- 10 -






โทรศัพท์เครื่องเล็กวางสั่นอยู่บนโต๊ะ....

ฮยอกแจแค่เอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมา เบอร์โทรศัพท์เบอร์ใหม่ ที่ถูกบันทึกลงเครื่องภายในเวลาสั้นๆ เขาก็สามารถจดจำตัวเลขที่เรียงรายอยู่บนหน้าจอไฟกระพริบได้หมด ฮยอกแจตัดปัญหาด้วยการไม่รับสาย

ไม่อยากฟังเสียง ไม่อยากได้ยิน ไม่อยากเห็นแววตาอ่อนหวานจากผู้ชายคนนี้
ความสับสน ความทรมานจากความรู้สึกผิด ยังคงเกาะกุมจิตใจ

คิบอมจะดีกับฉันทำไม
คิบอมทนได้ยังไง


คิบอมไม่รู้สึกผิดบ้างเลยเหรอ



โทรศัพท์สั่นระรัวอยู่ในมือ ข้อความของคิบอม

.......มาหาฉันตอนนี้ได้ไหม.........


เป็นสิ่งที่ฮยอกแจทำได้ยากที่สุด ในเวลานี้



ริงโทนหวานหูดังขึ้นอีกรอบ ฮยอกแจกดรับทันทีทันใด โกรธตัวเองที่มือไว....เขานี่มันช่าง.....

ฮยอกแจถือสายรอ รอให้ปลายสายพูดอะไรขึ้นมา คนเงียบก็ยังเอาแต่เงียบ ตกลงว่าอยากจะคุยหรือไม่อยากคุย..


“คิบอม...ไม่พูด ฉันวางหล่ะนะ”

คราวนี้เขาทำสำเร็จ เสียงปลายสายดังขึ้นมาแล้ว แต่ว่า....

“ฉันไม่ใช่คิบอมหรอกนะ..”

คยูฮยอน!!

“..ฉันอยากเจออึนฮยอก ให้ฉันไปหาได้ไหม..”

แต่ว่า...ฉัน ยังไม่พร้อมที่จะเจอนายน่ะ คยูฮยอน...ไม่กล้าสบตา ไม่กล้าสู้หน้า

“...อึนฮยอก ให้ฉันไปหานะ...ฉันมีเรื่องจะปรึกษา”

“คยูฮยอน...” ในอกมันป่วงๆ ตื้อๆ พอได้ยินคำอ้อนวอนของคยูฮยอน มีอะไรนะ อยากจะปรึกษาเขา เขายังจะสามารถให้คำแนะนำที่ดีต่อนายได้ จริงๆ นะเหรอ







คิบอมทอดถอนใจกับการรอให้คนปลายสายรับโทรศัพท์ ไม่ว่าคิบอมจะกดโทรหาสักกี่ครั้ง ฮยอกแจก็ไม่ยอมรับ เขาก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากการนั่งฟังสัญญาณปลายสายดังวนอยู่อย่างนั้น

วกวนไร้ทางออก กลับมาอยู่ที่เดิม ที่ไม่เหลือใครสักคน



ถึงแม้คิบอมจะส่งข้อความไปนัดฮยอกแจให้ออกมา สถานที่ที่เขารอถูกส่งไปบอก ตอบตัวเองไม่ได้ว่าต้องรอนานเท่าไหร่ จะได้เจอเจ้าตัวไหม ....ไม่รู้...

อยากเจอ ทำยังไงถึงจะได้เจอ ทำยังไงถึงจะยอมมาพบเขา คิบอมลุกออกไปจากร้านในที่สุด

ลมร้อนเข้ามาปะทะใบหน้า....
ซัมเมอร์ที่แสนสดใสที่นั่นจบลงแล้ว แต่ที่เกาหลีหน้าร้อน...ใกล้จะมาถึง ในอีกไม่กี่อาทิตย์
ฮยอกแจที่สดใส ตาสวยเชิดยามมองมาที่เขา ปากร้ายๆ ที่คอยตวาดใส่เขา..
เสียใจ...ที่ทำให้ฮยอกแจคนนั้นต้องมีน้ำตา

โทรศัพท์ดังขึ้นอีกรอบ ทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าไม่มีทางที่ฮยอกแจจะโทรมา คิบอมก็ยังอดหวังไม่ได้
คิบอมเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ เขาลังเลอยู่นานกับการกดรับสาย..ของซีวอน





ร้านเดิมที่ดึงเขาให้กับมาพบซีวอนอีกครั้ง จุดเริ่มต้นของการเล่นตลกของหัวใจ คิบอมเกือบจะมาถึงพร้อมกันกับซีวอน ทั้งสองคนต่างยืนมองหน้ากันอยู่หน้าร้าน ไม่รู้จะเริ่มต้นกันยังไง

“เปลี่ยนที่คุยละกัน..” ซีวอนพูดขึ้น พร้อมกับเดินนำไปยังที่รถ ซีวอนขึ้นไปนั่งคนนั่งฝั่งคนขับ โยนกุญแจรถมาให้เขา ซึ่งรับไว้ได้ทันก่อนที่มันจะตกลงพื้น

“เอ้า ขึ้นมาสิวะ”

คิบอมขึ้นประจำที่คนขับ แม้จะสตาร์ทรถแล้วรถก็ยังคงจอดอยู่ที่เดิม เมื่อไม่มีจุดหมายปลายทาง แล้วจะไปได้ยังไง

“...อธิบายมาเลยนะคิบอม บอกมาเลย เหตุผลที่ฉันจะยุ่งกับคยูฮยอนไม่ได้...”

คิบอมแค่นหัวเราะ มาหาเพื่อถามแค่นี้น่ะเหรอ

“...มันไม่สำคัญแล้วว่ะ..ว่าฉันจะคิดยังไง....รู้ไปก็เท่านั้น”

ซีวอนทุบมือลงกับคอนโซนด้านหน้า พูดโต้กลับไปในทันใด

“.งั้นก็รู้ไว้เลย คำพูดพล่อยๆ ของแก มันทำร้ายคยู...ของฉัน ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับคยูแล้ว ก็อย่ามายุ่ง!!”

จบคำพูดของซีวอน เท้าคิบอมก็เหยียบคันเร่งออกไป คนอารมณ์ร้อน คนกำลังโมโห มันจะทำอะไรไม่ยั้งคิดเสมอๆ ฝ่าไฟแดงได้ก็ฝ่า ไม่ใส่ใจหรอกว่ารถจะไปชนถูกใคร

ฉุน...แค่ได้ยินซีวอนพูดว่า...คยูของฉัน

ยังไม่มีสิทธิ์พูดอย่างนั้นหรอกซีวอน


“ฉันจะไม่ยุ่งอีกก็ได้”

“น่าจะคิดได้ตั้งแต่แรก”

คิบอมจอดรถแล้ว....อยู่ที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง ซีวอนไม่รู้ว่าคิบอมจะจอดที่นี่ทำไม แล้วก็ไม่ใส่จะหาคำตอบ ไม่อยู่ในอารมณ์ใดๆ ทั้งนั้น นอกจากโมโห!

“ในสายตาคยูฮยอน คนที่ชื่อ ชอย ซีวอน เป็นคนยังไงเหรอ” คิบอมกดยิ้ม ละสายตาออกจากประตูบ้าน หันกลับมาพิงออดี้แสนหรูของซีวอน


“ฮยอกแจเค้ารู้สึกผิดต่อแกจนเกลียดฉันไปแล้ว”

เขาถึงจะบ้าตายอยู่นี่ไง!

“ในสายตาของฮยอกแจ...ซีวอน...ช่างแสนดีหาใครเปรียบเลยล่ะ คยูฮยอนก็คงคิดเหมือนกัน คนที่เคยคบกับมึงทุกคน คิดยังไง มึงก็รู้....ทุกคนคิดว่ามึงเป็นคนแบบนี้ ไม่ว่ากับใคร มึงก็ไหลไปได้เรื่อย...แล้วอย่างนี้ ฉันจะ วางใจ ให้มึงดูแล คนที่กูเคยรักได้ยังไง”

นี่คือเรื่องที่คิบอมคาใจอยู่สินะ...

คิบอมเลิกคิ้ว แปลกใจที่ซีวอนหัวเราะออกมาดังลั่น มือยกขึ้นปิดหน้า พอเอาออกไปก็ทิ้งคราบเปียกชื้นไว้แถวหางตา

“มึง..สมกับเป็นเพื่อนกูจริงๆ เลย กูกำลังเครียดเรื่องนี้อยู่ กูกลุ้มใจ กินไม่ได้ นอนไม่หลับ
แค่คิดว่ากูทำอะไรที่เป็นการทรยศฮยอกแจตอนไปเที่ยวบ้าง ทั้งๆ ที่กูคบเค้า...กูยังนอกใจไปหาคยูของมึง
มึงก็เหมือนกันแหละ...แต่ยังไงฮยอกแจก็รักมึงนี่หว่า ”

“กูเหนื่อย...เหนื่อยจริงๆ ว่ะ คนที่ฮยอกแจรัก...คนที่คยูฮยอนมีใจให้ ไม่ใช่ตัวตนของกูจริงๆ” ซีวอนถอนหายใจ ความอัดอั้นตันใจของเขาทั้งหมด อย่างน้อยก็ได้พูดมันออกมาบ้างแล้ว

เหลืออยู่แค่...เขากล้าพอที่จะให้คยูฮยอนรู้หรือไม่

“คิบอม เลิกอคติกับกูหรือยัง”

“เออ...”

มาถึงจุดนี้แล้ว คิบอมยอมเข้าใจอะไรได้ง่ายๆ ซีวอนก็ทรมานไม่แพ้เขาหรอก




คิบอมโบ้ยให้ซีวอนกลับไปประจำที่คนขับแล้ว คิบอมทอดสายตามองออกไปนอกรถ ครุ่นคิดแล้วคิดอีก ไหนๆ ก็เจอซีวอนแล้ว....เขาควรจะถามที่อยู่ฮยอกแจเลย...

“เมื่อกี้ขับรถไปจอดหน้าบ้านใครวะ”

“คยูฮยอน..”

“ห๊ะ!! จะบ้าเรอะ” ซีวอนแทบจะอยากพลิกรถกลับไปยังทางเดิม แต่ก็อดใจไว้ก่อน ไปส่งคิบอมก่อนละกัน แล้วค่อยแวะมาหาคยูฮยอนทีหลังก็ได้..

ไม่อยากเอามารผจญมาด้วย!!

“ไม่ต้องรู้สึกขอบคุณอะไรฉันมากมายหรอก แค่นายพาฉันไปหาฮยอกแจ...ก็แลกกัน....จบ”



ซีวอนแสนจะข้องใจ ทุกคนตกหลุมรักคิบอม เพราะมันเลวรึเปล่า
ถ้าเขาเลว..เลวแบบแสดงออกแบบนี้มั่ง

คยูฮยอนจะรับได้ไหม...






ร่างเพรียวในชุดกันเปื้อนปิดแก๊ส น้ำในหม้อกำลังร้อนได้พอดี ฮยอกแจไปหยิบชามมาตักแกงแล้วนำไปวางบนโต๊ะ กลิ่นหอมฉุยถูกใจคนทำดีจริงๆ ฮยอกตั้งใจทำมันอย่างสุดพิเศษ แขกอย่างคยูฮยอนจะได้ติข้าวของบ้านไม่ได้

เสียงเคาะประตูทำให้ฮยอกแจที่กำลังสาละวนกับอาหารมือเย็นหยุดลง ฮยอกแจถอดผ้ากันเปื้อนออกพาดไว้กับเก้าอี้ ดึงผ้าคาดผมวางลงกับโต๊ะ

“รอเดี๋ยวนะ...” ฮยอกแจหยิบผ้าขนหนูออกมาเช็ดหน้าชุ่มเหงื่อจากการทำอาหาร ร่างเพรียวรีบเดินไปที่ประตู แล้วต้องแปลกใจ คนที่มาเปิดประตูให้ ไม่ใช่คยูฮยอน

ฮยอกแจชินแล้วกับภาพซีวอนที่ยืนฉีกยิ้มให้ที่หน้าประตู แม้จะรู้สึกป่วงๆ อยู่ไม่น้อยก็ตาม แต่คนที่มาด้วยนั้นน่ะทำให้ฮยอกแจฝืนที่จะยิ้มทักทายของจริง

คิบอมเดินเข้าไปหาฮยอกแจ คำพูดมากมายที่อยากจะพูดกลับกลืนหายลงคอไป เมื่อฮยอกแจไม่ยอมหันมาเลยสักนิด

“กินข้าวกันหรือยัง”

“ยังเลย....กลิ่นหอมน่ากินเตะจมูกขนาดนี้ ฉันชักจะหิวซะแล้วสิ” ซีวอนรู้สึกว่าตัวเขาเองเกร็งกว่าทุกที แค่บทสนทนาสั้นๆ เท่านั้นเองนะ..

"กินพร้อมกันเลยสิ" ฮยอกแจเดินนำไปยังห้องครัว อาหารทุกอย่างพร้อมอยู่บนโต๊ะ แก้วน้ำถูกนำมาตั้งไว้สองใบ คิบอมข้องใจ อีกใบหนึ่ง...ของใคร

"ฉันยังไม่หิวจริงๆ"

"อะไรกัน..นั่งซะเดี๋ยวนี้เลย" ฮยอกแจเข้ามาจับแขนซีวอน ดึงไปนั่งที่เก้าอี้จนได้

เมื่อฮยอกแจขยั้นขยอให้ซีวอนนั่งได้สำเร็จ คิบอมผู้ที่ยืนเก้อ ถูกฮยอกแจทิ้งให้ขว้างอยู่เพียงผู้เดียวจึงต้องจำใจ หันหลังเดินออกมาจากห้องครัว

ฮยอกแจทำเฉยไปหยิบแก้วน้ำมาเพิ่มอีกใย ยังไงสายตาเศร้าก็ปิดซีวอนไม่มิดหรอก

"ฮยอกแจ ชอบก็ไปหาคิบอมเหอะ อย่ามัวแต่คิดมากเลย"

"ฉันไม่ได้.."

"ฉันรู้ว่าฮยอกแจรู้สึกยังไง แต่เชื่อสิ ฮยอกแจไม่ผิดหรอกนะ....เรื่องแบบนี้ ฉันเข้าใจ..."


เพราะว่าเขาก็เป็น...อยู่

เขารู้ฤทธิ์ความทรมานนั้นดี


"..ซีวอน......" น้ำตาหยดแรกหยดลงบนโต๊ะ หยดที่สองหล่นบนหลังมือของซีวอน ซีวอนเกลี่ยมันออกให้ เจ็บ...ที่ต้องมาเห็นอาการเสียใจของฮยอกแจ ที่มีต่อคิบอม ไม่ใช่ตัวเขา เขาไม่เคยทำให้ฮยอกแจร้องไห้ ไม่เคยด้วยซ้ำที่จะเห็นน้ำตา...

เขารู้สถานะตนเองแล้วว่าควรจะยืนอยู่ตรงไหน

เรายังเป็นเพื่อนกันได้....



เก้าอี้ตัวหนึ่งถูกลากออกจากโต๊ะ ซีวอนไม่ได้สนใจ ก็คิดว่าคิบอมคงยอมกลับมานั่งที่โต๊ะแล้ว ฮยอกแจผละออกจากโต๊ะ เดินไปหยิบแก้วมาอีกใบหนึ่ง

แก้วสี่ใบถูกวางบนโต๊ะ....

ซีวอนหันกลับไปหาคิบอม อยากจะพูดอะไรที่เพิ่งนึกขึ้นได้

แต่คนที่อยากจะพูดถึงกลับมานั่งอยู่ข้างๆ ตน ตากลมโตมองเขาอยู่ ยิ่งเมื่อเขาหันไป
คยูฮยอนสบตาด้วย รู้สึกเหมือนในอกมีกลองเต้นระรัว คยูฮยอนยิ้ม แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวที่นั่งอยู่ถึงเมื่อครู่


"อึนฮยอกกกกก" คยูฮยอนเดินอ้อมเขาไปหาฮยอกแจ ฮยอกแจยิ้มให้คยูฮยอนด้วยใบหน้าที่เพิ่งผ่านการร้องไห้ มันดูอมเศร้าเกินไป

"อึนฮยอกร้องไห้เหรอ ใครทำน่ะ...หรือว่าคนแถวนี้"

ซีวอนสะดุ้งกับคำพูดพาดพิง

"อย่าร้องไห้เลย..นะ จะไปร้องไห้ให้กับคนแบบนั้นทำไม"

ซีวอนสะดุ้งจนนั่งไม่ติด ลุกขึ้นยืนอย่างข้องใจ คยูฮยอนกำลังพูดอะไร

"วันนี้ฉันบังเอิญได้ยินอะไรมาเยอะเลย..มา ฉันจะเล่าให้ฟังนะ

เราไปหาที่สงบๆ คุยกันดีกว่า"

ว่าแล้วคยูฮยอนดันตัวฮยอกแจเดินนำออกไปจากโต๊ะ สายตาเย็นชาวูบหนึ่งมองมาทางเขา ซีวอนใจหายวาบ

เสียงประตูห้องฮยอกแจปิดลง...คิบอมเดินกลับเข้ามาในครัว


"อย่าบอกนะว่าคยูฮยอนได้ยินที่ฉัน...."

"เออ"

"สาดแล้วไง....."

"เฮ้ย ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพาแกไปที่นั่นหรอกนะ ตอนนั้นมันของขึ้นไปหน่อย"

"ไม่เป็นไร...ฉันก็เตรียมใจไว้แล้ว สักวันเขาต้องรู้เรื่องฉันกับฮยอกแจ เพียงแต่ว่า....ในสายตาเขา ฉันมันคงไม่มีดีแล้ว.."


ลากเก้าอี้ของโต๊ะทานอาหารออก แล้วทิ้งตัวนั่งปิดอย่างหมดแรง ก่อนที่จะออกไป เขาเจอกับคยูฮยอนก่อน เสียงคยูฮยอนที่ต่อว่าเขายังทิ่มแทงหัวใจ...








ประตูห้องนอนปิดสนิทอยู่นาน ยังไม่มีวี่แววของคนในห้องจะออกมา ซีวอนกับคิบอมออกมายืนๆ เดินๆ ไปกลับอยู่ตรงโซฟา กับ หน้าประตูห้อง


'ตื้ดๆ'


ซีวอนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความที่เพิ่งจะถูกส่งมาจากเครื่องของ คยูฮยอน...




กลับไปซะ....





"ฮยอกแจ..." คิบอมคว้าแขนทั้งสองข้างของฮยอกแจที่เปิดประตูออกมาคนเดียว

"คิบอม..." ฮยอกแจเรียกคิบอม ไม่ขัดขืนอ้อมแขนที่ดึงตัวเองเข้าไปหา ฮยอกแจเม้มปากตวัดหางตาไปทางซีวอนที่ยืนนิ่งเป็นหุ่นไปแล้ว...



"คยูฮยอน...ไม่อยากเห็นหน้าคุณทั้งสองคนอีก" เสียงฮยอกแจดังอยู่ข้างหู คิบอมดันตัวเองออก มองตาฉ่ำน้ำที่เบือนหลบตาเขาอย่างปวดใจ

"...แล้วคุณล่ะ...คิดยังไง....."

ฮยอกแจไม่ตอบ..คิบอมเลยต้องปล่อยแขนเรียว เดินตามหลังซีวอนออกไปจากห้องในตอนนี้





"ทั้งคิบอม ทั้งเพื่อนคิบอม มันก็เหมือนกันนั่นแหละ

เคยรักใครจริงบ้างไหม"


คำพูดของคยูฮยอน...ที่พูดกับเขา


.

.



ไม่อยากให้ความคิดแบบนี้ติดอยู่ในใจของคยูฮยอน และ....ฮยอกแจ




ต้องทำยังไง...ให้ทำยังไง ถึงจะย้อนเวลากลับไปได้
เวลาที่ทุกคน...ไม่ต้องเสียใจแบบนี้



T B CON
.
.

จุดๆ จุด

รอตอนต่อไปนะคะ

น่ารักกกกกกกก

น่ารัก

คยูน่ารัก

ยิ้มน่ารัก

เขินน่ารัก

น่ารักมาก

น่ารัก

คลั่ง........

น่ารัก

ฮยอกจ๋า

ยิ้มแบบนี้ระทวยมากเลยรู้ไหม

รัก....................

น่ารักมากจ้า