Not Answer 1

 (ภาคต่อ B-wiht -u)

หมดความอดทน

หมดความเชื่อใจ

หมดแรง

แต่ไม่เคยหมดใจ

  
 
this is love but is not real love
 

It not real?

โทรศัพท์เครื่องเล็กสั่นไม่หยุดมาตั้งแต่สิบห้านาทีก่อน แม้จะเว้นช่วงไปพักๆ แต่ทุกครั้งที่มันดังขึ้นมาใหม่ คนที่มองก็ยังคงมองอยู่อย่างนั้นโดยไม่คิดจะรับสาย รูปที่โชว์ขึ้นบนหน้าจอมันบอกให้รู้ว่าใครโทรมา ไม่ใช่สิ แค่เสียงริงโทนมันก็ฟ้องอยู่ทนโท่ เจ้าของเพลงคือใบหน้าอ่อนเยาว์ไร้เดียงสา รอยยิ้มซื่อ ไม่ค่อยพูดจา

ยัง..จำได้ครั้งแรกที่เขาส่งยิ้มไปให้ได้  รอยยิ้มตอบกลับมาอย่างเก้อเขิน ไร้การปั้นแต่ง ไร้การเสแสร้งใดๆ แม้ว่ารอยยิ้มที่เป็นอยู่ตอนนี้อาจจะไม่ได้ความรู้สึกเอ็นดูต่อร่างโปร่งบาง แบบในตอนนั้น

เขายิ้มให้คยูฮยอนทุกครั้งที่หันมาเจอตาขี้สงสัย ที่ยังคงมองรอบๆ อย่างระมัดระวัง  เวลาที่เขาให้คำแนะนำเล็กๆ น้อยๆ เจ้าตัวยิ้มรับ ปฏิบัติตามอย่างไม่เกี่ยงงอน อย่างคนเป็นรุ่นพี่ที่จะเทคแคร์ต่อรุ่นน้องที่เข้ามาใหม่

ไม่มีทางคิดอะไรเกินเลย ไม่มีทางมองข้ามความเป็นพี่น้องเป็นอย่างอื่น เพราะความบริสุทธิ์ใจ เพราะความรักและเอ็นดูอย่างพี่ชายที่มีต่อน้องชายคนหนึ่ง

ไม่เคยคิดติดใจเวลาเห็นคังอินทำแบบเดียวกัน

จนเมื่อ...

ครั้งที่เขาลืมของไว้ที่คอนโดของสมาชิกในบ้าน ไขประตูเปิดเข้ามา ตั้งใจว่าจะแค่มาหยิบ แล้วก็ออกไป

ในความมืด ภาพเลือนลาง ร่างของสองคนนั้นนอนกอดกันอยู่บนโซฟา หลับสนิททั้งคู่ 

ความรู้สึกตกวูบลงมาจากเหวเมื่อเพ่งมองจนรู้ว่าใคร  จมดิ่งลงไปในห้วงลึก สะกดให้ตัวชา

พี่น้อง..ไม่คิดอะไร

เป็นแค่พี่น้อง ถึงคิดอะไรด้วยไม่ได้

ความสัมพันธ์ที่เป็นความลับของทั้งคู่ ค่อยๆ เปิดเผยให้ทุกคนรู้ในที่สุด

ความลับนั้นกลับเป็นเขาที่ต้องเผชิญและต้องยอมรับมัน ตั้งแต่ก้าวข้ามขั้นพี่ชายไปอยู่ในฐานะคนสนิทข้างกายคยูฮยอน

..ตื้ด...

“ทำไมไม่พูด” เสียงเรียบเหมือนจะเฉย แฝงด้วยความโกรธ จากคำพูดที่ใช้สื่อออกมา

ความเงียบถูกใช้เป็นคำตอบทุกครั้งที่เกิดปัญหาไม่เข้าใจกัน คยูฮยอนก็จะโมโห ความอึดอัดที่มีนอกจากจะทำให้คนโกรธทวีความโกรธยิ่งขึ้นแล้ว คนถูกโกรธก็จะยิ่งปริปากพูดได้ยากขึ้นเป็นเท่าตัว

“งั้นวันนี้ ตกลงว่า..เราจะไม่ออกไปไหนกันใช่ไหมครับ”

“.................”

...ตื้ด!!..

แม้ว่าจะถูกคยูฮยอนตัดสายทิ้ง ซีวอนก็ไม่ได้นึกเคืองคยูฮยอนขึ้นมาแต่อย่างใด เรื่องความเอาแต่ใจที่จะแสดงออกให้เขาเห็นกับอารมณ์ที่ค่อนข้างจะแปรปรวณง่ายของร่างบางน่ะ เขารับรู้ดีอยู่แล้ว  ความเอาแต่ใจที่แสดงออกมาให้เขาเห็นแต่เพียงผู้เดียว แต่เวลาอยู่กับคังอินแล้วล่ะก็ จะเป็นเด็กว่าง่าย หัวอ่อน ช่างพูดจา

ร่างสูงนอนแผ่อยู่บนเตียงกว้างแต่เพียงผู้เดียว แม้แต่จะควานหยิบรีโมทหาเครื่องปรับอากาศเพื่อลดความเย็น ยังแทบไม่มีแรง

แล้วแบบนี้ จะให้คนที่เขารักมาเห็นสภาพ...นี้ เนี่ยนะ  ตอนนี้แค่โกรธ โกรธได้โกรธไป เขาไม่ยอมให้โกรธนานอยู่แล้ว

แม้ว่าอยากจะเห็นหน้าใจแทบขาด แต่ก็จะอดทนไว้  ไม่อยากให้หัวใจของเขา ต้องมาเสี่ยงกับไข้หวัดตัวร้อนธรรมดาๆ แบบนี้

.
.

คนเราเวลาอ่อนแอ ก็มักจะบ่อน้ำตาตื้น

จมอยู่กับเรื่องราวในอดีต จมอยู่กับห้วงทุกข์ จมอยู๋กับความเสียใจ ความผิดพลาด  ยิ่งเป็นคนป่วยด้วยแล้ว ความรุณแรงของความเหงาจะเข้าเล่นงานหนักเป็นทวีคูณ

หลายชั่วโมงผ่านไปในห้องเงียบ....กับภาพความหลังที่มีแต่เขากับคยูฮยอน

ตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกันจนวันนี้ กับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น

มันคือความรัก ใช่รึเปล่าซีวอน?

.

.

โทรศัพท์ที่วางอยู่ใกล้มือร้องขึ้นมาอีก ซีวอนตาพร่า หยิบขึ้นมาดูพอรู้ว่าคนที่โทรเข้าคือฮยอกแจ  ก็ยอมกดรับสาย

“ซีวอน วันนี้นายจะไม่ออกมาเจอกับคยูฮยอน กับฉันเหรอ  คยูเขางอนนายใหญ่เลยนะ” นัดของคู่รักที่มีคยูฮยอนติดสอบห้อยตามไปด้วย ถูกยกเลิกตั้งแต่หลายชั่วโมงก่อน ทำให้หน้าคยูฮยอนบึ้งตึงอย่างรู้สึกได้ แม้จะพูดคุยกับทุกคนโดยปกติดีก็ตาม แต่ถ้าหากมีใครสักคนเอ่ยถึงซีวอน คยูฮยอนก็จะกลับมาอยู่ในโหมดมึนตึงทุกครั้งไป

อย่าแสดงออกมากไป ถ้าไม่อยากให้คนอื่นสงสัย...

“ฮื่อ วันนี้ฉันไม่ว่างจริงๆ ฮยอกแจ” ลำคอแห้งผากทำให้เสียงที่พูดออกไปแปร่งกว่าทุกทีจนฮยอกแจจับสังเกตได้

“ซีวอน นายเป็นอะไรหรือเปล่า” ฮยอกแจแม้จะใช้โทรศัพท์ของตัวเองโทรมา แต่ขณะที่คุยมีสายตาหลายคู่จับจ้อง แม้จะอยู่ในสิทธ์ที่จะแสดงความเป็นห่วงเป็นใยซีวอนอย่างออกนอกหน้าได้  เพราะในสายตาคนอื่นๆ เขาอยู่ในฐานะ หัวใจของซีวอน แต่เขาก็ไม่อยากที่จะทำ

ก็ถ้าหนึ่งในสายตาที่เฝ้าจับสังเกตคือ หัวใจของเขา คิบอม

คือคนที่เขาแคร์ที่สุด ไม่ใช่คนรักหลอกๆ อย่างซีวอน  แล้วห้องก็แคบแค่นี้  มีหรือที่คนในห้องจะไม่ได้ยิน

“เดี๋ยวฉันไปหานายนะซีวอน ทีหลังถ้าเป็นอะไรก็อย่าเงียบสิ” ฮยอกแจทำเสียงดุ กดวางสาย ก็เจอแต่สายตาสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับซีวอน

“ซีวอนเป็นอะไรเหรอ ฮยอกแจ” คิบอมเอ่ยถามขึ้น แทบจะพร้อมกับคยูฮยอนที่เอ่ยออกมาในประโยคเดียวกัน

“เอ่อ คือซีวอนเขาไม่สบาย”

คำตอบที่ออกมาจากปากฮยอกแจ เป็นอันรู้กันว่าร่างบางจะต้องไปดูแลทันทีทันใด คนที่อยู่ในฐานะคนรักเท่านั้นนะที่จะไปได้น่ะ

“ฉันไปเป็นเพื่อนก็ได้นะ ฮยอกแจ”

คังอินที่กำลังเดินลงมาจากบันไดถึงกับชะลอฝีเท้าลง สีหน้าที่คนรักของเขาแสดงออกถึงความเป็นห่วงในตัวซีวอนนั้น คังอินจังจ้องไม่วางตา

ฮยอกแจอยากจะยกให้คยูฮยอนไปคนเดียวด้วยซ้ำ แต่คงเป็นไปไม่ได้ ถ้าความลับมันยังต้องเป็นความลับไปอีกโดยไม่รู้ ระยะเวลาที่สิ้นสุดแบบนี้น่ะ

นายอยากให้ความแตกหรือไง คยูฮยอน

ฮยอกแจทำสายตาปราม

อย่าแสดงออกทางสีหน้าขนาดนั้นจะได้ไหม..พี่คังอิน เขามองอยู่ นายจะสังเกตไหม

“นายจะไปกวนคู่นั้นทำไมเล่า” เยซองที่นอนเล่นอยู่บนตักของเรียวอุคค้านขึ้นมา ทำให้คยูฮยอนต้องเงียบ ทำเป็ยเข้าใจ ทั้งๆ ที่ร้อนรน อยากจะไปหา....

“งั้นฝากของไปเยี่ยมไข้ซีวอนด้วยนะฮยอกแจ” สมาชิกคนสุดท้ายที่นั่งอยู่ในห้องพูดสรุปขึ้นมา พี่อีทึกลุกขึ้น จัดแจงหาของบำรุงใส่ถุงมายื่นให้ฮยอกแจ

“ถ้าไม่ไหว หรือต้องเข้าโรงพยาบาลจริงๆ รีบโทรมาบอกเลยนะ”

“ครับ” ฮยอกแจรับปากเป็นมั่นเหมาะ ร่างเล็กกระวีกระวาดไปที่ประตูห้อง ผลันหัวใจต้องกระตุกวาบเมื่อมีมือของคิบอมมาแย่งเปิดประตูออก แม้ว่าทงเฮจะไม่อยู่ที่ห้องก็ตาม ก็ยังคงกังวลว่าใครจะมาเห็นได้

“ให้ฉันไปส่งนะ”

ฮยอกแจสั่นหัว มองหน้าคิบอมที่ดื้อดึงจะไปส่ง รอยช้ำที่ปากของคิบอมยังคงทิ้งร่องรอยไว้ให้เห็น แรงหมัดของซีวอน เป็นเครื่องย้ำเตือนสติได้ทุกครั้งเมื่อเห็น ให้ระวังให้ดี

“ไม่ไปได้ไหม มันใช่หน้าที่สักที่ไหน”

“ฉันอยู่ในฐานะคนรักของซีวอน...คิบอม”

เหตุผลที่คิบอมต้องยอมฟัง ต้องยอมปล่อยให้ฮยอกแจไปหาซีวอน แม้จะขัดใจสักแค่ไหน เขาก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะห้ามฮยอกแจได้ 

แก้มใสถูกขโมยหอมอย่างรวดเร็ว คิบอมถึงยอมผละออกจากฮยอกแจกลับเข้าห้องตามเดิม  ฮยอกแจยืนหน้าร้อนผ่าว

.

อยากอยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน

ในอ้อมกอดอุ่นของคิบอม มีเขาซุกตัวอยู่ในนั้น

ฉันก็ได้แต่ฝัน....

to b con

ตอนหน้าจบค่ะ ที่จริงมันคือตอนใหญ่ๆ ตอนเดียว ที่แบ่งครึ่งเพราะกลัวคนอ่านรอนานเกินไปน่ะเอง + ฉลองคอน SJ วันแรก อยากจะไปดูใจจะขาด แต่ไปไม่ได้ น่อ รอมาไทยละกัน

ตอนนี้มาจากคอมเมนท์ทั้งนั้น

เมนท์อะไรไว้...คึๆ

ไว้อ่านพาร์ทจบละกัน

edit @ 22 Feb 2008 18:01:04 by R~Y~O !^w^!