ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคของเพื่อนค่ะ เอามาให้อ่านกันค่ะ




Title : Poisoner

Pairing : Ki bom X Hyukjae

Rate : PG13 XD!! Mauhahahaha!!~

Author : Lady








สายฝนสาดซัดบางๆในยามเย็นราวกับไว้อาลัยในสองร่างภายในโลงไม้สีดำที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับ
เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลในชุดสูทสีดำยืนไว้อาลัยให้บุคคลที่เค้าเรียกว่า “พ่อและแม่”

สองโลงไม้ค่อยๆถูกเคลื่อนย้ายลงไปในหลมลึกที่ขุดไว้ พิธีการที่เรียบง่าย....และ...โศกเศร้า
“ไม่เป็นไรนะ..ฉันจะอยู่ข้างนายเอง....” เสียงนุ่มที่ช่วยชโลมจิตใจได้ไม่น้อย ปอยผมสีดำข้องร่างสูงที่ปลิวไสว แขนเรียวที่โอบกอดจากด้านหลัง....ทุกอย่างที่ทำไปเพราะ..รัก.....

“น่าสงสารจังนะคะ..ทั้งที่อุตส่าห์เรียนแพทย์มาเพื่อรักษาคุณพ่อกับคุณแม่แท้ๆ”
“นั่นสินะยังเด็กอยู่เลย”
“ไม่น่าเกิดเรื่องแบบนี้กับเด็กดีๆแบบนี้เลยนะ”

เสียงพึมพำดังก้องผ่านโสตประสาทเด็กหนุ่มร่างบางตลอดทางที่เค้าเดินผ่านเพื่ออกจากงานอำลาบุพการีย์ครั้งสุดท้าย ชายร่างสูงอีกคนที่เดินมาด้วยยังคงจับมือเค้าไว้แน่นไม่ยอมปล่อย อาจเพราะต้องการจะซึมซับความเจ็บปวดจากอีกฝ่ายให้ได้มากที่สุด

สองร่างเดินมายังรถสี่ประตูสีดำที่จอดรออยู่ปลายทาง ร่างสูงเปิดประตูออกเพื่อให้คนรักของตนเองเข้าไปนั่งก่อนจะเดินไปอีกฝั่งเพื่อเข้าไปนั่งด้านคนขับ

“เป็นอะไรมั๊ย...ฮยอคแจ” ร่างสูงเริ่มคำถามอาจเป็นคำถามที่ดูโง่ๆกับกิริยาของอีกฝ่ายในเวลานี้ แต่มันเป็นคำถามที่ดีที่จะได้เริ่มบทสนทนากับอีกฝ่ายที่นั่งเหม่อมองออกไปอีกฝั่งของตัวรถ
“ปล่าว...ไม่มีอะไรหรอกคิบอม...ออกรถเถอะ” อีกฝ่ายหันมาตอบคำถาม พร้อมกับส่งรอยยิ้มบางเบาให้ แต่สภาพร่างกายนั้นกลับดูเหนื่อยอ่อนอย่างเห็นได้ชัด

คิบอมตัดสินใจออกรถตามที่อีกฝ่ายบอก รถสีดำแล่นฝ่าความมืดสู่ทางกลับบ้านของทั้งสอง ย่านชานเมืองของกรุงโซลเมืองหลวงของเกาหลี
หลายปีที่คบกันมานี่อาจเป็นครั้งแรกก็ได้ที่ คิมคิบอม เห็นคนรักของตัวเองในสภาพเหนื่อยล้าขนาดนี้ บางทีมันอาจเกิดจากความเศร้าใจที่คนรักของเค้าเพิ่งจะเสียทั้งพ่อและแม่ไปอย่างไม่มีวันกลับ หลังจากเกิดเหตุการณ์ณ์นี้ขึ้นเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว เค้าได้สัญญากับตัวเองว่าจะดูแล ลีฮยอคแจ คนรักของเค้าไปตลอดชีวิต


“ฮยอคแจ..ฮยอคแจ..” คิบอมเขย่าเรียกคนรักของเค้าแผ่วเบาเมื่อรถแล่นมาจอดถึงที่บ้าน แต่อีกฝ่ายกลับไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาแต่อย่าง มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาที่ทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายคงหลับสนิทน่าดู ลงอย่างนี้คงมีทางเดียวแล้วล่ะ....
ร่างสูงตัดสินใจอุ้มอีกฝ่ายออกจากรถเพื่อไปที่ห้องนอนชั้นสองของบ้าน ดูจะยากลำบกสักหน่อยแต่ในเมื่อมือุ้มอยู่ก็ยังมีเท้าอยู่นี่นา.........


ตุบ......

เสียงร่างกระทบลงบนที่นอนอย่างแผ่วเบา ชายผมดำปาดเหงื่อเล็กน้อยเห็นยังงี้ก็ตัวหนักไม่ใช่เล่นนะเนี่ย...

“อืมม....” เสียงครางเบาๆของอีกฝ่าย และมือเรียวที่ปัดป่ายหาผ้าห่ม ทำให้อีกคนที่ยืนมองอยู่ต้องรีบจัดการให้อย่างเร่งด่วน พร้อมทั้งถอดร้องเท้าออกให้เสร็จสรรพ จากนั้นจึงนั่งลงข้างๆมองดูร่างบางยามนิทรา ที่เค้าหลงใหลมาตลอด มือเรียวลูบผมอีกฝ่ายแผ่วเบา สัมผัสได้ว่ามันชื้นเหงื่ออยู่เล็กน้อยแต่เส้นผมนั้นยังคงนุ่มดั่งเส้นไหม

นิ้วมือนั้นไล้เล่นไปเรื่อยจนถึงกลีบปากบางที่เค้าเคยสัมผัสมันนับครั้งไม่ถ้วนแต่ไม่ว่าเมื่อไรก็ยังคงตรึงใจอยู่ไม่หาย....คนๆนี้ที่เค้ารักที่สุด.......จนรู้สึกว่าหยุดไม่ได้....
ใบหน้าเริ่มก้มลงจนแนบชิดสัมผัสได้ถึงลมหายใจของร่างที่หลับใหลประหนึ่งเจ้าหญิงนิทรา ริมฝีปากบางประทับลงไป

......แผ่วเบา.....


---------------------------------------------------------------------------------------------------

‘เพราะคุณพ่อเป็นโรคหัวใจน่ะเลยตัดสินใจมาเรียนแพทย์ ส่วนคุณแม่ก็ป่วยกระเสากระแสะอยู่บ่อยๆ’

นั่นคือคำยืนยันของลีฮยอคแจ ในช่วงที่เค้าเรียนจบมัธยมปลาย และแน่นอนนั่นทำได้สำเร็จ....
เพราะอย่างงั้น คิมคิบอมถึงต้องมารอรับอีกฝ่าย ซึ่งเป็นคนรักของเค้าหน้ามหาวิทยาลัยชื่อดังของเกาหลีอย่างนี้ไง

“ช้า.........” เสียงตัดพ้อของร่างบางผมสีน้ำตาลดังลอยมา ทำให้หนุ่มผมดำต้องหันกลับไปหาต้นเสียง ก็ว่ามาเร็วแล้วนา.....

“ขอโทษ....” ถึงจะรู้ตัวว่าไม่ได้ผิดแต่สุดท้ายก็ยอมอีกฝ่าย....จนได้สิน่า.....
“วันนี้เลิกเร็วเหรอ” ร่างสูงพูดพร้อมกับปราดเข้าไปช่วยถือกระเป๋าของอีกฝ่าย โดยที่ไม่เสียเวลายื่นให้เลย
“นิดหน่อยนะ พอดีว่าทำงานเสร็จเร็ว”
“แล้วนี่กล่องอะไรเนี่ยยย” ร่างสูงพูดพร้อมทำท่ายกกล่องสีดำขึ้นมาหมุนดูด้วยความสงสัย
“อย่าเล่นนะ!!งานฉันทั้งนั้น!!” ร่างบางรีบจับกล่องใบนั้นออกจากมือของอีกฝ่าย รู้สึกว่าจะเป็นกังวลกับงานตัวเองอยู่ไม่น้อย แต่ท่าทางหงุดหงิดนั่นกลับทำให้คิบอมหน้าเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
“โกรธเหรอ...ขอโทษนะ...” ร่างสูงรีบขอโทษเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าทางโมโห หลายครั้งที่ร่างตรงหน้าแสดงความหงุดหงิด และทุกครั้งเค้าจะเป็นเริ่มต้น “ขอโทษ”อยู่เสมอ

“....ช่างเถอะ...” เพียงแค่คำนี้เท่านั้นคิบอมกลับดีใจอย่างบอกไม่ถูก เค้ากลัว....ว่าคนตรงหน้าจะโกรธ...จะเกลียดตัวเค้า.....

และแล้วความเงียบก็เริ่มเข้าครอบงำบทสนทนาของทั้งสอง

“กลับบ้านกัน...เดี๊ยวทำอะไรให้กิน...” ฮยอคแจบอกอีกฝ่าย...ก่อนเดินนำเข้าตัวรถ....

รอยยิ้มหวานปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคิบอม


ดีใจจนสุดตัว........ที่อีกฝ่ายไม่โกรธ.......

ร่างสูงรีบกระวีกระวาดขึ้นรถ จนรู้สึกได้ว่าแทบจะกระโดด....กับพูดสั้นๆ...ที่ใครๆก็พูดได้ แต่ถ้าออกจากปากคนๆนี้ เค้าถือ....ว่ามันเป็นคำพูดที่สำคัญที่สุด......


“แล้วตกลง...จะกินอะไร” ฮยอคแจถามร่างสูงขณะตัวรถเคลื่อนไปตามถนนใหญ่
“นายทำอะไรฉันก็กินทั้งนั้นหล่ะน่า..” คิบอมพูดไปสายตายังคงมองถนนไม่ขาด แต่ก็แอบเหลือบมามองอีกฝ่ายที่ในมือถือเอกสารหลายแผ่นพร้อมหนังสือปกสีแดงเล่มหนึ่ง ไม่ใช่เมนูอาหาร แต่ดูแล้วคงเป็นงานสำหรับใช้เรียนมากกว่า
“งั้นแวะซุปเปอร์มาเก็ตก่อนได้ไม๊ ขอซื้อของหน่อย”
“อ๊ะ.....เอาสิ”

รถสีดำแล่นมาเรื่อยก่อนจะเลี้ยวเข้าจอดในซุปเปอร์มาเก็ตก่อนถึงบ้าน ร่างสูงรีบกระวีกระวาดวิ่งลงไปเปิดรถให้คนรักของตัวที่ลงมาทั้งทีเอกสารยังเต็มมือ
“อ๊ะ!!~” ร่างเล็กที่ก้าวลงจากรถพลาดไปเอกสารพร้อมหนังสือร่วงลงพื้นจนหมด เมื่ออีกฝ่ายเห็นจึงลงไปนั่งช่วยคนรักเก็บมันขึ้นมา
“แอบซุ่มซ่ามนะนายเนี่ยย ฮ่าๆๆ” คิบอมพูดไปหัวเราะไป มือก็ช่วยเก็บของอีกฝ่ายขึ้นมารวมทั้งหนังสือปกสีแดง
“เอามานะ!!” ฮยอคแจตวาดกลับพร้อมกระชากหนังสือเล่มนั้นกลับ ทำเอาคิบอมอึ้งไปชั่วขณะ

ร่างเล็กรีบลุกขึ้นยืนเก็บของทั้งหมดเข้าที่ ความเงียบเริ่มขึ้นอีกครั้ง มันช่างดูน่าอึดอัด....แต่ก่อนที่คิบอมจะได้พูดขอโทษ ร่างบางกลับสวมกอดเค้าอย่างไม่ทันตั้งตัว

“ขอโทษนะ...”

ชายหนุ่มมั่นใจ...ว่าตัวเองไม่ได้หูฝาด...ฮยอคแจ.....ขอโทษเค้า.....?

“พอดีฉันเครียดเรื่องเรียนไปหน่อยนะ”

แค่คำพูดขอโทษจากร่างตรงหน้า เค้ายอมยกโทษให้หมด......แขนเรียวโอบรัดร่างอีกฝ่ายกลับ พลางหลับตาลงช้าๆ....

“ช่างเถอะ....ฉันไม่ได้โกรธนายสักหน่อย......”


ไม่ได้โกรธ....ยกโทษให้ทั้งหมด...เพราะนายเป็น......ที่รักของฉัน.........


---------------------------------------------------------------------------------------------------

“อร่อยจังเลยยยย สปาเก็ตตี้ฝีมือนายอร่อยที่สุด”
“ฮ่าๆๆเอาอีกไม๊ล่ะ” ร่างบางถามอีกฝ่ายที่ทำท่าเป็นเด็กหลังจากมื้อเย็น ที่เค้าทำให้ จนลืมเรื่องเมื่อเช้าไปซะสนิท
“อิ่มแล้วอ่ะ...ไว้พรุ่งนี้กินอีกก” ร่างสูงพูดพร้อมกับกอดอีกฝ่ายที่กำลังเก็บจานจากด้านหลัง

“เกะกะ...จะเก็บจาน” ฮยอคแจบอกชายหนุ่มแต่ระบายรอยยิ้มน้อยๆที่ริมฝีปากเป็นเชิงล้อเล่น
“ปล่อยจานมันเถอะน่า....”
“ฮ่ะๆ....นายพูดยังกับว่าจานมันจะล้างตัวเองได้งั้นแหละ” ร่างบางยังคงสาละวนกับการเก็บจานโดยที่อีกฝ่ายยังคงเกาะกุมตัวเค้าอยู่ มือของอีกฝ่ายเริ่มลวนลามเข้าไปในเสื้อยืด

“จะทำ...อ....”คำพูดกลืนหายพร้อมกับจูบนั้นจากการขัดขืนเปลี่ยนมาเป็นการหันกลับมาโอบรัดอีกฝ่าย จากการต่อต้านกลายเป็นความต้องการของตัวเอง...ช้าๆ.....ทีละนิด

“ไปที่เตียงเถอะ...” เสียงกระซิบหวานผ่านใบหูร่างสูงบ่งบอกให้ได้รู้ว่าอีกฝ่ายก็ต้องการเค้าเช่นกัน......






“ฮยอคแจ....ฮยอค..จ..” ร่างสูงป่ายมือสะเปะสะปะไปบนที่นอนเพื่อมองหาร่างบางที่เค้ากอดอยู่เมื่อคืน แต่กลับเหลือเพียงความว่างเปล่าบนเตียง จนต้องสะดุ้งขึ้นมา แต่แล้วเสียงน้ำในห้องน้ำที่ดังกลบออกมาบอกเค้าให้ได้รู้ว่าคนรักของเค้าไม่ได้ไปไหน

สายตาคมมองปราดหานาฬิกาเพื่อดูเวลาตื่นของตัวเองแต่แสงแดดที่ลอดเข้ามานั่นแสดงว่านี่ยังไม่สายมาก ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียงช้าๆ แต่แล้วเค้ากลับรู้สึกบางอย่าง...สายตาเค้าพร่ามัว.....

โครม!!

คิบอมที่พยายามจะลุกขึ้นเดินไปห้องน้ำล้มลงตรงข้างเตียง ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกอยากอาเจียน มือของเค้าปัดนาฬิกาที่เค้าเพิ่งหยิบขึ้นมาดูเมื่อครู่หล่นลงจนมันแตก

“คิบอม!!” ฮยอคแจที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ รีบวิ่งมาดูคนรักก่อนจะพยุงกลับขึ้นเตียงไปอีกครั้ง
“นายเป็นอะไรไม๊?”
“สงสัยจะเป็นไข้นะ.....รู้สึกอยากอาเจีย...น...อุ๊บ!!” ยังไม่ทันพูดจบร่างสูงกลับอาเจียนออกมาจนทั่ว ร่างบางที่นั่งอยู่ใกล้คอยลูบหลังอยู่ใกล้ๆ
“อาเจียนออกมาให้หมดคิบอม!” ร่างบาลูบหลังจนอีกฝ่ายหยุดอาเจียน ก่อนวิ่งไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวคนรักและทำความสะอาดพื้นก่อนจัดให้อีกฝ่ายนอนอยู่บนเตียง

“ดีขึ้นมั่งรึเปล่า.....” ฮยอคแจถาม กุมมือชายหนุ่มไว้แน่น
“อา.....ค่อยยังชั่วแล้วล่ะ ขอบคุณนะ...” ร่างสูงนอนเอามือก่ายหน้าผากรู้สึกเหนื่อยอ่อนอย่างบอกไม่ถูก
“นาย....ไปหาหมอดีไม๊.....”ร่างบางถามมือยังคงกุมแน่นกับมือของอีกฝ่าย ใบหน้าซบลงบนหน้าอกอย่างออดอ้อน จนคิบอมต้องยกมืออีกข้างขึ้นมาลูบเส้นผมสีน้ำตาลนั้นเบาๆอย่างรักใคร่

“อื้ม....ค่อยยังชั่วแล้วไม่ต้องห่วงนะ” คิบอมยังคงลูบหัวคนรักอย่างแผ่วเบา ก่อนความอ่อนเพลียจะจู่โจมจนชายหนุ่มหลับไปในที่สุด.....


---------------------------------------------------------------------------------------------------


“แล้วฉันจะรีบกลับนะ” ฮยอคแจพูดจบก็จูบร่างที่นอนอยู่บนเตียงอย่างแผ่วเบาและได้รับรอยยิ้มส่งกลับจากร่างสูง ที่มีริมฝีปากซีดเผือด
ถึงจะผ่านมาหลายวันแต่อาการของคิบอมยังไม่ดีขึ้นตามลำดับ ถึงจะพอลุกเดินได้บ้าง แต่ส่วนใหญ่เค้าเอาแต่นอนพักอยู่บนเตียงโดยมีฮยอคแจดูแลซะมากกว่า ทั้งน้ำ ทั้งอาหารอีกฝ่ายเตรียมให้เค้าทุกวัน แต่ตัวเค้ายังคงได้แค่นอนอยู่บนเตียงหรือบางที จะมีแรงจริงๆก็ตอนวิ่งไปอาเจียนซะมากกว่า.....

และสุดท้ายแทบทุกครั้งเค้าก็หลับและตื่นขึ้นมาในตอนเย็นเสมอๆ........วันนี้ก็อีกเช่นกัน......

“แหวะ...อยากอ้วกชะมัด......”

คิบอมลุกขึ้นจากเตียงช้าๆเพื่อเดินไปเข้าห้องน้ำ ขายาวค่อยๆก้าวเข้าไปสักพักจึงกลับออกมาพร้อมสภาพที่โทรม มือใหญ่ป่ายเกาะกำแพงเพื่อผ่านเข้าห้อง แต่กลับรู้สึกแย่จนต้องล้มตัวลงนั่งที่โซฟาทั้งที่ยังไม่ถึงห้องนอน
ร่างสูงซุกตัวราวกับจะเบียดหายเข้าไปในโซฟาตัวใหญ่ พลันสายตากลับเหลือบไปเห็นหนังสือปกสีแดงที่ฮยอคแจมักจะพกติดตัวไปด้วยเสมอ

‘วันนี้คงลืมล่ะมั้ง....’

คิบอมเลื่อนมือไปจับสมุดเล่มขึ้นมาดู พลิกไปพลิกมา ก่อนเปิดขึ้นอ่านเหมือนเป็นการฆ่าเวลาที่ต้องนอนป่วยอยู่อย่างนี้ แต่ฉับพลันที่หน้าแรกปรากฏทำให้เค้าต้องแปลกใจไม่น้อย

ชื่อพ่อและแม่ของฮยอคแจปรากฏอยู่อย่างชัดเจน ที่ที่ยิ่งกว่านั้นมันมีคำอธิบายบางอย่างตามหลังชื่อ ที่ระบุอาการอย่างละเอียด ราวกับว่าคนเขียนได้เป็นคนสังเกตการอยู่ใกล้ๆ เหมือนการทดลอง...การติดตามผล....อีกทั้งยังมีชื่อลูกพี่ลูกน้องบางคนของฮยอคแจปรากฎอย่างชัดเจน

ชายหนุ่มอ่านเรียงเรื่อยไปทุกหน้าด้วยความประหลาดใจระคนตกใจ.......

คนรักของเค้ากำลังทำอะไรอยู่!?

และรายชื่อสุดท้ายที่ปรากฏคือชื่อของตัวเค้าเอง...........
คิมคิบอม ------ “แลนเนท”

วันที่ 1 เริ่มมีอาการเจียนรุนแรงแรงตั้งแต่ครั้งแรกที่รับ มีอาการตาพร่า และวิงเวียน.........

...............

“เอามานี่.....” เสียงพูดเหยียบเย็น และมือขาวที่กระชากหนังสือเล่มนั้นออกจากมือคิบอมอย่างง่ายดาย.......เสียงที่เค้าจำได้ดี....เสียงของ.......ฮยอคแจ.......

“ฮยอคแจนี่มันอะไรกัน!!” ร่างสูงตะโกนถามอีกฝ่าย อารมณ์โกรธพลุ่งพล่านอย่างห้ามไม่ได้

“ก็เห็นอยู่......นี่มันการทดลองของฉัน.....” ฮยอคแจตอบกลับด้วยเสียงที่เยือกเย็นใบหน้างามที่เค้าหลงใหล บัดนี้กลับฉาบด้วยรอยยิ้มยะเยือกที่เหมือนจะกรีดหัวใจเค้าให้ตายลงไปตรงนั้น

“นายทดลองยาพิษในคนเหรอ!!??”

“ถ้าใช่แล้วจะทำไม....” ร่างบางตอบกลับก่อนจะพูดต่อเหมือนตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด “คุณพ่อคือดิจิทาลัส ของคุณแม่คือ คอปเปอร์ซัลเฟต และนาย....คิบอม...แลนเนท”

ฮยอคแจตอบพร้อมทั้งลูบใบหน้าร่างสูงที่นั่งตัวแข็งอยู่บนโซฟากับการกระทำของคนรักตัวเอง


นี่เค้า..........โดนคนที่ตัวเองรักหัหลังมาตลอดอย่างนั้นเหรอ.......

“ทำไมฮยอคแจ!!ทำไมถึงทำแบบนี้!!ทั้งที่ฉันรักนายขนาดนี้ทำไม!!?” คิบอมตะโกนสุดเสียง ต่ราวกับอีกฝ่ายไม่ได้ยิน ฮยอคแจยังคงทำหน้าเฉยเมย แววตาที่ซ่อนไว้หลายปีเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเต็มตา


แววตาที่เย็นชาไร้ความรู้สึก......ไม่มีความปราณี.......ไม่มี....ความรัก.......


“มันไม่ได้อยู่ที่นายรักฉันรึเปล่าหรอกคิบอม.....มันอยู่ที่ว่า...ฉันแค่อยากจะทดลอง...และคนใกล้ตัวก็ง่ายที่จะติดตาม....”

“ฮยอคแจ...นาย......อ่ะ!อึ่ก!....” คิบอมร่วงลงจากโซฟา อาการบางอย่างกำเริบขึ้นในตัวเค้า...เจ็บหน้าอก หายใจไม่ออก!!

“อา...ระยะสุดท้ายแล้วสินะ....” ฮยอคแจพูดเสียงแผ่วแต่แววตากลับเป้นประกายอย่างเห็นได้ชัด
คิบอมพยายามจะคลานไป......หาคนที่ได้ชื่อว่าคนรัก.....ที่ฆ่าเค้าได้อย่างเลือดเย็น....

“ฮ....ยอคแจ...น....นาย...มัน...โรคจิต!!” คิบอมส่งเสียงออกมาอย่างลำบาก....ลมหายใจเริ่มติดขัดมากขึ้น....เค้ากำลังจะหมดลมหายใจ....

ร่างบางก้มลงช้าๆ....รอยยิ้มเย็นชายังคงปรากฎบนใบหน้าสวย.....”ฉัน..ไม่ได้โรคจิต..แต่มันเป็นการทดลองย่อมต้องมีการเสียสละ...”

คำพูดสุดท้ายแล่นเข้าหูร่างสูงที่นอนกระตุกอยู่บนพื้น โดยมีร่างเล็กกว่ายืนดูพร้อมกางหนังสือออก จรดปลายปากกาลงไปทีละตัวอักษร บ่งบอกลมหายใจครั้งสุดท้ายของ ‘อดีต’ คนรักของตัวเอง

สายตาสุดท้ายเหลือบขึ้นมอง ก่อนมัจจุราชจะพรากลมหายใจของเค้าไป คำพูดสุดท้ายดังในใจไม่ว่ายังไง

‘ฉันจะไม่มีวันให้อภัยนาย!!’


ปลายเท้าเล็กเขี่ยร่างที่นอนฟุบอยู่กับพื้น ตรวจสอบให้แน่ใจว่าคนตรงหน้า...’ตายสนิท’
เสียงฮัมเพลงดังแผ่วเบาในลำคอ....ร่างเล็กค่อยๆเดินออกจากบ้านไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น รถสีดำคันเดิมแล่นออกไป


.....เดี๊ยวค่อยกลับมาเก็บศพ....


ตัวทดลองหายไปแล้วอีกหนึ่ง.....ได้เวลา....หาใหม่อีกแล้วสินะ….!!


---------------------------------------------------------------------------------------------------


“เฮ้ยๆที่นั่งตรงนั้นน่ารักนะเว้ยยยนักเรียนแพทย์ใช่ป่ะ”
“เออ....ใช่ๆได้ยินว่าน่าสงสารมากพ่อแม่ก็ตายตอนเข้ามหาลัยแล้วนี่แฟนก็เพิ่งตาย”
“โหยยถึงว่าดิ!!หน้าเศร้าโคตตต ยังงี้ต้องปลอบใช่ม่ะฮ่าๆๆๆ”
“เฮ้ยๆๆดูแล้วจีบยากนะเว้ยยเอาจริงอ่ะ”
“ไม่ลองไม่รู้เว้ยยย”

หลังกระซิบกระซาบกันมาพักใหญ่คงได้เวลาออกปฎิบัติการหาแฟนกะเค้าสักที ชายหนุ่ม 1ใน2 ค่อยๆเดินไปยังร่างบางที่นั่งอ่านหนังสืออยู่อีกฝั่งด้วยหัวใจเต้นรัว....

“สวัสดีครับ...เอ่อ...คุณลีฮยอคแจใช่ไหมครับ?” ชายหนุ่มถาม อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมองเค้าช้าๆ.....จนดวงหน้าสวยปรากฎให้เห็นเต็มตา
“ครับ...มีอะไรหรือครับ” ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลส่งยิ้มตอบกลับจนอีกฝ่ายเผลอหน้าแดงกับรอยยิ้มนั่นไม่ได้
“เอ่อ...ผม....เอ่อ...คือ....ผมอีดงแฮ ครับขอนั่งคุยด้วยได้ไม๊ครับ” ร่างบางไม่ตอบแต่ผายมือลงข้างๆเป็นการเชื้อเชิญก่อนบทสนทนาของทั้งคู่จะเริ่มขึ้น........



So,Who is NEXT??!!





end




Author Talk ::: Inspired from Graham Young (1947 - 1990) The Teacup Poisoner

ข้อมูลเรื่องยาพิษ :จากคุณนางพยาบาลคนหนึ่ง..ขอให้สำเร็จปริญญาโทวิชายาพิษ กร๊ากกกก(มันมีไม๊วะสาขานี้?)




ค่ะ เปลี่ยนแนวนิดหน่อย กับคู่บอมฮยอก...ค่อนข้างจะออกไปทางโรคจิตนิดๆ เพราะว่าฮยอกแจในเรื่อง เป็นคนโรคจิต ทำให้เกิดเหตุร้ายๆ กับคนอื่นๆ ขึ้น

แต่ไก่ตัวจริงคงไม่มีทางที่จะไปวางยาใครหรอกเนอะ ออกจะน่ารัก น่าแกล้งขนาดนี้ เนอะ


ฟิคเรื่องนี้เป็นของเพื่อนนะคะ ไม่ได้แต่งเอง แต่คอมเมนท์จะนำไปบอกเจ้าตัวให้ค่ะ

ขอบคุณมากศรที่แต่งให้ เราชอบมากกกกกกกกกกกกกก ชอบแนวนี้มาก  แต่งมาอีกนะ

เค้าชอบบอมฮยอก เลยว้อนบอมฮยอกอ่ะ ^^ ถ้าศรแต่งอีกขอวอนคู้ว 55+ ขอบคุณมากๆ ค่ะ 

รักศรจัง ^^