:: TouCH ::

(ภาคสามของ B with u, Not Answer)

Part :: 2

Couple :: Wonkyu (หึหึ)

Author :: R~Y~O

Talk :: วันนี้มาต่อได้แค่นี้หล่ะค่ะ รีบพิมพ์สุดๆ แล้ว พรุ่งนี้ต้องไปนครปฐม ไปไหว้แต่เช้าเลย ^^ และก็พรุ่งนี้ไม่สามารถเอาฟิคมาถวายได้แน่ๆ เพราะว่าไม่อยู่บ้านทั้งวัน ทั้งคืน เห้อ~






คยูฮยอนเกร็งจนมือสั่น ยืนอยู่หน้าลิฟต์นานกว่าที่จะตัดสินใจกดปุ่มให้ลิฟต์เปิดออก ความกังวลก่อสุมจนทำให้ความกล้าที่เคยมีล้นเหลือลดลง..จนแทบไม่มีเหลือ คยูฮยอนสาวเท้าไปหยุดอยู่หน้าประตูห้อง กลอนประตูถูกหมุนออกจากข้างในโดยมือคู่หนึ่ง

ซองมินฮยอง..

ตอนแรกซองมินมัวแต่สนใจคุยกับโทรศัพท์ จนไม่ทันสังเกตคยูฮยอนที่ยืนอยู่หน้าห้อง จนเมื่อหันมามอง มือที่จับลูกบิดประตูไว้ขยับดึงกลับให้ประตูมันปิดเหมือนเดิม

สิ่งที่เขากังวล..มันเป็นไปจนได้ ถูกทุกๆ คนเกลียด....แม้กระทั่งซองมินฮยองที่ใจดีกับเขาที่สุดในบ้าน แล้วแบบนี้.....คังอินฮยองล่ะ

โกรธเขา....เกลียดเขา....มากเลยใช่ไหม

คยูฮยอนเดินหลบออกมาจากคอนโดใหญ่ อ้างว้าง...เกินกว่าจะทำใจได้





ประตูห้องแง้มเปิดออกอย่างเบามือ ตาเรียวกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องของซีวอน เงียบ..เย็น ไม่มีใครอยู่ในห้อง ซีวอนยังคงไม่กลับ ..ฟูกยวบลงไปเพราะสะโพกกดนั่งลงไปบนเตียงนุ่ม...

เมื่อไหร่เจ้าของห้องจะกลับมา




ทั้งที่ไม่กี่ชั่วโมงก่อนเขายังเป็นฝ่ายผลักไสฝ่ายนั้นออกไป แล้วตอนนี้ดันกลับซมซานกลับมายังห้องเดิมจนได้ ก็แน่ล่ะ ความมั่นใจอันล้นเหลือ ว่าซีวอนจะต้องตามใจ ฝ่ายนั้นไม่เคยขัด ไม่ว่าเขาจะทำอะไร

ผู้ชายแบบนี้ จะหาได้ที่ไหนอีก....

ซีวอนดีกับเขามากๆ ดีกับเขามาตลอด ไม่เคยเปลี่ยน..

ดีจนน่ากลัว...


อยู่กับคังอินเขารู้สึกอบอุ่น ราวกับเด็กที่ถูกปกป้อง ด้วยความรักที่มีให้ไม่มีวันหมด...แต่กับซีวอน มันไม่ใช่....ต่อหน้าคนอื่นช่างแสนดีหาใครเปรียบเทียบ แต่เวลาที่อยู่ด้วยกัน ถ้าได้ใกล้ชิดกับผู้ชายคนนี้..จะรู้

สายตาที่มองตรงมา สะกดทุกสิ่งๆ ทุกอย่าง ทุกความคิดเขาให้ด้านชา ทั้งความรัก ความซื่อสัตว์ต่อคังอิน ถูกทำลายหมดสิ้น...อ้อมกอดที่ได้ดึงไว้เป็นของตนเอง...อ้อมกอดของผู้ชายอันตราย...

เบื้องหลังสายตาเย็นชา ไม่ทุกข์ไม่ร้อนนั้น คิดอะไรอยู่....เขาไม่เคยเดาได้

คำว่ารักที่ออกมาจากปากผู้ชายคนนั้น คำพูดที่แสดงให้รู้ว่าใจมีเพียงเขา มันเหมือนกับสารเสพติด ยิ่งฟัง ยิ่งอยากได้ยิน...ต้องคอยให้ซีวอนย้ำให้แน่ใจ ว่าซีวอนจะไม่ทิ้งเขาไป


อย่าได้เผลอไปหลงเสน่ห์เข้าเชียว...คยูฮยอน




.

.


กลิ่นโคโลญจ์ของคิบอม มันฝังอยู่ตามเนื้อตามตัว แค่หายใจก็ต้องสูดเอากลิ่นพวกนี้เข้าไป แล้วยิ่งมาอยู่ในห้อง ที่มีแต่กลิ่นของผู้ชายคนนี้....จะสำลักตาย

“ทงเฮ ฟังผมก่อน อย่าร้องไห้สิคนดี....ผมรักคุณนะ”

เสียงคุยโทรศัพท์ของคิบอม คนปลายสายคือใคร รู้อยู่แก่ใจ ประโยคเหล่านี้เคยได้ยินไม่รู้กี่ครั้ง....ปวดหู

“ผมรักคุณทงเฮ แต่ผมทิ้งเขาไม่ได้ ฮยอกแจหมดสตินะ คุณจะใจจืดใจดำกับฮยอกแจได้ลงคอเหรอ”


“ซีวอน...ช่วยฉันด้วย ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว..”

ฮยอกแจกรอกเสียงลงกับโทรศัพท์ของตัวเอง ปลายสายได้ก็ยินทุกอย่าง ทั้งหมด ทุกคำพูดของคิบอมกับทงเฮ ที่เขาตั้งใจให้ซีวอนฟัง คิบอมยังคงคิดว่าเขาหลับ...ไม่ได้ยินอะไร ไม่รับรู้อะไร...คิบอมที่เดินคุยโทรศัพท์กระสับกระส่ายไปมาอยู่ในห้อง เลยไม่ทันสังเกต คนบนเตียง จะขาดใจตายเพราะคิบอมอยู่รอมร่อ เพราะคิบอมอยู่แล้ว...

ตัดใจจากคิบอมซะ...เขาควรจะทำอย่างนี้มาตั้งนานแล้วใช่ไหม ไม่ควรดื้อดึงรักคนที่หัวใจถูกตราตึงแล้วเลย ไม่ควรดันทุรัง..ทรมานตัวเองอยู่แบบนี้

ร้องไห้...มากไปแล้ว เสียใจมากไปแล้ว...ไม่มีวันสิ้นสุด ถ้ายังคงจะดื้อดึงอยู่

ฮยอกแจยันตัวขึ้นจากเตียง เท้าก้าวลงบนพื้น คิบอมยังคงพูดปลอบทงเฮ ตาจ้องแผ่นหลังของคิบอม แล้วเดินเข้าไปโอบ..คิบอมหันมามอง เสียงพูดหยุดลง..เพราะแรงสะอื้นและแขนสั่นที่โอบรอบเอว


“คิบอม…วางสายทงเฮก่อนได้ไหม.....ฉันขอเวลาคิบอม...ไม่นานหรอก“

ใจแข็งเป็นหินผา..ก็ต้องยอมล่ะ

“ทงเฮ เดี๋ยวผมโทรกลับนะครับ” คิบอมบอกทงเฮ ฮยอกแจได้ยินเสียงโวยวายของทงเฮ คิบอมลังเล จนต้องเพิ่มแรงกอดขึ้น

“เดี๋ยวผมโทรกลับนะ..” คิบอมกดสายทิ้ง เก็บมันใส่กระเป๋า ตั้งใจจะหันมาหา

“ไม่ต้อง.....คิบอมอยู่เฉยๆ แค่ฟังฉันพูดพอ....” ฮยอกแจคลายอ้อมแขนลง จากการกอด ปล่อยมือออกจากเอว.... หน้ายังคงอิงซบอยู่กับแผ่นหลัง การหักห้ามหัวใจ

“ต่อไปฉันคงทำได้แค่นี้......”

ต่อไปนี้ ต้องจำไว้ เขาไม่มีสิทธ์ในคนๆ นี้ ไม่มี...อีกต่อไป

“คิบอมก็ห้าม...มายุ่งกับฉัน”

ใจกระตุก..จนอยากจะจับปากบางที่พูดจาตัดรอน มากดจูบ ให้หยุดพูดทุกๆ อย่าง เหมือนฮยอกแจก็รู้ทัน ถึงได้ผละออกไปจากหลังเขา

คิบอมเลยต้องหันไปหา

“เราเลิกกันแล้วนะ” ฮยอกแจพูดแล้วก็ยิ้ม..ทั้งน้ำตา เขาเลยไม่กล้าจะทำอย่างที่ใจคิด ได้แต่มองหน้าแดงเปียกน้ำตา ตาช้ำบวมเพราะร้องไห้มากเกินไป..เขากำลังทำร้ายฮยอกแจ ทำให้ฮยอกแจต้องตกอยู่ในสภาพนี้

“ลาก่อน..” ฮฺยอกแจหันหลังหนี มือทั้งคู่ยกขึ้นมาปิดปาก ทั้งช่วยเช็ดน้ำตา ช่วยซ่อนเสียงสะอื้นที่มันจะหลุดออกมาจากปาก..ปวดตา ปวดท้อง..จุกไปหมด

เสียงเคาะประตูห้อง ก่อนจะเปิดเข้ามา คนที่ฮยอกแจรอให้มาช่วยมาถึงแล้ว..

จะไม่มาเหยียบที่นี่อีก.....



คิบอมต้องทนมองซีวอนที่เดินเข้ามาประคองฮยอกแจออกไป เขาไม่มีสิทธิ์ไปกระชากฮยอกแจออกมาจากซีวอนได้อีก ไม่มีสิทธิ์...

เมโลดี้หวานเป็นทำนองเพลงโปรดดังขึ้นมา เสียงเรียกเข้าของทงเฮบังคับให้ต้องรับสาย

“ฮัลโหล..”

เสียงอ่อนระโหยโรยแรง....ได้แต่อือตอบทงเฮไป

คิบอมกดสวิทต์ปิดไฟในห้อง..ล็อกกุญแจ แล้วต้องเร่งฝีเท้าออกมาจากห้องนี้ ก่อนจะทนไม่ไหว

กลับไปหาคนที่รักเราหมดใจ ดีกว่าทนอยู่กับความเจ็บปวดเพียงลำพัง


‘ห้องคิบอมสวยจังเลย’

เสียงสดใสของฮยอกแจ ยามที่มาห้องของเขาครั้งแรก ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด..

‘เตียงของคิบอม..ฉันนอนได้ไหมเนี่ย’

ฮยอกแจยิ้ม กระโดดขึ้นเตียงไปยึดที่นอนเขา ตาวาวดุเมื่อเขาจะขึ้นไปนอนด้วย

‘ฉันยึดเตียงคิบอมแล้วนะ คิบอมไปนอนที่โซฟานู้น’

เขาหัวเราะ ยิ่งเขาไม่สนใจ ขึ้นไปนอนบนเตียง ฟังเสียงฮยอกแจงอนแล้วก็ขำ...ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดให้สมใจ...

มากเกินไป...ความทรงจำที่มีในห้อง มันมากเกินไป ห้องลับ..เวลาแอบทงเฮมาอยู่ด้วยกันที่นี่ ในเมื่อฮยอกแจไม่ต้องการเขาแล้ว ทุกๆ อย่างในห้องก็คงจบตั้งแต่วันนี้..


.

.

คยูฮยอนนั่งเหม่อลอยมองฟ้ามืด มองจากระเบียงบนตึกสูง จะได้เห็นแค่แสงนีออนหลากสี ส่องสว่างในยามค่ำคืน ตาก็คอยมองรถที่แล่นผ่านไปมา จนเมื่อรถของซีวอนแล่นเข้ามาจอดด้านหน้า ซีวอนลงมากจากรถพร้อมกับฮยอกแจ น่าจะชินนะ สองคนนี้สนิทกันอยู่แล้ว น่าจะชิน..

คยูฮยอนกุมเสื้อตรงบริเวณหน้าอกไว้ อีกไม่กี่นาที ซีวอนก็จะกลับขึ้นมาบนห้อง เขาก็ควรทำตัวเป็นปกติไว้ อย่าปล่อยให้ความหึงหวงมันเข้ามาเล่นงานตัวเขาได้

ซีวอนเป็นของเขา....ซีวอนมีแค่เขา แค่เขาคนเดียว..







to b con


เอาล่ะ ในที่สุดก็คลอดตอนสองได้แล้ว ขอบคุณน้องเวียที่ช่วยตรวจทานเช่นเคย
ตอนนี้เป็น POV ของกี้โดยเฉพาะเลยนะเนี่ย
เพราะมีแต่วอนดำเนินเนื้อเรื่องในช็อตฟิก เปลี่ยนฟีลมาดูคนอื่นๆ มั่ง
โดยเฉพาะนางเอกของเรา ซึ่งก็คงได้รู้แล้วล่ะนะ ว่ากี้คิดยังไงกับวอน
แต่คำถามว่ารักวอนรึเปล่า ตอบได้รึยังคะ?