:: TouCH ::

(ภาคสามของ B with u, Not Answer)

Part :: 4

Author :: R~Y~O

Talk :: เมื่อวานนั่งพิมพ์อยู่ดีๆ ก็สลบ หลับสนิท เพราะไม่ไหว จนต้องขนมาลงวันนี้แทน มาลงช้าไปนิดนึง






ฮยอกแจเว้นระยะจากการเข้าใกล้เขากับคนอื่นๆ ไว้ต่างกัน แค่เวลางานเท่านั้นที่จะยืนข้างๆ โดยไม่แสดงพิรุธออกมาให้ใครจับได้ ภายใต้รอยยิ้มที่ส่งมาให้เขาอย่างพอเป็นมารยาท ..ตาเรียวมองมายังเขาโดยไม่หลบเลี่ยง.. ไม่คิดอะไรแล้วจริงๆ..ไม่รู้สึกอะไร...สักนิด

เขาเองก็ทำแบบเดียวกับฮยอกแจ ไม่ต่างกัน...เพื่อกลบเกลื่อนจากสายตาคนๆนึง ที่คอยจ้องจับผิดอยู่ทุกเวลา ความระแวงมันฟ้อง ตาของคนเรา...มันเก็บความรู้สึกไม่เก่ง ตาของทงเฮ คอยบอกเขาอยู่เรื่อยไป

‘มองฮยอกแจอีกแล้ว’

‘ทำไมคิบอมทำแบบนี้’

‘รักฮยอกแจก็กลับไปหาเขาสิ’

คิบอมกุมขมับ พอหมดเวลาซ้อมก็ปลีกตัวหนีออกจากห้องโดยด่วน

“พรุ่งนี้คิบอมต้องไปอัดรายการกับฮยอกแจนี่” ซองมินที่กำลังอ่านตารางงานที่แปะอยู่ในบอร์ด พูดขึ้นเมื่อเขาเดินผ่านทางนั้น คิบอมหันหน้าหนีคนถามด้วยการพยักหน้าแล้วมองไปทางอื่น แล้วเดินหนีซองมินออกมาเลย แค่ทงเฮคนเดียว เขาก็แย่พอแล้ว...ตามจับผิดกันเข้าไปเหอะ





คิบอมคงไม่รู้...ตาหวานฉ่ำ พอคล้อยหลังก็ฉายแววอ่อนล้า

ความเจ็บ...มันไม่ได้หายกันง่ายๆ แค่ข้ามวัน ยิ่งถ้ายังมีใจให้ ก็ต้องทนกล้ำกลืนเก็บความเจ็บปวดไว้กับตัวเอง อยาก...จะแบ่งเบา ความชอกช้ำ ออกไปจากหัวใจ

ต้องทำยังไง...ทำไงถึงจะหายจากอาการนี้

“คิ้วขมวดอีกแล้ว” คนข้างๆ เอ่ยทัก

“อย่าไปฝืนใจตัวเองนักเลย ยิ่งสั่ง ใจก็ยิ่งต่อต้าน ”

คงเพราะทนเห็นเขาฝืนตัวเองไม่ไหว ก็เลยบอกให้หยุด ด้วยความหวังดี

“ผิดแล้ว...ซีวอน”ฮยอกแจสั่นหัว อย่างไม่ยอมรับ...

“...มันก็แค่เห็นผลช้าเท่านั้นแหละ....”

ตาหวานอมเศร้า กล้ำกลืนคำพูดของตัวเองไว้ พยายามทำ แม้มันจะไม่สัมฤทธิ์ผลง่ายๆ ก็ตาม...เขาหวัง...สักวัน...คิบอมก็จะหมดไปจากใจ แท้จริงไม่เคยมั่นใจ ไม่รู้ว่าจะทำได้ไหม แค่ตอนนี้ เห็นคิบอมอยู่ข้างๆ ทงเฮ ก็ยังคงเจ็บ...ฮยอกแจคนอ่อนแอ..ถ้าไม่มีซีวอน...ก็คงตายไปแล้ว ไม่มีเรี่ยวแรงกลับมายืนใหม่ได้อีกครั้งหรอก

“....ซีวอน...ขอบใจนะ นายดีกับฉันมากเลย..” ตาเรียวมองซีวอนอย่างซาบซึ้งใจที่สุด ถ้าไม่มีซีวอนสักคน ป่านนี้เขา...เป็นตายร้ายดีไป ใครจะมาเหลียวแล ความรู้สึกดีๆ ก่อตัวเป็นรูปเป็นร่าง ล้อมกรอบความสัมพันธ์ด้วยคำว่ามิตรภาพ ที่ไม่มีวันพังทลาย

หรือว่า...ถ้าเราลงเอยกัน มันจะดีกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้มั้ย

อาจจะดี..จนคาดไม่ถึง

ใครจะไปรู้




ซีวอนเอื้อมไปจับแขนฮยอกแจ....เห็นได้แค่นั้นก็จี๊ดจนต้องปิดตาหนี

อีกแล้ว...ซีวอน..ฉันไปอยู่ที่ไหน ตอนนี้ฉันสำคัญกับนายแค่ไหน ทำไมไม่หันมาทางฉัน ทำไมมองแต่ฮยอกแจ ทำไม!




ปึง!

ประตูปิดกระแทกโดยแรง คนที่อยู่ก่อนหันไปมองอย่างไม่สบอารมณ์ คนที่เข้ามาใหม่ก็มองตอบด้วยแววตาไม่ต่างกัน...หงุดหงิด...โมโห เบื่อ!!

คิบอมก้มหน้า ถอนหายใจอย่างไม่สบอารมณ์...

คยูฮยอนหมุนก๊อกน้ำออก ล้างมือ ล้างหน้า ให้น้ำเย็นๆ ช่วยผ่อนปรนห้วงอารมณ์ ให้กลับมาปกติมากที่สุด ผลเสียก็หน้าที่ถูกบรรจงแต่งเปียกแฉะ เละไม่มีชิ้นดี ช่างสิ! เลิกงานแล้ว จะโทรมยังไงก็เรื่องของเขา คยูฮยอนหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาตั้งใจจะเช็ดหน้าเปียกๆ อารมณ์รีบร้อน ทำให้ผ้าเช็ดหน้าหล่นลงพื้น พอก้มลงเก็บ ถึงได้รู้ว่า ไม่ใช่แค่ผ้าเช็ดหน้าที่ตกลง...หัวใจ ก็หล่นวูบ เพราะเสียงหน้าห้องน้ำดังเข้ามาให้ได้ยิน


“ทงเฮ...เลิกร้องไห้ได้แล้ว อย่างที่พี่บอก เลิกกับคิบอมมัน แบบพี่ไง...เลิกกับคยูฮยอนแล้วก็ลืมซะ

คนแบบนี้ จะยังไปรักอีกทำไม แค่ความซื่อสัตย์ยังรักษาไม่ได้...คนแบบนี้ ไม่เคยรักใครจริงหรอก”


นี่เหรอ....คำพูดของคนรักกัน ไม่สิ...ไม่ คังอินฮยองไม่ผิด เขามันเลวเองต่างหาก เขามันเลวจริงๆ แต่ว่า ไม่อยากเชื่อ..เขามันเลวร้าย ในสายตาฮยอง...ขนาดนี้เชียวเหรอ...เพิ่งรู้

มิน่าล่ะ...ซีวอนถึงหมดรักเขาไป เพราะเขามันเลวนี่เอง

คบกับคังอินฮยอง แต่ยังไปยุ่งกับซีวอนอีก เพราะหลายใจแบบนี้ สมควรแล้ว...



“คิบอมเลิกกับฮยอกแจแล้ว...คิบอมรักผม”


เสียงทงเฮ...เสียดแทงใจคิบอม เสียงร่ำให้ปนสะอื้น ยิ่งทำให้คิบอมทนไม่ได้ เขาทำผิดกับทงเฮไว้มาก ทำให้ทงเฮกลายเป็นคนขี้ระแวง ในความรัก เพราะเขาเอง


“ถ้าเชื่อเขา...เราก็เจ็บอีก”




คยูฮยอนหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นขึ้นยังไงไม่รู้ รู้แต่ว่าถูกมือคู่หนึ่งดึงให้ลุกขึ้น จูงให้เขาเดินตามไปทั้งน้ำตา.....

เขารู้แล้วว่าใคร...มืออบอุ่น แผ่นหลังคุ้นตา กำลังพาเขาให้เดินออกไปให้พ้นที่นี่ คนที่คอยดูแล คอยปกป้องเขา มีอยู่คนเดียว



To b con

อาฮึกๆ สั้นแค่นี้แหละ ไม่ไหวและค่ะ ความรู้สึกกี้มันทะลักเข้ามาในอก

อย่าลืมคอมเมนท์น่อ ^^