:: TouCH ::

(ภาคสามของ B with u, Not Answer)

Couple :: Wonkyu , Bumhyuk

Part :: 3

Author :: R~Y~O

Talk :: คอมเมนท์ในตอนที่แล้ว ทำให้คิดได้ว่า ต้องเขียน Couple ให้ชัดเจนเลยว่าเป็นคู่ไหน ก็คือวอนคยู และ บอมฮยอก เน้นเขียนคู่นี้มาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เน้น 2 คู่นี้ ถึงได้เขียนฟิลสี่คนนี้เยอะๆ ส่วนตอนจบจะรักกันไหมเนี่ยก็.......ไว้รอชม






คยูฮยอนไม่ทำอะไรมากไปกว่าเงี่ยหูฟังสองคนในห้องจากในห้องนอนเพียงลำพัง ไม่จำเป็นเลยที่ต้องออกไปแสดงกิริยาไม่พอใจต่อ ‘แขก’ ของเจ้าของห้อง แม้จะไม่ชอบที่ซีวอนพาฮยอกแจมาที่ห้องมากแค่ไหนก็ตาม อิงหน้าแนบลงกับหมอนใบโต แกล้งทำกิริยาให้ดูเหมือนคนนอน เพื่อที่เมื่อประตูห้องเปิดออก เขาจะได้ไม่ทำอะไรไปมากกว่าการหลับตา

เสียงพูดคุยระหว่างสองคนนั้น เบาเกินกว่าจะจับใจความได้

จะใจเย็น รอให้เจ้าของห้องเข้ามาหาเอง ก็ไม่มีความอดทนพอ นานกว่าหลายนาทีแล้วที่หมกมุ่นอยู่กับการจ้องมองลูกบิดประตูห้อง ซีวอนกำลังทำอะไรอยู่..ทำไมไม่เข้ามา กำลังทำอะไรอยู่กับฮยอกแจ...

จนเสียงข้างนอกเงียบลง....

มีแต่เสียงกรีดร้องกร้าวก้องในอก คนที่กำลังจะถูกแย่งของๆ ตน จะร้อนรนเป็นบ้า

คยูฮยอนจำใจต้องแง้มประตูห้องอย่างเบามือที่สุด เขาเห็นซีวอนนั่งอยู่บนพื้นแผ่นหลังกว้างพิงอยู่กับโซฟา หน้าซบอยู่กับท่อนแขน คาดว่าคงกำลังหลับ ส่วนฮยอกแจนอนหลับอยู่บนโซฟาที่ถูกปรับให้เป็นเตียงนอนชั่วคราว

นี่ถ้าเขาไม่ได้อยู่ในห้อง ซีวอนคงไม่ลังเลที่จะขึ้นไปนอนกับฮยอกแจด้วยเลยใช่ไหม?

มือเกร็งเข้าหากัน กลับเข้าห้องใหญ่เพียงลำพัง

ต้องนอนคนเดียวในห้อง...

ซีวอนกับฮยอกแจ ความสัมพันธ์ของสองคนนี้ เป็นยังไงกันแน่ ซีวอนดูแลฮยอกแจมากกว่าเขา ที่เป็น...เป็นมากกว่าพี่น้อง...หาคำพูดอื่นมาแทนไม่ได้ ยิ่งคำว่า คนรัก มันห่างไกลจากคำนั้น

เป็น..อะไรไม่รู้ อย่างเดียว...ซีวอนเป็นของเขาแน่นอน

มั่นใจมาตลอด ตอนนี้กลับ...เปลี่ยน ของๆ เขา กำลังจะกลายเป็นของคนอื่น..





เมื่อลืมตาขึ้น กับพบคนที่โหยหามาตลอดคืน .......ความรู้สึกหนักๆ บนหน้าอก คือท่อนแขนของซีวอนที่พาดลงบนตัวเขา อยากจะประชด ผลักแขนออกไปให้ห่าง ก็ไม่อาจต้านส่วนลึกของใจ สามารถเอาชนะได้อย่างง่ายดาย ไม่ผลักก็ยังพอ นี่ยังมีการเบียดตัวเข้าใกล้มากขึ้นอีกนิด

ที่รู้สึกร้อนบนหน้า...ไม่ใช่เพราะเขิน แต่เป็นเพราะจมูกโด่งของซีวอนฝังอยู่กับผิวแก้ม ลมหายใจผ่อนเข้าออก สะท้านอกให้หวิวไปกับจังหวะหัวใจเต้น

ปากเขาคลี่ยิ้มอกก..ไม่รู้ตัว หันหน้าตะแคงเข้าหา นึกอยากจะมองคนตรงหน้าขึ้นมา คิ้วเข้มบนกรอบหน้าคมขมวดเข้าหากันแล้วจึงคลายออก...กำลังฝันอยู่หรือ ฝันถึงใครอยู่


ถ้าฝันถึงเขาอยู่...ก็เลิกซะ

ก็ตัวจริง...อยู่ตรงนี้




ก็ไม่ใจร้ายปลุกคนหลับได้ลง คยูฮยอนปิดตาลง หลับต่ออีกสักหน่อย... อยาก..หลับไปพร้อมๆ กัน ให้ความอ่อนล้าจากความคิดที่วุ่นวายคลายลง อีกตั้งหลายชั่วโมง กว่าจะถึงเวลาเริ่มงาน





เรียวปากอิ่มคลี่ออกกว้าง เมื่อหันมาเห็นคนทั้งคู่ออกมาจากห้องนอน พร้อมชุดที่เปลี่ยนแล้ว เตรียมพร้อมจะออกจากห้องไปได้ทุกเมื่อ

“ตื่นกันสักที ไปกันเลยไหม” ฮยอกแจถาม นาฬิกาข้อมือบอกตารางการซ้อมเต้นที่จะเริ่มในอีกไม่กี่ชั่วโมง

“ก่อนหน้านั้นก็ต้องเติมพลังด้วยอาหารมื้อเช้า ไม่งั้นนายได้มีหวังได้เป็นลมล้มพับลงไประหว่างซ้อมแน่ๆ ฮยอกแจ”

..ไม่ได้มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ฮยอกแจรู้ตัว ไม่ต้องให้ซีวอนบอก ก็รู้อยู่แล้วน่าว่าหิวอยู่เหมือนกัน

“งั้นไปกินที่ไหนกันดี คยู..ล่ะ อยากกินที่ไหน”

“ที่ไหนก็ได้ครับ” คยูฮยอนตอบอย่างว่าง่าย มองสายตาเป็นห่วงของซีวอน ยามมองไปที่ฮยอกแจอย่างเป็นกังวล ที่เคยมั่นใจว่าตัวเองพิเศษที่สุด ความคิดนั้นมันหายไปไหนหมด




คยูฮยอนไม่อยากจะเปลี่ยนจากการขึ้นลิฟท์เพื่อไปยังห้องซ้อม มาเป็นการเดินขึ้นแทน ถ้าหากมันจะช่วยยืดระยะเวลาของการเผชิญหน้าออกไปอีกสักนิด ความกังวลเรื่องคังอินฮยองมากจนเกร็ง...และกลัว จากที่มันนอนนิ่งสงบๆ อยู่มาเป็นคืนๆ ก็ตอนนั้น มัวแต่คิดเรื่องฮยอกแจกับซีวอนมากเกินไป

เท้าเก้าตามซีวอน ฮยอกแจออกมาจากลิฟท์อย่างเชื่องช้า จนคนเดินนำสังเกตเห็น

“ฮยอกแจ ไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันกับคยูจะตามไปทีหลัง”

ฮยอกแจพยักหน้า เปิดประตูห้องซ้อมเดินเข้าไปก่อน เสียงเพลงในห้องดังออกมา ก่อนจะเบาตามประตูที่ปิดลง

“เป็นอะไร หืม?” เสียงนุ่มทุ้ม ถามขึ้น มือเอื้อมมาจับแขนเขาทั้งสองข้าง สายตาที่ทอดมองมาอย่างอ่อนโยน ทำให้กล้า ที่จะบอก ความคิดของตน

“ทุกคนเกลียดฉัน ซีวอน..ฉันไม่อยากจะไปซ้อมเลย”

ไม่อยากเผชิญหน้า..กลัวทนรับไม่ไหว ไม่อยากเห็นคังอินฮยองทำสายตารังเกียจ เหมือนเมื่อวาน ความเอ็นดูที่ฮยองมีให้ คงหมดไปแล้ว...ใช่ไหม

ซีวอนโอบศีรษะเขา เข้าไปแนบกับแผงอกกว้าง...ลูบเส้นผมบนศีรษะ ปลอบประโลมเขา กระซิบด้วยเสียงต่ำๆ ..

“ไม่มีใครเกลียดคุณ......เชื่อสิ”




คยูฮยอนตามเข้ามาซ้อม โดยที่เรียวอุคเห็นเขาเข้าก็เข้ามารวบแขนเขาเดินไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ถึงได้รู้ว่าเขากังวลไปเองทั้งนั้น ไม่ว่าจะอีทึกฮยอง ฮีชอลฮยอง หรือคนอื่นๆ ก็ยังคงยิ้มและทักทายเขาอย่างปกติ

“คยูฮยอน ว่าเสียงฉันใช้ได้หรือยัง”

ว่าแล้วเรียวอุคก็ร้องเพลงที่ตั้งใจซ้อมมาอย่างดีให้เขาฟัง...

จะเว้นก็แต่...ซอองมินฮยอง ทงเฮฮยอง..ที่ไม่เหมือนเดิม แล้วก็..คังอินฮยอง ที่ไม่มีแม้แต่จะเหลียวมองกันเลย แม้จะรวบรวมความกล้า หยิบผ้าเย็นเอาเข้าไปให้ คังอินก็แค่ทำตัวเป็นพี่ที่ดี รับผ้าไป แล้วก็เดินเลี่ยงไปนั่งอยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง ส่วนผ้าผืนนั้นก็ถูกวางลืมไว้ที่พื้นนั่นเอง


‘ขอบใจ’

แล้วจะพูดให้เปลืองน้ำลายทำไม ถ้าไม่คิดจะใส่ใจ





คยูฮยอนอดกลั้น อดทน กับความผิดหวังที่ใจไม่อยากจะเผชิญ คังอินฮยอง ไม่แคร์เขาอีกต่อไปแล้ว เบนสายตาหนีความจริงหนึ่งอย่าง แล้วต้องพบกับความจริงอีกหนึ่งที่ต้องเผชิญ

ฮยอกแจกำลังยืนคุยกับซีวอน ด้วยสีหน้าที่คนมองต้องอดความอิจฉาไว้ไม่ได้ ซีวอนโอบไหล่ฮยอกแจเข้ามาใกล้ มือขยี้ผมลงที่ศีรษะฮยอกแจไป ก็หัวเราะไป

อย่าเอาสิ่งที่เพิ่งทำกับเขาไปทำกับอีกคนจะได้ไหม

มือข้างนั้นเป็นของเขา ไม่มีสิทธ์ไปจับศีรษะใคร ทำได้แค่เขา แขนข้างนั้น มีแค่เขาในอ้อมกอดคนเดียวก็พอ

คิดอย่างนั้น ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะไม่ได้อยู่ฐานะคนรักแบบฮยอกแจ เขาเป็นแค่คนอื่น ในสายตาทุกคน ไม่มีสิทธิ์หวงซีวอนออกนอกหน้าได้เลย


ทำไมทุกสิ่งทุกอย่างมันโหดร้ายนัก





คิม คิบอมก็เคยคิดไว้ ว่าจะต้องมีวันนี้สักวัน สักวันที่ฮยอกแจจะต้องหลุดมือไป สักวันที่เขากับฮยอกแจจะต้องเลิกเกี่ยวข้องกัน แต่ไม่ได้คาดไว้ว่าตอนจบ ฮยอกแจจะกลายมาเป็นของซีวอนจริงๆ

คนรักหลอกๆ นานๆ ความใกล้ชิดกันมันจะถักทอ สานความสัมพันธ์ให้มากเกินเพื่อน

“คิบอม..”

“ครับ” คิบอมขานรับคนเรียก เดินเข้าไปหา รับแก้วน้ำที่ทงเฮส่งมาให้ไว้

“มองอะไร.....อิจฉาซีวอนเหรอไง?” น้ำเสียงกึ่งประชด สายตาปนช้ำ จ้องมาไม่วางตา

คิบอมส่ายหน้า เพิ่งรู้ตัว เขาแสดงออกมามากไปจนทงเฮสังเกตเห็น มันไม่ควรเลย

“จะอิจฉาทำไมล่ะ ก็ผมมีคุณอยู่แล้วนี่”




To b con



ตอนนี้สั้นไปแล้วว่าไหม สั้นจริงๆ เดี๋ยวต้องไปแพคกระเป๋า เตรียมไปย้ายบ้านอาแล้ว