Title ::Summer Chance

Couple :: WonKyu , BumHyuk

Author :: RyoHyuk

Note :: 2H* Hurt and Heart






- 8 -




ไม่ไหวแล้ว...

เขาเจ็บ เจ็บมากๆ หากทนมองนานกว่านั้นอีกนิด เขาอาจจะขาดใจตายได้..สองเท้าก้าวเร็วๆ ออกมาจากบ้านหลังนั้น หาดทรายนุ่มหยุ่น เท้ายวบลงทุกจังหวะการก้าวเดินในแต่ละครั้ง หาดทรายขาวสะอาด ท้องทะเลใสกว้างเป็นประกายระยิบระยับสะท้อนขึ้นมา..แสงแดดสว่างจนตาพร่า แต่ก็แค่ประเดี๋ยวเดียว ฟ้าก็เริ่มมืด พระอาทิตย์หลบไปอยู่หลังเมฆฝน

คยูฮยอนย่ำเท้าเข้าไปหาผืนท้องทะเลสีสวยสดใส ความงดงามของท้องทะเลดึงดูดให้เข้าไปหา ร่างบางก้มตัวลงหงายฝ่ามือรับ ยามเกลียวคลื่นเล็กซัดเข้าหาฝั่ง ความเย็นของน้ำยามแตกกระเซ็นผ่านตัวเขา ฟ้าครึ้มปกคลุมอยู่เหนือท้องทะเล เมฆฝนก้อนใหญ่ที่เห็นอยู่ไกลลิบๆ กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาหาฝั่ง ฝนคงจะตกอีกไม่นาน อีกไม่นาน...

สองมือยกขึ้นมาปาดน้ำตาออกไป แล้วจึงก้มลง ไม่อยากมีความทรงจำแบบนี้กลับเกาหลีเลย อุตส่าห์มาถึงที่นี่ สถานที่ที่ถูกสะกดด้วยมนต์สะกดของทะเล มีค่ามากกว่าที่จะให้ความทรงจำนี้มาย่ำยีได้ เพราะฉะนั้นท้องทะเล ช่วยหอบเอาความเจ็บปวดไปจากเขาที
.
.
ทงเฮยืนมองแล้วลอบถอนใจอย่างโล่งอก ดีที่คยูฮยอนไม่คิดทำอะไรโง่ๆ เขาไม่มีแรงพอที่จะช่วยได้ ทงเฮทบทวนเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น พอจะประมวลเรื่องราวได้บ้าง คิบอมกับคยูฮยอน สองคนนี้คงเป็นแฟนกัน มันถึงทำให้เกิดปัญหาแบบนี้ไง

คิบอมนะคิบอม คิดว่าหนีมากิ๊กกับคนอื่นนอกประเทศ คงไม่มีทางที่แฟนจะจับได้ ที่ไหนได้ แฟนก็ตามมาที่เดียวกันซะด้วย

สมควรล่ะ! ผู้ชายเจ้าชู้ทั้งหลาย ควรจะจำไว้เลยนะ แอบซ่อนใครไว้..อย่าคิดว่าคนของเราจะจับไม่ได้ ถ้าดวงตกเมื่อไหร่ เจอดีแบบนี้หละ

ทงเฮหันมามองคนที่เดินมาอยู่ข้างๆ ซีวอนนั่นเอง เห็นรอยช้ำบนหน้าซีวอนแล้วส่ายหน้าปลงๆ ต่อยกันอีก..

"คิบอมล่ะครับ?"

"มันก็อยู่กับแฟนใหม่มันน่ะสิ" น้ำเสียงซีวอนกร้าวด้วยความโกรธ

"คิบอมไม่น่าทำอย่างนี้เลย..." สายตามองไปที่คยูฮยอนด้วยความเห็นใจ ทั้งที่คยูฮยอนไม่ผิด กลับต้องมาร้องไห้เสียใจ คนผิดยังเริงร่าอยู่ได้ ไม่ดีเลย คิบอมนะคิบอม!

.
.
จู่ๆ คยูฮยอนก็ถลาเข้าไปหาเกลียวคลื่น คนที่รู้ดีอย่างซีวอนว่าร่างบอบบางว่ายน้ำไม่เป็นนั้น ถลาไปหาแทบไม่ทัน เท้าวิ่งฝ่าเกลียวคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งแรงกว่าทุกวัน วิ่งไปยังจุดที่ร่างคยูฮยอนตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำ หายใจไม่ทั่วท้อง ทำไมถึงคิดทำอะไรโง่ๆ แบบนี้

ซีวอนคว้าเอวบาง ได้ก็กระชากเข้าหาตัว แต่คยูฮยอนกลับดิ้น ดิ้นออกจากการเกาะกุมของเขา ไอค่อกแค่กเพราะน้ำทะเลสำลักเข้าไปในปาก

"ปล่อย..ปล่อยฉัน.." ปากแดงระล่ำระลักบอกหลังจากตั้งเท้ายืนกับผืนน้ำได้ ร่างเปียกชุ่มอยู่ในอ้อมกอด ซีวอนไม่คิดจะปล่อย แล้วต้องเห็นคยูขาดสติไปอีกรอบ แต่ทว่าคนดิ้นก็ยังคงดิ้น จากที่โอบไว้พอดีมือ ซีวอนต้องโอบเอวบางไว้แน่น แนบสะโพกรั้งเข้าหาเอว กอดไว้แน่น

"ปล่อย..!"

ซีวอนขมวดคิ้ว หน้าเครียดตึงกับการขัดขืนของคยูฮยอน

"คิดจะทำอะไรอีก"

"ฉันจะว่ายน้ำ...ปล่อย!"

“จะว่ายน้ำกลางพายุเหรอไง!!”

ซีวอนโอบเอวบาง ทั้งลากทั้งประคองมันขึ้นมาบนฝั่ง แม้คยูฮยอนจะดิ้นก็มีทางหลุดรอดออกจากวงแขนแข็งแรงไปได้ ทงเฮกุลีกุจอวิ่งเข้ามาหาซีวอนที่ปล่อยเอวบางลงกับพื้นทราย ตระหนกกับภาพที่เห็นจนพูดอะไรไม่ออก

"..ฉันแค่จะว่ายน้ำ..จริงๆ.." คำพูดทะลักล้นออกมาจากปาก พร้อมๆ กับหยดน้ำที่ไหลออกมาจากตาเรียว

ซีวอนหันไปมองหน้าทงเฮ ต่างคนต่างพูดอะไรไม่ออก ถ้าแค่อยากว่ายน้ำ ทำไมถึงไม่ยกแขน ทำไมถึงไม่ตีน้ำ ทำไมถึงต้องทิ้งตัวลงไปเฉยๆ

ซีวอนก้มตัวลงไปหา มือทาบลงไปบนแก้มเปียก ปาดน้ำตาออกไปจากใบหน้าช้ำ ตาแดงกล่ำฉ่ำไปด้วยน้ำตา

"ถ้าอยากว่ายจริงๆ เดี๋ยวผมพาไปเอง.."

ตาเลื่อนลอยเลื่อนขึ้นมาสบตาเขา ข้องใจกับสิ่งที่เขาพูดไปงั้นสิ อยากทำอะไรก็ทำ อยากว่ายน้ำก็ได้ จะว่ายเป็นเพื่อน ถ้าเผื่อตาย จะได้ตายไปด้วยกันซะเลย!

"จะบ้าเหรอ..ฝนจะตกอยู่แล้วนะ"

ทงเฮอีกคนก็พลอยเป็นเดือดเป็นร้อนไปด้วย เขาไม่เปลี่ยนใจหรอก..

"ลุกขึ้นสิ จะได้ไปว่ายน้ำกัน" ซีวอนยันตัวลุก พร้อมกับส่งมือมาให้คยูฮยอนที่มองตามอย่างข้องใจ ลังเลใจ แต่สุดท้ายก็วางมือลงบนมือเขา ซีวอนกระชับมือบางไว้แน่น

ถ้าไม่คิดจะปล่อยอีก...จะทำได้ไหม..คยูฮยอน
ถ้าหากเขาจะเป็นคนจับมือนี้ตลอดไป จะทำได้หรือเปล่า
ถ้าหากว่าคิบอมมันไม่แคร์คุณแล้ว จะให้ผม..แคร์แทนได้ไหม

ต่างคนต่างก็เจ็บ...เรามาเจ็บด้วยกันเถอะ

………..………………………..………………………………………………


คิบอมหยิบชุดที่ผ่านการซักเรียบร้อยของฮยอกแจมาให้ ฮยอกแจก้าวลงจากเตียงรับเสื้อผ้ากลับมาสวมใส่ดังเดิม จะถอดเสื้อก็เขม่นสายตาไปที่คิบอมที่ยังคงยืนมองอยู่ คนมองยักไหล่ ยืนหันหลังให้ สงบปากสงบคำ ยอมอยู่เฉยๆ เจียมตัวแต่โดยดี ความผิดมัดตัวให้ดิ้นไม่หลุดทุกทาง

"..............."

คิบอมหันหลังกลับไป ฮยอกแจอยู่ในชุดเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว มองเขาแล้วก็หลบตา..มองแล้วก็หลบตา ไม่อยากฝืนใจให้หันมามองตอบ แต่ก็เจ็บปวด ที่เอาแต่หลบเขาอยู่แบบนี้

"เรื่องเมื่อคืนน่ะ..."

"..คิบอมแค่เมาใช่ไหม..."

ขวดเหล้าเกลื่อนกลาดบนพื้น กลิ่นแอลกอฮอลล์มันฟ้อง คิบอมดื่ม เขาก็ดื่ม ตกลงเมื่อคืน ไม่มีใครตั้งสติได้สักคนสิ

อย่างนี้มันสมควรแล้วล่ะ..ที่จะเกิดเรื่องขึ้น
ไม่ได้รัก ไม่ได้พิเศษ..แค่เผลอใจ

"ไม่ได้รู้สึก...ไม่ได้คิดอะไรกับฉัน?" เสียงที่พูดสั่นตะกุกตะกัก คำถามที่ข้องใจฮยอกแจตอนนี้ ตั้งแต่คิบอมเจอกับคยูฮยอน เห็นแล้วใช่ไหม คนที่คิบอมใส่ใจ ตัวจริงของคิบอม ไม่ใช่เรา..คนที่ถูกเรียกว่าคนรักหรือแฟน ไม่ใช่แค่คนที่เพิ่งรู้จักกันแบบเขา .ทำไม...ทำไมเจ็บแบบนี้ ฮยอกแจขบริมฝีปากตัวเอง มองไปที่คิบอม สายตาคู่เดิม คู่ที่เคยยิ้มให้ ที่ทำให้หัวเราะ ทำให้เวลามอง รู้สึก..ใจเต้นแรง วันนี้มันช่างเย็นชาจับใจ ปวดร้าวเกินบรรยาย

เขากับคิบอม เพิ่งจะเจอกัน จะไปรู้สึกด้วยนักทำไม!

"ไม่ต้องกังวลไป ไม่ต้องกลัวตัวเองจะเสียหาย ฉันไม่ได้ทำอะไรถึงขั้นนั้น" คิบอมตอบมาเรียบๆ เสียงเนิบเย็น บาดใจจนไม่อยากฟัง

จะบอกว่าโชดดีที่หยุดทันงั้นสิ...

"เท่านี้เหรอ.." สายตาที่มองมาด้วยความคาดหวัง ยังหวังอะไรอยู่อีก กับผู้ชายคนนี้

"เท่านี้แหละ" ตาคมมองตอบมา กวาดตามองทั่วใบหน้าเนียน อยากจะตรึงใบหน้าฮยอกแจไว้ ความรู้สึกหวานอมขมจุกอก เรียวปากเม้มปิด คลี่ออก เหยียดตรง ปากที่เพิ่งจูบไปยังช้ำแดง

ฮยอกแจเดินออกจากประตูห้องโดยไม่เหลียวมามองเขาอีก..ก็สมควรแล้ว

อาจมีสักครั้ง ที่เคยตัดสินใจผิดพลาด...แล้วครั้งนี้ มันจะเป็นอีกครั้ง ที่เขาต้องตัดสินใจผิดรึเปล่า
ไม่ได้..หยุดคิด ตอนนี้เขาต้องรีบไปหา..หาคยูฮยอน ทำผิดต่อคนๆ นี้ไว้มากจริงๆ

………..………………………..………………………………………………

ฟ้าหม่นเกินกว่าจะออกไปไหนได้
คยูฮยอนก็ยังไม่กลับมา...รึว่าโกรธเขาจนไม่อยากจะเจออีกแล้ว?
ฮยอกแจนั่งๆ นอนๆ หมดอาลัยตายอยากอยู่ที่เตียง ครุ่นคิดกับคำพูดของใครบางคนจนปวดหัว ทั้งหมดนี่แหละที่ให้ไม่เป็นอันทำอะไร ต้องมานั่งเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ทุกสิ่งทุกอย่างมันชัดเกินกว่าที่จะทำใจลบออกไปให้หมดภายในวันเดียว
ภายใต้เสื้อผ้าที่ใส่ รอยจูบแต่ละรอยชัดเจน ยิ่งทำให้คิดถึงคนทำรอยเหล่านี้ขึ้นมาได้
เขาชอบคนเปิดเผย ชอบคนที่อบอุ่นที่เพิ่งพาได้ ชอบคนเอาใจ ไม่ใช่เอาแต่ใจ ไม่ชอบคนขี้เก็ก ไม่ชอบคนเงียบๆ เดาอะไรไม่ถูก และที่ไม่ชอบเอามากๆ คือ คนปากร้าย!
ที่ไม่ชอบคนแบบนี้ เพราะว่า เป็นแค่เขาคนเดียวก็เกินพอแล้ว! ไม่อยากได้คนนิสัยเหมือนกัน แล้วดูสิ ตั้งแง่ไว้แค่ไหน ต้องเจอหมด!
ทั้งๆ ที่เกลียด ทั้งๆ ที่ไม่ชอบ แต่ทำไม ทำไมต้องเป็นแบบนี้ แค่รู้ว่าคิบอมก็มีแฟนแล้ว มีแฟนเป็นตัวเป็นตนเหมือนกับเขา แค่นั่นเอง เจ็บเสียด เหมือนคนอกหัก แต่พอมารู้ว่าแฟนของคิบอมคือคยูฮยอน ยิ่งทรมาน..รู้สึกผิด ความรู้สึกชั่ววูบทำเอาเจ็บไปหมด

ฉันเสียใจจริงๆ นะ..คยูฮยอน

เสียใจที่หลงรักแฟนของนายเข้าแล้วจริงๆ

แต่ไม่ต้องกลัว ถึงยังไงเขาก็รักนาย...รักนายคนเดียว

………..………………………..………………………………………………

"อะไรของนายเนี่ย! ปล่อยชั้นนะซีวอน!!"

เสียงโหวกเหวกโวยวายเกิดขึ้นเมื่อเขาพาร่างบางไปลอยแอ่งติดอยู่กลางน้ำ ที่ขาเหยียบไปไม่ถึง ด้วยความกลัวของคยูฮยอนทำให้รีบคว้าตัวเขาไว้ ....ไหนบอกให้ปล่อย

"ปล่อยเดี๋ยวก็จม..ลำบากฉันอีก"

"งั้นก็ไม่ต้องมายุ่ง"

คนรั้นก็ยังคงรั้น คิดจะสะบัดมือเขาออก แต่ก่อนทำก็ช่วยคิดสักหน่อย ว่าจะจมหรือไม่จม ถ้าทำแบบนั้นน่ะ

"ปล่อยล่ะนะ.." ซีวอนคลายมือที่จับมือไว้ออก คยูฮยอนเสียการทรงตัวเล็กน้อย แต่ก็ยังประคองตัวไว้ได้ มือทั้งสองข้างพยายามประคองตัวให้ลอยไว้ คยูฮยอนว่ายเป็นเร็ว หลังจากที่เขาสอนได้ไม่นาน ก็สามารถลอยตัวในน้ำได้

"เห็นไหม...ไม่จมสักหน่อย"

ถ้าหากว่าวันนี้คลื่นลมสงบกว่านี้ล่ะนะ คยูฮยอนก็คงไม่เสียหลักเพราะคลื่นลูกใหญ่ที่ซัดเข้าฝั่ง คลื่นลมแรงแบบนี้คิดจะมาว่ายน้ำเล่น คึกไปแล้ว คยูกี้!

"..ซีวอน..!" ปากเรียวเรียกเขาอย่างตระหนก เขารีบว่ายเข้าไปหา รวบเอวบางได้ก็รีบพาไปยังฝั่งที่ยืนถึงได้

"อ่ะ..แค่กๆ" ร่างบางโก่งคอไอ สำลักน้ำ แขนขาหมดแรงทรุดลงไปกับพื้น

"ขึ้นเลยเถอะ คลื่นแรงกว่าเดิมแล้ว"

คยุฮยอนยังคงดื้อดึงไม่ยอมขึ้นท่าเดียว คิดจะทำให้เป็นห่วงไปถึงไหน...สุดท้ายซีวอนก็พาคยูฮยอนขึ้นฝั่งสำเร็จ เป็นเพราะคลื่นลูกใหญ่ที่ซัดเข้าแรงเกินกว่าร่างบางจะต้านทานไว้ได้ คิดจะท้าทายธรรมชาติ ก็ต้องโดนลงโทษแบบนี้แหละ

ซีวอนประคองร่างเพรียวเข้ามาบนฝั่ง คยูฮยอนไอสำลักน้ำที่เข้าปาก หน้าซีดเซียวไร้สีเลือด น่าเป็นห่วง...

"พอได้แล้วนะคยูฮยอน พอเหอะนะ.."

คยูฮยอนมองหน้าคนพูด ใบหน้าของทงเฮที่มองมาด้วยความเป็นห่วง และข้างๆ อีกคน...ซีวอน ที่นั่งเฉยๆ ไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่มือที่จับเขาไว้แน่นมันก็บอกได้ดีว่าห่วงไม่แพ้กัน

"ครับ..ทงเฮ" คยูฮยอนพอว่าง่าย ทงเฮก็เข้ามาโอบกอดไหล่ไว้ กอดปลอบแบบที่ซีวอนอยากจะทำ..

"ยืนไหวไหม?" ทงเฮถาม คยูฮยอนพยักหน้าเป็นคำตอบ

"ให้ฉันไปส่งนะ" คยูฮยอนหันไปมองคนพูด หลบตาหนีคำตอบไปแล้ว อยากจะไปส่งก็ไป..

เวลาคนเราเสียใจมากๆ ต้องทำร้ายตัวเองกันทั้งนั้นเลยสินะ พอจะเข้าใจแล้วล่ะ ทำไมคิบอมถึงฝากให้เขาดูแลคยูฮยอน คงเพราะนิสัยวู่วามยามขาดสติ คิบอมคงรู้และเป็นห่วงคยูฮยอนอยู่แล้ว

ไม่ใช่เพราะหมดรักแบบที่เขาคิด แต่เป็นเพราะรักมาก...

แต่เขารู้จะมีประโยชน์อะไร ที่คยูฮยอนรู้สึก ในสายตาคยูฮยอน นายเลว...เลวมากๆ
.
.
คนที่เลวที่สุด คือคนที่กำลังฉวยโอกาสจากความอ่อนแอของจิตใจ เข้าไปแทนที่คนเก่าอย่างคิบอม
คนที่เลว...คือฉันเอง ฉันที่แสนดีในสายตานาย ที่จริงก็นอกใจฮยอกแจมาหา ไม่ได้มีแค่นายคงเดียวในใจ
ฮยอกแจโทษว่าเป็นความผิดของตัวเองทั้งหมดมันก็ไม่ถูก มาถึงขั้นนี้แล้ว มันย้อนกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีก

………..………………………..………………………………………………

การเผชิญหน้าลำบากลำบนแค่ไหน ฮยอกแจรู้ดี แค่เพียงเห็นคยูฮยอนเดินเข้ามาในห้อง ฮยอกแจต้องข่มความกังวลด้วยการจิกเล็บลงกับมือ เขากลัว..กลัวคยูฮยอนจะเกลียด กลัวจะไม่เหมือนเดิม

คยูฮยอนปรายตามามองทางเขา แล้วก็หันไป ร่างเปียกเดินไปหยิบเสื้อผ้าออกมาจากตู้ หลังจากนั้นเดินไปที่ห้องน้ำ ประตูห้องน้ำปิดลง เสียงฝักบัวปล่อยสายน้ำเย็นช่ำ ฮยอกแจรอ.รอจนฝ่ายนั้นออกมาจากห้องน้ำ จะหาจังหวะคุย แต่พอคยูฮยอนออกมา คยูฮยอนก็ไม่เปิดโอกาสให้เขาเลย คยูฮยอนไม่ยอมสบตาด้วย ไม่ยอมหันมามองแม้แต่น้อย

สมควรแล้ว! อีฮยอกแจ นายสมควรโดนเกลียดแล้ว

ก็ดูสิ่งที่นายทำกับเขาสิ มันเลวแค่ไหน

คยูฮยอนหยิบเป้ออกมาจากตู้เสื้อผ้า หลังจากนั้นก็เก็บสัมภาระลงกระเป๋า แม้กระทั่งการเดินทางกลับพร้อมกัน นายก็จะไม่ทำสินะ..

ฮยอกแจมองคยูฮยอนเก็บของจนเสร็จ คยูฮยอนหิ้วสัมภาระไปที่ประตู ทั้งเป้สะพายหลัง ทั้งเป้ที่ถือมันคงหนัก อยากจะเข้าไปช่วย แต่ว่าคงถูกปฏิเสธ ฮยอกแจมองแผ่นหลังที่เดินออกไปจากประตู แค่อยากจะเอ่ยลา..ก็ไม่ได้ทำ
.
.

คยูฮยอนไม่เข้มแข็งพอที่จะมองหน้าฮยอกแจ เขามัน..คนอ่อนแอ ไม่กว้างพอที่จะเปิดรับคนที่ทำให้เขาเจ็บ นอกจากเดินหนีความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น อย่างอื่น ทำไม่เป็น

ลาก่อน...ทุกสิ่งทุกอย่าง ลาก่อนเมืองร้อนที่แสนงดงาม
ต้องกลับแล้ว ไม่ไหว ทนอยู่ไม่ไหว..เขาคิดถึงบ้าน อยากกลับบ้าน ไม่อยากอยู่ที่นี่อีกสักวินาที

………..………………………..………………………………………………

ฝนเทใกล้เทกระหน่ำลงมาแล้ว คิบอมเลยย้อนกลับมาที่บ้านพักอีกครั้ง ก่อนที่ฝนฟ้าจะตกหนัก อาจทำให้เปียกได้ คิบอมเดินกลับไปจนถึงบ้าน คราวนี้เขาถึงได้พบว่าทงเฮคนเดียวที่นั่งรอเขาอยู่ ไม่เห็นซีวอน ไม่เห็นคนอื่นๆ

ทงเฮไม่ค่อยยิ้ม ไม่ยอมยิ้มให้เหมือนทุกที ที่ทงเฮทำแบบนี้ ที่ทงเฮเย็นชากับเขา เพราะเรื่องคยูฮยอนใช่ไหมล่ะ..

"..คยูฮยอนกับซีวอนไปแล้ว...กลับเกาหลีไปแล้ว" ทงเฮบอกแล้วลุกไปเก็บข้าวของของตนเอง หยิบเป้สะพายหลัง เตรียมตัวออกจากบ้านไปเหมือนกัน

"อย่าโกหกฉันสิทงเฮ ซีวอนจะกลับไปได้ยังไงคนเดียว"

"ขอโทษนะคิบอม..ฉันกำลังจะไปส่งพวกเขาที่สนามบิน"

"ที่ฉันรออยู่ แค่อยากจะบอกคิบอมว่า..คิบอมใจร้าย ใจร้ายมากๆ คิบอม..เย็นชา...ไม่เคยแคร์ใครนอกจากตัวเอง คิบอมเป็นอย่างนี้กับเสมอ ไม่เคยเปลี่ยน คิบอมรู้ไหมว่าคยูฮยอนจะเป็นจะตายเพราะคิบอมอยู่แล้ว ถ้าไม่มีซีวอน..คยูฮยอนคงตายไปแล้ว"

ทงเฮว่ายน้ำไม่เป็น ถ้าซีวอนไม่อยู่ คิดไม่ออกเลยว่าจะเป็นยังไง

"เหรอ..แล้วไง" น้ำเสียงห้วนตอบกลับมาเหมือนไม่แคร์ คิบอมกำลังโมโห ยิ่งคิบอมโมโห ก็จะยิ่งไม่ฟังใคร

คำพูดถึงซีวอนกับคยูฮยอนมันบาดอกทุกคำ จะให้ทำไง!

"พาฉันไปหาเขาหน่อย.."

"ไม่.."

"ทงเฮ!"

"คิบอมเอาเวลาไปดูแลฮยอกแจดีกว่ามั้ย.." คำพูดเสียดสีของทงเฮ ทำให้นึกถึงใบหน้าอ่อนหวาน คนที่เขาเพิ่งทำเย็นชาใส่

ทำแบบนี้เพื่อใครอีกคน เมื่อเลือกทางใดทางหนึ่งแล้ว ต้องตัดใจจากทางที่ไม่ก้าวไป เกรงว่าจะตัดไม่ขาด ยังคงรู้สึกถึงเยื่อใยที่มีต่อฮยอกแจ เยื่อใยที่ว่า เค้าเรียกกันว่า..ความรัก

นายมันโง่คิบอม! นายมันโง่!

ความผูกพันที่มีต่อคยูฮยอนยังแทนที่ไม่ได้ แทนที่กับความรักครั้งนี้ไม่ได้ แต่เขาก็ยังดื้อดึงที่จะตัดให้ขาด
ถ้าคิดจะตัด..ก็ต้องแข็งใจทำให้ได้ เพราะเมื่อพบว่าทำไม่สำเร็จ มันลำบากลำบน

"ฉันรักเค้า..ฉันอยากเจอเค้า อยากปรับความเข้าใจกับเค้า..."

"แน่ใจเหรอ?"

ความลังเลเพียงชั่ววูบที่ทงเฮเห็น ทำให้ตัดสินใจได้ง่ายดาย มันก็แค่ความรู้สึกผิดเท่านั้นแหละที่ดึงดันให้นายทำแบบนี้น่ะคิบอม นายเลือกที่จะทำแบบนี้เพื่อแก้ความผิดในใจเท่านั้นแหละ

"..คิบอม..ปล่อยคยูฮยอนไปเถอะนะ อย่าทำให้เขาเจ็บอีกเลย.." ทงเฮบอกอย่างนั้น แล้วรีบเดินออกไปให้พ้นจากตัวบ้าน เขาจะไม่เข้าข้างคนใจร้ายแบบคิบอมได้ เขาไม่ใจดีพอ...

………..………………………..………………………………………………

แดดวันใหม่แรงกว่าที่คิด แม้จะพ้นช่วงเที่ยงไปแล้วก็ตาม คิบอมหยิบเอากล้องถ่ายรูปขึ้นมา ห่างจากการถ่ายภาพไประยะหนึ่ง กล้องถูกวางทิ้งไว้เพราะเจ้าของมันไม่มีกระจิตกระใจจะบันทึกภาพวิวทิวทัศน์ที่แสนงดงาม คิบอมหยิบมันออกมาอีกครั้ง และนี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะถ่ายรูป ก่อนที่จะกลับเกาหลี

คิบอมใช้เวลาทั้งวันเดินตระเวนถ่ายรูปตามสถานที่ต่างๆ แม้ใจจะไม่อยากก็ต้องทำ งานเขาจะทิ้งไปไม่ได้ คิบอมเดินกลับมายังชายหาดหน้าบ้าน คิบอมถ่ายพื้นทรายที่เหยียบ ถ่ายท้องทะเล ท้องฟ้า แม้จะเป็นภาพเล็กๆ น้อยอย่างปูตัวน้อยที่วิ่งเล่นอยู่บนหาดทราย

คิบอมตั้งขาตั้งลงกับพื้นทราย ปรับเลนส์ ปรังแสงให้ตรงตามต้องการ นั่งรอเวลาที่พระอาทิตย์จะตก จนเมื่อวิวตรงหน้าได้ดังใจก็ขยับตัวขึ้นยืน วางตาให้ตรงกับเฟรมภาพ คิบอมกดถ่าย กดไปเรื่อยๆ จนภาพตรงหน้ามืดสนิท

ไม่ใช่เพราะฟ้ามืด แต่เพราะมีคนบัง และคนที่ทำแบบนั้น คงไม่ใช่คนอื่น นอกจาก...

ฮยอกแจ!

ฮยอกแจหันหลังหนีทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้น คงไม่อยากจะมองหน้าเขาสินะ..

“นึกว่าคิบอมกลับเกาหลีไปแล้วซะอีก” เสียงใสก้องกังวานจับใจ คิบอมได้แต่ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำ ใจส่วนหนึ่งของเขาก็กลับไปแล้วจริงๆ และเขาก็คิดว่าฮยอกแจกลับไปแล้วซะอีก

“ทำไมคุณถึงยังอยู่ล่ะ?”

“หรือว่า...คยูฮยอนโกรธคุณ จนหนีกลับไป”

คิบอมแค่นยิ้ม ที่ฮยอกแจพูดมาถูกทั้งหมดแหละ รู้ตัวดีว่าถูกโกรธมาก

“อย่ากังวลไปเลย..คยูฮยอนโกรธแป๊บเดียวแหละ ไม่นานก็หาย ง้อมากๆ หน่อยละกัน”

“พอเหอะ!” คิบอมกร้าวเสียงสูง ทำไมถึงได้หงุดหงิดขนาดนี้ ยิ่งฟังฮยอกแจพูด ยิ่งหงุดหงิด สันดานเขามันจะเลวไปถึงไหน คิบอมเอาฝากล้องมาปิด เก็บกล้องใส่กระเป๋า พับขาเก็บจนเรียบร้อย คนที่ยืนก็ยังคงยืนหันหลังให้ ตัวสั่น..มือยกปิดหน้า...นอกจากเสียงเกลียวคลื่นก็ยังมีเสียงสะอื้นของร่างบางปนเข้ามา

“ฮยอกแจ..” คิบอมเอื้อมมือไปแตะ แขนเรียวสะบัดหนีมือเขา พร้อมกับหันมาฟาดฝ่ามือใส่หน้าเขา

‘เพี๊ยะ!’

แม้จะไม่แรงมากก็ตาม แต่แก้มที่ชาทำไมมันถึงตอบสนองฝ่ามือเล็กได้ดีขนาดนี้ เจ็บลามไปถึงอกที่กำลังบีบคั้นตัวเองให้ทำในสิ่งที่ถูกต้อง

“กลับโซลแล้ว...ฉันหวังว่าจะลืมทุกๆ อย่างที่นี่ได้หมด...”

“.................”

“ตั้งแต่มาเจอคิบอม ฉันจะเป็นบ้าอยู่ทุกวัน ต้องด่าตัวเอง ว่าตัวเองที่เผลอใจเต้นกับคิบอม..พอคิบอมจูบ..ฉันยิ่งไม่รู้ต้องทำยังไง ทั้งดีใจ ทั้งกลัว ยิ่งคืนนั้นฉัน...ร่องรอยบนตัวฉัน ยิ่งคอยย้ำให้ฟุ้งซ่าน ทั้งรู้สึกผิด ทั้งรู้สึกเกลียด...แต่ก็อดใจเต้นไปกับมันไม่ได้...ฉัน..ทำไมเป็นคนแบบนี้..”

หยาดแก้มเปียกไปด้วยน้ำตาที่ไหลทะลักออกมาจากหน่วยตาเรียว คิบอมทิ้งกล้องลงบนทราย มือโอบเอวบางเข้ามาแนบตัว ปากต่อปากประกบกันแน่น แทบไม่มีช่องว่างให้อากาศรั่วไหลออกมาได้อีก จากนั้นปลายลิ้นก็ทำหน้าที่ของมันได้อย่างกับรู้ใจ
.
.
ทางไหนก็เจ็บ...

แล้วต้องทำยังไง?


T -B -C

โอ๊ย พล็อตฟิคเรื่องใหม่มันวิ่งอยู่ในหัวจนหาทางออกไม่ได้แล้ว โอ๊ยยยยย ทำไงดี
อยากแต่งๆ ให้จบไป อยากปั่นเรื่องใหม่ อารมณ์แบบเจอของใหม่ เด็ดกว่า
เฮ้อ

กำลังคิดว่าจะแต่งคู่ไหนดี เครียดจริงๆ อยากทำหลายคู่จริงๆ
คิดว่าแต่งคู่ไหนดี?

หรือว่าจะหนีคู่รักเบอร์ 1013 ไม่พ้นกันเนี่ยยยย


ตอนนี้ทรมานมาก...............ไม่น่าแต่งออกมาเลย ตอนมันจะสุขก็สุขซะ พอจะทุกข์ ก็จะขาดใจ

 

.

.

แย่แล้ว จะกลับหอแล้ว โนตบุคซ่อมอีก กว่าจะได้คืนสองอาทิตย์

คนแต่งหรือคนอ่านจะขาดใจตายเนี่ย

แง้ๆๆๆๆๆๆ

ทำไงดี ฟิค ฟิคชั้น

วอนคยู~ ชั้นรักคู่นี้จัง

เวีย :: โลกนี้มีแต่สองเรา (หมี่ ไม่เกี่ยว )

5555+

แท้งค์ภาพนะเวีย

CREDIT :: บ้านวอนคยู แอนด์ในพิก

edit @ 25 May 2008 11:50:42 by มิลฮี~เรียวยอก

edit @ 7 Jun 2008 20:31:02 by มิลฮี~เรียวยอก