Title :: Summer Chance

Couple :: WonKyu , BumHyuk

Author :: RyoHyuk

Note :: คำเตือน* อ่านแล้วเมนท์ให้หน่อยน้า นี่คือคำเตือนเหรอเนี่ย...อ่า ใช่แล้วล่ะ ถ้าไม่มีคอมเมนท์ ก็จะไม่ฟิคตอนต่อไป (แน่ใจว่าคำเตือน?) โฮกกกก คิดถึงทุกคน มัวแต่ชีช้ำไม่ได้เจอหมวย ไม่มีอารมณ์แต่งฟิคเลย หมวยกลับ ฟิคเลยมา น่าน!









-4-





นี่ก็จะเที่ยงแล้ว ตะวันหมุนขึ้นหัวอีกรอบ อุตส่าห์อดกลั้นความง่วง ถ่อมาหาถึงนี่เลยนะ ใจคอพระเจ้าจะไม่เข้าข้างลูกเลยเหรอไร แล้วนี่เขาจะกลัวอะไรกั๊น แค่คนหน้าเหมือน..จะกลัวอาไร้ แล้วถ้าเกิดใช่ขึ้นจริงๆ จะแก้ตัวไม่ถูกล่ะ อึนยอก...ลุกไปเหอะ อย่ามานั่งแถวนี้เลย

แล้วจะทำไงต่อดีวะอึนยอกเอาแต่นั่งเหม่อ มองทรายบนพื้นที ปาทรายเล่นที ก็น่ารักดีอยู่หรอก แต่มันเหมือนกับเห็นฮยอกแจมานั่งเล่นให้ดูเลย

สมมุตินะว่า คนๆ นี้คือฮยอกแจจริงๆ จะทำยังไง?

แค่เรื่องสมมุติก็รู้สึกเสียววาบๆ อึนยอก หรือ ฮยอกแจ จะคนเดียวกันหรือไม่

ช่างมัน!

เท้าก้าวออกไป แต่ว่าจุดหมายไม่ได้ไปที่ฮยอกแจเอ๊ย อึนยอกหรอกนะ ยิ้มขมวดริมฝีปากเป็นเส้นตรง ตาพราวมองไปที่บังกะโล ซีวอนเห็นลู่ทางแล้วล่ะว่า จะไปที่ไหนดี ถึงจะได้เจอคยูฮยอนของเขา




อ่ะ จ่ะ จ๊ะๆ เอ๋...คยูกี้

ซีวอนกระโดดลงจากขอบหน้าต่างบังกะโล มาโผล่ที่ในห้องนอนซะเลยน้า เตียงสองเตียงวางข้างกัน เตียงหนึ่งยังมีรอยยับย่น ผ้าห่มยังไม่ได้เก็บเลย เห็นได้ชัด ว่ามีการใช้งาน แล้วคนใช้ หายไปไหนน้า

หูก็ดันไว้เกิ๊น เกิดมาหูดีก็งี้แหละ เสียงน้ำกระทบแผ่นกระเบื้อง อีหรอบนี้ ไม่พ้นอาบน้ำแน่ เท้าขยับไวเท่าความคิด เดินไปที่ประตูห้องน้ำ

รู้ไหม ห้องอาบน้ำมันพิเศษกว่าโรงแรมอื่นก็ตรงที่...เป็น Outdoor นี่แหละ เหอๆ อยากจะใคร่ปีนขึ้นไปดูจริงๆ ต้องหักห้ามใจสุดฤทธิ์สุดเดช แค่ชะแว่บไปมาอยู่หน้าห้องน้ำ รอเวลาที่คยูกี้จะออกมาจากห้องน้ำ อย่างใจจดใจจ่อ



"คนบ้า ลามก บ้า!"

เสียงหวานกำลังพร่ำบ่นถึงใครหว่า อยากรู้จัง

ไม่รู้ก็โง่ไปหน่อยมั้ง ได้ยิ้มค้างกันล่ะทีนี้ คยูกำลังคิดถึงเขา ในแง่ดีซะด้วย สงสัยคิดถึงมือปลาหมึกของเขา อย่างนี้มันน่าบุกเข้าไปในห้องน้ำชะมัด ยืนรอหน้าห้องน้ำไป เพื่ออะไรกันเนี่ย เข้าไปสนุกกันในห้องน้ำดีกว่ามั้ง

บังกะโลส่วนตัว ที่ส่วนใหญ่จะเป็นคู่รักมากัน ห้องน้ำเป็นไม้ที่ล็อกก็เป็นไม้ขัดกลอนธรรมดา คนอาบก็ไม่ใส่ใจจะขัดกลอนไม้ให้ลงล็อกหรอก พวกผู้ชายอย่างเขารู้ดี ฮ่าๆ หวังว่าคยูก็เป็นเหมือนกัน น่าน...ซีวอนยิ้มเมื่อประตูไม้เลื่อนออกโดยง่ายดายมาก ร่างโปร่งบางยืนหันหลัง แหงนหน้ารับกับฝักบัวไม้ กำลังล้างหน้า ล้างแชมพูสระผมที่เป็นฟองฟู่อยู่บนหัว ผิวขาวจั๊วะน่าเจี๊ยะ ลาดไหล่ หลังขาว เอวบาง...สะโพก น่องขาผ่อง เรียวขายาว

ซีวอนยกมือปิดจมูก...แรงดันพุ่งพรวดออกมาด้านนอกจมูก เปียกลื่น...นี่มัน?

เฮือกกกกกกก!!!!

'โครม'

ซีวอนล้มพับเสียท่าอยู่หน้าประตูตรงนั้น คาสโนว่าหนุ่มหล่อสุดฉ่อย! แต่ดันกลัวเลือด!!!


………..…………………………..……………………………………………


สับสนใช่ไหม....ฮยอกแจกำลังสับสนเพราะเขาอยู่

คิบอมยืนพิงหลบหลังต้นไม้ มองร่างบางนั่งกอดเข่ามาอยู่พักใหญ่ สายตามองออกไปยังทะเล บ่ายนี้เกลียวคลื่นม้วนตัวกลับเข้าฝั่งแรงกว่าทุกวัน หรือใจที่ว้าวุ่น ทำให้มองธรรมชาติผิดเพี้ยน ถ้าใจไม่นิ่ง..ก็ไม่มีทางจับภาพที่สวยจับใจได้ เขารู้ดี..แล้วมันจะแก้อารมณ์ที่เป็นอยู่ได้ไหม อยากจะรู้ มีวิธีทำให้ใจสงบ โดยไม่ต้องมีคลื่นใต้น้ำปะทุต่อต้านตัวเอง มีวิธีไหม?

คิบอมพยายามแล้ว กับการคิดว่าควรทำยังไงต่อ แต่บทจะให้เข้าไปเริ่มเลยดื้อ โดยที่ตัวเองยังตกอยู่ในห้วงอารมณ์ เห็นจะไม่สวยแน่
แต่ถ้าปล่อยไว้อย่างนี้ก็เสียเวลาเปล่า...ช่วยไม่ได้ ถ้าคุยไม่รู้เรื่อง ก็จับกดมันซะเลย ไม่ต้องคุยมันแล้ว ใช้ภาษากายแทนท่าจะง่าย..หึ

คิบอมเดินเข้าไปหาร่างบางที่ยังคงนั่งเหม่อ แต่แล้วตาเรียวก็เห็นเขา มือก็เปล่อยเข่าที่กอดอยู่ ยันตัวขึ้นยืน เดินหนี...อีกแล้ว

อยากหนีก็หนีไป ถ้าจับได้ จะจูบให้เข็ด!


………..…………………………..……………………………………………


ร่างบางคงจะพยายามไม่สนใจเขาที่เดินตามมาตั้งแต่ต้นๆ หาด จนสุดปลายหาดอีกด้าน ที่มีโขดหินน้อยใหญ่ขวางกั้นหาดอีกด้าน ฮยอกแจก็อุตสาหะ ขยันจริงๆ เดินขึ้นไปบนหินพวกนั้น แต่พอขึ้นไปได้สุดก็หยุด ไม่กล้าลงแบบที่คาดไว้ล่ะสิ อีกด้านมันเป็นป่าทั้งนั้น ไม่มีร้านอาหาร ไม่มีบ้านพัก แล้วยังจะกล้าลงไปอีกไหม

หน้าเรียวบึ้งตึงมองกลับมาที่เขา โทษว่าเขาต้อนให้จนมุมเหรอ ทำตัวเองแท้ๆ แล้วยังจะมาโทษคนอื่น หน้าเรียวยิ่งบึ้งตึง ด้วยความโกรธ เมื่อเขายืนมองอยู่บนพื้นล่าง

เมื่อฮยอกแจรู้สึกว่าหมดทางเลือก ตาวาวดุส่งลงมาต่อว่า ที่จริงมันไม่น่ายากเลยนี่นา ถ้าอยากหนีจริงๆ ก็โดดน้ำเลยก็ได้ คิบอมคิดเล่นๆ ไปงั้นเอง ฟ้าครึ้มเมฆดูท่าจะไม่ดีแน่ ถ้าคิดจะว่ายน้ำเล่นตอนนี้

ว่าแล้วฝนปรอยเม็ดก็หยดลงมาเร็วทันใจจริง โชคดีครั้งนี้เขาไม่ได้เอากล้องมา ทั้งที่ปกติแล้วไม่เคยห่างมือเลย ร่างบางที่คอยเข้ามากวนจิตใจ ลืมหมด อารมณ์ที่อยากถ่ายรูป ตอนนี้การตะล่อมร่างบางให้อยู่หมัด สำคัญกว่ากันไหนๆ

เม็ดฝนยิ่งทวีความถี่ และความแรงขึ้น ประท้วงเขาทางอ้อม หาว่าเขาชักช้าอยู่ใช่ไหม

ทีแรกฮยอกแจก็ยังดื้อดึง ไม่ยอมลงมา แต่ลองให้ฝนตกลงมาไม่ลืมหูลืมตา ฟ้าร้องประท้วงขึ้นที่ขอบฟ้า ฮยอกแจสะดุ้ง ถลาลงจากก้อนหิน รีบตะกายปีนลงมา เขาหวาดเสียว กลัวฮยอกแจจะหน้าทิ่มก่อน ต้องรีบไปยื่นมือรอรับร่างบาง และด้วยอารมณ์รีบร้อน กลัว เลยไม่ทันคิดว่าต้องระวังเขา ฮยอกแจก็ส่งมือมาให้อย่างง่ายดาย


………..…………………………..……………………………………………


เสียดาย!!

ทำไมไอ้โรคแพ้เลือดตัวเองเนี่ย มันจะสำแดงเดชเอาตอนนี้ด้วยวะ

จิตใต้สำนึกทำงานได้รวดเร็วดีจริง นอกจากนั้นระบบประสาททุกส่วนยังตื่นตัวและทำงานเร็วพอที่จะเห็น สายตาโกรธเกรี้ยวบนหน้าแฉล้มของคยูกี้ ชอย ซีวอนตกตะลึง คาดการณ์ไว้อยู่แล้ว (เมื่อไหร่?) ยังอดตะลึงค้างไม่ได้

อาฮึก...คยูกี้โกรธกู

ชอย ซีวอน รู้สึกช็อก ตัวเอียงวูบลงไปข้างเตียง..เออ แล้วนี่มานอนอยู่บนเตียงได้ยังไง?

มือยันตัวลุกจากเตียง แต่ยังคงทรงตัวได้ไม่ดี อารมณ์ตะลึงงันทำให้ทรงตัวไม่ถูกเลย เซไปยังโต๊ะ มือยันไว้ และบางสิ่งบางอย่างก็หล่นแหมะลงบนพื้น ตาก็มองตามได้รวดเร็ว ตั้งแต่เห็นสีของมันแล้ว พาสปอร์ตเล่มเล็กหล่นแหมะอยู่ใกล้ๆ ซีวอนก้มตัวลงไปหยิบ ตาเบิกกว้างเมื่อเห็นชื่อและนามสกุล พร้อมรูปถ่ายของคนๆ หนึ่งอยู่บนนั้น

อี ฮยอกแจ!!!

หะ...เหียก เกินไปแล้วนะ วันนี้มันช่างแสดทรวงดีแท้ ดวงซวยสุดๆ วันนี้ และลางสังหรณ์เขามันเตือนไว้อีกว่า จะเจอเรื่องช็อคกว่านี้อีกแน่ๆ ต้องเตรียมใจไว้ เดี๋ยวหัวใจวายตายเสียก่อนจะได้กี้มาครอบครอง

อึนยอก คือคนๆ เดียวกับฮยอกแจจริงๆ เหรอนี่...ทำไงดีวะ!!!

ซีวอนนั่งลงแหมะกลับไปที่เตียง มองพาสปอร์ตในมืออยู่หลายรอบ จนมั่นใจว่าที่เห็น มันเรื่องจริง

………..…………………………..……………………………………………


‘……ซ่า………..’

สายฝนโปรยปรายมาแบบไม่ลืมหูลืมตา ถ้าสังเกตดีๆ ก่อนหน้านี้สักชั่วโมงเพิ่งจะมีแดดเปรี้ยงๆ แรงจนผิวแทบไหม้กันไปข้างหนึ่ง แล้วไฉนผ่านมาไม่นาน อากาศชื้น ลมแรงถึงมาพร้อมฝนเย็นจนแทบหนาวได้แบบนี้

นี่มันประเทศอะไรเนี่ย วันหนึ่งคิดจะมีสักกี่ฤดูกัน?

ซีวอนเปิดประตูห้องออกไป ประตูไม้เปิดคา ตกใจนิดหน่อยที่เห็นคยูฮยอนนั่งแหมะอยู่บนพื้นหน้าบังกะโลนี่เอง เห็นปิดประตูหนี ไอ้เราก็นึกว่าหายไปไหน อยู่ไม่ไกลเอง

“..........”

เสียงงึมงำ คล้ายกำลังต่อว่าใครสักคน...เออ เขานี่แหละ คยูฮยอนหันกลับมามอง แล้วสะบัดหน้ากลับไป ตาวาวสวยกำลังเคืองเขาสุดๆ นี่แค่แอบดูคยูกี้อาบน้ำ ยังโดนเคืองขนาดนี้ โธ่เอ๊ย จะงอนไปไหน ของดีเขามีไว้ให้โชว์ ปิดบังไปทำไม ยังไงว่าที่สวามีในอนาคตคนนี้ก็ต้องเห็นวันยังค่ำ

ซ่าๆ....

ตอนแรกก็ตกใจที่เห็นคยูกี้เมิน แต่พอสภาวะอารมณ์เข้าโหมดสมดุล ภูมิต้านทาน ความด้านส่วนตัวกลับมาทำงานได้ดีอีกครั้งหนึ่ง

"ฝนตกแรงเนอะ" ซีวอนพูดขึ้น ชวนคุยเรื่อยเปื่อย ทำเนียนเดินไปหยุดข้างๆ คยู แล้วหย่อนตัวลงนั่ง แล้วก็เป็นดังที่คาด คยูกระเถิบตัวหนี ตาเรียวหันมาต่อว่ากลายๆ เป็นเชิงไล่ แน่นอนว่าเขาด้าน ด้านแบบไม่สะทกสะท้านอะไรทั้งนั้น

คยูโหมดนี้ น่ารัก..ละอองน้ำฝนกระเซ็นจนแก้มเนียนเกิดไอน้ำที่แก้ม ที่จริงมานั่งอยู่นอกห้องแบบนี้ อากาศเย็นๆ ดีไม่ดีจะป่วยเอานะ

"นี่...ฝนตกนานนะ นั่งตากฝนอย่างนี้เดี๋ยวจะแย่เอา" ซีวอนบอกด้วยความเป็นห่วง แต่คยูก็มองในแง่ร้ายไปซะหมด น่า..คนดี เชื่อกันหน่อยสิ

"ฉันไม่ได้นั่งตากฝน"

ซีวอนบอกด้วยความเป็นห่วง แต่คยูก็มองในแง่ร้ายไปซะหมด น่า..คนดี เชื่อกันหน่อยสิ

"กลับเข้าห้องเหอะ หนาวจะแย่แล้ว"

คยูหันมาถลึงตาใส่ เพราะอะไรหว่า คนเค้าห่วงนี่นา มาโกรธเค้าอีก

"นายก็กลับไปก่อนสิ "

อ้อ...

ซีวอนกลั้นยิ้มไว้ไม่ไหว ยิ้มค้างทั้งตาทั้งปาก ก็ที่คยูไล่เขากลับไป เพราะระแวงเขาอยู่นี่เอง ถึงได้ทนนั่งตากลมตากฝนแบบนี้

"ก็ได้...แล้วอย่าลืมนอนห่มผ้าด้วยล่ะ" ซีวอนลุกขึ้น ร่างบางที่แหงนหน้ามองทำหน้าฉงนกับสิ่งที่เขาพูด เขาอาศัยความเร็วสายฟ้าแลบ ก้มหน้าลงมาฉกแก้มใสชื้น สูดความอ่อนหวานเข้ามาฟอดใหญ่ จากนั้นก็ใส่ตีนผี วิ่งฝ่าสายฝนกลับทันทีทันใด

ฟ้าแลบแปล๊บๆ พร้อมเสียงฟ้าผ่าดังไล่หลังมาติดๆ ซีวอนนึกเสียววาบ ถึงยังไงรอยยิ้มบนหน้ายังคงไม่จางหายไป สุขใจอย่างประหลาด เอาว่าจริงๆ เขาไม่ต้องลงทุนทำขนาดนี้ก็ได้ แต่ก็ยังทำ วิ่งตากฝนกลับบ้านมา

จะลงทุนมากไปมั้ย?


………..…………………………..……………………………………………


ซีวอนไม่ต้องหยิบกุญแจออกมาไขประตูแต่อย่างใด ประตูบ้านเปิดอ้าไว้อยู่แล้ว ซีวอนยืนบิดน้ำออกจากเสื้อผ้าไปส่วนหนึ่ง ก่อนจะกลับเข้าไปในบ้าน ทีแรกก็นึกว่าคิบอมที่นั่งเล่นโนตบุคอยู่ที่โต๊ะเล็กในบ้าน ไม่ทันมองให้ดีแต่แรก

"ทงเฮ"

"(สวัสดีครับ)" ทงเฮทักทาย เป็นภาษาที่ฟังไม่ออก ซีวอนขมวดคิ้ว ทงเฮจึงได้พูดทักทายอีกรอบ เป็นภาษาเกาหลี เอ่อนะ

"สวัสดีจ้า"

"เมื่อกี้เราพูดอะไรอ่ะ?"

"ผมทักทายเป็นภาษาของที่นี่น่ะครับ"

ภาษาที่นี่เหรอ...น่าสน น่าฝึกเอาไปใช้งานดีแท้ ยิ่งไอ้พวกประโยคเด็ดๆ แบบผมรักคุณอะไรเงี้ย แหม่ คยูฟังแล้วน่าจะเคลิ้ม

"ไว้สอนพี่มั่งสิ"

ทงเฮคลี่ยิ้มหวานเป็นคำตอบ หลังจากนั้นก็นั่งเล่นโนตบุคของคิบอมไปเรื่อย

"เออ ทงเฮ แล้วนี่เรามานี่กี่วันเนี่ย?"

"อืม ก็คงจนกว่าคิบอมจะกลับแหละ พอดีเพิ่งเคลียร์งานของวิทยาลัยเสร็จ ตอนนี้ก็เลยว่าง"

"จริงรึเปล่า ไม่ใช่หนีกลับก่อนแบบวันแรกอีกนะ"

ทงเฮหัวเราะร่วน

"ผมว่างจริงๆ ว่างพอที่จะเป็นไกด์นำเที่ยวเลยนะ"

"จริงอ่ะ"

ทงเฮพยักหน้า หลังจากนั้นเขาก็ต้องวิ่งเข้าห้องน้ำ รีบเปลี่ยนชุดก่อนจะถูกหวัดกิน ระหว่างอาบน้ำก็ค่อยๆ วางแผนหลอกล่อคยูฮยอน วิธีไหนที่จะทำให้ร่างบางนั่น ตอบรับคำชวนของเขา อยากเที่ยวที่นี่ให้ทั่ว แต่ถ้าหากขาดคยูฮยอนไปสักคน จะมีความหมายอะไรกันล่ะ

หนทางแรกที่จะพาคยูกี้ออกไปสวีทให้ห่างๆ ฮยอกแจ จำสำเร็จด้วยดีไหมเนี่ย

แม้ตอนนี้จะต้องปวดกบาลกลับการวางแผนรับมือกับภรรยาถึงสองคนก็ตาม ตอนนี้เขาต้องหาวิธีตีตั๋วรถไฟ จัดตารางเวลาให้ดี เดี๋ยวสับรางไม่ทัน ยิ่งสองคนนี้รู้จักกัน...ปัญหาที่ตามมา จะเอาให้เขาถึงตายได้


………..…………………………..……………………………………………


พักใหญ่ซีวอนก็ออกมาจากห้องได้สำเร็จ หลังจากเพียรพยายามเลือกเสื้อผ้าที่คิดว่าแนวทงเฮสุดๆ ยังไม่วายจะบริหารเสน่ห์ของตัวเอง..เสื้อยืดแขนสั้น โชว์กล้ามเนื้อของตัวเองอย่างมั่นอกมั่นใจ แต่ทว่า คนที่ต้องการให้เห็น กลับเคลิ้มหลับอยู่ตรงโต๊ะนั่นเอง โนตบุคถูกเปิดทิ้งไว้งั้นเอง ซีวอนจัดแจงไปปิดให้ ส่วนคนหลับ ก็ปล่อยให้นอนไปก่อน ท่าทางสบายจนไม่อยากกวน

"ไอ้คิบอม มันหายหัวไปไหนวะ"

อย่าให้รู้เชียวว่าแอบไปกิ๊กกับสาวๆ แถวนี้น่ะ หนีไปหาความสุขก่อนเขาไม่ได้นะโว้ย!


………..…………………………..……………………………………………


เม็ดฝนที่เทกระหน่ำลงมายังที่หลบแดดใกล้ๆ กับชายหาด ที่หลังคาถูกมุงด้วยใบไม้แห้งสีน้ำตาลแก่ เขาจูงมือฮยอกแจวิ่งมาหลบฝนนั้นถึงแม้จะเล็ก แต่ก็คุ้มกันเขาจากพายุที่เทกระหน่ำลงมาไม่เลือกเวลา ม้านั่งตัวเดียวในนี้ แม้คนนั่งจะไม่เต็มใจนั่งสักเท่าไหร่ ในเมื่อทางเลือกที่ดีกว่านี้ไม่มีแล้ว ฮยอกแจก็ต้องจำใจ นั่งลงข้างเขาจนได้

"เมื่อไหร่ฝนจะหยุด" ฮยอกแจบ่นงึมงำ ถอนหายใจ นอกจากนั้นก็ทำหน้ายู่ใส่เขา ถึงแม้จะโทษเขาไปก็ไม่มีประโยชน์ เขาไม่ได้เก่งที่จะกำหนดได้ว่า ฝนจะต้องตกลงมาตอนไหนๆ

ร่างบางมองไปที่โรงแรมที่ห่างออกไปค่อนข้างไกลพอสมควร ใจจริงคงอยากวิ่งฝ่าฝนไปหลบที่นั่น แต่เสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงจนฮยอกแจตัวสั่นด้วยความตกใจ สามารถข่มให้ฮยอกแจยอมนั่งเฉยๆ ไม่วิ่งหนีเขาไป เขาเอื้อมมือไปวางบนมือเล็ก นึกห่วงหรอกนะ ถึงได้จะปลอบ ฮยอกแจก็ไวเกิน สะบัดมือหนี ตาวาวหน้าแดงกล่ำ แค่จับมือแค่เนี้ยนะ

คิบอมขยับตัวเข้าใกล้ โอบเอวบางเข้ามาหา หน้าแดงผวาด้วยความตกใจ มือดันอกกันหน้าเขาที่เลื่อนเข้าหา

"อย่าทำแบบนี้...ผมมีแฟนแล้ว" คำพูดตัดรอนโอกาสทุกอย่างของเขาโดยแท้ ลองฮยอกแจบอกมาขนาดนี้ เขาต้องฟังรึเปล่า...เขาเองก็มีแฟนแล้ว น่ารัก แสนดี ซะด้วย

คิบอมมองตาหวานฉ่ำตรงหน้า หาคำตอบให้กับตัวเอง ให้กับทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังเกิดขึ้น แต่ยิ่งมองนานเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกถึงตัวตนของเขา ที่แทรกซึมเข้าไปทีละน้อย

ระยะห่างค่อยๆ ลดลง พร้อมกับริมฝีปากที่แนบปิดอย่างช้าๆ ...ความอ่อนหวานแทรกซึมเข้าทุกพื้นที่ จนยากจะห้ามใจ

.

.

"ฉันเองก็มีแล้ว...เหมือนกัน"



to b con


จบพาร์ทนี้มีคำถาม ที่ต้องการแค่คำตอบเดียวเท่านั้น ตั้งแต่ตอนหน้า อยากจะอ่าน POV ของใคร ของฝ่ายหนุ่มๆ วอนบอม หรือว่า หนุ่มคยูฮยอก อย่าตอบแบบลังเลเลยนะ ขอคำตอบเดียว

แล้วเบื่อโหมดฉ่อยบอมยังเนี่ย?

พาร์ทหน้าจะขอเรทงามๆ สักตอน

.

.

เอาล่ะ เรามาพูดอะไรกันสักหน่อยดีกว่า

เปล่า แค่อยากจะพูดว่า

*ร้อนโครตๆ หน้าร้อน จะร้อนตับแตกแล้ว*

.

.