:: TouCH ::

(ภาคสามของ B with u, Not Answer)

Part :: 7 [End]

Author :: R~Y~O

Talk :: ตอนจบแล้วล่ะค่ะ ขอบคุณที่อ่านและให้กำลังใจมาตลอดนะ...สำหรับเรื่องนี้ก็ จบแล้วค่ะ






แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาในห้องกว้าง เช้าวันใหม่ที่ท้องฟ้าสีครามสวยประปรายด้วยปุยเมฆขาว อากาศกำลังดี ดีมาก ถึงมากที่สุด ลอบถอนใจอย่างนึกเสียดาย ที่ต้องชื่นชมมันแค่คนเดียว

คิบอมกลับเข้ามาในห้อง เปิดกระเป๋าที่เพิ่งขนมาออก ข้างในมีเสื้อผ้า ข้าวของที่เก็บของออกมาจากห้องทงเฮ..หยิบออกมา แต่ก็ไม่มีแก่จิตแก่ใจจะจัดให้เข้าที่เข้าทาง นอกจากปล่อยให้มันวางกองอยู่พื้นไปก่อน

...ผู้ชายโลภมาก ที่โชคดี มีคนทุ่มเทหัวใจให้ถึงสองคน …


คิบอมมองไปรอบๆ ห้อง ทุกๆ ที่ๆ ที่สายตากวาดไป มีแต่เรื่องของฮยอกแจ แล้วแบบนี้ เขาจะทนอยู่ที่นี่ต่อไปได้ยังไง ตั้งแต่คืนนี้ไปต้องนอนคนเดียวในห้อง จะยังน่าอิจฉาอีกไหม?


คิบอมถอนหายใจ เป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันไม่รู้ หมดอาลัยตายอยาก...นอกจากคำนี้ ไม่มีคำไหนตรงกับความรู้สึกตอนนี้อีก มันสายไป อยากจะพูดอะไรก็ไม่มีความหมาย เมื่อฮยอกแจไม่เปิดใจรับอีกต่อไป มองไปก็เห็นแต่ความร้าวระบม ชอกช้ำข้างในตาเรียว แค่จะยื่นมือออกไปหา ก็ไม่กล้าอีกต่อไป ไม่อยากเห็นฮยอกแจ ต้องเจ็บช้ำ มากไปกว่านี้ เพราะตัวเขาเอง







เสียงเคาะเป็นจังหวะสม่ำเสมอที่ประตูห้องดังขึ้นสองรอบ คนเคาะ เกือบจะตัดสินใจหันกลับไปตามทางเดิมอยู่แล้ว ถ้าคนในห้องไม่เปิดประตูมาเสียก่อน เรียวปากคลี่เป็นรอยยิ้มหวานให้คยูฮยอน ฝ่ายนั้นเหยียดปากออกน้อยๆ แต่ตาไม่ยิ้มด้วยเลย ยืนพิงกรอบประตูมองเขาอย่างพิจารณา

“มีอะไรเหรอ?” ฮยอกแจต้องเอ่ยปากถาม คยูฮยอนจึงตอบด้วยการยิ้มกว้างๆ ทั้งปากและตา

“ไม่ให้เข้า” น้ำเสียงติดเย็นชา ฮยอกแจมองหวาดๆ แน่นคอขึ้นมาเฉยๆ ไม่รู้จะเรียบเรียงคำพูดอะไรมาต่อกับคนตรงหน้า คนที่ตอนนี้ได้ชื่อว่าเป็นคนรักของซีวอน น้องเล็กของวง..กำลังแสดงอาการหวงเจ้าของห้อง ด้วยการห้ามเขาเข้าไปในห้อง

นี่คืออาการหึงหวงของคยูฮยอนล่ะก็ นายน่าจะมาเห็นนะซีวอน...






ฮยอกแจนั่งรออยู่ที่โซฟาห้อง รอเจ้าของห้อง ให้ออกมาหาแขกที่กำลังเหมือนมีปากเสียงกันในห้อง ร่างบางลุกขึ้นจากโซฟา เดินเข้าไปใกล้ๆ ประตูห้อง เสียงที่ดังค่อยๆ ชัดจนจับใจความได้


“ผมกับฮยอกแจเป็นแค่เพื่อนกัน” คำพูดเหมือนแก้ตัวแบบนี้ มันคงฟังดูไม่ขึ้นสินะ

“เพื่อน..แล้วทำไมต้องดูแลกันขนาดนี้”

ฮยอกแจสั่นหัว กลับมานั่งรอที่โซฟาของห้อง มองโบว์ชัวร์ในมือไปพลางก็พอจะเข้าใจความรู้สึกของคยูฮยอน ความระแวง มันก็มีกันได้ทุกคู่ไป ไม่ว่าจะคู่รักคู่ไหน การไว้ใจกัน เป็นเรื่องที่ทำได้ยากจริงๆ

ข้อบังคับของความรัก ที่ต้องยอมรับอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้





ซีวอนออกมาหา พร้อมคนที่ตามออกมา คยูฮยอนที่จำใจฟังคำพูดปลอบของซีวอน ยอมออกมาพบฮยอกแจที่ยืนรอส่งยิ้มให้ซีวอน พร้อมเดินเข้ามาหา โดยมีโบว์ชัวร์อยู่ในมือ

“ซีวอน ช่วยฉันเลือกหน่อยนะ ฉันจะซื้อห้องสักห้อง นายว่าที่ไหนดี?” เรียวปากยิ้ม พร้อมกับส่งโบว์ชัวร์ให้ซีวอน ที่ต้องรับมา แม้จะเห็นคยูฮยอนกำลังทำหน้าตาไม่พอใจก็ตาม และคยูฮยอนก็ยอมระงับอารมณ์พลุ่งพล่าน ด้วยการเดินกลับเข้าไปในห้อง

“ขี้แกล้งนะฮยอกแจ”

“ก็อิจฉา”

“แล้วจะอิจฉาฉันทำไม ไปหาคนของตัวเองสิ” คนพูดค่อนข้างจะมั่นใจ แน่ล่ะ มันปิดไม่มิดหรอก ภาพความห่างเหินของทงเฮกับคิบอม ความห่างเหินของทงเฮกับฮยอกแจ ทุกคนเริ่มรู้สึกแล้ว แค่ไม่มีใครพูด คนที่รู้ก็เก็บเงียบ บางที...คงจะรู้ แต่ไม่มีใครพูด ไม่มีใครอยากเห็นภาพความร้าวฉานในวง


“ไม่เอา..” ฮยอกแจสั่นหัว หยิบโบว์ชัวร์ที่ให้ซีวอนกลับคืนมา ที่ตั้งใจจะให้ซีวอนช่วยเลือก คงต้องเก็บไว้ทีหลัง

แต่ยังไงก็ปิดไม่มิดหรอก ความสัมพันธ์ของฮยอกแจและคิบอม เวลาอยู่ใกล้กัน ไม่ฝ่ายใดก็ฝ่ายหนึ่ง ที่จะต้อง ทอดสายตา..มองอีกฝ่าย..นานเกินเหตุ จนน่าสงสัย...คิบอมคิดอะไรอยู่ เขาไม่รู้ ไม่มีทางที่สองคนนี้จะลงเอยกันได้ ฮยอกแจคงไม่มีความกล้าพอที่จะกลับไปหาคิบอมอีกแล้ว โทษว่าเป็นความผิดของตัวเองไปแล้วนี่

ส่วนเรื่องของเขาน่ะ..ก็คงต้องใช้เวลาสักหน่อย กว่าที่ทุกคนจะยอมรับได้จริงๆ โดยเฉพาะคังอิน แม้จะไม่มีท่าทีต่อต้าน แต่ก็ยังคงไม่ยอมรับ

เข้าใจคนตรงหน้า โดยไม่ต้องใช้คำพูดอะไรกันมากมาย ความสัมพันธ์แบบนี้ ดีจังนะ
แต่ถึงจะดีแค่ไหนมันก็เท่านั้นแหละ มันก็เป็นแค่ความผูกพันฉันท์เพื่อน

“แน่ใจเหรอว่าจะย้ายออกน่ะ?”

หรือว่าเขามีทางเลือกที่ดีกว่านี้ ให้เลือกหรือไงนะ

“เอาเป็นว่า เดี๋ยวฉันลองคุยกับเพื่อนๆ ดูให้ เผื่อมีห้องดีๆ ที่แนะนำให้ได้”

“ขอบใจนะซีวอน”

ซีวอนไปส่งฮยอกแจที่หน้าห้อง ก่อนจะกลับเข้าไปหาคนที่สะบัดตัวเดินหนีเข้าห้องไปก่อนหน้านี้

คยูฮยอน..ของเขา กำลังโกรธและหวง เขาควรจะอารมณ์เสียกับนิสัยแบบนี้ไหม ตอบได้อย่างรวดเร็ว จำเป็นเหรอที่ต้องเคืองอีกฝ่าย ก็ยิ่งคยูฮยอนแสดงออกมามากเท่าใด ยิ่งอารมณ์เสียมากเท่าใด ก็ยิ่งทำให้รู้ ว่าเขาเอง มีอิทธิพลต่อคยูฮยอนมากขึ้นทุกวัน

นี่เป็นเรื่องที่น่ายินดีใช่ไหมล่ะ…






ฮยอกแจหอบหิ้วกระเป๋าลงมาจากรถ โดยมีซีวอนมาช่วย ไม่นานสัมภาระก็ถูกย้ายเข้าห้องใหม่จนเสร็จ ฮยอกแจสำรวจห้องโปร่ง กว้างสบาย อันที่จริง มันอาจจะกว้างไปด้วยซ้ำสำหรับการอยู่คนเดียว

“ห้องกว้างไปจริงๆ นะซีวอน อันที่จริง แค่ห้องเล็กๆ ก็พอสำหรับฉันแล้วน่ะ” ฮยอกแจพูดไป พลางขนเสื้อผ้าออกมาเก็บใส่ตู้ แม้กระทั่งตู้ ก็ยังมีเยอะถึงสี่ตู้ แถมยังเป็นตู้อย่างใหญ่อีกต่างหาก ห้องแต่งตัวก็แสนจะกว้างดีจริงๆ

“เพราะฉะนั้น ฉันก็เลยหาเพื่อนร่วมห้องให้นายแล้วไงล่ะ”

เสียงคยูฮยอนทำให้ฮยอกแจถึงกับหันควับ เข้าใจคำว่าเพื่อนร่วมห้องได้ทันทีที่ออกไปจากห้องแต่งตัว เพื่อนร่วมห้องที่ว่า กำลังมองมาที่เขา ด้วยความรู้สึกไม่ต่างกันเท่าไหร่

“ฮยอกแจ..ทำไมถึง?”

ฮยอกแจหันไปมองหน้าสวยที่คลี่ยิ้มเป็นประกายเจ้าเล่ห์ พอใจในผลงานของตัวเอง ไม่เสียแรงที่อุตส่าห์วางแผนนี้ขึ้นมา ต้องขอบคุณฮยอกแจ ที่อุตส่าห์มาให้ซีวอนช่วยล่ะนะ ไม่งั้น เขาก็คงยื่นมือมาช่วยไม่ได้ คยูฮยอนเดินเข้าไปหา กระซิบกระซาบบางอย่างกับฮยอกแจก่อนที่จะผละออกมา

“ไปล่ะนะ ซีวอนครับ ไปกันเถอะ ปล่อยให้เพื่อนร่วมห้องเขาทักทายกันเป็นการส่วนตัวดีกว่า”

ซีวอนตบหลังฮยอกแจเป็นเชิงให้กำลังใจ เขากำลังทำให้เพื่อนมีความสุข ไม่ควรจะรู้สึกผิดหรอกใช่ไหม ยอมให้คยูฮยอนจัดการตามใจชอบ เพื่อความสุขของนายนะฮยอกแจ






ฮยอกแจมองคิบอม ที่อยู่ในอาการไม่ต่างกัน อาจจะต่างก็ตรงที่ ประกายตาที่คิบอมมองมา กำลังยินดีกับการที่เห็นเขาอยู่ในห้องนี้ เมื่อทำอะไรไม่ถูกแล้ว เลยต้องกลับไปจัดเสื้อผ้าเข้าตู้ ไม่รับรู้ว่าเพื่อนร่วมห้องคนใหม่จะทำยังไงต่อ

คิบอมเองก็ไม่ได้เตรียมใจ ที่ต้องมาพบว่า ฮยอกแจจะมาอยู่ที่นี่ด้วย ฮยอกแจเองก็คงถูกหลอกมาเหมือนกัน...

เขาคิดว่าจะถูกไล่ ถูกบ่ายเบี่ยง แต่ร่างเพรียวบางกับเดินไปจัดเสื้อผ้าของตัวเองเฉย ไม่สนใจเขาที่ยืนแข็งเป็นหุ่นอยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำ แถมมีการชายตามามองเขาเป็นระยะๆ

ถ้าหากเป็นแบบนี้ เขาจะคิดเข้าข้างตัวเองได้ใช่ไหม...ถ้าปล่อยให้หัวใจสั่ง ปล่อยไปตามความรู้สึกบ้าง ก็คงดี ไม่อยากคิดอะไรอีก..ถ้าความคิดเหล่านั้น มันยิ่งจะทำให้ดันทุรังฝืนไว้..


“..ฝากตัวด้วยนะ..” คิบอมเดินเข้ามา หยิบเป้วางลงที่ตู้ข้างๆ แล้วจัดเสื้อผ้าของตนเองเข้าไป ฮยอกแจเผลอมอง พอคิบอมหันมาก็ต้องทำเป็นจัดต่อ

ฮยอกแจไม่ไล่...ไม่ได้โวยวาย ก็คงเพราะ ใจ เริ่มยอมรับ..ที่เป็นอยู่ทุกวัน โดยไม่มีคิบอม มันต่าง...ไปจากปกติ จนน่าใจหาย

คยูฮยอนวางแผน จัดการให้เสร็จสรรพ หมอนั่นมองออก และรู้ว่าเขาจะต้องไม่ปฏิเสธแน่ ก็จริง...แต่....


‘ถ้านายไม่ต้องการคิบอมล่ะก็.... ฉันจะทำให้คิบอมคืนดีกับทงเฮแทน..’

น้ำเสียงนุ่มกระซิบกระซาบข้างหู แล้วคลิ่ยิ้มหวานบาดใจให้สักที

ฮยอกแจคิดได้เลย นอกจากซีวอน คยูฮยอนก็สามารถทำให้เขาขนลุกได้..ก็เข้าใจหรอกนะ เวลารักใครสักคนมากๆ ทุ่มเทหัวใจให้หมดแล้ว การคาดหวังก็จะมีมาก ไม่ผิดหรอกที่คยูฮยอนจะหวงซีวอนมาก ซีวอนออกจะแสนดีขนาดนี้

คิดจะกำจัดเขาให้พ้นทางรักแบบถาวร เลยส่งคิบอมมาให้ถึงที่ เขาควรจะขอบคุณดีไหม?






กลับถึงห้องแล้ว คยูฮยอนก็ถลาไปที่เตียง นอนคว่ำพลิกไปมา ตีขาเล่นอย่างสบายอกสบายใจ ก็แน่ล่ะ ต่อไปก็ไม่ต้องทนเห็นภาพ ‘เพื่อนสนิท’ บาดหูบาดตาเล่น มีคิบอมคอยคุมขนาดนั้น ฮยอกแจคงไม่ต้องมาออดอ้อนซีวอนอีกต่อไปแล้ว

คยูฮยอนฮัมเพลงไปเรื่อยเปื่อย จะเคลิ้มหลับอยู่แล้ว ถ้าไม่รู้สึกถึงอ้อมแขนที่โอบรัดตัวอยู่ รู้สึกเย็นๆ ที่แก้ม..หน้าผาก..ริมฝีปาก ไม่นานนัก สัมผัสเย็นชื้นนั้นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความร้อน ไออุ่นรินรดหน้าจนผิวแก้มปรับอุณภูมิตามไปด้วย

เมื่อซีวอนฉกฉวยจูบจนหนำใจ ถึงยอมปล่อยให้คนที่ยังหลับตาพริ้มนอนต่อได้ดังเดิม ประคองศีรษะให้นอนลงกับหมอน เสียงครางประท้วงเมื่อเขาปล่อยมือออกแล้ว มือเรียวคว้าแขนเขาไว้ ดึงลงให้นอนด้วยกัน

“เดี๋ยวผมแต่งตัวก่อน” ร่างสูงอยู่ในชุดผ้าขนหนูพันแค่ท่อนล่าง ก็เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ตั้งใจจะมาปลุกคนนอนรอให้ไปอาบต่อ แต่คงไม่ต้องแล้วล่ะมั้ง

“ฮื้อ...แต่งทำไม..อ่ะ ก็ต้องถอดอยู่แล้ว...ไม่ใช่เหรอ?”

ซีวอนกดยิ้มที่มุมปาก คยูฮยอนในสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่น พูดอะไรออกมา จะรู้ตัวบ้างไหม หรือจงใจ อยู่แล้ว? ไม่ว่าจะเหตุผลไหน เขาก็คงไม่ไปไหนอยู่แล้ว






ถอนริมฝีปากออกมาจากกลีบปากหวานได้สำเร็จ ซีวอนถึงได้ย้ายตัวเองลงมานอนเคียงข้างร่างบางนี่ได้ สองมือก็ยังคงกักเก็บความสุขใส่ตัว กอดร่างบางไว้เต็มอ้อมแขน คยูฮยอนก็นอนนิ่งๆ เบียดหน้าลงกับแผงอกหนา ให้กอดโดยไม่เกี่ยงงอน


“ซีวอนครับ..” เสียงหวานอู้อี้อยู่ที่อก แม้กระทั่งการพูดจากับเขา ยังรู้สึกได้ ว่ามันจะอ่อนหวานขึ้นทุกวัน

“หืม?”

“รักผมรึเปล่า?”


คนพูดปิดตาหนีคำถามไปแล้ว ยากจะเดาได้ว่ากำลังอยู่ในอารมณ์ไหน ก็พอรู้จากแก้มที่แดงระเรื่อ มันกำลังฟ้องกิริยาเขินของเจ้าตัว อีกหนึ่งอย่างก็คือ ถ้าคำตอบแบบนี้ออกไปจากปากเขาทีไร คนในอ้อมกอดมักจะอยู่ในอาการหวาดหวั่น ไม่มั่นใจในตัวเขา เพราะฉะนั้นเขาจึงต้องคอยย้ำคำเดิมๆ เหล่านี้ เวลาคยูฮยอนกำลังรู้สึกสั่นคลอน..

“รักครับ..”

ยินดีที่จะพูดให้ฟัง ไม่ว่าเมื่อไหร่ ไม่ว่าตอนไหน ยิ่งครั้งนี้ไม่ได้คิดไปเองว่าคยูฮยอนก็มีใจให้ การแสดงออกเล็กน้อยๆ แต่บ่อยครั้ง ท่าทีเหล่านี้มันกำลังบอกให้เขารู้ คำพูดแบบเดียวกันนี้ คำที่เขาอยากรู้...ความรู้สึกที่มากขึ้น..เพิ่มพูน ท่วมท้นหัวใจ เมื่อมันทนเก็บในใจไม่ไหว สักวันคยูฮยอนจะต้องพูดออกมา

มั่นใจจริงนะ...แน่ล่ะ ก็เขาเป็นเจ้าของหัวใจดวงนี้ แล้ว..จะไม่รู้ได้ยัง





คิบอมเปิดประตูห้อง ถอดรองเท้า แล้วจึงแขวนกุญแจไว้ใกล้กับที่แขวนเล็กๆ ที่ฮยอกแจเอาไปติดที่ผนังห้อง ที่แขวนสำหรับแขวนกุญแจห้อง ถัดไปยังมีบอร์ดเล็กๆ เอาไว้เขียนโน้ตกันลืม เวลารีบมากๆ ก็ยังมีเจ้าสิ่งนี้เป็นเครื่องช่วยเตือนความจำ

จริงๆ แล้ว มันก็คือบอร์ด สำหรับฮยอกแจ ที่เอาไว้เขียนข้อความหาเขา เวลาที่...ไม่อยากจะพูดด้วย

สถานะเพื่อนร่วมห้องยังคงเสมอต้นเสมอปลาย ไม่มีเกินกว่านั้น อาจเป็นเพราะฮยอกแจยังคงไม่กล้าเปิดใจให้กับเขามาก..ฮยอกแจกลัวความผิดหวัง กลัวเจ็บจนสร้างกำแพงมากั้นขวางเขาไว้ แม้จะรู้สึก..ถึงความสำคัญของตัวเอง เวลาสบตาคู่นั้น..แต่ก็ไม่แสดงออก ไปมากกว่านี้

หลังเวลางานฮยอกแจกับเขาก็ยังไม่เคยกลับมาที่ห้องพร้อมกันเลยสักครั้ง ไม่มีใครรู้ว่าเราอยู่ด้วยกัน แม้แต่เพื่อนในวงก็ยังคงเข้าใจว่าฮยอกแจแอบไปซื้อห้องของตัวเองไว้ แต่ก็กลับมานอนที่คอนโดใหญ่เป็นครั้งคราว ผิดกับเขาที่แยกออกมาถาวร

คิบอมถอดหมวก เสื้อ และออปชั่นต่างๆ บนร่างกายออกจนหมด ตั้งใจว่าจะอาบน้ำสักรอบก่อน ถึงจะทานอาหารเย็น เขามักจะรอ ให้ฮยอกแจกลับมาก่อน หลังจากนั้นถึงจะลงมือทานพร้อมกัน แต่ว่าอาบน้ำเสร็จแล้ว ก็พบว่าฮยอกแจยังไม่กลับมาสักที

เข็มนาฬิกาพร้อมใจกันเดินช้าหรือยังไง หรือว่า ฮยอกแจ ไม่คิดจะกลับมาวันนี้

กริ่งประตูหน้าห้องทำงานรวดเร็ว คิบอมผละออกจากรายการทีวี เดินไปเปิดประตูห้อง ปกติฮยอกแจจะไขเข้ามาเลย น้อยครั้งที่จะกดเรียกเขาให้ออกไปเปิดให้ เวลาหอบของมาเต็มสองแขน

ฮยอกแจทำหน้าตาร้อนรนแบบคนสำนึกผิด ที่ปล่อยให้เขารอ แต่ใครจะโกรธลง ก็มือไม้หอบหิ้วถุงพะรุงพะรังมา พอเขารับมาถือ จึงรู้ว่าเป็นพวกผักสด เนื้อสด นี่คงแวะซื้อของเหล่านี้ก่อนจะกลับมาล่ะสิ

“ทีหลังบอกฉัน ฉันไปด้วย”

“ไม่เป็นไร ฉันซื้อได้”

“เอาน่า ฉันไปช่วยถือละกัน” คิบอมวางถุงไว้บนโต๊ะ หลังจากนั้นก็ช่วยเก็บเข้าตู้เย็น และเลือกบางส่วนออกมาใช้ สำหรับอาการเย็นมื้อนี้

“กินขนมก่อนก็ได้นะ ฉันซื้อมาให้คิบอมน่ะ” ฮยอกแจหยิบถุงขนมออกมายื่นให้ แต่คิบอมสั่นหัว

“ป้อนให้หน่อย”

มือเรียวชักกลับ แล้ววางเจ้าห่อขนมไว้บนโต๊ะ เขา..ยังไม่อยู่ในสถานะที่จะอ้อนได้ จะเจอปฏิกิริยาแบบนี้จากฮยอกแจตลอด คิบอมไม่สนใจถุงขนม ไปยืนมองฮยอกแจต้มแกง ร่างบางในชุดผ้ากันเปื้อน กำลังตั้งอกตั้งใจ หรือไม่ก็กำลังเลี่ยง ที่จะหันมาคุยกับเขา

“ถ้าลำบากใจ ฉัน..ย้ายออกก็ได้นะ”

ร่างบางหันควับมาทำสายตาตัดพ้อใส่ ปิดแก๊สแล้วเดินไปหยิบเขียงออกมาหั่นผัก ปากขมุบขมิบเป็นคำพูด ‘จะไปก็ไปสิ’

คิบอมคลี่ยิ้ม...เขาแค่อยากรู้ ฮยอกแจ...ยังรู้สึกเหมือนเดิมรึเปล่า เขาแค่กังวล แต่ตอนนี้หายแล้ว แต่กลัวจะถูกโกรธมากกว่า คราวนี้แหละ เขาจะได้ออกไปจากห้องนี้จริงๆ

ฮยอกแจหยุดมือลง เมื่อรู้สึกถึงศีรษะที่ก้มลงมาแนบกับแผ่นหลังเล็กของตัวเอง คิบอมกำลังทำแบบที่เขาเคยทำด้วย...คิบอมคิดจะเอาวิธีนี้ มาอ้อนเขา หรือยังไง? หรืออยากจะพูดอะไร

เขาเคยทำแบบนี้ เพื่อบอกเลิก...คิบอม จะทำแบบเดียวกันใช่ไหม?

ฮยอกแจร้อนตา มือสั่นตกลงข้างตัว ตัวก็พลอยสั่นไปด้วย คิบอมเอาศีรษะออกจากแผ่นหลัง รู้สึกโกรธตัวเองขึ้นมาทันที แค่อยากจะเข้าใกล้...แต่ไม่กล้า ทำได้แค่นี้ แต่..กลับเป็นการทำให้ฮยอกแจร้องไห้..

“ผมขอโทษ...คุณจะโกรธผม จะว่าผมยังไงก็ได้ ผมไม่อยากเห็นคุณร้องไห้อีก”

“คิบอม..ไม่ได้จะ...บอกเลิกฉันเหรอ?”

ฮยอกแจหันกลับไปหา จึงเห็นคนที่ยืนทำหน้าอมทุกข์กับความผิดของตัวเอง กำลังส่ายหน้าช้าๆ

“ผมรักคุณ แล้วจะทำแบบนั้นได้ยังไง..”

น้ำใสๆ ไหลออกทางหน่วยตา คราวนี้เป็นเพราะความยินดี เขายอม..ที่จะเชื่อคิบอมก็ได้ ไม่ว่ายังไง ก็ไม่เคยต้านคิบอมได้สักครั้ง แต่คราวนี้มันต่างกัน จากที่เคยคิดว่าตัวเองไม่มีทางเลือก ต้องยอมคิบอมตลอดมา คราวนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว เขามีทางเลือก ที่จะเลิกยุ่ง แต่ก็ไม่คิดจะทำ

ทุกอย่าง เขายินดี และยอมให้มันเป็นไปทั้งนั้น

“ผมก็รักคุณ”

ตัวแทบลอยเมื่อถูกรัดเข้าไปหาในอ้อมแขน ก่อนที่สัมผัสแผ่วเบาจะทาบลงมาหา ที่ริมฝีปาก....





Ending



อืดอาดมาหลายวันแล้ว ในที่สุดก็จบ!!!!!

คอมเมนท์ด้วยน้า~!!!!

ขอบคุณที่ติดตามมาตลอด

เจอกันเอ่อ อีกนานน่ะ พักก่อน ยาวโลดแน่ๆ

ช่วงนี้ไม่ว่างแล้ว ยังมีเอนท์ทราน ของเวียอีก ต้องตามจิกๆๆ ตามส่งที่ศิลปากร เฮ้อ

วันนี้วันเกิดฉ่อย

HBD ชเวคร่า!!!!

edit @ 10 Apr 2008 21:56:20 by เรียว~ฮยอก