ก็หยิบเอามาตีกลางแสกหน้าทงเฮทันที


จะเกิดสงครามปลากับกระต่ายวิวาทกลางห้างดังแล้ว ดีที่คิบอมเดินมายื้อลากทงเฮที่ยืนทำหน้าเอ๋อออกมาได้ก่อนที่คิดจะถลาไปหาเพื่อเอาคืนซองมิน ก่อนที่คิบอมจะเคยเห็นคนที่แสนจะอ่อนโยนและสุภาพอย่างอี ทงเฮ แผลงฤทธิ์ เขารีบพาหนีก่อนจะโดนคยูฮยอนไล่ตะเพิดไปก่อน


“ทำอะไรของเรา” คยูฮยอนที่รีบเดินกลับมาหา ล็อกตัวซองมินไว้ ไม่ให้ซองมินทำอะไรเกินเหตุไปกว่านี้ จัดแจงสอบสวนซองมินใหญ่

“เขาว่าผมก่อนนะ” ซองมินสะบัดตัวให้หลุดจากคยูฮยอน ที่จับตัวเองไว้

“ผมจะกลับแล้ว โว้ย พี่จะเดินต่อก็เดินไป” ว่าแล้วซองมินก็เดินมาหาซีวอนที่เดินเข็นตระกร้ารถเข็นตามมาให้ แล้วจัดแจงพากรถเข็นไปคิดเงิน

คยูฮยอนล่ะงง ซีวอนตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่??

คยูฮยอนสะบัดหน้าหนีทันควัน แค่ครั้งเดียว เจ็บจากคิบอมครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว ไม่อยากให้มันซ้ำรอยกัยคนหลอกลวงอีก!

เจอคิบอมเขารู้สึกหงุดหงิด หงุดหงิดมาก ความโกรธมันพุ่งพวยออกมาจากในอก คิบอมก็รู้ทัน เดินเลี่ยงไปทางอื่น แต่ทำไมพอเป็นซีวอน พอได้สบตาก็รู้สึกปวดแปลบแถวๆ ที่ใจขึ้นมาทันใด

เขาก็โกรธนะ..แต่ความเจ็บมันมีมากกว่า

ทำไม?

คยูฮยอนเร่งฝีเท้าหนี เดินอ้อมชั้นนั้นผ่านชั้นนี้ ลงบันไดเลื่อนเปลี่ยนชั้นเดินก็แล้ว พอหันหลังกลับมาทีไรก็ยังเห็นซีวอนเดินตามมา

จนเสียงข้อความจากโทรศัพท์ดังขึ้น.....


‘สู้ๆ นะครับพี่ซีวอน ผมเอาใจช่วย เผด็จศึกให้ได้มันวันนี้แหละ’



อี ซองมิน!!!!


ซองมินจะรู้ไหมว่าส่งมาผิดเบอร์แล้ว...แล้วอย่างนี้ ซีวอนจะง้อสำเร็จไหมเนี่ย

คยูฮยอนหันกลับมาทำตาวาวด้วยความสงสัย มองข้อความสลับกับคนที่เดินตามมาตลอด ตั้งแต่เช้าที่ซองมินอ้างเรื่องของในบ้านหมดอย่างนั้นอย่างนี้ ต้องรีบออกมาซื้อน่ะ..แผนนี่เอง

“นี่นายรู้ใช่ไหมว่าฉันจะมาที่นี่..”


ซีวอนสะดุ้งนิดหน่อย แต่ก็นะ..มาถึงขั้นนี้แล้ว

ถูกครับ... ไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอก ไม่มีอะไรในโลกนี้เป็นเรื่องบังเอิญทั้งนั้น ตั้งแต่ที่เราเจอกันที่ทะเล ที่ผมนอกใจฮยอกแจมาวอกแว่กกับคุณ ไม่มีอะไรบังเอิญสักนิด ทุกอย่างเขาเป็นคนทำให้มันเกิดทั้งนั้น

มั่นใจในความรู้สึกของตัวเองสักตั้ง แล้วลุยเลยดีกว่า โจ คยูกี้ของกู ไม่ใช่ของคิบอมมันแล้ว
ตอนนี้โจ คยูฮยอนจะเป็นของเขาได้ไหม ก็ขึ้นอยู่กับตัวเขาเองแล้วล่ะ



ซ้อมพูดได้ไหม...โจ คยูฮยอนของกูว่ะ!




T-B-C

ฟิคตอนใหม่ประดับบล็อค

และภาพนี้ก็ทำให้กรี๊ดจะบ้าตาย...

 ..

.

.

ขอบคุณคุณ PoRpla ที่เอามาให้ยล  กรี๊ดดดดดดดดจะตายเพราะคยูฮยอน..ช่วงนี้...

จะทำตัวเคะไปถึงไหน....

เพ้อ~

คยูฮยอน!!!! ทำไมถึงได้ทำเยี่ยงนี้

(ภาพล่างขอ hotlink รูปอัพไม่ขึ้นจริงๆ โฟโต้บักเก็จ-*-)

edit @ 23 Jul 2008 00:08:18 by มิลฮี~เรียวยอก