:: TouCH ::

(ภาคสามของ B with u, Not Answer)

Part :: 5

Author :: R~Y~O

Talk :: เริ่งพิมพ์ด่วนจี๋เลย อย่างทำฟิคเรื่องอื่นลงวันนี้อีก จะทันไหมเนี่ย เริ่มหมดแรงพิมพ์เรื่องนี้...





คำพูดบางอย่าง...ก็อยากให้เป็นความลับ

คังอินขยับปาก กลืนน้ำลายลงอย่างฝืดคอ คิดอะไรไม่ออก

ไม่ทันสนใจซีวอนที่เดินไปทางห้องน้ำ แต่พอเห็นคนที่เดินตามมาด้วย เท่านั้น ความเป็นจริงถาโถม แม้คยูฮยอนจะเอาหน้าซุกอยู่กับแผ่นหลังซีวอน ซ่อนใบหน้าไว้ แต่ก็เห็น แก้มเนียนเปียกชื้น คังอินพูดอะไรไม่ออก สำนึกได้ว่าพูดเขาทุกคำ คยูฮยอนได้ยินมันชัดเจน..

คังอินก้าวไปหาคยูฮยอน เสียใจที่คำพูดตัวเองออกจากปากโดยไม่ไตร่ตรองให้ดี แม้มันจะเป็นความจริง แต่ก็ไม่น่าเลย คนที่ถูกพาดพิง ไม่ควรจะได้ยินแท้ๆ..แต่ซีวอนบังคยูฮยอนไว้ ไม่ให้เข้าใกล้ ไม่ให้แตะต้อง


“ถ้าฮยองหมดรักน้องเขาแล้ว...” เสียงซีวอนมันบาดหู หมดรักแล้วงั้นเหรอ...ใครหมดรักใคร ถ้ารักมันหมด ก็ต้องไม่เจ็บสิ..

“ผมขอ...” สายตามุ่งมั่น จริงจัง ใบหน้าขึงขังไร้รอยยิ้ม แต่อ่อนโยนทุกครั้งที่ทอดสายตามองน้องเล็ก ซีวอนหันกลับมาดึงร่างโปร่งระหงเข้ามากกกอดไว้กับตัว รวบเอวบางให้ทิ้งน้ำหนักตัวมากับตัวเอง กอดแน่นไม่ยอมปล่อย คังอินอ้าปากจะค้าน ต้องหยุด ไม่ทำ ท่าทีหวงแหนของซีวอนราวกับเป็นเจ้าของคยูฮยอนอยู่แล้วนั้น ทำให้มือไม้มันไม่ไปอย่างใจสั่ง

โดยเฉพาะคยูฮยอนที่แทบจะจมเข้าไปในตัวซีวอน มือเรียวโอบเอวตอบ สะอื้นอยู่กับอ้อมแขนนั้น ที่ไม่ใช่เขาเห็นภาพน้องที่เป็นแบบนี้ น้องกำลังแสดงให้เขารู้สึกว่าตัวเขาไม่มีค่า ไม่อยู่ในสายตา ไม่ต้องการเขาอีก แล้วเขา...จะเสนอหน้าออกไป ยื้อคนที่เขาไม่ต้องการ มาไว้กับตนได้อย่างไร

“ต่อแต่นี้ไป คยูฮยอนเป็นของผมคนเดียว”

ซีวอนโอบประคองร่างเพรียวออกไป น้ำหนักการย่ำเท้าออก ยิ่งย่ำออกห่าง ยิ่งเบาลง

คังอินทิ้งแผ่นหลังพิงผนัง ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น....

สูญเสียสิ่งสำคัญไปแล้ว เสียน้องไปแล้ว...จะหาหนทางไหนได้คืนมาอีก ก็ในเมื่อใจ น้อง ไม่ได้ฝากไว้กับเขาอีกต่อไป เพราะ...คำพูดบ้าๆ ของเขาเอง ที่ไปทำร้าย หัวใจบอบบาง ให้พังยับ...







“ฮยอง...อย่างร้องไห้ อย่างร้องเลยนะ” ทงเฮที่เมื่อกี้ยังยืนสะอึกสะอื้น โถมตัวเข้ามากอดเขาจากด้านข้าง มือไม้โอบคอเขาให้ซุกกับอกบาง กอดปลอบไป น้ำตานองหน้าไป...ยังมีการมาร้องไห้ให้เขาอีกเหรอ

“อือ..รู้แล้ว” คังอินปล่อยให้ทงเฮกอดปลอบไป..

“..ไม่ต้องไปแคร์นะครับ เขาไม่รักพี่ ก็ไม่ต้องแคร์...ผมคนหนึ่งที่แคร์ แล้วก็รักพี่มาก...” เสียงกระซิบแผ่วเบาดังอยู่ข้างหู

“..ขอบใจ..”







คิม คิบอม ควรจะทำยังไงดี...ควรจะทำยังไงต่อ

ทงเฮ อยู่ตรงหน้า คนที่รักเขาหมดใจอยู่ตรงหน้า กำลังกอดกับคนอื่น ก็มองออกว่าเป็นแค่การกอดปลอบของน้องชายต่อพี่ชายเท่านั้น แต่เขาไม่ได้ใจกว้างพอที่จะคิดได้แค่นั้น ไฟในอกสุมร้อนจากความหวง

ทงเฮ ของเขา!!!

คิบอมดึงประตูเปิดออก ยืนอยู่ตรงหน้าทั้งสองคน...ทงเฮมีอาการลนเล็กน้อย แต่ก็ผละออก ตาวาวไม่พอใจ ที่ถูกต่อว่าด้วยสายตาจากเขา ร่างบางลุกขึ้นแล้วเดินหนีไป เขาต้องเดินตามไปง้อ แต่ผลที่ได้คือการปิดประตูใส่หน้าแรงๆ

โกรธอะไร? ไม่พอใจอะไร? โกรธที่เขาไปเห็นหรือไง?


คิบอม คิดผิดที่เขามาหลบในห้องน้ำ แล้วต้องเจอกับสถานการณ์น่าอึดอัดแบบตอนนี้ เหนื่อยสุดๆ อย่างที่ไม่เคยเป็น ไม่รู้แล้ว...กำลังทำอะไรอยู่กันแน่ ถามตัวเอง ก็ไม่ได้คำตอบขึ้นมา

รักทงเฮไหม.....รักสิ ทั้งรักทั้งหวง ห่วง แคร์มาก ก็ยิ่งคิดมาก เขากำลังสับสน และต้องการเวลาทำใจ กับเรื่องฮยอกแจ เลยอาจจะทำให้ทงเฮเจ็บ กลายเป็นว่า ยิ่งเขาแคร์มากเท่าไหร่ ฝ่ายนั้นก็ยิ่งเจ็บ



“นี่..บทสัมภาษณ์ ที่เขาจะถามเราพรุ่งนี้น่ะ เอาไปอ่านด้วย” เสียงหวานฉุดกระชากให้กลับมาในโลกแห่งความจริง ฮยอกแจยื่นปึกกระดาษให้ เขาเอื้อมมือไปรับ...มือสัมผัสโดนกัน ฮยอกแจรีบชักมือกลับ ก้มหน้าลงแล้วเดินหนี...

เอาเป็นว่า เขาจงใจให้มันบังเอิญ ความบังเอิญ...บางทีมันก็ช่วยให้เขาได้รู้

ท่าทีหวั่นไหว...ทำให้ต้องมองตาม



แล้วเขาควรจะทำยังไงต่อไป ต้องทำยังไง คิดอะไรไม่ออก แบบนี้..ต้องทำยังไง ไม่รู้.....

หรือว่านี่มันคือบทลงโทษที่เขาควรได้รับ ถูกเมินจากทั้งสองคน ทั้งๆ ที่ก็รัก ไม่ต่างกัน...

.

.



เครื่องปรับอากาศทำงานหนัก ส่งเสียงประท้วงอุญหภูมิห้องที่เพิ่มขึ้นๆ..ราวกับจะประท้วง ร่างสองร่างบนเตียง ให้หยุดการเคลื่อนไหว

“ซีวอน...อื้อ อือ” ปากอิ่มเรียกชื่อคนตรงหน้า เสียงครางอู้อี้หายไปในลำคอ ลมหายใจอุ่นปั่นป่วนด้วยจูบ ที่กำลังเล้าโลม กลีบปากอ่อนแดงถูกดูดกลืนหายไปกับปากหยักหนา จูบอีกครั้ง..อีกครั้ง จนปากแดง ไปจนถึงผิวแก้มร้อนฉ่า แนบแน่น แทบลืมหายใจ

“อือ...” ซีวอนผ่อนแรงจูบ ริมฝีปากคลายออกจากปากนุ่ม อ้อยอิ่งอยู่กลับกลีบหยักสวยด้วยความหลงใหล ตาหวานฉ่ำปรือมองมายังเขา จนอดไม่ได้ที่จะจุมพิตลงอีกสักครา จมูกโด่งสวยผ่อนลมหายใจที่ฝืนเกร็งไว้ออกช้าๆ เขาเลยอดงับเล่นไม่ได้

“ซีวอน..อึ่...อื้อ” เสียงครวญคราง อ้อนเขา เว้าวอนให้ทำมากกว่านี้ ตากลมเง้างอน ที่เขายังอ้อยอิ่งอยู่กับพวงแก้ม ปากยังคงไม่ห่างกัน สนใจกับการจูบมากเกินไป อยากให้ทำมากกว่านี้....ทำมากกว่านี้จะได้ไหม คยูฮยอนของเขากำลังพร่ำบอก ด้วยสายตา มือเรียวลูบไปมาอยู่ที่แผงอกกำยำ

“ผม...แค่อยากแน่ใจ ว่าคุณเป็นของผมแล้วจริงๆ คยูฮยอน”

มือเรียวตะปบไปที่ส่วนนั้นของเขาอย่างขัดใจ ภายใต้กางเกงตัวหนา มีสิ่งที่กำลังหลบซ่อนอยู่ในมุมมืด พร้อมจะออกมาโฉบเหยื่อตรงหน้าได้ทุกเมื่อ ความเร่าร้อนที่เต้นระริกในดวงตา แม้ในห้องที่มีแต่แสงอ่อนจากโคมไฟ ก็เห็นได้ชัด

คยูฮยอนจิ๊ปาก เมื่อมือถูกจับไปตรึงอยู่กับฟูกนอน ขณะที่เขากำลังจะทนทานไม่ไหว ซีวอนยังคงสนุกกับการ หยอกล้อที่ซอกคออย่างไม่รู้เบื่อ อดทนด้วยการบิดตัวไปมาอย่างทรมาน จวนเจียนจะขาดใจ หนีบขาเข้าหากันอย่างอดกลั้น เมื่อไม่มีเสื้อผ้าปกปิด จำต้องซ่อนสิ่งนั้นไว้กับตัว ขัดเขินเมื่อถูกตาคมเหลือบมองมายังส่วนอ่อนไหว มุมปากกระดกยิ้ม แต่ก็ไม่ทำอะไรนอกจากมอบจูบหนำใจบนแผ่นอกเปลือยเปล่า

จะบ้าตาย...นี่เขา ต้องตามใจสถานเดียวใช่ไหม

“อื้อ...อึ่” เสียงหวานโอดครวญ ปิดตาหนี เมื่อลิ้นแตะลงยอดอก ขนตาเรียวงามสั่นไหว ยิ่งลิ้นเข้าหยอกล้อ ตาสวยสั่น คิ้วขมวดเข้าหากัน ยิ่งสนุกกับการกลืนกินยอดอกเล็กๆ แต่ก็เห็นแล้วล่ะว่า ขาเรียวสั่นอ้าออก เพราะเริ่มสูญเสียการควบคุมตัวเอง ยอดที่ชูชัน สั่นไหว ของเหลวข้นทะลักออกตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง

คยูฮยอนสั่นสะท้าน เมื่อมือสะโพกถูกรั้งสูง ซีวอนลดตัวลงต่ำ แนบปลายลิ้นอุ่นไต่เข้าหาจุดเร้นลับ เมื่อเจอช่องทางก็แทรกเข้าไปภายใน...ร้อน ได้ใจดีจริงๆ

ลิ้นแฉะเข้าไปหลอมละลายช่องทางได้ไม่นาน นิ้วยาวก็ตามเข้าไปช่วยเบิกช่องทางให้กว้างขึ้น เมื่อถึงเวลาที่อดใจรอมานาน เมื่อซีวอนทาบทับลงมา เข้ามาข้างในจนสุด..ใจ เสียงครางกระเส่า หวาบหวิวเกินจะทานทน ออกมาจากปากแดงฉ่ำทุกทีที่เบื้องล่างเสียดสีกันเป็นจังหวะ


จนจบค่ำคืนนี้ไป...ด้วยแรงปรารถนาลุกโชน






‘ถ้าฮยองหมดรักน้องเขาแล้ว...ผมขอ’

ตื้อไปหมด ที่ได้ยินตอนนั้น ความรู้สึกที่อัดแน่นในอดพังทลาย อ่อนยวบไปกับคนๆ นี้....หมดแล้ว...ความอดทน เกาะกำบังที่สร้างขึ้นเพื่อปกป้องหัวใจตนเอง ยอมถูกทำลาย...อย่างเต็มใจ



to b con



อะ...เอ็นซี >////< และแล้ว มันก็....หนีฉากนี้ไม่พ้น เห้อ.............

ไม่ได้เขียนนาน กำลังไตร่ตรองว่าฟิคมีความสุขมากๆ มันเป็นยังไง รู้สึกช่วงหลังจะมุทะลุเขียนแต่เรื่องเศร้ามากไปหน่อย ขนาดเขียนฉากหวานในเรื่องนี้ เมื่อตอนสาม ลองย้อนกลับไปอ่าน หวานแต่ขมจริงๆ หวานนิดเดียวแทบไม่มีน้ำตาล

ที่จริงจงใจนิดหน่อย เพราะอยากให้คยูรู้ว่า ความสุขตอนที่เคยแอบๆ กับเปิดเผย มันต่างกัน แบบนั้นมันหวานอมทุกข์...

เอาล่ะ เจอบอมฮยอกตอนหน้าแบบเต็มๆ ล่ะค่ะ ตอนนี้ขอวอนคยูพาร์ทละกันเนอะ