*Smile* :: Last


(Won:: Bum ::Hyuk)


Talk:: มาต่อแล้วน้า ดองนานไปนิ้ดเอง






“คิบอม ฉันรักคิบอมนะ”



“คิบอม.....อยู่กับฉันตลอดไปนะ”



“คิบอม...........”




“ฟังตรงนี้...ได้ยินหัวใจคุณเต้นแรงมากเลยคิบอม”

ฮยอกแจยกศีรษะออกมาจากแผ่นอกคิบอม เสียงหัวใจของคิบอมเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ร่างบางถึงกับยิ้มกว้างปนขำ เพราะเป็นเขาเสียเองที่หัวใจเต้นแรงมาก ด้วยความที่ความใกล้ชิดกัน ค่อนข้างจะห่างหายไปนานพอสมควร เป็นเรื่องปกติที่เขาจะเขิน เมื่อได้มานอนด้วยกันอีกครั้ง ด้วยว่าเตียงในโรงพยาบาลมันก็แคบเกินไป ทำให้ต้องย้ายลงมายึดโซฟาในห้องนั้นแทน

“ไหน มาให้ฉันฟังเสียงหัวใจของฮยอกแจมั่งซิ” คิบอมว่าแล้วก็ขยับตัวลง แนบหูลงไปกับแผ่นอกบาง ฮยอกแจงี้ขยับตัวหนีก็ไม่ได้ ถูกยึดเอวไว้เรียบร้อยแล้ว ต้องกลั้นอาการเขินด้วยการทุบที่ไหล่คิบอมให้เอาศีรษะออก รู้บ้างไหมว่าอายจะแย่แล้ว


“อืม...”


“อืม..อะไร”


“อืม.....ไม่มีอะไร”


“จริง?”


ฮยอกแจดันตัวออก หวังจะกลับมานอนในท่าปกติ ให้ศีรษะบอมออกห่างจากหัวใจเขาสักหน่อย ท่าทางเขิน ไม่ยอมสบตาด้วยของฮยอกแจ น่ารักน่าเอ็นดู เป็นที่สุด



“วันนึงคุณกินอะไรเข้าไปบ้าง” เสียงทุ้มก้องอยู่ที่อก ถามขึ้นมา ฮยอกแจครุ่นคิด

“ก็...” ฮยอกแจตอบไม่ถูก ตั้งแต่คิบอมป่วย ปริมาณอาหารที่ตกถึงท้องช่างน้อยนิด วันๆ หนึ่งกินอะไรเข้าไป เวลาใส่ใจกับรสชาติอาหาร ถูกละเลยไป ทานแค่ประทังความหิวในแต่ละมื้อ

ฮยอกแจเงียบไปนานก่อนจะตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ซึ่งบรรยายมื้ออาหารในแต่ละมื้อได้น่าอร่อย แต่ทว่า..สิ่งที่ทำให้กลุ้มใจก็คือ ต่อไป เมื่อไม่มีเขา ร่างบางนี่จะอยู่ต่อไปได้ยังไง แค่เพียงชั่วเวลาไม่กี่วัน ฮยอกแจยิ่งทำให้คิบอมได้ตระหนักถึงความสำคัญของเขา ที่มีต่อร่างบางนี้

.

.


"ฮือ......"


เขารู้ว่าฮยอกแจชอบแอบหนีไปร้องไห้ที่ระเบียงห้องบ่อยๆ หนทางเดียวที่จะระบายความทุกข์ออกไปจากใจได้ คือการร้องไห้ รู้...ที่เป็นอยู่ไม่ต่างกันเท่าไหร่ ตาร้อนฉ่าด้วยน้ำตา ผลทางการแพทย์ออกมาเป็นแบบไหน ไม่อาจรอดพ้นสายตาเขาไปได้


‘คิบอม ผมลงไปส่งคุณพ่อกับคุณแม่ก่อนนะ’


ความทุกข์เลือนหาย ยามที่ได้ฟังเสียง ได้เห็นปากบางกำลังคลี่ยิ้ม ด้วยแววตาสดใส เห็นความรักที่เปี่ยมล้นมากมายสื่อออกมาให้รู้


....มันคือความรัก....


เสียงเจื้อยแจ้วของฮยอกแจเงียบลง เหลือเพียงเขาคนเดียวในห้อง

‘ตุบ’ เสียงของหล่นลงกับพื้น เอกสารพวกนั้นปลิวหล่นกระจัดกระจายออกมาจากในเป้ มันคือเป้ของฮยอกแจที่เจ้าตัวจัดแจงวางมันลงบนโต๊ะ เพราะถูกวางอย่างหมิ่นเหม่บนโต๊ะ... คิบอมประคองตัวลงจากเตียง ลงมาเก็บกระดาษ แต่ละชิ้น..ผลทางการแพทย์ ภาพ ..รูปเขาที่แปะบนกระดาษและชื่อ รายงานการตรวจเช็คสภาพร่างกายอย่างละเอียด

เข้าใจแล้ว...เพราะอุบัติเหตุนี่เองที่ทำให้ความทรงจำหายไป และร่างกายที่แสนจะอ่อนแอ ไม่ได้ดั่งใจนี่ก็ด้วย


หนทางมืดมน ไม่มีทางให้เลือกได้เลย นอกจากรอความตาย


.
.

เวลาความเจ็บปวดแล่นจี๊ด...กลัว...ว่าจะไม่ตื่นขึ้นตลอดกาล


.




‘ก๊อกๆ’




เสียงเคาะประตูจากข้างนอกห้อง คิบอมลืมตาตื่นขึ้นมาจากการงีบหลับ คนที่เปิดประตูเข้ามาเดินเข้ามาในห้อง แต่ก็หยุดอยู่ที่หน้าประตู คิบอมเหลือบไปมองอัลบั้มรูปที่ยังคงเปิดอ้าอยู่ ชื่อที่เขียนไว้ในอัลบั้ม รวมกับเรื่องเล่ามากมายที่คนเล่าออกไปหาซื้ออะไรกินตั้งใจเล่าให้ฟัง

‘คนในภาพนี้ก็คือซีวอน’

‘นึกถึงแต่คนที่พวกเราอยู่ด้วยกันจัง..... ตอนนี้คิบอมอาจจะยังจำซีวอนไม่ได้ แต่ไม่นานคิบอมก็ต้องนึกออก คิบอมคงไม่ใจร้ายลืมเพื่อนที่แสนดีอย่างซีวอนได้หรอก ’

“ซีวอน...”

เขาสังเกตเห็น อีกฝ่ายเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจระคนดีใจ

“ฉันดีใจนะที่นายฟื้นแล้วน่ะ”

“ขอบใจ” คิบอมยิ้มตอบ มองซีวอนที่เดินเข้ามาข้างเตียง ถ้าเป็นคนๆ นี้ อาจจะดูแลฮยอกแจได้...

“ถ้าฉันไม่อยู่.....ฝากฮยอกแจด้วย” สิ่งสุดท้ายที่พอจะทำได้ สิ่งที่ห่วง นอกจากรักที่แสนสำคัญ ไม่มีอีกแล้ว ไม่อยากจะนึกถึงวันที่ร่างเล็กที่เขาแสนจะหวงแหน เหลือเพียงตัวคนเดียว

ฮยอกแจจะร้องไห้มากแค่ไหน มีทางไหนอีก หากมีทางไหนสามารถทำให้คนที่จมอยู่ในห้วงทุกข์ กลับมามีคืนวันที่สดใส จะทำทุกทาง

“ฉันไม่รับฝากคิบอม....” เสียงต่ำ ลมหายใจติดขัด สะกดกลั้นกับคำพูดที่พยายามฝืนไว้

“เขารักนาย..นายจะทิ้งเขาไปไม่ได้ คิบอม” เสียงร้อนใจกับสีหน้าทุกข์ร้อน ทำไมเขาจะมองไม่ออก ว่าคนตรงหน้า รู้สึกกับฮยอกแจอย่างไร

ตั้งแต่เห็นในรูป...สายตาที่มอง สื่อความหมายโดยตรงกับหัวใจ

“คิบอม...นายคงไม่ใจร้ายกับฮยอกแจ ใช่ไหม?” น้ำเสียงอ้อนวอน พร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลออกมาจากนัยย์ตาคม หยดน้ำตาของซีวอนไหลออกมาฟ้องขนาดนี้

เป็นอะไร..ซีวอนร้องไห้ทำไม?

คิบอมจะเอ่ยปากถาม แต่อาการแน่นน่าอกที่เข้าจู่โจมกระทันหัน ทำให้ยากที่จะอ้าปากออกเป็นคำพูดที่ต้องการได้ สติดับวูบลงเพราะความเจ็บปวดที่แล่นเข้ามารุมเร้า เกินที่ร่างกายอ่อนแอจะต้านไหว


.

.


อุณหภูมิห้องเฉียบเย็น...เสียงชีพจร กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ อึดอัด...โสตประสาทอ่อนล้าเริ่มตื่นตัว ตาที่ปิดมานานกว่าหลายชั่วโมง ต้องบังคับกันอยู่นานกว่าจะเปิดออกได้ ภาพพร่ามัวของคนๆ หนึ่งชัดเจนในความรู้สึก

และแล้ววันนี้มันก็มาถึง สติเลือนราง...รับรู้ถึงอ้อมกอดของร่างบาง คนที่หัวใจอ่อนแอบอกเป็นคำพูดเดียว


...................เป็นห่วง...........................


ฮยอกแจเอามือเขาไปแนบที่แก้ม....มันเปียกและสั่น แม้จะปาดเม็ดใสๆ นั้นออกไป
ก็รู้ว่าทำได้ไม่นาน อีกไม่นาน...


อยากจะเห็นรอยยิ้มของคนที่รัก...ไม่ใช่น้ำตา


“...รัก........” จากหัวใจ..ก้นบึ้ง ในนั้น มีที่ให้แค่คุณ คนเดียวจริงๆ

“ผมก็รักคุณ..คิบอม” ร่างบางโถมตัวมากอด เขาแม้อยากจะโอบตอบใจจะขาด แต่เรี่ยวแรงที่เหลือ หมดไปแล้ว

รัก...หมดใจ...หมดทุกลมหายใจ

ลมหายใจเฮือกสุดท้ายเขาใช้มันอย่างเป็นประโยชน์ที่สุด ขอเพียงบอกให้ฮยอกแจรับรู้ความรู้สึกของเขาล่ะก็ แลกกับความตายอีกครั้งจะเป็นไรไป


“ฮยอกแจ.......................ผมขออะไรสักอย่างนะ”


.

“.....................”
.




ร่างไร้ลมหายใจตรงหน้าทำให้ควบคุมตนเองไว้ไม่อยู่ แม้จะกรีดร้องมากมายเพียงใด คิบอมก็ไม่ฟื้นขึ้นมา แต่ก็ยังตะโกนอยู่อย่างนั้น

“ไม่นะ คิบอม อย่าจากฉันไป!!!”


ร่างบางตัวสั่นเทา จากแรงสะอื้น จากน้ำตา ไม่อาจบังคับตัวเองให้คงสติไว้ได้ ซีวอนเมื่อเข้ามาเห็นถือวิสาสะรวบตัวบางเข้ามาในอ้อมกอด หวังจะปกป้องจากความเจ็บปวด ที่ฮยอกแจต้องเผชิญ เขาก็ทำได้ดีที่สุดได้แค่โอบกอดความเจ็บปวดทางกาย แต่ทางใจ ไม่มีทางใดเยียวยาให้ได้เลย


“พอแล้วฮยอกแจ...คิบอมไปดีแล้ว”

กี่ชั่วโมง กี่วัน ที่ฮยอกแจจะหายโศกเศร้า เขาหวังจะได้ปกป้อง ดูแลให้ดีที่สุด จะไม่ทำให้คิบอมต้องมาเป็นห่วงแน่นอน อย่างที่เขาบอก เขาไม่ได้ต้องการให้ฮยอกแจเป็นของตน แค่..อยากเห็นคนที่เขารักมีความสุข ถึงจะทดแทนกับที่คิบอมเคยให้ฮยอกแจไม่ได้ก็ตาม



พระเจ้าอย่าใจร้ายนักเลย..........


.

.


ฮยอกแจหลับตา ไม่อยากตื่น ความรู้สึกอบอุ่นอ่อนโยนจากอ้อมกอดหนา ราวกับความฝัน หัวใจเปราะบางจากความเจ็บปวด เมื่อได้รับการโอบอุ้มก็เต็มตื้นไปด้วยความอ่อนหวาน ที่อีกฝ่ายมอบให้ ลืมไปหมดทุกสิ่งทุกอย่าง เรื่องที่เกิดขึ้นแล้วสร้างแต่ความเสียใจให้ตนเอง

อยากจะลืมว่าคิบอมตายไปแล้ว แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้
อยากจะคิดว่าอ้อมกอดนี้เป็นของคิบอม แต่มันไม่ใช่


พอลืมตาก็ได้พบว่า คนแสนดีที่กำลังกอดเขาราวกับคนรัก...ซีวอน


ฮยอกแจมองหน้าคมหม่น ขอบตาดำคล้ำที่เผลอหลับไป ระหว่างที่กอดปลอบเขาที่เก้าอี้ด้านนอกของห้อง ICU เหมือนตาสว่าง...พบกับความลับที่ถูกปิดซ่อนไว้ ครั้งแรกที่เห็นถึงน้ำใจของคนๆ นี้ ความรู้สึกดีๆ ที่ซีวอนมีให้ตลอด เขาไม่เคยรับรู้ และเพิ่งจะได้รู้

ก็ยังมีคนที่เสียใจ..ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว
ก็ยังมีคนที่เป็นห่วง..คนที่ห่วงใยความรู้สึกเขามาก..คนนี้




‘ถ้าผมไม่อยู่ คุณต้องดูแลตัวเองดีๆนะ

อย่าคิด...ว่าคุณไม่เหลือใคร

ผมและเขาพร้อมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ’



ฮยอกแจ...ได้ยินที่คิบอมบอก...ซาบซึ้ง รับรู้มันด้วยหัวใจ คนสองคน...ที่ใส่ใจและรักเขามากขนาดนี้ จะมีวันตอบแทนหมดไหม ไม่รู้เลย.....



.


.



ซีวอนลืมตา ลุกขึ้นมาจากเตียง ร่างสูงเดินเข้าห้องน้ำไป ก่อนจะเดินมาแล้วไปหยุดที่ประตูตู้เสื้อผ้าที่เปิดอ้าไว้ เสื้อผ้าในชุดลำลองถูกหยิบขึ้นมาใส่อย่างไม่รีบร้อน

กรอบรูปที่หัวเตียง...ฮยอกแจกับรอยยิ้มสดใส จังหวะที่ร่างบางนั้นหันมามองกล้อง ภาพนั้นถูกบันทึกไว้ด้วยมือของเขาเอง.....ภาพทุกอย่างยังแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ




‘ฉันรักนาย...ฮยอกแจ คบกับฉันได้ไหม’

คำสารภาพรักที่อาจดูเห็นแก่ตัว ใช้จังหวะที่ฮยอกแจไม่เหลือใคร เพื่อเข้าไปหา ฮยอกแจคลี่ยิ้มให้ ไม่ปฏิเสธเขาเลยแม้แต่น้อย ตอบรับอ้อมกอดของเขาอย่างเต็มใจ

‘ได้สิ’



ห้องที่ย้ายมาอยู่ด้วยกันเต็มไปด้วยเรื่องราวและความทรงจำมากมาย แม้จะรู้อยู่เต็มอก ในหัวใจดวงนั้น มันอาจจะไม่มีที่ว่างให้เขาอีกแล้ว


แล้วตอนนี้..เขา ก็ถูกความรู้สึกเดิมๆ เข้าเล่นงาน แม้จะเดินออกไปนอกระเบียง มองฟ้ากว้าง เผื่อจะได้เลิกคิดถึงความหลัง ซีวอนเดินไปหยิบกุญแจรถ รถถูกสตาร์ทออกอย่างไม่รีบร้อน ขับออกไปด้วยความเร็วพอตัว



ถ้าหากว่าคุณรักใครคนหนึ่งมากๆ...แล้ววันหนึ่งเขาต้องจากไป อย่างไม่มีวันกลับ

คุณจะสามารถทนอยู่คนเดียวได้ไหม......



ฮยอกแจตายไปแล้วด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อปีที่แล้ว แค่สามปีที่ผมได้มีโอกาสใกล้ชิดได้..ผูกพันอย่างลึกซึ้ง....


เขาเพิ่งจะเข้าใจความรู้สึกที่ฮยอกแจต้องสูญเสียคิบอมไป...มันเจ็บ...มากมายเพียงไหน..รู้....ตอนนี้เอง ฮยอกแจต้องแบกรับความเจ็บปวดถึงเพียงนี้....ร่างบอบบางนั่น แข็งแกร่ง...กว่าที่เขาเห็นมากนัก ฉะนั้น...เขาก็ควรที่จะเข้มแข็งไว้






‘.....................ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง ฉันมีความสุขมาก ตลอดทุกเวลา ทุกที่ๆ ได้อยู่กับนาย ขอบคุณที่ดูแลฉันมาตลอด..........................’





คำพูดที่ฮยอกแจเคยบอกผม ก็ยังจำได้ดี.....



ผมก็เหมือนกัน ขอบคุณมากที่คุณเข้ามาในชีวิตผม ให้ผมได้รู้จักคุณ ให้ผมได้รู้จักความหมายที่ยิ่งใหญ่ของความรัก แม้อยู่คนละฝากฟ้า ก็ไม่อาจกั้น.......ความรักได้.....

ขอบคุณความอ่อนโยนของคุณ ทั้งๆที่คุณจะปฏิเสธผมก็ได้ แต่คุณก็ไม่ทำ.............





‘ปึง’

ลมแรงพัดมาปิดประตูรถที่เปิดอ้าอยู่ ปิดเข้าหาตัวรถด้วยเสียงอันดัง ซีวอนละสายตาจากรูปฮยอกแจ หันไปมองประตูรถ กับลม..ที่พัดมาวูบหนึ่ง

เขาวางดอกไม้ไว้หน้าหลุมศพของฮยอกแจ และข้างๆ กัน ของคิบอม

อิจฉาคิบอม...ป่านนี้คงอยู่กับฮยอกแจแล้วแน่ๆ ไม่ต้องห่วง...เขาจะรีบตามไป
แค่ยังไม่ถึงเวลา......




ผมคิดถึง...รอยยิ้มของคุณจัง
……ฮยอกแจ





End



และสุดท้ายฟิคเรื่องนี้ก็จบจนได้ ตอนที่แล้วพอจะเดาได้ใช่ไหมคะ ว่าจะเกิดอะไรขึ้น และมันก็เกิดขึ้นจนได้ คิบอมเสียความทรงจำเพราะอุบัติเหตุ และสุดท้ายก็ตายไป โดยฝากฮยอกแจไว้กับซีวอน สาเหตุที่คิบอมฝากฮยอกแตไว้ เพราะคาดการณ์ไว้แล้วว่าไก่จะต้องละเลยตัวเองแน่นอน จมอยู่กับความทุกข์จากการสูญเสีย ซึ่งซีวอนก็ไม่เต็มใจนัก ไม่อยากให้คิบอมตายเพราะรู้ดีว่าฮยอกแจจะต้องเสียใจมาก

เรื่องนี้ชอบคาแรกเตอร์ของคิบอมค่ะ ไม่มีความทรงจำ มีแต่ความรู้สึกดีๆ ที่เกิดขึ้น ว่าไหมว่าแค่ช่วงเวลาสั้นๆ การได้รักใครสักคนมากๆ แล้วต้องมารู้ว่าตนเองกำลังจะตาย มันเป็นเรื่องที่ทำใจลำบาก

ฮยอกแจก็เศร้าทั้งเรื่อง ได้รับความรักจากผู้ชายดีๆ ถึงสองคน อิจฉาไหมคะ?

ซีวอนน่าสงสารมาก และสมควรที่จะได้รับความสุขกับคนอื่นเขามั่ง ไม่ใช่ว่าจะต้องแอบรักไปชั่วชีวิต แบบนั้นรู้สึกเราเองจะใจร้ายกับซีวอนมากไปหน่อย ฉะนั้นเรื่องนี้จึงจบออกมาเป็นแบบนี้ ไม่ได้ฟิกตายตัว ว่าไก่ต้องเป็นของบอมคนเดียวตลอดไป แม้ไก่จะรักบอมมาก แต่ก็ต้องรู้ด้วยว่าวอนก็รักไก่มากเช่นกัน......ความรักไม่ได้ถูกฟิกไว้ว่าใครต้องคู่กับใครตลอดไป แม้คนที่รักกันมากๆ อย่างบอมกับไก่ ตอนจบก็อาจจะไม่ได้อยู่ด้วยกันเสมอไป จริงไหมคะ....

เมื่อเรารักใคร ก็อยากจะเห็นแต่รอยยิ้มของคนๆ นั้น จริงไหม?

ฉะนั้นคงไม่มีใครว่าอะไรที่ตอนจบ เป็นแบบนี้ใช่ไหม =w= เนอะ...เนอะ

.

.

ใช่ไหมศร ไม่ว่าเค้าใช่ไหม?

ตอนสุดท้ายแล้วน้า~

ขอบคุณเวียที่ตรวจทานแก้ให้ตั้งสองรอบ เพื่อหาคำผิดและว่อน? 555+ ถ้าไม่ได้เวียก็คงไม่มีตอนจบที่สวยงามแบบนี้

ขอบคุณน้องซีที่ทวงค่ะ และก็น้องน้ำสำหรับคอมเมนท์กระชากใจ  :D

ขอบคุณทุกคอมเมนท์นะ ^^