:: TouCH ::

(ภาคสามของ B with u, Not Answer)

Part :: 1

Author :: R~Y~O

Talk :: มาแล้วค่ะ ฟิคมาราธอน FOR HBD Hyukjae ที่รัก หลังจากห่างหายกับการทำฟิคมาราธอนมาสองปี หุหุ
ครั้งนี้เกิดคึก ด้วยแรงบัลดาลใจจากไก่และฟิคน้องเอฟ ที่ทำให้ขยันขึ้นมาได้ พออยากจะทำขึ้นมาเมื่อเย็น ก็เลยนั่งเขียนแต่งมันตอนนี้ซะเลย แล้วก็คลอดตอนแรกออกมาจนได้ และตอนต่อๆ ไปก็จะมาลงทุกวัน ถึงจะเป็นฟิคมาราธอนของแท้ ตอนสุดท้ายก็วันเกิดฮยอกแจนั่นแหละค่ะ ถ้าวันไหนมาลงไม่ได้ ก็หมายความว่าไม่ว่างจริงๆ นะ - - ; ช่วงนี้อาย้ายบ้าน ไหนจะมีเชงเม้ง ไหนจะไปงานสัปดาห์หนังสือ ช่วงสิ้นเดือนนี่วุ่นวายจริงๆ = w =

และที่สำคัญที่สุด ไม่รับประกัน...อะไรทั้งนั้น ทั้งความสนุก ทั้งอารมณ์พระเอกนายเอก ทั้งตอนจบ เพราะมันมาราธอนค่ะ อาจจะขัดเกลาเนื้อเรื่องให้ดีเหมือนช็อตฟิคไม่ได้ อาจทำได้ดีสู้ช็อตฟิคไม่ได้ ก็อย่าเพิ่งว่ากัน แต่ติได้ โฮะๆๆๆ

แนะนำให้ฟัง My Everything - 98 Degree เลยนะ






ทุกสิ่งทุกอย่างของคนๆ หนึ่ง อาจจะ... ทำให้อีกคน หนึ่งตายทั้งเป็น

ทุกสิ่งทุกอย่างของคนๆ หนึ่ง อาจจะ.. ไม่ได้มีความหมายต่ออีกคนเลย



ต่างคนต่างความคิด ต่างความรู้สึก

แล้วเมื่อไหร่...จะสื่อถึงกัน เมื่อไหร่? ที่หัวใจ จะได้ใช้ดวงเดียวกัน


เวลาสำหรับความรักของเรา....




I pray...................



Every night I pray
Down on bended knee
That you will always be
My everything
Oh my everything

.

.



ปึง!!


ประตูห้องปิดกระแทกอย่างแรง หน้าเครียดของคังอินเดินเข้ามาในห้อง คังอินเดินเข้ามาหา ด้วยสีหน้าที่ไม่แตกต่างจากทงเฮ เสียใจ....ผิดหวัง แสดงออกมาทางสายตา



ซองมินโอบปลอบทงเฮที่กำลังร้องไห้ น้ำตามากมายไหลออกมาจากหน่วยตาเรียว คนที่มีแต่รอยยิ้ม เวลาต้องตกอยู่ในห้วงแห่งความทุกข์ มันก็จะทำให้คนรอบข้างเศร้าหมองไปตามๆ กัน

ยังไม่มีใครรู้เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างทงเฮและคิบอม วันหยุดที่ต่างคนต่างไปหามุมพักผ่อน คอนโดจึงค่อนข้างจะเงียบ เรื่องแย่ๆ แบบนี้เกิดขึ้นในวงตอนนี้ ดีแล้วที่ทุกคนไม่รู้


“ฮยอง...คยูล่ะครับ”

คังอินทรุดนั่งลงกับพื้น ความผิดหวังที่เกิดขึ้น รุนแรง คำพูดของซองมิน เขาในตอนนี้ แทบจับใจความเสียงแต่ละคำ ที่ออกมาจากปากของน้องชายที่แสนดีแบบซองมินไม่ได้

“ซองมิน...ช่วยบอกพี่ที ตอนนี้ มันเกิดอะไรขึ้น”




ตั้งแต่ตอนนั้น เมื่อเห็นภาพคิบอม กับฮยอกแจจูบกัน เขายังไม่ทันจะเคาะประตู ก็มือสั่นค้าง คังอินก้าวถอยหลัง เดินหนีออกมา ใช้ความคิดไตร่ตรองกับภาพที่เห็น

ทำไมถึงจูบกัน?

คิบอมกับฮยอกแจ แล้วซีวอนล่ะ...ซีวอนไม่ใช่เหรอ ที่เป็นคนรักของฮยอกแจ แต่ภาพที่เห็น ซีวอนก็ไม่ได้ว่าอะไร คังอินคิดย้อนกลับไปตอนที่มีเรื่องทะเลาะกัน เพราะความเข้าใจผิด ที่ทงเฮเห็นคิบอม ฮยอกแจจูบกัน..นั่นเป็นเรื่องจริงเหรอนี่ ถ้าอย่างนั้นที่ผ่านมาทั้งหมด ซีวอนก็ตบตาเขาและทุกคนมาตลอดงั้นเหรอ

หลังจากนั้นก็คอยสังเกตซีวอน ฮยอกแจ และคิบอม จึงได้รู้ความจริงที่ทั้งสามคนเก็บซ่อนไว้ ทั้งสามคน

ฮยอกแจกับซีวอน เป็นแค่เพื่อนกัน เบื้องหลังความรักที่ถูกจัดฉากไว้ เพียงเพื่อซ่อนความจริง

และเมื่อเขาเอ่ยปากถาม คยูฮยอน... หน้าซีดๆ ของคยูยามตอบคำถามของเขา และสารภาพออกมา เพราะคำพูดเดียวของเขา


‘ถ้าไม่บอกพี่..พี่จะคุยกับซีวอนเอง’


ภาพหน้าซีด ปากสั่น เพราะกลัวเขา...เล่าเรื่องทุกอย่างไป ร้องไห้ไป มันแค่ภาพลวง!!
คยูฮยอนไม่ได้ตั้งใจจะนอกใจ...บอกเขาอย่างนั้น เขารู้สึกแบบนั้น เชื่อ...ว่าน้องของคนเองไม่ผิด
แต่คนที่เขาเพิ่งเห็น คนที่พูดจาเลือดเย็นกับซีวอน นั่นคือใคร?




ที่จริงก็คือเขากำลังถูกน้องหลอก


เสียใจ ตกตะลึง.....พูดอะไรไม่ออก




รู้ตัวอีกทีก็มีมือคู่หนึ่งมาบังคับ บีบหัวใจที่กำลังเต้นให้ขยับไม่ได้ ก่อนจะกดมือทั้งสองเข้าหากัน หัวใจถูกรัดด้วยสองมือนั้น แน่นขึ้น..แน่นขึ้น กลั้นหายใจเตรียมรับความจริงที่จะเกิดขึ้น ทุกอย่างมันกลับไม่เป็นไปตามที่คาดไว้ มือคู่นั้นแม้จะคลายออกแค่พอให้ใจยังคงเต้นต่อไปได้ แต่ก็บีบเข้าหากันโดยไม่ให้ตั้งตัว



“เกิดอะไรขึ้น...”


.
.


.

.

ห้องส่วนตัวของเขา...เตียงของเขา...

ร่างโปร่งบางในอ้อมแขนยังคงไม่ได้สติ คิบอมลูบเส้นผมที่ตกอยู่บนแก้ม ผมสลวยปรกแก้ม มือหนาเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าออก ฮยอกแจยังหลับสนิท..และไม่อยากกวนให้ตื่น ตัวชุ่มเหงื่อจนต้องปลดเสื้อผ้าให้หลวม สีหน้าอ่อนล้าจนคนมองใจตุ้มต่อมด้วยความกังวล....


เขาทำอะไรลงไป....


‘เลิกกันเถอะ..ผมเบื่อความสัมพันธ์แบบนี้เต็มที’

คำพูดที่เขาบอกฮยอกแจไป มันย้อนกลับมาทำร้ายตัวเขาเอง ไม่อาจเลี่ยงได้ เมื่อพี่คังอินบังคับให้ต้องเลือก บังคับให้เขาเลือก ระหว่างคนสองคน ฮยอกแจกับทงเฮ

ใช่..เขาเลือกทงเฮ เลือกที่จะปล่อยมือฮยอกแจ เลือกที่จะปกป้องคนที่ไม่มีความผิด ทงเฮไม่เคยทำอะไรผิด แล้วเขาก็ไม่ควร ทำให้..ทงเฮเสียใจ


“ฉันขอโทษ..ฮยอกแจ ฉันขอโทษ”

คิบอมกุมมือฮยอกแจแน่น...แค้นสุมอก ความลับมันก็ยังคงเป็นความลับ ถ้าไม่เพราะ..คยูฮยอนไปเล่าเรื่องนี้ให้คังอินฟัง แล้วทงเฮ เกิดไปได้ยินเข้า น้ำตามากมายไหลออกมาจากหัวใจที่บอบช้ำของทงเฮ เขาเสียใจที่ทงเฮต้องมาเจ็บ และเสียใจ ที่นายต้องมาเจ็บอีก..ฮยอกแจ

เมื่อซีวอนโทรมาบอก..ให้รู้

‘ฮยอกแจหมดสติ เพราะนายคิบอม’

ร่างกายมันขยับโดยไม่รีรอ แม้จะได้ยินคำพูดทงเฮเต็มสองหู คำพูดตัดขาดของคนๆ หนึ่ง จะเทียบได้กับ การมีชีวิตอยู่กับคนๆนึงได้ยังไง


ฮยอกแจ....ถ้านายฟื้นขึ้นมา

เมื่อนั้นฉันคง....ต้องกลับไปหาทงเฮ…

.

.




เสียงเพลงหวานเปิดคลอในท่วงทำนองเบาๆ ความหมายของเพลงซึมเข้าสู่โสตประสาทการรับรู้ เพลงที่ถูกขอเข้ามาในรายการวันนี้ ทำให้เขายิ่งเสียน้ำตามากขึ้นโดยใช่เหตุ แต่ก็ต้องกล้ำกลืนเก็บไว้ในอก ต้องพูดและทำสีหน้ายิ้มแย้ม เพราะกำลังอยู่ในช่วงออนแอร์


จะมีใครสังเกตไหม............วันนี้ทำไมเพลงมันเหงาบาดใจ




เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อหลายชั่วโมงก่อนมันบีบคั้น ไม่ว่าจะสั่งให้ลืม สั่งให้หยุดคิดแค่ไหน ไม่ได้ผลเลยสักนิด
โจ คยูฮยอน...อยู่ในทุกลมหายใจเข้าออกของคิมยองอุนคนนี้
กว่าจะรัก...กว่าจะผูกพัน กันขนาดนี้ สายใยเชื่อมโยงหัวใจ

จะตัดให้ขาด...ต้องใช้เวลา.....เท่าไหร่?
ทั้งชีวิตหรือไงกัน...





You're the breath of life in me
The only one that sets me free
And you have made my soul complete
For all time (for all time)


to b con



เอาล่ะ ในที่สุดก็จบตอนแรกกันแล้ว ขอบคุณน้าสำหรับเมนท์กรีดร้องในตอนที่แล้ว เท่าที่สังเกต จะมาร้องโวยวายแล้วจากไป ^^ ซะส่วนใหญ่ และเมื่อเช็คคอมเมนท์หลายคนให้แต่งต่อ ฉะนั้น เลยไม่รอช้า

ตอนนี้เป็นไงมั่งเนี่ย พอไปไหวจนจบไหม? ติมาได้เลยนะ