::TiTle:: Pink*Pink

::Couple:: Bummin,wonkyu,Hanhyuk

::Author:: R~Y~O

::Rate::: NC-15

::Part::: PINK*2 Wonkyu Story

::Talk::: สุขสันต์วันแห่งความรัก (แบบผิดๆ) ตอนนี้ผิดศีลธรรมอ่ะนะ เด็กๆ ไม่ควรอ่าน

ตอนแรกอยู่นี่ PINK*1 Bummin Story ใครยังไม่ได้อ่านก็กดตามไปเลย

ตลอดชีวิต การผูกพันกับใครสักคนมันเป็นเรื่องที่แสนพิเศษ

เรื่องโรแมนติก....

เรื่องเศร้า.......

เรื่องของความสุข...

ความรักสร้างให้ทุกสิ่งที่เราต้องการ
.

.

.

อย่าลืม....วันแห่งความรักของเรา

ได้โปรด....อย่าลืมความรักของพี่ที่มีให้ผม

.

.

Pink*Pink : Ver 2 Wonkyu

.

.

ตาคมจ้องมองดอกกุหลาบช่อโตในตะกร้า ไม่ว่าจะเป็นสีแดง ขาว หรือกุหลาบสีชมพู ล้วนถูกใจเขาทั้งนั้น ร่างสูงต้องมองหาที่วางดอกกุหลาบช่อโตหลายต่อหลายดอกที่หอบอยู่ในอ้อมอก เพื่อซื้อดอกกุหลาบที่ดีที่สุด ไปให้คนสำคัญของเขาเอง

สีขาวให้พ่อกับแม่..สีแดงให้น้องชาย พี่ชายคนรอง และสีสุดท้าย....ชมพู  ให้พี่ชายคนโต

คุณครับ คุณลืมดอกกุหลาบครับ” ลุงเจ้าของร้านออกมาตะโกนะเรียก ช่อกุหลาบหลายช่อยังวางไว้บนโต๊ะในร้าน

“คุณลุงเก็บไว้เถอะครับ กุหลาบพวกนั้น อยู่กับผมก็ไม่มีค่าหรอก”

ซีวอนมองดอกไม้ที่อยู่ในมือ...วันวาเลนไทน์อีกหนแล้ว ที่เขาจะได้มอบมันให้แก่คนสำคัญ

“ซีวอน พี่คิดถึงเราจังเลย” ร่างเล็กโปร่งบางถลาเข้ามากอดทันทีที่ก้าวเข้าไปในบ้าน

“สวัสดีครับพี่ซองมิน พี่คิบอม” ซีวอนเอ่ยทักทายซองมิน และคิบอมที่นั่งอยู่บนพื้นห้อง พร้อมสวมกอดร่างบางของพี่ชายคนรองตอบ พี่ซองมินอายุห่างจากเขาปีเดียว ทำให้ค่อนข้างจะสนิทกัน

“ดีนะที่พี่โทรบอกผมก่อนว่าจะมา ไม่งั้นผมก็ไม่มีของขวัญเตรียมไว้ให้พี่หรอก”

เลยเป็นธรรมดาที่จะแกล้งหยอกกันเล่นได้เป็นเรื่องปกติ..

ไม่เหมือนกับพี่ชายคนโตที่อายุห่างกันถึงสี่ปี ความสนิทสนมย่อมต่างกันอยู่แล้ว

“โธ่เอ๊ย ถ้าฉันไม่มา เราก็ไม่มีช็อกโกแลตอร่อยๆ กินหรอก” ซองมินเดินไปที่โต๊ะ ที่วางกล่องของขวัญเรียงไว้ ในนั้นคือช็อกโกแลตที่เจ้าตัวใช้เวลาทำกับคิบอมทั้งวัน กว่าจะได้ช็อกโกแลตที่น่ากินขนาดนี้

ซองมินหยิบกล่องหนึ่งมาให้ซีวอน น้องชายคนที่สามถึงกับตาวาวด้วยความแปลกใจ

“นี่พี่ทำอาหารเป็นกับเขาด้วยเหรอ”

ป๊าบ!

ซองมินตีแขนน้องชายที่ยังคงปากเก่งได้เหมือนเดิม

“คนเรามันก็พัฒนาได้สิ ซีวอน~”

อุ๊บ~

คิบอมหลุดขำ นึกถึงซองมินตอนทำช็อกโกแลต ตอนทำออกมาไม่สวย ยังโวยวายทั้งน้ำตาให้เขาต้องปลอบอยู่เลย

ซองมินเหมือนรู้ทันว่าคิบอมคิดอะไรอยู่ เดินกลับมาแง้วๆ ใส่ข้างหูคิบอม ที่ยังคงหัวเราะไม่หยุด

ซีวอนยิ้ม เดินเลี่ยงกลับขึ้นห้องไปเปลี่ยนชุดด้านบน เสียงหยอกกันระหว่างคิบอมกับซองมินยังดังขึ้นมาถึงด้านบน ทำให้นึกอิจฉา

กับความรักของเขา ที่ไม่มีวันสมหวัง

อาหารมื้อเย็นเริ่มต้นขึ้นเมื่อ พ่อ แม่ น้องชายคนเล็กกลับมาถึงบ้านแล้ว

น้องชายคนเล็ก...เรียวอุค ลงมาจากรถยนต์พร้อมกับในมือหอบหิ้วดอกไม้และช็อกโกแลตมากมาย

“เสน่ห์แรงนักนะเรา” ซองมินเข้ามาหยิกแก้มใสๆ ของเด็กมัธยมต้น

“ดูสิซีวอน น้องอุคยังได้ช็อกโกแลตเลย เราสู้ไม่ได้เลยนะ” ซองมินพูดแบบนั้นเพราะเห็นซีวอนกลับมาตัวเปล่า เจ้าตัวได้แต่ยิ้มรับ ยังคงไม่ใส่ใจจะแก้ตัวว่าที่จริง เขาได้รับมากมายแค่ไหน

“ในแผนกแม่นะ มีคนจะแต่งงานกลางปีนี้ด้วย แฟนเขาซื้อดอกไม้มาให้ช่อใหญ่เลย ดูพ่อสิ ไม่เห็นให้อะไรแม่เลย”

คุณแม่เล่าไป สายตาก็ชำเลืองไปทางคุณพ่อที่ยังนั่งเฉย ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

ซีวอนส่ายหัว ที่จริงเขาแอบเห็นดอกไม้ที่พ่อเอามาซ่อนไว้ในห้องเขาแล้วแต่เช้า แต่เจ้าตัวยังไม่คิดจะเอาไปให้คุณแม่เลย จนจะเหี่ยวคาห้องเขา ดีที่เขาแอบเอาไปไว้โต๊ะทำงานคุณแม่ให้แล้ว ไม่งั้นคงไม่ได้ให้เป็นแน่

พ่อเขา  พวกแสดงความรู้สึกไม่เก่ง...

“แม่ครับ ผมก็ให้แม่นะ” ซองมินทำตาวิ้งๆ ไปยังคุณแม่

ซองมิน ก็อีกแบบ เป็นพวกเก็บความรู้สึกไม่เป็น....

“ผมก็มีให้นะครับ” น้องอุคพูดแล้วก็ลุกไปหยิบดอกไม้มาให้คุณแม่ และ คุณพ่อ

น้องอุค...อ่า ไม่รู้สิ ยังเด็กอยู่ ดูไม่ออก =w=

“แม่ก็มีให้จ๊ะ นี่ของลูกอุค นี่ของลูกมิน นี่ของลูกวอน และก็ของลูกบอมด้วย” คุณแม่หยิบกล่องช็อกโกแลตที่เตรียมมา ส่งให้ทุกคน ยกเว้นพ่อ พ่อเลยนั่งหน้าบูดตั้งแต่เริ่มทานอาหาร ยันเก็บโต๊ะเลยทีเดียว

สงสัยว่าคืนนี้คงมีการง้อกันยาวแน่ แต่กว่าพ่อจะรวบรวมความกล้ามาง้อแม่ได้คงนานน่าดู

เหลือช็อกโกแลตกล่องหนึ่งของแม่ ที่เอาไปเก็บไว้ในตู้เย็น ของพี่ชายคนโต...คยูฮยอน 

ที่บอกว่าจะกลับมาเยี่ยมทุกคนในวันนี้ จนป่านนี้ยังไร้วี่แววเจ้าตัว ไม่รู้ว่าป่านนี้จะออกมาจากห้องแลปรึยัง งานวิจัยช่วงสุดท้ายก็ยิ่งทำให้ต้องทุ่มเทกับมันมากเป็นพิเศษ นานแล้วที่พี่คนโตอย่างคยูฮยอนไม่ได้กลับมาที่บ้าน หรือช่วงที่กลับ คือวันที่เขามีเหตุต้องไม่อยู่บ้านเสียทุกครั้งไป

จงใจหลบหน้ากันตลอด.....

ซีวอนเอาดอกไม้ที่ซื้อมาไปให้ทุกคน อาจจะยกเว้นพี่คิบอมที่เขาไม่ได้เตรียมให้ เลยสรุปเป็นสองคนต่อหนึ่งดอกไปเลยละกัน

บรรยากาศครื้นเครงของบ้านเวลาทุกคนอยู่รวมกัน ซีวอนก็อยากจะอยู่ให้นานกว่านี้หรอกแต่ความคิดถึงที่มันสุมรุมอยู่ในอกมันมากจนเก็บไม่ไหว ต้องหลบขึ้นมานอนในห้อง หยิบกุหลาบสีชมพูอ่อน ที่ยังไม่มีเจ้าของติดมือขึ้นมาด้วย

ซีวอนนอนเหม่อลอย ตาจับจ้องไปยังเตียงข้างๆ ที่ถูกปล่อยว่างไว้มาเนิ่นนาน

เพราะว่าบ้านมันก็ไม่ใหญ่นัก เป็นเรื่องธรรมดาที่ห้องนอน ต้องแบ่งกันอยู่ 
น้องอุคนอนกับพี่ซองมิน และเขานอนกับพี่คยูฮยอน

หรือว่าเป็นเพราะการแบ่งห้องรึเปล่า ที่ทำให้ทุกอย่างค่อยๆ เปลี่ยนไปจากเดิม ความห่างเหินในเรื่องของอายุ ค่อยๆ หายไปทีละนิด เมื่อเขากับพี่คยูฮยอนอยู่ห้องเดียวกัน ความสนิทสนมมันมีมากขึ้นๆ ทุกวัน

มาก...จนยากเกินจะควบคุม

ซีวอนสูดกลิ่นหอมหวานของกุหลาบ ยังคงเทียบไม่ได้เลยกับกลิ่นหอมหวนของพี่คยูฮยอน ไม่ว่าจะเส้นผม ริมฝีปาก พวงแก้ม ผิวกายทุกสัดส่วน ที่มันตราตรึงอยู่ในความทรงจำ

นาฬิกา....เดินเร็วไปไหม?

เวลาแห่งความสุข..สั้น...จะขาดใจ

เมื่อไหร่จะจบมัธยมปลายสักที

แอด…..

ประตูห้องถูกแง้มออกอย่างเบามือที่สุด ไม่ให้รบกวนคนที่หลับสนิทอยู่บนเตียง คยูฮยอนต้องกลั้นใจปิดประตูเบาๆ อีกครั้ง

ร่างโปร่งถอนหายใจอย่างโล่งเมื่อเห็นคนบนเตียงยังคงหลับสนิท เอากระเป๋าเสื้อผ้าวางไว้ข้างเตียง เดินไปเปิดตู้หาชุดนอนของตน ปิดตู้ลง ถอดกระดุมเสื้อออกทุกเม็ด ล่นเสื้อลงจากลาดไหล่  แต่ต้องสะดุ้ง ดึงเสื้อที่กำลังจะถอดออกหมดขึ้นมาปกปิดร่างกายตามเดิม

เพราะเงาสูงที่ทาบลงมาบนตู้ บอกให้รู้ว่าคนในห้องเพียงแต่แกล้งหลับให้ตายใจเท่านั้นเอง

ซีวอนเท้าแขนลงกับตู้ กักร่างโปร่งให้อยู่ในอาณาเขตเล็กของตน คยูฮยอนตัวสั่น เขยิบตัวหนี แต่ก็เท่านั้น มือบางยังคงกระชับคอเสื้อจนไว้แน่น อันที่จริงเขาไม่อยากจะ กลับมานอนห้องนี้เลย ไม่อยากเหยียบเข้ามาเลย ความจำเป็นบังคับ ห้องนอนของน้องๆ เต็มหมด เหลือก็แต่ที่นี่..เท่านั้น

“..ผอมลงอีกแล้วนะครับ..” เสียงทุ้มก้องเหนือหู ลมหายใจรินรดอยู่บนเส้นผม เจอแบบนี้ การบังคับสั่งร่างกาย ให้ทำตัวปกติ มันเป็นเรื่องยากเย็น

“ก็แหง ฉันเรียนหนักนี่....ง่วงนอนแล้วด้วย” คยูฮยอนเลี่ยง เบี่ยงตัวออกจากอาณาเขตของซีวอน แต่แขนอีกข้างเท้าลงมาบนตู้ก่อน กันไม่ให้คยูฮยอนขยับตัวไปไหน

“..คยูฮยอน..” เสียงทุ้มเรียกชื่อเต็มๆ ของตน หัวใจมันสั่นไม่เป็นจังหวะ เพราะเรื่องบ้าๆ แบบนี้ ได้ยังไง

“อย่า..อย่ามาเรียกชื่อห้วนๆ”

“คยู...ฮยอน...”

ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ นอกจากจะไม่ทำตามแล้วยังจะแกล้งเป่าลมหายใจข้างใบหู คยูฮยอนหลับตาหนี สายตาของน้องชาย ที่จับจ้องมาด้วยความปรารถนา

“ผมรักพี่..”

คำพูดนี้ เสียสติไปแล้ว ทั้งซีวอน ทั้งเขา ที่ยังคงใจสั่น เมื่อแขนกว้างรัดเข้าไว้ในอ้อมกอด

“อย่า..ซีวอน อย่าทำแบบนี้” คยูห้ามมือหนาที่เข้ามายื้อแย่งเสื้อที่เขากุมไว้ ให้หลุดออกจากมือ ฝ่ามือร้อนทาบลงมาบนผิวกาย ทาบลงมายังต่ำแหน่งหัวใจ

“ผมอยากกอดพี่ อยากกอดแน่นๆ ผมคิดถึง...คิดถึง..”

ไหล่เล็กบางสั่นไหว ใจเต้นระรัว รับรู้ได้ถึงปฏิกิริยาเหล่านั้นจากตนเอง  คยูฮยอนกลั้นสะอื้นจากข้างใน ทรมาน....การอดทนต่อสัมผัสปลุกเร้าของน้องชาย ทำไมทรมานแบบนี้

กี่วันแล้วที่ไม่ได้เจอ กี่คืนที่ไม่ได้แตะต้องพี่ชาย  ทรมานแค่ไหน ซีวอนรู้ดี

ซีวอนก้มลงจูบที่ปากอิ่ม กระแสอุ่นวาบแล่นผ่านหัวใจ จนปวดแปลบ....

ซีวอนแทรกมือเข้าไปในเรือนผม กดท้ายทอยคยูฮยอนให้แหงนหน้ารับจูบที่แสนหวาน  คยูฮยอนที่เอาแต่ปฏิเสธ พอเจอรสจูบอันแสนดูดดื่มจากน้องชายสั่นสะท้าน ปลายลิ้นซีวอนละเลียดเร็มอยู่ด้านใน สูบเอาเรี่ยวแรงของเขาไปจนหมด

ไม่...ได้

จิตสำนึกข้างในมันร้องให้หยุด ความสัมพันธ์ที่ผิดๆ แบบนี้ มันเป็นไปไม่ได้ ไม่สมควรที่จะเกิดขึ้นอีกในบ้านหลังนี้

แต่ทว่าแรงใจแรงกาย หมดไปกับการตอบสนองต่อสัมผัสของน้องชาย ไม่อาจห้ามไหว

เสื้อผ้าทุกชิ้นค่อยๆ หลุดออกไปจากร่างกาย กล้ามเนื้อทุกส่วนเต้นผล่านไปกับสัมผัสของน้องชาย ยามที่ถูกแทรกตัวเข้ามาจากด้านหลัง มือเขาจิกลงบนตู้..จนเกิดรอย

เกลียด.....เกลียดตัวเอง เกลียดที่ใจมันอ่อนแอ..จนเรื่องเลยเถิด

เขาไม่ควรกลับมาเลย....

กลีบกุหลาบสีชมพูปลิวเกลื่อนเตียง เพราะแรงกระชากของมือหนึ่งที่จงใจขยำมันทิ้ง

“ไม่เอา..เอาคืนไป”

ร่างสูงนั่งชันเข่ามองพี่ชายในอ้อมกอดปาก้านกุหลาบทิ้ง

หัวใจชินชากับความเจ็บปวด ต้องเจ็บหนักเพราะน้ำตาคนตรงหน้า

ซีวอน...คนแบบนาย มันเป็นพวกอดทนไม่เป็น

“..ผมขอโทษ.. ขอโทษที่รักพี่มากเกินไป”

End

อา..ในที่สุดก็เข็นคู่ที่สองจบจนได้ค่ะ รู้สึกว่าตัวเองช่วงนี้ชอบแต่งแต่ฟิคผิดศีลธรรม เอิ่ม ถ้าใครรับไม่ได้ก็ปิดไปเลยนะคะ เริ่มจะรับตัวเองไม่ได้ T^T

มันบอกไม่ถูก เวลาได้แต่งแนวนี้ ทรมานใจดีค่ะ

สรุปชอบว่างั้น?

เป็นรสนิยมไปแล้วอ่า~

Happy Valentine ย้อนหลังค่ะ *v*

ศร เข้มแข็งไว้นะ รักศรนะ

* -*

edit @ 15 Feb 2008 12:07:18 by R~Y~O !^w^!

edit @ 15 Feb 2008 12:08:26 by R~Y~O !^w^!

edit @ 27 Feb 2008 12:40:22 by R~Y~O !^w^!