:: TouCH ::

(ภาคสามของ B with u, Not Answer)

Part :: 6

Couple :: Wonkyu , Bumhyuk

Author :: R~Y~O

Talk :: บอมฮยอกพาร์ทรึเปล่าน้า...ชักไม่แน่ใจ









อีกคืนแล้วที่ฮยอกแจไม่กลับไปที่ห้องและก็หนีไม่พ้นต้องไปเพิ่งซีวอน แต่คราวนี้แค่ฮยอกแจเปิดประตูห้องเข้าไป ก็ต้องรีบระหกระเหินออกมา ด้วยหน้าที่แดงก่ำ

ห้องที่นอนที่ประตูถูกเปิดแง้มไว้ แค่นี้ก็ทำอะไรไม่ถูกแล้ว....

แต่ต้องมากลุ้มใจ กับที่ๆ เขาจะสามารถสิงสถิตคืนนี้ได้ นอกจากจะกลับไปที่คอนโดแล้ว ทางเลือกอื่นๆ มันเหนื่อยกว่า.... หลบที่จะเผชิญหน้าตรงๆ กับทงเฮ คิบอม คราวนี้...ต้องกลับไป จำใจกลับไปที่ห้อง อย่างเลี่ยงไม่ได้..

ที่กังวลไว้มันก็ไม่ผิดเท่าไหร่ แค่เข้าห้องไปเจอแผ่นหลังทงเฮ ที่กำลังนั่งอ่านนิตยสาร ทงเฮหันมามองแล้วก็หันไป...ฮยอกแจเฝ้ามองปฏิกิริยาของทงเฮ แล้วนึกขำตัวเอง

นี่กลัวทงเฮขนาดนั้นเลยเหรอ..



ฮยอกแจออกมาจากห้องน้ำ มือเช็ดผมเปียกเงยหน้ามองคนที่ยืนรออยู่หน้าประตูด้วยอารมณ์ที่บอกไม่ถูก ไม่ได้หวั่น..ไม่ได้กลัว แต่กำลังดีใจ ดีใจ...ที่ทงเฮมายืนรอ...เปล่าสักหน่อย ที่จริงคงแค่จะมาอาบน้ำต่างหาก

“อาบน้ำเหรอ” ฮยอกแจถาม แน่นอนล่ะ ยอมรับว่าคิดถึง...แม้ว่าในแววตาทงเฮ จะมองเขาอย่างคนนอกไปแล้ว ไม่วางใจกับเพื่อนอย่างเขาอีกต่อไป ก็ไม่เป็นไร...ถูกเกลียดก็ไม่เป็นไร ยังพอทำใจ และหวังว่าสักวันคงหายโกรธเขา

“อือ..” ทงเฮตอบ แล้วเดินเข้าไปโดยไม่มองหน้า นึกไม่ถึง..จะยอมพูดด้วย




ฮยอกแจไปนั่งรอที่หน้าทีวี ตั้งใจ อย่างมุ่งมั่น วันนี้จะหาเรื่องชวนคุยให้ได้เลย นั่งเช็ดผมไป ระหว่างรอ ก็เปิดทีวีดูเรื่อยเปื่อย แล้วซองมินก็กลับมาถึงห้องพร้อมๆ กับคังอินฮยอง ฮยอกแจได้แต่ก้มหน้า ไม่กล้าที่จะหันไป แม้แต่จะสบตาด้วย

“ฮยอกแจ กินข้าวรึยัง? มากินด้วยกันสิ ฉันซื้อมาเต็มเลยนะ”

ฮยอกแจเงยหน้ามองหน้าซองมินที่กำลังเรียกตัวเอง ให้ไปร่วมโต๊ะ... ร่างบางตัวปลิวไปที่โต๊ะ อย่างหวั่นใจ มือแตะเก้าอี้ ลากออก เว้นเก้าอี้ไว้ห่างตัวหนึ่ง ยังไม่กล้าเข้าหามาก

“เอ้า ฮยอกแจ มานั่งใกล้ๆ กันสิ” คังอินตบมือที่เก้าอี้ว่าง ฮยอกแจพูดอะไรไม่ออก ได้แต่พยักหน้ารับ

“ฮยอง...ซองมิน....ไม่โกรธผมเหรอ” ฮยอกแจถามอ้ำอึ้ง สองคนพร้อมใจกันส่ายหน้า

“...ก็ไม่รู้จะโกรธไปทำไม...เรื่องมันผ่านไปแล้ว อย่าไปคิดมากเลย” คังอินพูดขึ้น ตาคมฉายแววปวดร้าว กับหลายเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ก็เป็นผู้ใหญ่พอที่จะยอมรับความจริง และทำใจ...ให้ได้

“ใช่....” ซองมินก็ยืนยันเหตุผลของคังอิน จากนั้นทุกคนพร้อมใจกันลงมือจัดการอาหารตรงหน้า ทุกอย่างจะเป็นเหมือนเดิมได้....แต่....


แต่........


“กลับมาทำไม อยากจะแย่งคิบอมไปอีกเหรอ”


ฮยอกแจกล้ำกลืนความทรมานลงคอ จะค้าน จะเถียงยังไง มันก็ฟังไม่ขึ้น เพราะทงเฮ ไม่ยอมเปิดใจฟังที่พูดไปแน่ๆ ความคิดนั้นมันไม่มีอีกแล้วล่ะ...ฉันไม่คิดจะแย่งคิบอมมาเลย และไม่เคยคิดเลยจริงๆ แค่...แค่ได้อยู่ข้างๆ เขาบ้าง ในบางเวลา แค่ได้อยู่ใกล้ๆ เท่านั้นแท้ๆ ก็มีความสุขแล้ว ถึงได้ยอม ยอมเป็นคนที่คิบอมซ่อนไว้ อย่างเต็มใจ เพราะเขาต้องการแค่นี้จริงๆ

แต่ตอนนี้...ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมแล้ว
พูดอะไรไป ก็มีแต่จะเป็นการแก้ตัว


แค่รัก.....กลับกลายเป็นความทรมาน เพราะไปรักคนที่ไม่ควรรัก

“ฉัน..ไปก็ได้ ขอโทษ....นะ”ฮยอกแจลุก แม้ซองมินจะเข้ามาจับแขนไว้ ก็ต้องขอให้ซองมินปล่อยเขาไป...ฮยอกแจหยิบโคท เปลี่ยนชุด คว้าเป้ได้ก็วิ่งออกจากห้องตัวปลิว.....ทั้งน้ำตา






“ฮยอกแจ”

ร่างบางชะงักกับเสียงที่เรียก มัวแต่ก้มหน้าก้มตาเช็ดแก้มเปียก ให้พ้นจากสภาพน้ำตานองหน้า มือที่รีบกดปิดลิฟท์จึงช้าไปสำหรับคิบอม คิบอมเอามือกั้นไว้ เมื่อลิฟท์เปิดออก ฮยอกแจจึงรีบหนีด้วยการวิ่งออกไป...ลานจอดรถ

“เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม?”

“..อย่ามายุ่ง...”

“จะไม่ให้ยุ่งได้ไง...” คิบอมค้าน อยากจะพูดว่ารัก..ว่าหวง ว่าแคร์ ก็ไม่ได้ ‘ห้ามเกี่ยวข้องกัน’ ฮยอกแจเคยบอกแล้ว แต่ว่า...เห็นฮยอกแจร้องไห้ แล้วเขาจะทนได้ไง

“คิบอมไปซะ อย่ามาใส่ใจฉันอีก..ฉันไม่อยากถูกตีหน้าว่าแย่งคิบอมมา!!”

นี่สินะ..ที่ฮยอกแจกำลังเป็น กำลังเสียใจ เพราะเหตุผลนี้สินะ..คิบอมรู้ดี มันไม่จริง
ก็เขา...เสนอตัวไปหาเอง แล้วฮยอกแจ จะผิดได้ยังไง

“เดี๋ยวฉันไปคุยกับทงเฮเอง...อย่าร้องไห้ ฉันไม่ตามก็ได้” คิบอมบอก ฮยอกแจชะงักไป แต่ก็ยังมุ่นมั่นวิ่งไปที่รถ อาจจะชะลอเท้าช้าลง เพราะเขาหยุด..หยุดตามแล้ว

คิม คิบอมควรจะทำแบบนี้ตั้งแต่แรก..ยอมฟัง ยอมเชื่อที่คนอื่นพูด ถ้าเขาห้ามใจสักนิด เรื่องราวยุ่งเหยิงพวกนี้ คงไม่เกิดขึ้น คนน่ารัก..ที่เผลอใจให้ คงไม่ต้องเห็นเขาเสียใจ แบบนี้หรอก

ฮยอกแจไขกุญแจรถ ของตนเอง..เข้าไปนั่งในรถแล้ว ก็ยังพบว่า คนที่บอกว่าไม่ตาม ยังคงยืนมองอยู่ ฮยอกแจถอยรถออก วกรถกลับไปทางคิบอม รถแล่นผ่านคิบอมไป....

จบเสียที....

จบ....น้ำตานองหน้า แค่คืนสองคืน เดี๋ยวมันก็จบ








สัญญาณอันตรายเตือน ตั้งแต่เห็นคิบอมเปิดประตูรถตู้เข้ามา โชคดีที่เขาเลือกนั่งริม เอากระเป๋ากั้นกลางไว้ ไม่สามรถให้ใครมานั่งเบียดได้ แต่ทว่า...ลืมไปหรือไง วันนี้ไปอัดรายการแค่สองคน มันหมายความว่าจะไม่มีคนอื่น ไม่มีใครนอกจากเรา วันนี้ครึ่งวัน เขาจะต้องอยู่กับคิบอมแค่สองคน

ไม่มีซีวอนให้คอยหาเรื่องชวนคุย

ที่จริงควรจะมีเวลาให้เขาได้ตั้งสติอีกสักวันสองวัน แต่นี่ เพิ่งผ่านมาแค่คืนเดียว คิบอมก็มาอยู่ใกล้อีกแล้ว..

คิบอมเดินเข้าไปนั่งข้างหลัง ถอนหายใจ เอนหลังพิงเบาะ แล้วก็ตั้งหน้าตั้งตานอน เขาเห็นเมื่อหันไปมอง..เสียงหายใจสม่ำเสมอ คิบอมคงหลับไปแล้ว


“..เมื่อวาน ทงเฮบอกเลิกฉันล่ะ...”

ฮยอกแจเกร็งแขน บีบมือเข้าหากัน

...งั้นเหรอ เขา..ก็ยังเป็นสาเหตุให้สองคนนั้นเลิกกัน

ฮยอกแจแนบหน้าลงกับกระจกด้านข้าง น้ำอุ่นๆ ไหลเอ่อ พร้อมใจกันไหลรินออกมาจากตา เขาไม่ได้ต้องการให้ทุกอย่าง มาถึงขั้นนี้เลย...



“ฮยอกแจ ….”


สั่นสะท้านกับมือที่วางลงมาบนท่อนขา มือคิบอมเชยคางให้หันไปหา ได้แต่ปิดตาร้องไห้..ไม่รู้จะทำยังไง มากไปกว่านี้แล้ว

“..ฉันขอโทษ ทั้งทงเฮ ทั้งนาย ฉันขอโทษ..” คิบอมจับมือ แนบแก้มลงมาหาฝ่ามือ แล้วกดปากลงอย่างนุ่มนวล


“ฉันมันโง่..พึ่งรู้หัวใจตัวเอง แต่มันก็สายไปแล้วล่ะ เพราะคนๆ นั้น คงไม่มีทาง ยกโทษให้อีก”





คิบอมคิดถึงเรื่องเมื่อวาน หลังจากกลับไปที่ห้อง บรรยากาศอึมครึม ทันทีที่เขาเข้าไปถึง เขาไปที่ห้อง เห็นทงเฮนั่งอยู่ที่เตียง ก้มหน้ามองบางสิ่งในมืออยู่นาน

“คิบอม มาคุยกันหน่อยสิ” ทงเฮกวักมือเรียก ให้เข้าไปนั่งข้างๆ เขาจึงหย่อนตัวลงข้างๆ แล้วหันไปมอง ทงเฮกำลังทำหน้าเสียใจ ต่อบางสิ่งบางอย่าง

“..เลิกกันเถอะนะ”

หัวใจกระตุกวาบ..ถ้ามันหยุดเต้น ก็คงไม่แปลก

มือเรียวนุ่ม ยกขึ้นมาประคองแก้มเขาให้หันไปหา ตาเว้าวอนคู่นั้นมองเขาด้วยความเสียใจ ต่อคำพูดที่เพิ่งพูดไป

“ฉันไม่คิดว่าจะมีวันนี้ แต่ว่า...มันเป็นไปแล้ว” ทงเฮกระพริบตาฝืน น้ำตาที่เอ่อขึ้นให้เห็น ได้แต่มอง ด้วยความเสียใจ เจ็บปวดใจ..

“ฉัน..รู้ว่าเราเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีก เรา...จบกันเถอะนะ”

แม้ว่าเขาจะโน้มหน้าเข้าไปใกล้ๆ สองมือนั้นแม้จะยังคงแนบอยู่กับแก้ม..ก็เท่านั้น ยิ่งเข้าใกล้ ยิ่งเห็นชัด
ความเจ็บปวด...เจือในทุกลมหายใจของร่างเล็กตรงหน้า ทงเฮเบี่ยงตาหลบ มือยกออก หันไปนั่งนิ่งๆ

“เรา..ไม่ได้รักกันแล้ว คิบอมก็รู้อยู่แก่ใจ”

“ทงเฮ....”

“พอ...คิบอม ฉัน..ไม่ไหวแล้ว” ทงเฮตัวสั่น...จากแรงสะอื้น จากนั้นก็ยื่นบางสิ่งให้เขา..แหวน สัมผัสเย็นๆ ของโลหะเงินที่มาสัมผัสหน้า.ตั้งแต่ทีแรก ทำให้เขาใจหาย..ทงเฮคืนแหวน ที่เขาเคยให้ แหวนแทนความรู้สึก แทนหัวใจ...

“คิบอมไม่ได้มีความสุข เวลาอยู่กับฉัน คิบอมไม่ได้ยิ้ม..คิบอมฝืน”

เข้าใจแล้ว...เข้าใจทุกอย่าง

คำพูดที่ทงเฮกำลังจะสรรหามาเพื่อบอก เพื่อให้เขายอมรับ การตัดสินใจ...พอแล้ว







การทำงานหมดไปอีกหนึ่งวัน...นอกจากพูดคุยเรื่องงานแล้ว ก็หมดเรื่องคุย ความเงียบคงเป็นการยืนยันให้แน่ใจ ต่อไป ก็คงจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง...

ฮยอกแจ แอบคิดเล่นๆ คนๆ นั้น...ของคิบอม หมายถึงใคร?

ทงเฮ หรือว่าเขา?


ถ้าเป็นเขา...ถ้าคนๆ นั้นเป็นเขา คิบอมจะมารู้ได้ยังไง ว่าเขาไม่มีทางยกโทษให้....เพียงแต่ เพียงแต่..
ไม่กล้าพอที่จะทำอย่างนั้น ถ้าต้องกลับไปเจ็บอีก..เขาเลือกที่จะยืนมองคิบอมห่างๆ ดีกว่า กลัวเสียแล้ว ความรัก...ขี้ขลาด ไม่กล้า คนอ่อนแอแบบเขา ก็คงต้องลงเอยแบบนี้








to b con


ถ้าอ่านแล้วรู้สึกเหนื่อยๆ เบาๆ ก็ไม่แปลก
รึว่ารู้สึกไปเอง ตอนนี้กำลังเหนื่อย + เมาแดด
เอิ้กกกกก ขอเวลาไปสลบสักสองสามรอบ

นี่ก็กำลังนั่งวางแผนคิดเรื่องต่อไป
เอาเป็นแนวไหนดี เดี๋ยวก็วกออกไปทะเลทรายซะฮะร่า แบบ Desert of love
เอ หรือจะเอาเวลาไปปั่นเรื่องเก่าๆ ให้จบ =w =

พรุ่งนี้วันเกิดไก่แล้ว เรื่องนี้ก็จะจบแล้วสินะ

Happy birthday Hyukjae ล่วงหน้าหนึ่งวัน