*Smile* :: second  

(Won:: bum ::Hyuk)

ความทรงจำมากมาย ที่เราสร้างร่วมกัน ใน 24 พันชั่วโมง ล้านนาที พันล้านวินาที ความผูกพันระหว่างเรา ทำไมสิ่งเหล่านั้น มีแค่เขาที่จำได้...

ฮยอกแจแง้มประตูให้เปิดออกอย่างเบามือที่สุด คนบนเตียงยังคงหลับสนิท ฮยอกแจเลื่อนเก้าอี้มาข้างเตียง

“คิบอม ผมกลับมาแล้ว”

ฮยอกแจคลี่ยิ้มกว้าง เอ่ยคำทักทายคนที่ยังคงหลับอยู่ ด้วยเสียงแผ่วเบาฮยอกแจถอดเป้ที่สวมออกมาวางไว้ข้างโต๊ะ

“รู้ไหม...ผมคิดถึงคิบอมมากๆ เลย พอกลับมาถึงโซล ก็รีบมาหาคิบอมก่อนเลยนะ”

คิบอมยังคงฟังอย่างสงบนิ่ง..ฮยอกแจเอื้อมมือออกไปคว้ามือคิบอมที่วางอยู่บนผ้าห่ม ผิวสัมผัสเย็นของมือหนา ทำให้ใจอ่อนยวบ ฮยอกแจแนบแก้มแนบลงอุ้มมือหนา ความเย็นเยือกถูกแทนที่ด้วยไออุ่นของความรัก ที่มีให้ ไม่มีวันหมด ใจไม่มีวันหมด..

“อุ่นขึ้นแล้วล่ะ...คิบอม”

อยากให้คิบอมหายไวๆ อยากเห็นคิบอมคนเดิม อยากพูดคุย อยากหัวเราะด้วยกัน อยากให้คืนวันดีๆ ย้อนกลับมาหาพวกเราอีกครั้ง..

“คิบอม จำผมไม่ได้จริงๆ เหรอ? ลืมผมจริงเหรอ? ”

เสียงเจื้อยแจ้วของฮยอกแจพูดไปเรื่อย แต่พอเห็นคนบนเตียงขยับตัว ปากเล็กรีบหุบเข้าหากัน เขาติดนิสัยพูดคนเดียวไปแล้ว....เผลอตัวไปชั่วขณะ ลืมไปชั่วขณะ

คิบอมไม่ได้เป็นเจ้าชายนิทราอีกต่อไปแล้ว คิบอมฟื้นขึ้นมาแล้ว

แต่ก็เป็นเจ้าชายที่ใจร้ายที่สุด ลืมเจ้าหญิงแบบเขาได้ลงคอ..

มือเรียวที่จับอยู่บนแขนคิบอมรีบปล่อยออกเมื่อเห็นว่าเปลือตาคิบอมขยับ เขาเกรงสายตาของคิบอม ยามที่เขามาถูกตัว ก็จะถูกมองอย่างระแวดระวัง เมื่อคิบอมลืมตาขึ้น ใจหนึ่งที่อยากโผเข้าหาต้องรีบซ่อนความรู้สึกนั้น  ตอนนี้ เขาเป็นแค่คนแปลกหน้า ฉะนั้นคนแปลกหน้าคนนี้ก็ต้องเจียมตัวไว้

“เอ่อ...สวัสดีครับ..” ฮยอกแจรู้สึกกระดากกับคำพูดตัวเอง ยังกับสนทนากับคนแปลกหน้า คิบอมกับเขาเอง ใกล้ชิดกันแค่ไหน รู้....แค่เพียงเขาที่รู้

คนบนเตียงขยับตัวขึ้นนั่ง ฮยอกแจเข้าไปประคองไหล่ ปรับความสูงของเตียงขึ้นมารับกับแผ่นหลังของคิบอมได้พอดี จากนั้นจึงไปหยิบเหยือกน้ำเทใส่แก้ว ยื่นให้คิบอมโดยอีกฝ่ายหยุดมองแก้วน้ำที่เขาส่งให้ แต่ก็รับไปโดยดี

น้ำอุ่นๆ  หมดไปครึ่งแก้ว ฮยอกแจรับแก้วกลับมาวางที่โต๊ะ หลังจากนั้นก็ยังคอยนั่งอยู่ข้างเตียง ไม่ได้ไปไหน ตาเรียวเล็กฉายแววสุขล้น แค่ได้นั่งมองคิบอมอยู่แบบนี้น่ะ

“วันนี้วันที่เท่าไหร่?”

“5...”

“กี่วันแล้วที่ฉันอยู่ที่นี่”

คำถามเหล่านี้ทำให้ปากเรียวช่างพูดหยุดได้ ทำไมคิบอมถึงอยากรู้ จู่ๆ ก็ถามขึ้นมาแบบนี้ มีความหมายอะไรหรือเปล่า..

“ไม่นานหรอก แค่เดือนสองเดือนเอง..” ฮยอกแจตอบเสียงสั่น ตอบผิดจากความจริงไปมากแค่ไหนนะ.........

ร่างบางหลบตาด้วยการลดระดับการมองอยู่ที่ตักของตน แต่ฮยอกแจคิดผิดที่ทำแบบนั้น เมื่อรู้สึกถึงมืออุ่นที่วางลงมาบนศรีษะของตน  นิ้วมือเกลี่ยเส้นผมที่ปิดหน้าเขาออก มือนั้นไล้ต่ำลงมากับผิวแก้ม แค่นี้ก็ทำให้ทำนบน้ำตาจะพังลงเอาง่ายๆ  ยิ่งเมื่อถูกเชยคางขึ้น ต้องปิดตาเข้าหากันโดยอัตโนมัติ

“คุณน่ะ....พูดคนเดียวมานานแล้วใช่ไหม”

ปากบางยังคงปิดสนิท ไม่ทำอะไรมากไปกว่ายอมปล่อยให้น้ำนบที่กั้นไว้ไหลรดแก้ม แล้วก็รู้สึกถึงนิ้วช่วยเกลี่ยน้ำตาออกจากแก้ม

คิบอม....จำผมได้สักทีสิ

สัมผัสอ่อนโยนจากคนตรงหน้า ทำให้เบื้องลึกของจิตใจมันร่ำร้อง อยากให้กอด..อยากให้คิบอมกอด คิดถึง......

อ่านใจเขาออกหรือไงกันนะ...

จู่ๆ ก็ถูกอุ้มขึ้นมานั่งบนเตียง หน้าคมโน้มเข้ามาใกล้ ได้ยินเสียงลมหายใจ ได้ยินเสียงหัวใจตนเองเต้นแรง ฮยอกแจใจสั่น ลืมตามองคนตรงหน้า ตาประสานตา ก็ยังคงไม่รู้ถึงสิ่งที่ซ่อนไว้

“ผมจำเสียงคุณได้....ดี ตัวคุณก็น่ารักเหมือนเสียง” 

“ตัวจริงก็ขี้แย....”

"ผมไม่เป็นอะไรหรอก คุณไม่ต้องเป็นห่วง"

"จะไม่ให้ผมห่วงได้ยังไง" น้ำตาไหลรินออกมาหยดแล้วหยดเล่า เทียบกับที่คิบอมต้องเจอมัน เขาจะแบ่งเบามันมาได้บ้างไหม นอกจากร้องไห้...ทุกครั้งที่ต้องทนเห็นความทรมานของคิบอม ยามที่คิบอมต้องเข้าห้อง ICU กระทันหัน เขาทำอย่างอื่นได้บ้างไหม

"คิบอม...อย่าทิ้งฉันไปไหน   สัญญา...กับผมคิบอม  คุณต้องอยู่กับผมนะ"

อาการที่ดีขึ้นในช่วงนี้ ราวกับปาฏิหาริย์ มันจะยืนยาวแค่ไหน ใครจะรู้ อุบัติเหตุที่ ความเจ็บปวดที่ไม่คาดฝัน ทุกอย่าง ไม่มีเวลาให้เขาตั้งตัวเลย

น้ำตาของคนตรงหน้า อีกแล้วสินะ ที่เห็นเขาร้องไห้...

คิบอมไม่ว่าจะพยายามเค้นความทรงจำออกมาเท่าไหร่ ก็ว่างเปล่า...หายไปไหนหมด ทำไมเขาถึงจำไม่ได้ ทำไมถึงลืม? ไม่เข้าใจ เขาลืม..ได้ยังไง  เขาจำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้อย พ่อ..แม่ ใครก็ตามที่พยายามเข้ามาแนะนำตัวกับเขา  มันว่างเปล่า.......

ไม่ได้...นึกไม่ออกสักที!!!

เค้นจนมีสิ่งหนึ่งวาบเข้ามาในหัว

"...ฮยอกแจ..."

"คิบอม.....จำฉันได้แล้วเหรอ" ฮยอกแจเบิกตากว้าง ไม่เชื่อหูตนเอง ระงับอาการตื่นเต้นไว้ไม่ไหว โผกอดคิบอมด้วยความดีใจเปี่ยมล้น

แล้วแบบนี้..เขาจะกล้าปฏิเสธได้ยังไง

ใครจะกล้าบอกความจริง...

สิ่งที่ผุดขึ้นมาคือชื่อของคนตรงหน้า แค่อย่างเดียวเท่านั้นเองเหรอ

“ฮยอกแจ...”

“คิบอม”

อ้อมแขนร่างบางที่กำลังโอบรอบตัวเขา สั่นไปด้วยแรงสะอื้น คิบอมอยากจะปลอบให้หายจากน้ำตา ไม่อยากเห็นอีกต่อไป  ความโศกเศร้าที่เจ้าตัวแบกรับไว้  มากไปแล้ว

“..ฮยอกแจ..”

ลองเรียกชื่อนี้อีกสักครั้ง เผื่อว่าความทรงจำอื่นๆ อาจจะหวนคืนมา

“ฮยอกแจ...”

“คิบอม..”

“คิบอม ฉันโทรบอกคุณพ่อคุณแม่คิบอมแล้วนะ ท่านกำลังรีบมาที่นี่แล้วล่ะ”

คิบอมคลี่ยิ้ม เห็นฮยอกแจทำสีหน้าดีใจ แทบจะกระโดดตัวลอยไปรอบๆ ห้อง ก็อยากจะขำออกมา เคยเห็นแต่ตอนร้องไห้ ไม่คิดว่าตอนยิ้มก็น่ารัก.....

“คิบอม พวกท่านต้องดีใจมากๆ เลย..ฉันก็ดีใจมากๆ ที่คิบอมจำฉันได้ แล้วคิบอมนึกเรื่องอื่นๆ ออกรึยังอ่ะ?”

“จำได้สิ...” คิบอมตอบไม่เต็มเสียงดี มือกำเข้าหากัน

หน้าหวานยิ้มแก้มปริ โผเข้ามากอดแขนเขาอย่างดีอกดีใจ

“คุณอยากฟังไหม ตอนที่คุณหลับอยู่ เกิดอะไรขึ้นบ้าง”

“ผมอยากฟังที่คุณเล่า”

เสียงหัวเราะของฮยอกแจหลังจากเล่าเรื่องราวต่างๆ มากมาย ระหว่างช่วงที่เขาหลับไป รอยยิ้มที่แสนสดใส เขาเก็บมันไว้  ตั้งใจจดจำทุกการกระทำ อะไรที่สามารถจะชดเชยให้ฮยอกแจได้ เขาจะทำ..ทุกอย่าง เท่าที่คิบอมคนนี้จะทำให้ได้ 

ความผูกพันถูกทักทอขึ้นมาใหม่ ในช่วงเวลาอันแสนสั้น...แม้จะเรียกคืนความทรงจำเก่าๆ ไม่ได้  แค่มีคนตรงหน้าตอนนี้ คงเพียงพอแล้ว

.

.

ฮยอกแจ..ผมขอโทษ ผมยังจำอะไรไม่ได้เลย

ผมขอโทษ

ไม่รู้จะทันรึเปล่า.....

ผมจะนึกอะไรๆ ได้ทันไหม

.

.

ร่างบางยังคงนั่งนิ่งๆ อยู่ข้างเตียง แม้คนบนเตียงจะหลับไปแล้วก็ตาม แล้วก็ต้องลุกออกไปที่ระเบียง กลัวว่าเสียงสะอื้นของตนจะไปรบกวนคนที่นอนหลับอยู่  วันนี้มีแต่เรื่องที่ทำให้ยิ้มได้ตลอดทั้งวัน ไหนจะได้เห็นคิบอมยิ้ม ไหนจะได้เห็นเขาหัวเราะให้

แต่จะแกล้งทำเป็นลืมสักหน่อยไม่ได้เหรอไง อย่าไปจำได้ไหม

ไม่อยากจำ....

คิบอมจะอยู่ได้อีกกี่วัน ไม่อยากจำ!!

“คิบอม.....อยู่กับฉันตลอดไปเถอะนะ”

to b con

::::::thank u for bf entry::::::::::

พู่วววว คิดถึงงงงงงงงงง

บอมฮยอกอาราย ไม่รุไม่ชี้

คิดถึง~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ฟิควอนฮยอกน้า อย่าให้ค้างเลย พลีสสสน้ามคุง

PLoY_violet อุ๊ย ขอบคุณค่ะ วอนสุภาพบุรุษงี้เสมอแหละ 55+

นามิจัง ขอบคุณค่ะ พี่ก็รักไก่มากมาย 55+

น้องซี รักเนะ ขยันแต่งต่อไป ของห่วยก็โชว์ได้ 55+

เวีย เปลี่ยนธีมให้หน่อยดิ๊!!!!

ขอบคุณค่ะ^^

ตอนหน้าจบค่ะ ^^

ติดตามกันด้วยน้า~

thank~

ขอบคุณมากศร เค้าขอโทษน้า ฆ่าเค้าเหอะ == สำหรับ wanted น่ะ

edit @ 5 Mar 2008 13:53:29 by เรียว~ฮยอก