Title ::Summer Chance

Couple :: WonKyu , BumHyuk

Author :: RyoHyuk

Note :: อรุณสวัสดิ์วันอาทิตย์




-6-


ลากเก้าอี้นวมมาตั้งอยู่ข้างเตียง แล้วก็นั่งแช่มองคนที่กำลังหลับไม่รู้เรื่อง ตาปิดสนิทไม่ได้มารับรู้เลยว่าเขากำลังจะเป็นบ้า แก้วเบียร์จรดอยู่ที่ปากคิบอมนานสองนาน ก่อนจะยกปลายแก้วขึ้นสูง ตาจับจ้องอยู่ที่แผ่นหลังเล็กที่นอนหันหลังให้

คิบอมเม้มปาก ผ่อนลมหายใจเข้าออกอยู่หลายครั้ง ฮยอกแจพลิกตัวหันมาทางเขา อกบางกระเพื่อมขึ้นลมตามจังหวะลมหายใจ กลีบปากแย้มออกน้อยๆ ขนตายาวปิดรับกับเรียวหน้าที่แดงด้วยฤทธิ์แอลกอฮอลล์ คนที่มองแล้วรู้สึกถูกใจ ไม่ว่าจะยามตื่นหรือหลับ ก็ยังคงซึ้งตรึงใจ ไม่ให้ละสายตาไปได้เลย

คิบอมกระดกแก้วพรวดเดียว ก็เหลือแต่แก้วเปล่า วางมันไว้ข้างเก้าอี้ ส่วนตัวเขาก็ย้ายมันมาเหนือร่างบาง โน้มตัวลง เท้าแขนลงกับผืนฟูกจนอ่อนยวบลงตามน้ำหนักที่กดทับ คล่อมตัวอยู่เหนือร่างบอบบางของฮยอกแจ รู้สึกได้ว่าตนเองหายใจแรงขึ้น จังหวะหัวใจเต้นเร็วขึ้น เพียงแค่มองก็จะเป็นบ้า จะด้วยฤทธิ์แอลกอฮอลล์หรืออะไรก็แล้วแต่

เรียวหน้ายาว กระจ่างเต็มสายตา ผมสั้นปิดใบหูเพียงเล็กน้อย ขนตายาวคลี่ปิดรอบดวงตาแสนซน ยิ่งมอง ยิ่งรู้สึกได้ว่า เขากำลังจะพ่ายแพ้ แรงดึงดูดให้เขาโน้มปากแตะแนบลงบนแก้มใส จมูกทิ้งน้ำหนักลงแนบชิด กลิ่นหอมเจือแอลกอฮอลล์อ่อนๆ พื้นที่ในใจขยายออกไปสุดกู่ ขยับปากออกจากแก้ม แนบลงอีกทีที่ปลายคาง จมูกขยับเลื่อนตาม ปากกดลงอีกทีที่ใต้คาง ซอกคอ จนถึงร่องไหปลาร้า

คุณธรรมส่วนหนึ่งดึงเขาไว้ และอีกส่วนหนึ่ง สั่งให้ขย้ำร่างบางตรงหน้าให้สมใจเลย

"อือ..." ฮยอกแจคราง พลิกตัวหันหนีไปอีกด้าน คิบอมเลยสามารถถอนตัวออกจากฟูกมาได้สำเร็จ ก่อนที่จะเลยเถิด ต้องทิ้งตัวลงกับเก้าอี้นวม ปิดตาทั้งสองข้าง ใช้ความคิดเงียบๆ กับตนเอง เพื่อหาคำตอบที่ต้องการให้ได้

ยิ่งเค้น ยิ่งเจอก็แต่ทางตัน ความคิดวกไปมาอยู่ที่เดิม..คนตรงหน้า.. ไม่สามารถเลือกทางออกที่ดีที่สุดให้กับตัวเองต้องเจออย่างนี้สินะ ผู้ชายโลภมาก คิดจะจับไว้ทีละหลายๆ คน



ขวดเปล่ากลิ้งตกลงพื้น หมดไปหลายต่อหลายขวด ก็ยังไม่ได้คำตอบที่เขาต้องการ เหล้า เบียร์ไม่ใช่ทางออกของปัญหา ยิ่งดื่มยิ่งฟุ้งซ่านเสียมากกว่า..คิบอมลุกขึ้น แต่ตัวเอียงวูบไปยังเตียง ล้มลงไปคล่อมทับฮยอกแจไว้เต็มตัว หน้าทิ่มลงบนซอกคอหอมกรุ่น ไออุ่นของผิวเนื้อเนียน ทำเอาความตั้งใจที่จะออกไปนอกห้องกลับมาหล่นทิ้งที่เดิมอีก

เลยเผลอกดจูบต้นคอด้านหลังจนเกิดรอยเม็ดสีอ่อนๆ แดดอ่อนๆ ส่อง เข้ามาทางหน้าต่าง ทาบตัวเขากับฮยอกแจไว้ คิบอมปลดกระดุมเสื้อเม็ดเล็กออกจากรังดุม จากอกจนถึงช่วงเอว เก็บรายละเอียดผิวเนื้อทางสายตาแล้ว หลังจากนี้คงต้องสำรวจทางกาย คิบอมร่นเสื้อให้หลุดออกจากลาดไหล่เล็ก กระตุกเชือกที่มัดกางเกงขาสั้นออก หลวมขนาดนี้ จึงสามารถร่นกางเกงที่เกาะขอบเอวไว้หลวมๆ ให้ต่ำลงอย่างง่ายดาย

ขอบกางเกงในสีอ่อนรัดรอบสะโพกโผล่ออกมาให้เห็น คิบอมดึงทีเดียว กางเกงขาสั้นหลุดออกจากการปิดสะโพกอย่างหมิ่นเหม่ ตกลงมาอยู่ทีน่องขา รั้งอีกนิดก็ร่วงออกไปจากเรียวขาเนียนได้ ผิวคล้ำแดดตรงช่วงรอยต่อขากางเกงและแขนเสื้อ ดูเย้ายวนตาพิกล

คนเมามักทำอะไรงุ่นง่าม ไม่จริงหรอกว่ะ คนเมาน่ะ มักทำอะไรรวดเร็วตะหาก..เร็วแบบไม่ยั้งคิดไง

แป๊บเดียวเท่านั้นร่างทั้งร่างของฮยอกแจตกอยู่ในสภาพเกือบเปลือย แขนเรียวปัดป่ายมาจับตัวเขาอย่างไร้สติ เมื่อเขากดไรฟันเน้นย้ำลงไปที่ตุ่มไตเล็กบริเวณหน้าอก เสียงครางดังขึ้น เมื่อเขากดย้ำสลับกันทั้งสองข้าง เป้าหมายบริเวณหน้าอกเมื่อถูกรุกหนักๆ เข้า ร่างบางที่หลับไม่ได้สติ เริ่มจะแอ่นตัวเขาหา

"อะ..อึกก"

คิบอมไซร้ลิ้นไปรอบๆ เม็ดชมพู สอดลิ้นสะกิดเข้าใต้เนินเนื้อกลม ยอดอกเล็กแข็งชันต้านแรงกดของริมฝีปาก มือเรียวปัดมาจับที่ศีรษะเขา รั้งให้เข้าหาตัว ปฏิกิริยาตอบสนองแสนไร้เดียงสา อยากจะรู้ว่าถ้าลืมตาขึ้นมา ยังจะทำแบบนี้อีกไหม ฮยอกแจ

"อื้อ..อื้อ" ฮยอกแจแหงนหน้าขึ้นยามที่เขาเข้าครอบครอง ขาเรียวแยกออกตามที่ร่างกายรู้สึก ร้อนรุ่ม พลุ่งพล่าน หัวใจเต้นรัว อกจะร้อนจะระเบิด คลื่นอารมณ์กำลังเล่นงานเขาอยู่ คิบอมเคลื่อนตัวลงต่ำ งับขอบกางเกงในแล้วปล่อยออก หยอกเย้าเนินเนื้อที่ซุกซ่อนไว้ข้างใต้ด้วยไรฟันที่ขบลงไปบนนั้น

"ฮื้อ...อื้อ.." ความแข็งขืนตอบสนองต่อปากเขา มือเรียวขย้ำเส้นผมเขา บิดตัวด้วยความทรมาน ยิ่งเมื่อขอบกางเกงตัวจิ๋วถูกดึงออกจากหว่างขา เมื่อผิวเนื้อแนบเนื้อ คิบอมครอบครองด้วยปาก ร่างบางแอ่นตัวกระตุกรับทุกจังหวะ

""อ๊า" เสียงหอบผ่าวผ่อนเข้าออกทุกวินาที หวีดสูงขึ้นเมื่อถึงจุด คิบอมลุกขึ้นมองร่างขาวผ่องกระจ่างตา รั้งเรียวขาขึ้นทั้งสองข้าง จุดซ่อนเร้นกำลังดึงดูดเขาให้ครอบครองร่างตรงหน้าซะ เขามาไกลเกินกว่าจะหยุดได้อีก อยากจะเป็นเจ้าของ อยากทำให้เป็นของตัวเอง อยาก..กอดร่างนี้ไว้

'ปึง! ปึง!'

คิบอมหันที่ประตู อีกฟากหนึ่งสองมือของซีวอนกำลังประเคนกำปั้นทุบลงมาเต็มเหนี่ยว

"คิบอม เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันว่ะ"

คิบอมปล่อยมือจากเรียวขาเนียน ถอนหายใจเฮือกใหญ่ หยิบผ้าห่มขึ้นมาปิดกายเปลือยเปล่าไว้ สติถูกกระชากกลับมาด้วยเพื่อนตัวแสบอย่างซีวอน ไม่รู้จะด่าซีวอนยังไงดี ใจหนึ่งก็อยากกระโดดเข้าไปต่อยสักที แต่อีกใจก็นึกขอบใจ ที่เข้ามาเบรกตัวเขาไว้ทัน

"เออ รอเดี๋ยว"

ผ้าห่มดึงขึ้นมาปิดช่วงอกไว้ ร่างบางยังคงหลับไม่รู้เรื่อง..เกือบไปแล้ว อีกนิดเดียวเท่านั้น ทำอะไรขาดสตินี่มันเสี่ยงจริงๆ คิบอมเตะขวดเหล้าออกไปให้พ้นทาง พอเวลาแบบนี้กับนึกเสียใจที่ล่วงเกินฮยอกแจไป ถ้าตื่นขึ้นมา จะถูกโกรธไหมวะ?


กูจะไม่แตะเหล้าจนเมาอีกแล้ว!

………..………………………..……………………………………………

ผืนทรายยามเช้า เมื่อแดดเริ่มออกจ้าก็พัดพาเอาความชื้นออกไปจากผืนทรายนุ่มๆ ได้บ้าง แล้วก็แห้งพอที่จะนั่ง ซีวอนเลยลากคิบอมมานั่งคุยกันอยู่ริมหาดนี่หล่ะ ลมเย็นๆ เผื่อใจจะเย็นตาม

"กูมีเรื่องอยากจะคุยกับมึง”

คิบอมพยักหน้ารับรู้ ซีวอนหน้าตาซีเรียสแต่เช้า หวังว่าเรื่องที่จะคุยคงซีเรียสพอนะ ไม่งั้น ขอต่อยสักทีเหอะ

“มึงเคยชอบคนๆ เดียวกับกูป่ะ?”

คิบอมย่นคิ้วขมวดเป็นปม สงสัยว่าคนถามเกิดไปกินอะไรจนถึงได้เพี้ยนมาอีท่านี้ได้

“มึงเคยสนใจรึเปล่าว่ากูจะชอบใคร”

คำตอบนี้ซีวอนก็รู้อยู่แก่ใจ.. ไม่สักนิดเดียว

“แล้วมึงจะกังวลอะไรวะ กลัวชอบคนเดียวกับกูรึไง”

“กูไม่ได้กลัวหรอกว่ะคิบอม แต่คนที่กูชอบ เค้าชอบมึงว่ะ”

“เฮ่ย!” มั่วรึเปล่า ยังไม่เคยเจอกันสักครั้งเลย..

“แค่ทงเฮเล่าถึงมึงให้ฟังนะ เค้าก็ทำตาหวานเยิ้ม ยังกับหลงมึงมาสักสิบล้านปีได้”

ที่พูดออกมาอาจจะเวอร์ไปสักนิด แต่ก็ใกล้เคียงความจริงล่ะวะ หลงมากเชียว ถ้าลองให้เจอหน้ากัน คยูฮยอนมีหวัง ชายตามองเพื่อนเขาคนเดียว ไม่ได้มายินดียินร้ายเขาอีก ใครจะไปรู้

"ปลื้มฉันขนาดนั้นเชียว นี่ฉันมีแฟนคลับข้ามประเทศเลยเหรอวะ...งั้นพาฉันไปเจอเขาหน่อยสิ”

“ไม่ได้เว้ย!” ซีวอนกระแทกเสีงแรง มือกอดอกคิดใคร่ครวญกับคำขอของคิบอม

“มึงหาเรื่องซิวเด็กกูเหรอวะ มึงอยู่เฉยๆเลย และทริปที่ทงเฮจะพาไปครั้งนี้ มึงก็ห้ามไป!”

“แต่ถ้ามึงอยากไปมาก กูให้มึงไป ส่วนกู จะพาน้องเขาไปเที่ยวเองว่ะ” ซีวอนมีสิทธิ์สั่งเหรอ เปล่าเลย แต่ถึงไม่มีสิทธิ์ก็จะสั่ง

“จะไปก็ไป ไม่มีอารมณ์” คิบอมเห็นท่าทีจริงจังของซีวอนแล้วหงุดหงิดพิกล อยากไปก็ไปสิฟะ..พาเด็กไปหลอกไกลๆ เลยไป

“เออ” เสียงตอบห้วนของซีวอนจบลง บรรยากาศที่เงียบสงบยามเช้ากลับคืนมาอีกครั้ง ซีวอนทอดตัวนอนบนพื้นทรายอย่างเหนื่อยล้า ความง่วงเข้ามาทันทีที่ความกังวลหายไปหมด คิบอมก็อยากจะลุกๆ ไป แต่ก็ถูกทรายนุ่มๆ ดึงดูดให้ล้มตัวนอนตาม

“กูว่านะ.....”

คิบอมตะแคงตัวหนี ยกมือปิดหู ขี้เกียจฟังซีวอนพร่ำเพ้อจริงจริ๊ง!

………..………………………..……………………………………………


อาการปวดหัวจี๊ดๆ หลังการดื่มนี่ ไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยนะ ฮยอกแจคิดพร้อมกับเอามือกุมขมับของตัวเอง อาการเมาค้างนี่เกิดขึ้นเพราะใคร ร่างบางประมวลความคิด ใครที่ลากเขาไปดื่ม..ใช่ พี่ฮันน่ะเอง หาเพื่อนดื่ม ก็เผลอดื่มหนักไปหน่อย ไม่น่าหลวมตัวไปเลย คนกำลังกลุ้มใจ พอเหล้าเข้าปากเท่านั้นแหนะ กู่ไม่กลับ

ฮยอกแจลืมตา พลันต้องตกใจ คิดว่าตัวเองไม่อยู่ในห้องพี่ฮันกยอง ก็น่าจะอยู่ที่พักของเขาเอง แต่นี่มองไปรอบๆ ตั้งแต่ผ้าห่ม ผ้าปูเตียง เฟอร์นิเจอร์ในห้อง ทุกชิ้นไม่ได้มีส่วนคล้ายที่นอนเขาสักนิด ขวดเบียร์ที่วางกองอยู่บนพื้น ยิ่งทำให้มั่นใจ เขามาอยู่ที่ไหนกัน?

"เช้านี้กินอะไรดีวะ คิบอม!" เสียงตะโกนเรียกชื่อคิบอมดังมาจากหลังบานประตู เอาแค่ชื่อคนเรียกก็แปลกใจจะแย่แล้ว แต่เสียงคนที่กำลังพูดนี่สิ ยิ่งน่าแปลกใจกว่า เพราะมัน..ฟังดูคุ้นหูจนน่าแปลกใจ คุ้นๆ คล้ายๆ เคยได้ยิน อยู่บ่อยๆ..แต่ก็นึกไม่ออกว่าคล้ายใคร

"อยากกินอะไรก็กินไปสิ"

"พูดงี้ไม่ต้องแดรก"


ห้องเล็กก็กลับมาตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง สองคนนั้นเดินห่างออกไปแล้ว ฮยอกแจเลยคิดได้ ตอนนี้เขากำลังอยู่ในห้องคิบอมงั้นสิ

ร่างบางจะก้าวลงจากเตียง พลันขาก็เกี่ยวผ้าห่มที่กองแหมะอยู่ตรงสะโพกหลุดไปกองที่พื้น ถึงได้เห็นล่ะว่าตัวเองกำลังเปลือย!

คนเพิ่งสว่างเมาหวีดร้องออกมาเสียงดัง ดังจนคนข้างนอกที่เดินลอยไปลอยมาหันความสนใจมาที่ประตู ซีวอนเดินมาบิดลูกบิดประตูจนแง้มออก


'ปึง!!'

ลูกบิดกระแทกบานประตูกลับไปอยู่ทีเดิม ตีนข้างหนึ่งของคิบอมเข้ามายันไว้ทันที่ซีวอนจะได้เห็นร่างเปลือยยั่วสายตาของฮยอกแจ คิบอมแยกยิ้มกว้าง ส่งสายตาไล่ซีวอนให้ออกไปห่างๆ ประตู


"สาด กูดูแค่นี้ไม่ได้" ซีวอนถอยหลังออกมา มองคิบอมที่ยืนขวางประตูแล้วอยากถีบให้กระเด็น แมร่ง อะไรวะ แค่ไม่ทันไรก็พาเด็กมากกถึงห้อง ซีวอนนึกถึงรอยยิ้มหวาน หน้าแฉล้มสะบัดหน้าหนีเขาไปหลังประตู ปิดประตูหนีเขาเข้าบังกะโลไป เดินหนี คิดว่าพ้นเหรอ ถ้าเขาอยากจะเข้าไปก็เข้าไปได้ว้อย!

แมร่ง ไม่มีอารมณ์ทำอะไรเลยเว้ย จะให้ไปเกี้ยวพาราสีเหมือนทุกวัน ไม่เอา เซ็ง!!พูดถึงคิบอมก็ทำตาเยิ้ม พูดถึงก็เพ้อซะ จะให้กลับไปทนมองตาหวานเพ้อถึงคิบอม ไม่เอา!


………..………………………..……………………………………………

ใจฮยอกแจเต้นระรัวราวกับเสียงกลอง รู้สึกวูบโหวงท้องไส้บิดเป็นเกลียวหมุนไปมาจนตัวเอียงวูบ ต้องยันมือไว้หมอน ตั้งสติอยู่กับรอยจูบที่เพิ่งค้นพบบนร่างกายตัวเอง รอยแดงเรื่อประปราย แม้กระทั่ง..ตรงนั้น

นี่เราทำอะไรลงไป!

เมื่อบานประตูถูกเปิดเข้ามา ใบหน้าของคนที่ร่างบางกำลังจะสรรหาคำพูดออกมากร่นด่า ยืนนิ่งอยู่ตรงประตู มองมายังเตียง มองมาที่เขา ฮยอกแจดึงผ้าห่มขึ้นมาปิด ปิดร่องรอย ปิดร่างกายตนเองไว้ ก้มหน้า กัดฟัน หน้าร้อนผ่าวด้วยความอายและความโกรธที่พลุ่งพล่านในอก เขาต้องตกอยู่ในสภาพนี้..เพราะคิบอม

"คนฉวยโอกาส!"

คิบอมส่ายหน้า แค่นยิ้มอย่างขำๆ เขาโดนฮยอกแจว่าด้วยประโยคนี้เป็นรอบที่สองแล้ว ร่างบางหน้าแดง ตาวาววับจับจ้องมาอย่างเคืองๆ ยิ่งคิบอมมีท่าทีไม่รู้สึกผิดแต่อย่างใด ยังคงยืนขำเหมือนกับว่าเขาเป็นเรื่องตลก

ตลกมากเลยเนอะ!

ฮยอกแจสะบัดหน้าหนี มือกุมผ้าห่มไว้ติดตัว มองหาเสื้อผ้าของตนที่เคยอยู่บนร่างกาย ทำไมมันหายากหาเย็นอย่างงี้นะ จะบนพื้น บนเตียง ไม่มีเลย

"เอาเสื้อผ้าชั้นคืนมานะ"

"เสื้อผ้าน่ะเหรอ ชั้นเอาไปซักให้น่ะ ก็เปียกเหล้าซะขนาดนั้นนี่" คิบอมยืนกอดอก พิงบานประตูห้องอย่างสบายอกสบายใจ ฮยอกแจระบายออกด้วยการทุบหมัดลงบนเตียงอย่างเจ็บแค้นใจ ถลึงตาใส่ด้วยความหงุดหงิด อยากจะหนีออกไปให้พ้นๆ แต่ว่า..เสื้อผ้าไม่มี จะให้ไปทั้งแบบนี้ก็ไม่กล้าพอ หน้าไม่ด้านพอ เหมือนใครบางคน

"โอ๊ย ง่วง ไม่ได้นอนทั้งคืนเลย ขอนอนด้วยสิ" คิบอมบอกแล้วก็เดินมาหา ฮยอกแจถอยกรูดไปชิดผนังด้วยความตกใจ คิบอมนั่งพิงลงขอบเตียง ส่งยิ้มหวานจ๋อยมาให้ แล้วเอนตัวลงนอนหน้าด้านๆ

"ราตรีสวัสดิ์" ว่าแล้วก็หลับตานอน เปล่า ไม่ใช่หรอก ต้องเรียกว่าปิดตาหนีเขาถึงจะถูก ฮยอกแจจ้องมองคนที่จงใจมาหลับอยู่บนเตียงให้เห็น ไม่รู้ว่าจงใจหรือไม่ แต่รู้ว่าตอนนี้ ต้องเผ่น

"ข้างนอกเพื่อนฉันอยู่เต็มเลย จะออกก็ฝากบอกพวกมันด้วยว่าให้เงียบๆ" คิบอมพลิกตัวหันหลังให้ทันทีที่พูดจบ แล้วยังจะแอบหัวเราะให้ได้ยินอีกด้วย

อ๊าก! คิมคิบอม! คนฉวยโอกาส! คนบ้า!


แค่เสื้อผ้าในบ้านนี้หาได้หรอก แต่..แล้วใครจะกล้าออกไป ใครจะกล้า!

………..………………………..……………………………………………


ปากว่าไม่...ใจว่าไม่ แต่ร่างกายมันก็ขยับไปเอง

ปัดโถ่!

ซีวอนกร่นด่าตัวเองไประหว่างสองเท้ากำลังก้าวเดินไปหาคยูฮยอน ก็นะ เห็นหน้าค่าตากันทุกวัน จะขาดไปเฉยๆ เลยก็ไม่ได้ อยากเห็นหน้า อยากเจอ อยากไปหา ถ้าเขาไม่ไปแล้วคยูฮยอนก็คงจะคิดถึง ถ้าทำให้คนสวยๆ น่ารักๆ ต้องน้ำตาตก ช่างเลวสิ้นดี และซีวอนก็เกลียดคนประเภทนี้เสียจริงๆ

ดังนั้นในเวลาไม่นาน สองเท้าของคุณชายชเว ซีวอน ก็มายืนอยู่หน้าบังกะโลของคยูฮยอน ประตูที่พักปิดสนิท แม้ซีวอนจะเดินขึ้นไปเคาะเรียก แต่ก็ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา หมายความว่าคยูฮยอนไม่อยู่งั้นสิ

แล้วจะให้ไปตามหาหัวใจที่ไหน ซีวอนคิดแล้วปวดขมับ ไม่ใช่ว่าหนีกลับเกาหลีไปแล้วนะ อย่างนี้เขาจะมีโอกาสได้เจออีกไหม คิดแล้วก็เสียดาย เสียดายที่พลาดโอกาสที่จะจีบคยูต่ออีก เกาหลีถึงจะเล็กกระจิดริด แต่ถ้าให้ไปตามหาใครสักคน ก็คงไม่ใช่เรื่องง่าย

ซีวอนถอนหายใจเฮือกๆ คิดปลอยใจตัวเองพร้อมกับเดินกลับไปยังทางเดิมที่มา ดีแล้ว จะได้ถอนตัวได้ง่ายๆ ยังไม่ถลำลึกเท่าไหร่ ยังทำใจทัน




บางทีนะ..มันคงมากไปแล้ว ถ้าคยูฮยอนยังอยู่..คงจะรู้สึกผิดยิ่งกว่านี้

ยอมรับก็ได้ ถลำใจออกมาเกินจะปฏิเสธว่าแค่เล่นๆ



สุดท้ายคยูฮยอนแอบออกมาจากประตูห้อง ความโกรธเรื่องเมื่อวานยังคงครุ่กรุ่น ไม่อยากเจอหน้าคนที่ทำให้เคืองในตอนนี้ แต่อีกใจก็อดเสียดายไม่ได้ ยังเห็นซีวอนเดินห่างออกไป เขาจะต้องรีบตามไป เผื่อว่าบางที อาจจะได้เจอคิบอม ร่างเพรียวหยิบหมวกใบเล็กขึ้นมาสวม ไว้กันเหตุฉุกเฉิน

ทงเฮก็เพื่อนซีวอน ซีวอนกับคิบอมยังไงก็คงเป็นเพื่อนกันละน่า

………..………………………..……………………………………………


คยูฮยอนหน้ามุ่ยเมื่อตามไปแล้วพบว่า ซีวอนช่างเดินช้าเหลือหลาย แวะโน่นแวะนี่คลอดทาง แวะโรงแรมก่อนกลับ ซื้อเบียร์ออกมาซดเอาซดเอา..ริอาจดื่มตั้งแต่หัววันเชียวนะ

คยูฮยอนต้องใช้ความอดทนอย่างเหลือหลายในการสะกดรอยตามครั้งนี้ เดี๋ยวจะหยุดที่ร้านอาหาร นั่งมองเมนูอยู่นานก่อนจะออกมาโดยไม่ทานอะไรเลย ...เป็นอะไรของเขานะ

เดี๋ยวจะแวะนั่งลงข้างหาด นั่งเฉยๆ ไม่ก็นอนแผ่ ก่อนจะลุกขึ้นเดินต่อ

ผู้ชายคนนี้นี่!

".......หน้าเศร้าแบบนั้น เป็นอะไร.................................."

จู่ๆ ก็เปลี่ยนจากคนที่เคยเห็นทุกที บ้าบอ ทะลึ่ง ลามก กลายมาเป็นผู้ชายที่เงียบไม่มีแม้แต่รอยยิ้มแบบนี้ น่ามอง...เหมือนกัน หัดอยู่เฉยๆ ได้แบบนี้นานๆ นายก็หล่อขึ้นเยอะล่ะ!


"โว๊ย!!"


คนที่เพิ่งชมเมื่อครู่ลุกขึ้นมาร้องตะโกนโวยวาย ป้องมือแหกปากร้องใส่ทะเลที่ทอดยาวอยู่เบื้องหน้า เรียกว่าระบายอารมณ์ออกมาเต็มที่เลยก็ว่าได้ เพราะหลังจากนี้เขาได้เห็นหน้าซึมๆ นั้น พอจะดูมีสีหน้าร่าเริงขึ้นมาบ้าง ไม่อึมครึมไร้ชีวิตชีวาตลอด 3 ชั่วโมงก่อน...

3 ชั่วโมง!

คยูฮยอนก้มมองข้อมืออีกรอบ นาฬิกาเรือนจิ๋วทิ่วิ่งบอกเวลาอยู่ยังคงบอกเวลาได้เท่าเดิม แบบที่ดูเมื่อครู่

นี่ชั้นหลงเดินตามนายมาสามชั่วโมงแล้ว ไม่............

หลงผิดมาสามชั่วโมง ย้อนเวลากลับไปทันไหม ไม่ทัน..บ้าบอจริงๆ เลย

แล้วคยูฮยอนต้องสะดุ้งเมื่อมีมือหนึ่งเข้ามาจับด้านหลัง พร้อมกับหยิบหมวกที่เขาใส่อยู่ออกไปสวมไว้บนหัว ไม่ใช่คนอื่น ทงเฮน่ะเอง

"ทำอะไรอยู่เอ่ย?"

"แล้วทงเฮล่ะครับ ทำอะไรอยู่" เวลาที่ไม่อยากตอบ การย้อนถามคำถามเดิมเป็นการช่วยเลี่ยงการโกหกออกไปได้อีกวิธีหนึ่ง ก็บอกได้ไงว่ากำลังสะกดรอยซีวอนอยู่

"กำลังใช้ความคิดจ๊ะ"

คยูฮยอนขมวดคิ้ว ใช้ความคิดเหรอ ปกติใช้ความคิดจะต้องทำหน้าซีเรียสสักนิดสิ แต่นี่กำลังยิ้มสดใสอยู่ คิดอะไรอยู่ล่ะเนี่ย..

"คิดอะไรอยู่ครับ"

ทงเฮหัวเราะร่วน พร้อมกับชี้มือออกไปที่ซีวอนยืนอยู่ และนิ้วเรียวนั้นย้อนกลับมาชี้ที่เขา กำลังบอกเป็นนัยๆ ให้รู้ว่า เรื่องที่คิดน่ะ หนีไม่พ้น..เรื่องเขากับซีวอนน่ะเอง

"ไม่มีอะไรแน่นอนครับ" คยูฮยอนตอบรวดเร็ว สั่นหัวยืนยันคำตอบของตัวเอง ไม่มีอะไรคือไม่มีอะไรจริงๆ

ทงเฮเอียงคอด้วยความสงสัย จะไม่มีอะไรได้ยังไง ก็เห็นอยู่ว่าเดินตามกันมา แล้วยังจะเมื่อวานที่ออกจะดูกุ๊กกิ๊กสนิทสนมกันซะขนาดนี้ ไม่มีทางหรอกที่จะไม่มีอะไร..ปากแข็งจังนะคยูอยอน

"งั้นไปหาซีวอนกันเถอะ" ว่าแล้วทงเฮก็จับมือคยูฮยอน วิ่งตัวปลิวเข้าไปหาซีวอนที่ยืนตีหน้าตายอยู่ริมหาด

"ซีวอน"

ซีวอนหันมาตาที่ทงเฮเรียก โฟกัสสายตาทำงานอัตโนมัติตามความเป็นจริง หน้าคยูฮยอนสว่างวาบในสายตาเขา ยังมีออร่าสีชมพูวิ้งๆ บินอยู่รอบๆ ใบหน้าเรียว ยังกับฝันไป คยูฮยอนของเขากลับมาหาแล้ว ซีวอนคลี่ยิ้มกว้างให้คยูฮยอน ใบหน้าเรียวคลี่ยิ้มตอบตามมารยาท แล้วก็ไม่สนใจจะมองหน้าซีวอนอีก

คนถูกเมินล่ะเจ็บแปลบปลาบที่หน้าอก ยังโกรธ..เรื่องจูบอยู่เหรอ ทีหลังเขาจะหัดหักห้ามใจไว้ก็ได้ แต่ก็อย่าทำให้เขาขาดสติ เพราะความอิจฉาสิ

เป้าหมายใหม่คือทงเฮตะหาก อยากตามทงเฮกลับไปที่พักจัง...

คยูฮยอนเดินตามทงเฮ ซีวอนมาเรื่อยๆ เรื่องคุยจิปาถะถูกยกขึ้นมาพูดได้เรื่อยเปื่อย ไม่จบไม่สิ้น ทงเฮเป็นคนคุยเก่ง และซีวอนก็เป็นคนปากมากอยู่แล้วด้วย เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย..เหอะ

"ถึงบ้านแล้ว คยูฮยอนมานั่งเล่น นอนเล่นในบ้านสักพักก่อนนะ ไว้ตอนเย็นๆ แดดหมดเมื่อไหร่ เราออกไปว่ายน้ำกันเถอะ" ทงเฮชวนขึ้น คยูฮยอนยิ้มรับอย่างเต็มอกเต็มใจ

“ทงเฮ อย่าเพิ่งคิดจะเข้าไปในบ้านตอนนี้เลย เดี๋ยวจะไปกวนคิบอมเปล่าๆ เขากับแฟนกำลังสวีทกันอยู่ในบ้าน เราก็นั่งเล่นของเราอยู่มันข้างนอกนี่หล่ะ” ซีวอนจงใจย้ำคำว่าคิบอมกับคนอื่นแบบชัดถ้อยชัดคำ จะได้รู้ไปว่าคิบอมน่ะมีแฟนแล้ว อย่าไปสนมัน

“จริงดิ”

“อื้อ” ซีวอนยืนยันชัดถ้อยชัดคำ สังเกตปฏิกิริยาของคนฟัง มีอาการดังคาด คยูฮยอนปากเม้มเหยียด หน้ามองเขาด้วยสีหน้าจริงจัง ราวกับจะถาม ที่เขาพูดออกมา จริงหรือเล่น

ก็แฟนที่ว่า ยืนอยู่ตรงนี้เอง


“คิบอมมีแฟนแล้วเหรอครับทงเฮ?”

“อื้ม” ทงเฮตอบชัดถ้อยชัดคำ ก็คิบอมเคยเล่าให้ฟังว่ามีแฟนอยู่แล้วจริงๆ เขาก็เพิ่งจะรู้ว่าคิบอมพาแฟนมาด้วยนี่หล่ะ

คยูฮยอนไม่พูดพร่ำ เดินดิ่งตรงเข้าไปในบ้าน อารมณ์ของคนใจร้อน นึกขัดใจที่ประตูบ้านยังคงถูกล็อกไว้ ต้องรอให้ทงเฮเดินมาไขกลอนให้

“ใจเย็น..เป็นอะไรไปคยู”

คยูฮยอนยังคงใจเย็นแบบที่ทงเฮบอกไม่ได้แล้วล่ะ รู้ว่าแฟนกำลังนอกใจแบบนี้ จะยังใจเย็นอยู่ได้อีกเหรอ

“คิบอม..คิบอม” คยูฮยอนเรียก เรียกคิบอม ไม่มีเสียงตอบรับ ซีวอนเดินไปที่ประตูห้องหนึ่งที่ซีวอน หยุดอยู่หน้าห้องนั้น ห้องของคิบอมสินะ คิบอมยังคงเงียบ แม้ว่าซีวอนจะเคาะประตูหลายต่อหลายรอบแล้วก็ตาม

“คงหลับอยู่มั้ง”

“โกหก” คยูฮยอนสวนมาทันควัน

หา!! อย่างเขาต้องโกหกด้วยเหรอ คิดผิดแล้วล่ะมั้ง มาหาว่าคนอย่างเขาโกหกเนี่ยนะ

“คิบอม แกเปิดประตูเลยนะเว่ย ถ้าแกไม่เปิด ชั้นจะพังล่ะนะ”

ซีวอนสบตาหวานที่เชิดใส่ไม่แพ้กัน เอาสิ..จะได้รู้ จะได้เลิกสนคิบอมมันไปเลย



สำหรับฉันคงจะไม่สำคัญเท่าคิบอมสินะ..



ฮยอกแจหน้าซีดเผือด เขย่าตัวคนที่ยังนอนหลับไม่รู้ร้อนรู้หนาวให้ตื่น ตื่นมารับมือกับพวกเพื่อนๆ ที่จู่ๆ เกิดบ้าอะไรขึ้นมา จะมาพังห้องเอาดื้อๆ

“คิบอม คิบอม ตื่น!”

เขาผิดเองแหละที่มัวแต่นั่งบื้ออยู่บนเตียง คิดกลับไปกลับมาอยู่หลายตลบเกี่ยวกับอิสรภาพทางร่างกายของตัวเอง จนไม่ได้มีเวลาไปหาเสื้อผ้าอาภรณ์ของคิบอมมาใส่แก้ขัดไปก่อน

ก็ลองมาเป็นเขาสิ จะรู้ว่าการครองสติให้สมบูรณ์ ทำได้ยากนัก...เวลานี้



to b con

ขุดตอนใหม่มาได้สักที

เอวังๆ

 ปล.คยูกี้เคะน่ารักที่สุด

เมะก็เร้าใจรุ้งจริงๆ ตายยยตายยย จะคลั่งตาย

ปล.ไก่ ใส่เสื้อชมพูดทำไม! ยั่วไป!! หวงตัวหน่อยเซ่!!!

edit @ 18 May 2008 06:43:13 by เรียว~ฮยอก

edit @ 18 May 2008 06:44:27 by เรียว~ฮยอก