Summer Chance -5-
posted on 06 May 2008 03:18 by ryo7star in summer
มาต่อแล้ว ฮูเร่ ในที่สุดก็เสร็จ ปวดตาอยู่ แต่ก็พิมพ์เสร็จจนได้
เห้อ ๆ ไม่อยากให้รอนานกว่านี้แล้ว ลงมันเลยๆๆๆ
ก่อนอ่าน ขอทำคุณไสย์ก่อน
จงมอง~
โดนรึยัง
งั้นไปอ่านฟิค
ฮ่า~
ขอบคุณน้องอังสำหรับภาพนะจ๊ะ ^^
Title ::Summer Chance
Couple :: WonKyu , BumHyuk
Author :: RyoHyuk
Note :: เซเมะเวอร์มันส์กว่า รับรอง
เป็นไปได้ไหมที่จะคบใครทีละหลายๆ คน
คำตอบนั้นผมตอบให้เอง มันเป็นไปได้ครับ ถ้าคุณมีความสามารถพอน่ะนะ
และผม กำลังใช้ความสามารถของตนเองให้เป็นประโยชน์
-5-
ซีวอนนั่งแผ่อยู่บนเก้าอี้นวม มองออกไปทางประตูบ้านที่เปิดอ้าไว้ จากตรงนี้เห็นทะเลสีฟ้าหม่นครึ้ม ไม่เห็นอะไรนอกจากละอองฝนที่โปรยปรายลงมา คนแพ้แดดเมืองร้อนอย่างผม เบื่อครับ เบื่อมาก ฝนมันจะตกลงมาทำไมนัก
เสียงท้องร้องโครกครากประท้วงเขาอยู่เรื่อยๆ แต่ตอนนี้ต้องทำใจ อดทนไปก่อน
มองไปทางทงเฮที่กำลังหลับคาโต๊ะ มองไปทีไร ความน่ารักก็ดึงดูดให้ความอยากอาหารหายหมด อดทนไว้ก่อน ไว้ตื่นเดี๋ยวออกไปพร้อมกันเลย
กินอร่อยกว่าเยอะว่ะ!
ด้านนอกค่อยๆ มืดลง เสียงฝนก็เริ่มเบาลงด้วย เอนตัวลงกับที่นอนนุ่ม แต่เสียงท้องร้อง เหอ ไม่ได้เบาตามหรอกนะ
"ฮ้าววว~" ซีวอนหันไปเห็นทงเฮกำลังยืนแขนขึ้น บิดตัวไปมาไล่ความเมื่อยออกไป ตื่นสักทีนะครับ
"เป็นไง ฝันดีไหมครับ?"
ทงเฮยิ้มเป็นคำตอบ เล่นเอาหัวใจละลาย ให้ตายเหอะ น่ารักมาก แต่ก็...นะ อีกคนน่ะน่ารักกว่าว่ะ
"ครับ สบายมากเลย นอนหลับตอนฝนตกแบบนี้ ผมยิ่งชอบครับ มันเย็น และสบายมากกก"
"ผมก็ชอบครับ เวลาฝนตก"
เวลาคนน่ารักเปียกฝน แมร่ง แนบเนื้อน่ามอง ฮ่ะๆ
ทงเฮลุกขึ้น เดินไปที่ประตู มองอยู่อย่างนั้นแหละ มองอะไรก็ไม่รู้ เอาเหอะ กว่าจะหันมาสนใจเขาได้ เล่นเอาท้องร้องประท้วงจนคนน่ารักได้ยิน
"หิวเหรอครับ งั้นไปหาอะไรกินกันเถอะ"
รอมานานแล้ว รอทงเฮพาไปกินนี่แหละ ซีวอนลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปหยิบเสื้อเชิ๊ตสีขาวอีกตัวมาสวมทับ อากาศเย็นเกินกว่าจะใส่แค่เสื้อยืดออกไปเดินได้ ทงเฮเองก็จัดแจงหาเสื้อมาใส่ สีชมพูหวาน น่ารักมาก ให้ตาย
เสียงโทรศัพท์ขัดจังหวะดังออกมาจากกระเป๋าสะพาย ทงเฮเดินไปหยิบออกมากดรับ จากนั้นภาษาที่ฟังไม่รู้เรื่องออกมาจากปากบางยาวเหยียดเกินจะจับใจความได้ ทงเฮดูจะเกรงใจที่ปล่อยให้รอนาน หยิบแผ่นกระดาษสีขาว เขียนแผนที่ของร้านอาหารให้ บอกชื่อร้านแล้วให้เขาไปรอก่อน
ไปก่อนก็ได้เว้ย ท่าทางมีธุระจริงๆ
แต่ก่อนไปขอแวะหาแฟนหน่อย
ร่มสีฟ้าสดถูกกางออก ซีวอนเดินฮัมเพลงไปหาคยูฮยอน เมื่อไปถึงก็เห็นหน้าแฉล้มจากบานหน้าต่างของบังกะโล ร่างบางแนบหน้าลงกับท่อนแขน กำลังเหม่อมองวิวข้างนอก จนไม่ทันสังเกตเห็นเขาที่แอบเดินมาหา ย่องขึ้นมาบนบังกะโล วางร่มไว้บนพื้น แล้วโผล่หน้าขึ้นไปจ๊ะเอ๋คยูเหนือบานหน้าต่าง
"ฮ๊ะ!" คยูฮยอนมีท่าทีตกใจ แค่นั้นไม่พอ ยังจะผลักหน้าเขาที่ยื่นไปใกล้ออกมาอีก อ้าว ที่รัก ทำงี้ได้ไงอ่ะ
"ตกใจหมดเลย เล่นอะไรเนี่ย"
"ตกใจเหรอ เดี๋ยวปลอบให้หายตกใจให้" เขายื่นหน้าเข้าไปหา มือบางเตรียมจะผลักออกอีกแล้ว จะเขินทำไมล่ะ คนมันคุ้นเคยกันแล้ว เคยเห็นกันหมดแล้วนะ
"อ่า อย่าเพิ่งงอนน่า กินอะไรรึยัง ไปทานอาหารเย็นกันไหม?"
"ไม่ไป" ปากบางขยับตอบมารวดเร็วทันใจ ไม่คิดเลยเร้อว่าปฏิเสธคนหล่อๆ มันน่าเสียดายแค่ไหน
"เดี๋ยวก็หิวหรอก ไปเหอะน่า นะ นะ" ซีวอนอ้อนสักหน่อยด้วยน้ำเสียงน่าเอ็นดู หน้ายู่เรียกคะแนนให้สงสาร และมันก็ต้องได้ผลสิ!
"ไม่ไป ฝนตก"
อย่ามาหาขออ้างสิคยูกี้
"ฉันเอาร่มมา แล้วฝนก็หยุดแล้วด้วย"
คยูฮยอนมองไปด้านนอก แม้ฝนยังคงตกปรอยๆ ให้เห็น ก็ช่าง เขาไม่สน เสียงฝนกระทบหลังคาก็ยังคงได้ยิน ก็ช่าง เขาไม่รับรู้ แม้ฝนยังตกอยู่เขาก็เหมาเอาตามใจได้
คยูกี้ขมวดคิ้ว อย่างข้องใจ ปากจะตอบว่าไม่ไปอีกแหง เฮ้ย ไม่เอาเว้ย
ถ้างั้น ก็ไม่ต้องไปมันเลยดีไหม?
"ก็ได้ ไม่ไปก็ไม่ไป งั้นคยูก็เปิดประตูให้ผมหน่อยสิครับ เอ หรือจะให้ผมปีนหน้าต่างเข้าไปดี ปีนละกันเนอะ เร็วดี" ว่าแล้วเขาก็เอามือเท้ากับขอบหน้าต่าง ดันขึ้นอย่างรวดเร็ว เหลือแค่ยกขาก้าวข้ามมา ก็จะเข้ามาในห้องได้อยู่แล้ว
"ไปก็ได้" คยูฮยอนรีบตอบก่อนที่เขาจะปีนเข้ามาหาในห้อง ผลักเขาหล่นแหมะก้มทิ่มพื้น
แล้วยังจะปิดหน้าต่างไล่ ถึงไงก็เดินออกมาจากทางประตู เปลี่ยนชุด ยอมออกไปกับเขาจนได้
ไม่ได้ด้วยเล่ห์กล ก็เอาด้วยเล่ห์รักก็ได้ล่ะวะ
………..…………………………..……………………………………………
ฝนตกจนไม่รู้จะเอาน้ำฝนที่ไหนมาอีก ถึงยอมหยุดตก คงเห็นว่าฮยอกแจหนาวจนตัวสั่น ถึงใจดีหยุดให้ ที่จริงก็ไม่ได้อยากให้ฝนหยุดแต่อย่างใด ก็ถ้าเมื่อหยุด เขาก็ต้องปล่อยมือจากคนในอ้อมกอดนี้ไป
กลิ่นชมพูหอมเรื่อๆ อยู่ปลายจมูก ร่างบางในอ้อมกอดขยับตัว ผ่อนลมหายใจออก เสียงถอนใจนี้มันเกิดขึ้นด้วยสาเหตุใด เขาอยากจะรู้
จังหวะหัวใจดังขึ้น ดังขึ้น จนในที่สุดมันกลับมาเงียบสงบลงอีกครั้ง คงเงียบพอๆ กับเสียงฝนได้เลย
ในเมื่อ..ต่างคนต่างก็มีแฟนแล้ว คงไม่มีประโยชน์ที่จะพบกันอีก ถูกไหม?
เขาจะทำได้เหรอ จะปล่อยมือไปได้เหรอ ใจหนึ่งมันห้าม อีกใจก็ดื้อดึง หนทางที่เขาเลือก คือ ทางที่จะทำให้ร่างบางนี่ต้องเจ็บให้น้อยที่สุด ไม่อยากให้การพบกันครั้งนี้ ต้องมีคำว่าเสียใจ อยากให้การพบเจอกัน เหมือนฟ้าลิขิต ให้รู้จักคนที่มีอะไรคล้ายๆ กัน แม้จะไปมากกว่านี้ไม่ได้อีก ก็จะไม่เสียใจ
คิบอมแนบปากลงกับเรือนผมนุ่ม จูบเบาๆ อย่างหลงใหล จูบนี้แทนความรู้สึกของเขาตั้งแต่แรก ถึงตอนนี้
"กลับกันเถอะ" เขาต้องผละออก คลายฮยอกแจออกจากอ้อมกอด ลุกขึ้นพร้อมกับยื่นมือไปให้ ตาเรียวก้มมองที่มือ ลังเลใจที่จะจับใช่ไหม คงไม่อยากจับมือเขาอีก กลัว..อยู่รึเปล่านะ
แต่สุดท้ายมือบางก็วางลงบนมือเขา ยินดีที่ได้กุมมือบาง เดินกลับไปส่งที่บังกะโล ลมเอื่อยๆ หลังฝนตก พัดจนเสื้อที่ชื้นสะบัดปลิว สายลมอ่อนโยน เบาบาง เย็นช่ำ ไม่ต่างจากหัวใจ
มือกุมไว้ต้องคลายออก เมื่อเดินย่ำทรายมาจนถึงหน้าบังกะโล คิบอมยืนส่งข้างล่าง ต้องหันหลังให้ เดินกลับไปอีกทาง ก่อนจะเปลี่ยนใจ
ก่อนกลับคิบอมแวะร้านค้า เหมาเบียร์ในตู้ไปเกือบครึ่ง!
………..…………………………..……………………………………………
ร้านอาหารที่ทงเฮบอกมา สุดยอดไปเลย ได้ใจเขาเต็มๆ พื้นที่ร้านตั้งอยู่บนทะเล ห้องอาหารเปิดโล่ง รับลมเย็นๆ เขาพาคยูฮยอนเดินไปบนสะพานเชื่อมตัวร้านอาหาร เขาเลือกที่นั่งต่ำลงมาจากตัวร้าน โซฟาไม้ขนาดเตี้ย มีเบาะหนานุ่มสบายสุดๆ
ไฟนีออนสีส้มเปิดสว่าง ส่องประกายล้อกับผิวน้ำ ซีวอนมองสำรวจไปรอบๆ เขาเห็นแล้วระหว่างเดินมา ข้างๆ ร้านอาหารร้านนี้ อีกร้านก็น่าสนใจพอสมควรอยู่ สระน้ำขนาดใหญ่อยู่ตรงกลางร้าน ขนานไปกับทะเล ถ้าเล่นน้ำเบื่อ ก็โดดลงทะเลได้
เออ ดีเหมือนกัน ไว้พาคยูมาว่ายน้ำเล่นดีกว่า
ซีวอนเปิดเมนูอาหารดู มีภาษาอังกฤษกำกับทุกหน้า
"อยากกินอะไรไหมครับ?"
"อืม" คยูฮยอนดูเมนูอาหาร เปิดไปเรื่อยๆ ก่อนจะจิ้มไปที่รูปประกอบ ซีวอนอ่านเมนู
'ปูนิ่มผัดผงกระหรี่'
ชอบกินปูเหรอเนี่ย เขาก็ชอบเหมือนกันนะจ๊ะ
ซีวอนสั่งอาหารมาอีกสองสามอย่าง คราวนี้เป็นอาหารจำพวกปลาทอด ยำปลา ระหว่างนั่งรออาหารมาเสริฟ เขาก็นั่งมองคยูฮยอน มองไม่ห่าง ไม่ละสายตา
คยูฮยอนก็หลบตา ไม่ยอมมองตอบ ทำแบบนี้ หมายความว่าไง ชักอยากจะรู้จริงๆแล้วล่ะสิ
มีใจรึไม่มี คิดเข้าข้างตัวเองมาหลายวันแล้วเว้ย!
………..…………………………..……………………………………………
โซฟาด้านข้างถูกเลื่อนออก ทงเฮนั่นเอง รอยยิ้มสดใสของทงเฮยิ้มให้เขาและคยูฮยอน อาหารเพิ่งจะมาเสริฟไม่นาน ยังไม่พร่องไปเท่าไหร่ ทงเฮเช็ดช้อนซ้อม ลงมือจัดการอาหารตรงหน้าซะเดี๋ยวนั้น
"ทงเฮ มาช้าจัง"
"ผมรอคิบอมน่ะครับ"
จะไปรอมันทำไม๊ หายหัวไปเงียบแบบนี้ ไม่ต้องไปสนหรอก
"แล้วไหนคิบอม?"
"ไม่กลับมาสักที รอไม่ไหวแล้วล่ะ หิวอ่ะ" ทงเฮตอบ พร้อมกับมองไปที่คยูฮยอน
"นี่ทงเฮนะคยู ทงเฮนี่คยูฮยอน"เขาเลยจัดการแนะนำตัวให้เสร็จ ทงเฮเพียงแค่ส่งยิ้มทักทายก่อน เมื่อคยูฮยอนส่งยิ้มกลับมา คยูฮยอนก็เป็นฝ่ายชวนคุยก่อน
"คิบอม ที่พูดถึง ใช่คิบอมที่เป็นช่างภาพไหมครับ?" คยูกี้ถามขึ้น เฮ้ย รู้จักคิบอมด้วยเหรอ?
เมื่อทงเฮพยักหน้า คยูฮยอนยิ่งยิ้มหน้าบาน ยิ้มแบบนั้น...ยังไงกัน คิบอมมันสำคงสำคัญอะไรกับคยูกี้มากขนาดนั้นเลยเหรอไง?
"อ้าว รู้จักคิบอมด้วยเหรอ"
"ผมเคยดูงานเขา ในแกลลอรี่น่ะครับ"
"ฮ้า เคยดูด้วยเหรอ ชอบรึเปล่า?"
"ครับ..ชอบ" คยูฮยอนอมยิ้มกับคำตอบของตนเอง ตาหวานเป็นประกายพอพูดคำว่าชอบออกมา ซีวอนจับแก้วไวน์ของตัวเองแล้วซดเข้าปากไปเอื้อกใหญ่ ดับอารมณ์สงสัยของตัวเองไปส่วนหนึ่ง
พูดถึงคิบอมเข้าหน่อยล่ะ ทำตาเยิ้ม กับเขาไม่เห็นจะเคยเป็น ปลื้มมันขนาดนั้นเลยเหรอ คยูฮยอน!
"ทงเฮ เดี๋ยวฉันมานะ" เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ แต่ก็ไม่ไปคนเดียว จับข้อมือบางให้ลุกไปด้วยกัน เห็นหรอกว่าอิ่มแล้ว มาด้วยกันซะเลยดีกว่า มีเรื่องจะคุย
"นายจะไปไหน ฉันรออยู่นี่แหละ อยู่เป็นเพื่อนทงเฮ"
อยู่เป็นเพื่อนทำไม อยากคุยเรื่องคิบอมมากเหรอไง
"ไม่เป็นไร ไปเหอะ"
คำอนุญาติของทงเฮออกจากปากแล้ว เขาก็ดึงคยูฮยอนให้ลุกตามมาเลย
"ไม่ไปๆ!" คยูฮยอนโวยวายแค่พอให้ได้ยินกันสองคน พยายามดึงมือให้พ้นจากเกาะกุม แรงแค่นี้เรอะจหลุด จับข้อมือได้ก็ออกแรงดึงนิดหน่อย ตัวปลิวตามอย่างง่ายดาย
………..…………………………..……………………………………………
เขาแวะซื้อของที่ร้านขายของที่ระลึกในโรงแรมนิดหน่อย คนที่ทำเป็นหงุดหงิดอย่างคยูฮยอนก็ซื้อมาเหมือนกัน เห็นแล้วล่ะ ผ้าขนหนูผืนหน้าสีฟ้าน้ำทะเล ซื้อไปใช้เอง หรือเอาไปให้ใครกัน
ส่วนเขา...สร้อยข้อมือเส้นเล็กๆ เรียบๆ ทำจากเปลือกหอย
ซื้อดับโมโห ว่างั้นเหอะ!
คนที่อยากให้ ยังอยากจะรับรึเปล่าวะ
พอกลับไปหาทงเฮที่ร้าน มองไปยังโต๊ะเดิม ที่เคยนั่ง เก้าอี้ตัวที่ยังเห็นทงเฮนั่งว่างเปล่า ทงเฮไม่อยู่แล้ว
เกิดมาตาดีเกินไป สีหน้าผิดหวังของคยูฮยอนจึงได้เห็นชัดๆ หลังจากนั้นก็เดินกลับไปตามทางเดิมกันสองคน มันไม่โรแมนติกสักนิดเลยว่ะ ก็คยูฮยอน เอาแต่ทำหน้าเนือย เบื่อ เซ็ง
ผิดหวังมากหรือไงที่คลาดกับทงเฮ คงอยากเจอคิบอม! ปลื้มมันมากเลยสิ!
เสียใจ ผมไม่พาคุณไปเจอกับเขาแน่
ห่าเอ๊ย คิบอม ที่รักกูอย่ามาฉกไปเงียบๆสิวะ
………..…………………………..……………………………………………
เบียร์ที่ถูกเทใส่แก้ว แก้วแล้วแก้วเล่า ความขมเฝื่อนที่ไหลลงผ่านลำคอไป อึกแล้วอึกเล่า นั่งดื่มย้อมใจมันที่ระเบียง นั่งมองฟ้ายามค่ำคืน ลมเย็นๆ กับเบียร์เย็นๆ ก็เข้าท่าเหมือนกัน
หมดไปหลายขวด หมดไปแล้วแก้วแล้ว ก็ยังไม่เมาหรอก แต่คงใกล้จะเมาแล้ว เห็นคนที่เดินอยู่ริมชายหาดเป็นฮยอกแจไปได้เนี่ย...เมาไม่เมา
ร่างที่เดินโซซัดโซเซ เดินๆ หยุดๆ ทรงตัวไม่ค่อยอยู่ พอหันหน้ามา ถึงรู้ว่าใช่ฮยอกแจจริงๆ
"ฮยอกแจ" คิบอมเรียกฮยอกแจ แล้วลุกออกไปจากระเบียง พรวดเดียวแทบจะไปถึงตัวฮยอกแจแล้ว ฮยอกแจมองเขาตาเยิ้ม กลิ่นแอลกอฮอลล์อบอวลไปทั่วตัวบาง
"กำลังคิดถึงอยู่เชียว...เอิ้ก...ก็มาให้เห็น"
คนเมา คุมสติไม่อยู่ พูดอะไรไป ไม่ได้ผ่านการไตร่ตรองนักหรอก ฉะนั้นอะไรที่หลุดออกมาจากปากล่ะก็ ไม่มีการเฟค ไม่มีแน่ๆ ฮยอกแจเมา เมาแล้วคิดถึงเขา หึ!
"คิดถึง..ฉันเหรอ"
ประโยคคำถามของเขา ได้รับคำตอบอย่างง่ายดาย
"อื้อ คิดถึง..คิดถึงมาก ม้ากกมาก"
คิบอมรวบรวมสติอย่างมาก กับการไม่จับคนตัวเล็กปิดปากซะตรงนี้เลย ประคองไปที่บ้าน จะให้นั่งพักที่เก้าอี้ก็ตัวโงนเงนอย่างคนทรงตัวไม่อยู่แล้ว เพราะฤทธิ์แอลกอฮอลล์ พาไปนอนที่ห้องเขาเลยดีกว่า
เตียงยวบลงเพราะน้ำหนักตัวฮยอกแจกดลงบนฟูก ตาปรือหวานทอดมองเขา ปิดลงแล้ว คิบอมลุกขึ้น ตั้งใจจะไปหาผ้ามาเช็ดเนื้อตัวให้
"ทำไมคิบอม ต้องมีแฟนแล้วด้วยอ่ะ"
จะให้ตอบคนเมาว่าไงดีล่ะ...ไม่อยากให้ฉันมีแฟนเหรอ
พูดออกมา รับผิดชอบคำพูดตัวเองด้วยล่ะ
"นอนก่อนเถอะ สร่างเมาแล้วเราค่อยคุยกัน"
ฮยอกแจปิดตาลงอย่างว่าง่าย และคงหลับไปแล้ว และถ้าตื่นขึ้นมา เขาควรจะทำไงต่อดี เห็นแล้วว่าฮยอกแจก็มีใจเขามากพอสมควร เขาควรจะตอบรับดีไหม
เขาควรจะทำยังไง ไม่อยากให้เรื่องของเขากับฮยอกแจจบลง แต่ว่า เขามีคยูฮยอนอยู่แล้ว
ควรจะทำยังไง ไม่ให้เรื่องที่ตัดสินใจต่อไป เป็นเรื่องผิดพลาด
………..…………………………..……………………………………………
ฝนซาแล้ว...
พื้นทรายนุ่มๆ เปียก ทำให้การเก้าเท้าเดินแต่ล่ะเก้าแสนจะเหนอะหนะ เม็ดทรายเปียกติดรองเท้า ถ้าวิ่งหรือเดินเร็วไป อาจจะทำให้กระเซ็นขึ้นมาเปื้อนเสื้อผ้าได้
"ดูพระจันทร์สิ จะเต็มดวงแล้วนะ"
คยูฮยอนแหงนหน้ามองตามที่เขาบอก แสงจันทร์สว่างไสวเปล่งประกายสวยงามใต้ฟ้ากระจ่าง ไร้เมฆฝน หน้าหวานยังคงบึ้งตึง ทำไมล่ะ
"เป็นอะไร หน้าบึ้งเชียว คิดถึงแฟนเหรอ"
"ใช่" คยูฮยอนตอบเร็วมาก ทำลายสถิติการพูดกับเขาเลย สายตาสื่อความนัย ของคำพูดตัวเอง ต้องการประชดเขาเล่นๆ หรือพูดจริงๆ ถ้าแค่ประชดล่ะก็ แค่นี้ ไม่สะเทือนหรอก
"นี่นาย เฮ้" คยูฮยอนชะโงกหน้าเข้ามาหา อย่าเพิ่งเข้าใกล้ เขากำลังอารมณ์ไม่ดี ไม่ดีเอามากๆ
"คิดถึงแฟนอยู่เหรอไง" ถามเขาด้วยน้ำเสียงกวนๆ ล้อๆ ด้วยประคำพูดที่เขาเพิ่งถามไป อยากได้คำตอบเหรอ จัดให้
"เปล่า...อยู่กับคุณ จะให้คิดถึงใคร"
คยูฮยอนก้าวเท้าถอยห่าง หันหลังหนีทันใด คำหวานที่เขาตั้งใจพูด มันไม่ซึ้งตรึงใจ เท่ากับคิบอมมันรึไง ทีพูดถึงคิบอมล่ะตาเยิ้มเชียวนะ เขากับคยูฮยอนเดินมาจนถึงหน้าบังกะโล เท้าเก้าขึ้นบันไดไปเรื่อยๆ เขาเดินตามขึ้นไปส่ง อยากจะจูบลาส่งด้วยซ้ำ
หลายวันแล้วที่อยู่ที่นี่ คยูกี้มีกำหนดกลับเมื่อไหร่นะ
"กลับเกาหลีวันไหน?"
"ก็ คงอีกสักสองสามวัน ก็คงกลับ แล้วนายอ่ะ?" คยูฮยอนถามเขากลับ ร่างบางวางมือลงกับราวระเบียงไม้ ทอดสายตามองแสงจันทร์สว่าง ทอประกายระยับ ตัดกับผิวน้ำเป็นประกาย
"ว่าจะเที่ยวสักอีกสองสามที่ แล้วค่อยกลับ"
คยูฮยอนหันมามองตาตาวาว ท่าทางสนใจ มาอีกแล้ว ท่าทีให้ความหวัง เหอะ
"ไปด้วยกันไหม?"
"นายไปยังไง"
"ผมมีทงเฮเป็นไกด์ส่วนตัว อยากไปไหน เดี๋ยวทงเฮพาไป"
"สนมะ?"
เขาวางมืออยู่บนราวระเบียง ขยับตัวเข้าใกล้คยูฮยอน ที่กำลังทำหน้าตาดีใจเกินเหตุ เห็นแล้วมันหงุดหงิด เพราะเขาเผลอพูดถึงชื่อทงเฮรึเปล่า ท่าทีถึงได้เปลี่ยน จากหน้ามือเป็นหลังมือ ซีวอนชะโงกหน้าเข้ามาแนบริมฝีปากร้อน บังคับปิดริมฝีปากบางที่ไม่ทันตั้งตัวจนแน่นสนิท ลิ้นกวาดเข้าไปหาในช่องปาก คยูฮยอนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือผลักแขนเขาที่โอบไปรอบตัวบาง ประท้วง ต่อต้าน อยู่นั่นหล่ะ!
พอเขาปล่อยมือ คยูฮยอนก็ถอยหลังออกห่าง มือขยี้ปากตัวเองที่เขาเพิ่งจูบไป ตาขวางมองมาอย่างขัดเคือง
"ตกลงสนเปล่า?"
คยูฮยอนคิดไม่ตก ปกติเจอแบบนี้ต้องปฎิเสธ แต่คำตอบที่ได้กลับไม่เหมือนที่คาดไว้
"สน.."
คำตอบเต็มสองหูเขาเลย เชอะ!
"รับปากง่ายจัง อยากเจอคิบอมมันมากเหรอไง"
หน้าเรียวบึ้งไม่พอใจ เหมือนกำลังโกรธ
"ก็ แล้วทำไมล่ะ"
คิบอม มีปัญหากันแน่ว่ะ!
to b con
มีความสุขจัง แต่งตอนนี้จบ ตอนแรกนึกว่าจะไม่จบซะแล้ว ปวดตา ปวดมากๆๆๆๆ ไม่ได้พิมพ์ฟิคเพราะลืมตาไม่ขึ้น แถมที่บ้านก็มีเรื่องวุ่นวาย วุ้ย น่ารำคาญมาก
เป็นแอดมินเนี่ยเหนื่อยน่าดู
แต่ก็รักบ้านวอนคยูมาก ไม่ยอมให้ใครมาทำเลว ใส่หรอกนะ
ไม่ได้ใจดีแบบที่เห็นหรอกนะ
เอาล่ะ เข้าเรื่องฟิค
รักฟิคเรื่องนี้จัง เพ้อมากกับวอนคู้ว บอมไก่ หึหึ ที่จริงแต่ง NC ไว้แล้ว แต่ก็คิดได้ว่า ยังไม่ถึงเวลา เนื้อเรื่องต้องเดินไปอีกนิดๆๆ
ขอบคุณที่ติดตามค่ะ ^^
edit @ 6 May 2008 18:09:44 by เรียว~ฮยอก
edit @ 6 May 2008 18:13:53 by เรียว~ฮยอก
edit @ 20 Nov 2008 21:34:55 by มิลฮี~เรียวยอก
จิ้ม จิ้ม จิ้ม จิ้ม
#1 By RainbowTK on 2008-05-06 18:19