::2008 2B lover HBD Fiction For Ryeowook::

::Henry x Ryeowook ::






ร่างอ่อนปวกเปียกของรยออุคคลานออกมาจากพื้นที่ในสุดของเตียงนอน วางเท้าลงกับพื้นได้ก็เดินโซซัดโซเซไปที่ประตูห้องน้ำ

ถุงกระดาษใบใหญ่ใบหนึ่งถูกวางอยู่บนโต๊ะเล็กในห้อง ตาหยีของรยออุคแม้จะอยู่ในอาการสะลึมสะลือของคนเพิ่งตื่นนอน หนังตาบนล่างแม้จะพร้อมใจไม่กระตือรืนร้นจะทำงาน ก็ยังเห็นลวดลายบนกระดาษสีขาวเนื้อดี กระต่ายสองตัวกำลังผูกริบบิ้นในมือเล่นกันอย่างสนุกสนาน

เห็นแค่นี้ก็ยิ้มออกมาได้ ต้องขอบคุณเจ้ากระต่ายตัวน้อยๆ สองตัวนี้ซะแล้ว

รยออุคเข้าห้องน้ำ หยิบแปรงสีฟันออกมา จัดแจงยืนแปรงฟันเหมือนกิจวัตรในทุกๆ เช้า

“รยออุค” เสียงพี่ฮันตะโกนเรียกอยู่นอกห้อง คนแปรงฟันก็ขานตอบรับไปโดยเร็ว

“อื้อ..อู่นี่” จะด้วยเพราะฟองเต็มปาก ทำให้การขานตอบไป ไม่ดังเท่าที่ควร ต้องตะเบ็งเสียงอยู่หลายรอบ กว่าพี่ฮันจะรับรู้ว่าเขาอยู่ในห้องน้ำ

เล่นเอาไอโขลกๆ สำลักยาสีฟันเลยทีเดียว

ง่า พี่ฮันทำไมมาเรียกตอนนี้เนี่ย



รยุออุคเดินออกมากจากห้องน้ำด้วยใหหน้าเง้างอนพี่ชายที่นั่งรออยู่ในห้อง กำลังสนใจถุงที่วางอยู่บนโต๊ะ ร่างสูงโปร่งแง้มถุงเปิดออกดูแล้วยิ้มไม่หยุด

มันมีอะไรอยู่ล่ะ ท่าทางจะเป็นของดีล่ะมั้ง

“นอกจากเฮนรี่ แล้วก็เราใช่ไหมที่ไม่ไป”

หา...รยออุคฉุกคิดด้วยความรวดเร็ว ที่พี่ฮันพูดหมายถึงอะไร เขายังไม่ได้เข้าไปมีส่วนในการติดสินใจไปไม่ไปแม้แต่น้อย

“พี่มาถามเราให้แน่ เพราะพี่จะไปแล้ว”

"ผมไปๆ ใครบอกว่าไม่ไปกัน"

รยออุคตาสว่างวาบ โตขึ้นด้วยความสนอกสนใจ สมาชิกในวงกับเหล่าสต๊าฟวางแผนกันไว้แล้วนี่ว่า จะหาโอกาสเที่ยวด้วยกันสักวันหนึ่ง จนวันหยุดที่แสนรอคอยมาถึง

นอกจากจะเป็นวันหยุดแล้ว ก็ยังเป็นวันเกิดเขาอีกด้วยนะ..

“งั้นพี่ก็ต้องเตรียมพกบัตรไปเลยนะ วันนี้ตาผมถล่มถังเงินของพี่แล้ว” รยออุคยิ้มแยกเขี้ยวยิงฟัน หาเรื่องหยอกพี่ชายอย่างฮันกยองตั้งแต่เช้าเลย


“เด็กเราไง”

“เด็กผม...ใคร?”


เอะใจ เด็กที่พี่ฮันพูดถึง..พลันแก้มป่องๆ ของใครบางคนก็ผุดขึ้นมาในความคิด



“เฮนรี่..”


พี่ฮันกยองยกยิ้ม เขาได้แต่หัวเราะแหยๆ ไม่รู้ต้องแสงอารมณ์ไหนบนใบหน้าดี
ไม่ได้เคือง ไม่ได้รู้สึกแย่ ที่สำคัญ...กลับรู้สึกดีด้วยซ้ำ


เฮ้อ..ฉัน จะทำยังไงดีเนี่ย

ปากที่เคยพูดคำปฏิเสธได้ง่ายๆ มันไม่ยอมทำตามอีกแล้ว...ใจโอนเอน..ไม่ไหวแล้ว

เพียงแค่ระยะเวลาไม่กี่เดือน...จากที่คอยปฏิเสธน้องอยู่เรื่อยๆ เลี่ยงแล้วเลี่ยงอีกจนติดเป็นนิสัยเสียกันทีเดียว




“เค้กสวยดีนะ”

ห๊ะ?

“อื้อ เค้กเราน่ะ สวยดี”

“หา”

พี่ฮันยกยิ้ม มือจับที่ถุงกระต่ายน้อย เขาเดินเข้าไปหา
พออ้าปากถุงออก พอเห็นกล่องกระดาษสีหวานอยู่ตรงหน้า บอกไม่ถูกเลยว่ากำลังรู้สึกยังไง
พอเขาหยิบกล่องที่มีเค้กวางอยู่ในนั้นออกมาดูให้ชัดๆ


เขารู้สึกเหมือนกับเค้กในมือเบาโหวง....


“แปลออกไหม”

หน้าเค้กถูกละเลงเป็นภาษาอังกฤษ เขียนว่า HBD และก็ภาษาจีน ที่มีซับให้นิดหน่อย ด้วยภาพการ์ตูนน่ารักที่มองก็รู้ว่าเป็นเฮนรี่กำลังจุ๊บอยู่ที่แก้มของคนที่ถืออยู่

รยออุคพยักหน้ารับ ตัวอักษรจีนง่ายๆ ประโยคเบสิคขนาดนี้ แทบจะเป็นประโยคแรกที่จำได้เลย



พี่ฮันกยองเดินออกไปจากห้องด้วยรอยยิ้มเต็มสองแก้ม ความสนใจของรยออุคอยู่ที่เค้กในมือ รยออุควางเค้กลงกลับคืนที่โต๊ะ แล้วก็ยืนมองอยู่อย่างนั้น


ฉันต้องทำยังไง..


รยออุคถอนหายใจตั้งแต่เช้าวันเกิดเลยทีเดียว
.

.


เฮนรี่นั่งอยู่บนโซฟา ตั้งแต่สมาชิกในบ้านอยู่ จนออกไปกันหมด ก็ยังไม่มีวี่แววว่า รยออุคจะออกมาจากห้อง ต้องเอนหลังลงกับพนักของโซฟา ตาเริ่มจะปรือ

อาการคิดไม่ตกจนนอนไม่หลับมาหลายคืน มันจะมาอยากนอนเอาตอนนี้เอง ทำงานจนเหนื่อยแต่ก็ไม่หลับ เพราะมีความกังวล คิดแล้วคิดอีก

วันเกิดพี่ ผมอยากจะทำให้มากกว่านี้

แต่ถึงยังไง สิ่งแรกที่เขากังวลคือความรู้สึกของพี่ชายอย่างคิม รยออุค ไม่อยากทำอะไรที่ดูเหมือนเป็นการยัดเยียดให้รับเกินไป


เค้ก...ก็เลยต้องวางไว้อย่างงั้นน่ะ

แกจะถึงมือคนรับหรือไม่ ก็สุดแล้วแต่ใจพี่เขา...


.

.


กะแล้ว

เปิดประตูห้องออกมาก็ต้องเจอ คิดอยู่นาน ลังเลอยู่นาน กับการเปิดประตูห้องออก กังวลจะบ้า แต่ออกมาเห็นว่าน้องหลับอยู่ก็ค่อยโล่งใจ

รยออุคเดินกลับเข้าไปในห้อง หยิบผ้าห่มออกมา แล้วเดินอ้อมโต๊ะไปยังฝั่งของโซฟาในห้อง คลี่ผ้าห่มคลุมตัวของเฮนรี่ที่หลับปุ๋ยคาโซฟา

เผลอหลับในห้องแอร์ เดี๋ยวก็ได้เรื่อง

ก็เพราะอย่างนี้ ถึงได้ต้องคอยดูแล เพราะว่าเขาโตกว่า ถึงต้องคอยห่วง
ก็เพราะเฮนรี่เป็นน้องที่น่ารัก ถึงได้ปลื้มกับสถานะพี่ของตน

“นั่งสิครับ”

เสียงของคนที่คิดว่าหลับดังขึ้น มือเฮนรี่ตบลงไปยังที่ว่างข้างๆ ตัว ตาคมโตวาวบอกให้นั่งลง แล้วพอรู้ว่าเขาคงไม่ยอมนั่ง ก็เปลี่ยนมาทำสายตาอ้อนแทน

แล้วกัน...

ใจแมร่งก็เลยตกวูบมันข้างๆ น่ะแหละ

นั่งก็นั่ง ก็แค่นั่งจะมีอะไรนักหนา

ระยะเวลาสั้นๆ ไม่ใช่เขาซะแล้วที่เปลี่ยน น้องเอง..ก็เปลี่ยนไปจนรู้สึกได้ง่ายๆ
คนพูดน้อย คนที่เออออตามเขาได้ทุกเรื่อง คนที่เอะอะอะไรก็ยิ้มให้ทุกครั้งที่เขามอง

ยิ่งนั่งใกล้ๆ แบบนี้ ตาสบตาอยู่นาน เขาต้องได้ยิ้มหวานๆ ไม่ใช่หน้าบึ้งตึง แม้เขาจะยิ้มให้ เฮนรี่ก็ยังไม่ยอมยิ้ม รยออุคต้องเบือนหน้าหนี ปวดใจเหลือเกิน ที่เขาทำให้น้องเป็นแบบนี้

“พี่ขอโทษ..”

หยาดน้ำใสกลิ้งผ่านเนินแก้มรยออุค แค่น้องไม่ยิ้มแค่นี้เองนะ

คนมองร้อนใจ เกลี่ยน้ำตาบนแก้มออกให้ แต่ว่ารยออุคแค่เผลอขยับตัวหนี เฮนรี่ถึงได้ลดมือกลับไป หลังจากนั้นก็เดินไปที่ประตู

“เฮนรี่”

เฮนรี่หยุดเดิน ก็ยังคงเป็นน้องที่ว่าง่ายของเขาอยู่น่ะแหละ

“ผ้าห่ม..” รยออุคเพี้ยนไปแล้ว แค่จะทักเรื่องผ้าห่มที่ยังพาดอยู่กับตัวน้องเท่านั้นเองเหรอ เฮนรี่เดินกลับมา ยื่นมาผ้าห่มคืนให้เขา หันหลังกลับไปใส่รองเท้า แล้วก็ออกไป


ไม่อยากให้ไป...ก็ไม่พูด งั้นก็นั่งเสียใจไปเถอะรยออุค








เฮนรี่คิดผิด รู้สึกแย่ถึงแย่ที่สุด ที่ทิ้งพี่รยออุคไว้ที่ห้องคนเดียว กว่าจะมีวันว่างๆ กว่าจะมีโอกาสได้อยู่กันตามลำพังในวันพิเศษของพี่

เขาทิ้งมันมานั่งจมอยู่กับความกลุ้มใจของตัวเอง..

นั่งคอตกอยู่บนกำแพงรั้วเตี้ยๆ ด้านข้างตึกอยู่นานทีเดียว ถึงจะกล้าเดินกลับขึ้นไป เฮนรี่ปิดประตูลง กวาดตามองหาพี่ชาย เดินหาก็แล้ว ถึงได้รูว่า พี่รยออุคไม่อยู่ที่ห้องซะแล้ว

.
.


“ฮือ...ฮยอกแจ เหงา อยากเจออ่ะ”

(โอ๋ๆ อย่าร้องสิ ฉันก็อยากเจอ)

[“อยากกลับบ้าน!!! ไม่อยากอยู่แล้ว ที่จีนเนี่ย”

(อ้าว เป็นอะไร เจ้าพวกนั้นใครทำอะไร ทงเฮแกล้งนายเหรอ)

“ใช่ ทุกคนแกล้งฉัน..ทิ้งฉันไว้คนเดียว”

(นี่อยู่คนเดียวเหรอ)

“อื้อ..หนีฉันไปหมดเลย ใจร้ายที่สุด เฮนรี่...ใจร้ายที่สุด ทำฉันร้องไห้แล้วก็หนีไปไหนไม่รู้ ฮยอกแจ...ฉันไม่ไหวแล้ว ฉัน...หลอกตัวเองไม่ไหวแล้ว
ฉัน...ยอมรับกับนายก็ได้ ฉันก็รักน้องเขาแล้วว่ะ”

รยออุคหันหลังพิงกับบานหน้าต่าง ถึงได้รู้ว่าคนที่เพิ่งพูดถึง กำลังยืนจ้องตาแป๋ว
นิสัยกลุ้มใจแล้วเดินออกจากห้อง หนีมาคุยโทรศัพท์ที่บันได เฮนรี่รู้ดี และชอบตามมากวนเขาอยู่บ่อยๆ

รยออุคหน้าร้อนผ่าว เลือดพร้อมใจกันวิ่งขึ้นมาสูบฉีดบนหน้า ปากอ้าค้าง รู้สึกเหมือนกับตัวเอียงวูบ ต้องเอาบานหน้าต่างเป็นที่พึ่ง



(ชอบก็บอกน้องเขาไปเด้ จะปากแข็งไปถึงไหน น้องเขาก็รักนายจะแย่แล้วเหอะ ฉันว่าน้องเขาน่าสงสารกว่านายเยอะว่ะ)


ไม่!!

ไม่รู้อะไรซะแล้วฮยอกแจ ตอนนี้นายควรจะสงสารฉันมากกว่านะ


รยออุคมือไม้สั่น จะคุยต่อก็ตื้อเกิน ปากขยับจะไม่เป็นคำพูดแล้ว แต่ถ้าวาง ก็ต้องไปเผชิญหน้ากับเจ้าตัวปัญหาที่ยังคงมองเขาอยู่

ทีแบบนี้ยิ้มได้ยิ้มดีนะ เฮนรี่



(แค่นี้ก่อนนะ ฉันต้องทำงานแล้ว)




หลังจากนั้นรยออุคก็เพียรพยายามโทรหาคนโน้นคนนี้ โทรหาครอบครัว โทรหาเพื่อนจนปวดหูไปหมด


.
.


“หิวรึยังครับ จะเที่ยงแล้ว พี่ยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ พี่ฮันกยองเขาทำอาหารเผื่อไว้ให้ ไปกินกันเถอะ”

เฮนรี่บอกไปแบบนั้น รยออุคก็ยังคงเฉย ก็คนไม่หิว จะให้ทำยังไง

“อยากให้เป็นโรคกระเพาะหรือไงกันครับ”

รยออุคหันควับไปทำหน้าดุใส่น้องชายที่จู่ๆ จะมาเจ้ากี้เจ้าการใส่เขา
ตาวาวคู่นั้นก็ไม่ยอมหลบ กระพริบตาปริบๆ มองเขาไม่วางตา

หลังจากนั้นก็ขยับตัวมานั่งข้าง รยออุคหน้าเหวอเมื่อมือข้างหนึ่งสอดแขนเข้ามาใต้ขา อีกข้างหนึ่ง ถือวิสาสะสอดไปโอบหลังเอว รยออุคเอามือยันอ้อมกอดที่เข้าประชิดตัวไว้ ตาโต เฮนรี่จะทำอะไร

“ต่อให้ผมอุ้มพี่ไป พี่ก็จะไม่กินใช่ไหมครับ” เฮนรี่กำลังนึกอยากจะลงโทษคนดื้อด้าน ทีคอยบอกเขาให้กินเขาก็ทำตามแต่โดยดี

แต่พอเขาบอก็เฉยตลอดเลยนะ คิดว่าผมน่ะเด็กตลอด

ที่ผมไม่เคยทำอะไรพี่ ไม่เคยฉวยโอกาสกับพี่ เพราะผมน่ะโตแล้ว

ผมไม่ฝืนใจพี่ เพราะผมรักพี่ เข้าใจไหม!

หรือต้องทำให้เข้าใจ

รยออุคหน้าเหวอ ตัวลอยขึ้นตามแรงจากอ้อมแขนของเฮนรี่ ลมหายใจอุ่นยามเมื่อเฮนรี่เอาหน้าเอาตาลงมาใกล้ๆ ยิ่งทำให้หัวใจเต้นแรง

กว่าจะรู้ว่าอะไรเป็นไร รยออุคก็เสียจูบให้น้องชายตัวดีซะแล้ว
เจ้าเด็กนี่อุ้มเขาไว้ แล้วก็จูบ ประสานลิ้นเข้าหากันอย่างกล้าๆ กลัวๆ

ประหม่า ขลาดเขิน แต่ก็ ต่างคนต่างกระหายในจุมพิตของแต่ละฝ่าย ความตื้อตันก็ค่อยๆ เข้ามาแทนที่ ลิ้นเกี่ยวกระหวัดเข้าหากันอย่างหิวโหย


นานไหมกว่าจะยอมรับได้ว่ารัก...


โธ่...ถึงยังไง ก็ต้องมีเวลาทำใจใช่ไหมล่ะ..
โอเค...มาถึงขั้นนี้ เขายอมแพ้...


กลีบปากอิ่มเม้มติดกัน รสชาติของจูบแรกระหว่างเขากับเฮนรี่ซาบซ่านเหมือนกับกำลังได้กินเค้กวานิลลาหวานๆ กลิ่นหอมๆ ของวานิลลายังติดอยู่ที่จมูก รยออุคคิดไปถึงเจ้าเค้กก้อนใหญ่ในถุงกระต่ายน้อย รสชาติแบบนี้นี่นา



“นี่เรา กินเค้กพี่เหรอ”

“อะไรครับ พี่น่ะแหละกินเค้กผม”

เฮนรี่ไม่รอให้รยออุคเถียงกลับ อุ้มพี่ชายเข้าไปในห้อง วางลงกับเตียงนุ่ม รยออุคยังตั้งสติไม่ถูก พอถูกวางลงก็นั่งทำหน้าเอ๋อ

แล้วเฮนรี่ก็หยิบเค้กก้อนใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊ะมา นั่งลงกับเตียง เค้กยื่นให้รยออุครับไว้
หน้าเค้กมีรอยแหว่งไปนิดนึง รยออุคเถียงเฮนรี่ไม่ขึ้น

ก็แค่ชิม..ก็มันน่ากิน


“ผมน่ะ ลองกินมาจากที่ร้านแล้วครับ”


“อ๋อ..ถึงว่า ปากเรามีรสชาติเหมือนวานิลลา”

เฮนรี่ยิ้มกว้างเมื่อเขาพูดจบ ตาพราวกับคำพูดของเขา รยออุคใจเต้นแรงจะหลุดออกมาจากอก


“วานิลลา เฟริสคิส..อร่อยดีเนอะ”

รยออุคไม่ตอบ แลบลิ้นใส่หน้ายิ้มแก้มพอง หลบตาวาวๆ ด้วยการมองหน้าเค้ก แล้วมันก็ยิ่งทำให้เขินมากกว่าเดิม เมื่อประโยคที่อยู่บนเค้กวานิลลา เฮนรี่กำลังพูดมันให้เขาฟัง



...หว่ออ้ายหนี่...


...ผมรักพี่....

.

.







เฮนรี่จะว่าโชคดีหรือเปล่า เดินมาทันได้ยินประโยคหลังพอดี พี่รยออุคยืนคร่ำครวญอยู่กับโทรศัพท์ ให้พี่ฮยอกแจปลอบ

คิดถูกแล้วที่ไม่หนีหายหน้าไปเฉยๆ ไม่งั้นก็คงไม่ได้ยินเองกับหูแบบนี้

เรื่องบางเรื่องมันก็ต้องใช้เวลา ต้องใช้ความอดทน



ยิ่งเรื่องของใจ

มีเวลาเท่าไหร่ก็อาจจะไม่พอ





'


"กินเค้กกันเถอะ"


.


.





FIN or T-B-C*


สุขสันต์วันเกิดค่ะ 

วันนี้ขอให้คุณมีความสุขมากๆ กับวันพิเศษนะคะ



โอเค ฟิคเรื่องนี้มีสองตอนล่ะมั้ง
ตั้งใจว่าจะทำสองตอน และก่อนที่จะเลยวันเพราะติดงาน แต่งได้เท่านี้ก็ต้องลงก่อนล่ะค่ะ
ถ้ามันไม่มีต่อ ก็คือแป้กล่ะค่ะ

มาตั้งเอนทรี่ใหม่

อยากบอกอุคว่ามาไทยเร็วๆ นะ

พาน้องมาด้วยน้า~~~

อยากเห็นรี่อุคในไทย ชั้นจะฝันไปไหม

เอ้า มายลภาพวันเกิดจริงๆ ไม่อิงฟิคชั้น

5555 จะเห็นว่ารี่อุคเค้ารักกันๆ ม้ากค่ะ

มีการป้อนเค้ก

อร่อยไหมรี่จ๋า

น่ารักกกกกกกกแบบซูมๆๆๆ

หน้าเลอะเค้กเลย น่าร้ากกกกกกกกกกก

edit @ 22 Jun 2008 00:06:43 by มิลฮี~เรียวยอก

edit @ 8 Aug 2008 11:35:07 by มิลฮี~เรียวยอก