-*- 

ทำไมผีในบล็อคถึงเยอะจัง

ทำไมคนคลิกเปิดถึงเยอะจัง

ทำไมคนเมนท์ถึงน้อยจัง

ทำไม?

ถ้าเปิดเข้ามาส่อง ได้เลยค่ะ แต่ถ้าเปิดมาอ่านฟิค ก็ช่วยเมนท์กันหน่อยนะคะ

อยากเอาฟิคมาลงที่นี่ตลอด

ไม่อยากปิดบล็อค ก็ไม่รู้จะเปิดต่อไปทำไม

ก็มีที่สิงแล้วอ่ะน้า บ้านวอนคยูอ่ะนะ

ต่อไป........จะเอาฟิคลงแต่ที่บ้านเลย ดีไหม

ส่วนบล็อคก็คงอัพแต่เรื่องไร้สาระไปวันๆ

เพราะไม่มีคนใส่ใจจะเมนท์ ไม่เกี่ยวว่าฟิคที่เราแต่งสนุกหรือไม่สนุก ก็พอรู้ตัวว่ายังไม่ถึงขั้น

แต่เราหยิ่งค่ะ ไม่ชอบให้อ่านฟรี

ไม่เคยอ่านของใครฟรี!!!

T^T

ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์ฟิคเรื่องนี้ คุณ drakyuchi  และ คุณพี่โป้ย cerberus with yunho

และคอมเมนท์ในฟิคเรื่องอื่นๆ ด้วยค่ะ

ขอบคุณมากค่ะ

อ่านฟิคกันดีกว่า~

B-With-u

ทุกสิ่งทุกอย่างของผมให้คุณไม่เปลี่ยนแปลง

คุณเป็นหัวใจของผม

คุณเป็นลมหายใจของผม

คุณเป็นชีวิตของผม

คยูฮยอน...

.

.

.

ความรักเป็นบทเรียนราคาแพงของคนโง่

.

.

ครั้งสุดท้ายที่เสียน้ำตา คยูฮยอนมาหาผมที่ห้อง และก็กลับไปอย่างรีบร้อนเมื่อเสียงโทรศัพท์ที่ตั้งเตือนไว้ดังขึ้น

ก่อนหน้านั้น บทรักของเขากับคยูฮยอนเพิ่งจบลงในเวลาไม่นาน เขาต้องจูบล่ำลาด้วยความทรมานในจิตใจ และปล่อยคยูออกจากอ้อมกอด ปล่อยเขากลับไปหาตัวจริงของเขา ค่ำคืนที่แสนสั้นจบลงแสนรวดเร็ว

ห้องว่างเปล่า..

เตียงเดี่ยวที่มีแต่เขา..

กลิ่น..เสียง..สัมผัส  ของคยูฮยอนไม่ได้ตามเจ้าตัวไป  ทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้าตัวสัมผัสตราตรึงอยู่ในหัวใจ บีบให้ทรมาน  บังคับให้หยาดน้ำตาของผู้ชายคนหนึ่งต้องไหลเปื้อนแก้ม

ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้

ทำไมเขาถึงต้องเป็นคนเสียใจ

ทำไมเขาถึงไม่มีสิทธ์ที่จะเป็นเจ้าของคยูฮยอน

เพราะเขา ไม่ใช่คนที่ถูกเลือก ไม่ใช่คนที่คยูฮยอนอยากให้อยู่เคียงข้าง ไม่ใช่คนที่คยูฮยอนอยากใช้ชีวิตร่วมกัน

ไม่ใช่...หัวใจของคยูฮยอน

ไม่ใช่ชีวิตของคยูฮยอน

คยูฮยอนต้องรีบกลับไป ก่อนที่คังอินจะกลับมาที่ห้อง เมื่อรายการวิทยุจบลง คยูฮยอนก็คงจะอยู่รอคังอินในห้องนอนเหมือนทุกครั้ง และเขาต้องทำใจ เพราะมันไม่มีทางเปลี่ยนแปลง

ลมหายใจของคยูฮยอนคือคังอิน

.

.

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด คยูฮยอน"

"กรี๊ดดดด คังอิน"

"กรี๊ดดดดดดดดดดด คังโจๆ"

ซีวอนในชุดสูทขาวเปิดประตูออกมาจากรถส่วนตัวแสนหรู ยืมมองแฟนคลับที่แอบมาตามถึงหน้าคอนโดของที่พวกสมาชิกคนอื่นๆ อยู่กัน ซึ่งเขาไม่ได้อยู่ด้วย

มันไม่ใช่ที่ของเขา...ที่นี่เป็นที่ของคังอิน

คังอินกับคยูฮยอนโบกมือให้แฟนคลับ ก่อนเดินเข้าไปในคอนโด ในมือคยูฮยอนมีถุงหิ้วจาก 7 eleven 

บังเอิญด้วยว่าแฟนคลับยืนอยู่ไม่ห่างจากเขาเท่าไหร่ สายตาของคยูฮยอนก็เลยเห็นเขาที่ยืนรอ ให้ทั้งคู่กลับเข้าคอนโดไป แล้วจะตามเข้าไปทีหลัง  เลยเป็นว่าเขาต้องเดินเข้าไปพร้อมกัน ก็เพราะคังอินก็ดันเห็นเขา จึงโบกมือเรียกให้เข้าไปพร้อมกัน

อย่าได้แสดงพิรุธ ในเมื่อหัวใจของคังอินมีแต่คยูฮยอน ดังนั้นไม่ว่าคยูฮยอนจะทำอะไร  ขณะที่คยูฮยอนอยู่ในสายตา คังอินก็จะรับรู้....ทุกเรื่อง

ร่างกายของคยูเขาไม่เคยทำให้เกิดรอย

หัวใจคยูฮยอนก็แสนจะทนุถนอม ไม่เคยทำให้คยูต้องเป็นกังวล ว่าความจะแตก

เขาจึงได้แค่แอบกักขังร่างกายคยูไว้เป็นของตน ได้แค่ตอนพ้นสายตาคังอินได้แค่นั้น

"ซีวอน แหม วันนี้ตารางงานเริ่มตั้งเย็น  มาแต่เช้าเลยนะ มาหาฮยอกแจล่ะสิ" คังอินแซวพาดพิงถึงฮยอกแจ คนน่ารัก แสนตลก...แต่ก็ไม่ได้รัก คังอินเข้าใจผิดไปเอง ที่จริงเจ้าตัวนั้นมีเจ้าของหัวใจอยู่แล้ว  แค่ปิดบังไว้ ไม่ให้คนอื่นรู้ ที่เขาได้รับรู้  เพราะความสัมพันธ์นั้นต้องปิดบังเป็นความลับ  ไม่แตกต่างจากเขาเลย

"หวัดดีซีวอน นี่ ฉันมีเกมส์ใหม่จะให้นายเล่นด้วยล่ะ" ฮยอกแจปรี่เข้ามาควงแขนเขา ดึงแยกให้ไปที่ห้องส่วนตัวของตนโดยเร็ว  แบบนี้ยิ่งทำให้สมาชิกในบ้านทุกคนเข้าใจผิดเรื่องเขากับฮยอกแจเข้าไปใหญ่

อาจจะยกเว้นคยูฮยอน....

อาจจะยกเว้นคิบอม.......

ผิดไหม... ที่คนสองคนจะสนิทกัน โดยมีความทรมานที่เป็นสายสัมพันธ์ให้กันและกัน

ทรมานจากรัก....รักที่ไม่เคยได้ครอบครอง...และเมื่อคิดจะรัก ก็ต้องยอมที่จะเจ็บ

ฮยอกแจเปิดเสียงเกมส์ดังสนั่นลั่นห้อง ให้คนข้างนอกเข้าใจว่าเขาเล่นเกมส์กับฮยอกแจกัน

สายตาอมเศร้า และบอบช้ำมันฟ้องทันทีที่พ้นหลังคิบอมมา ฮยอกแจจะกลายเป็นคนที่แสนจะเจ้าน้ำตา  อยู่ต่อหน้าก็ปากเก่ง วางฟอร์มใส่   ลับหลังก็ขี้แยให้เขาต้องปลอบเรื่อยไป

"คิบอมทำอะไรนายอีกฮยอกแจ"

น้ำตาไหลอาบแก้มใส ก่อนจะฟ้องเขาด้วยเสียงสะอื้น

"ซีวอน..อีกสองเดือนในวันเกิดฉัน  ฉันเพิ่งรู้ว่าทงเฮเขามีนัดกับคิบอมในช่วงนั้นเลย คิบอมเขาไม่ว่างพอที่จะมาอยู่กับฉันได้  ซีวอน"

"ไม่เป็นไรนะ ฮยอกแจ...เดี๋ยวฉันจะช่วยนายเอง  ไหนลองเล่ามาซิว่า สองคนนั้นจะไปไหนกัน  แล้วทำไม...ถึงเลือกไปตอนวันเกิดนาย"

"ทงเฮ....เขา...ฉันคิดว่าทงเฮเขารู้  ซีวอน  เรื่องคิบอมกับฉัน......ก็วันนี้เขายังไม่พูดกับฉันเลย"

"นายคิดมากไป ฮยอกแจ เดี๋ยวฉันจะไปดูให้เอง นายรออยู่ในนี้ละกัน"

"ฮยอกแจ ...ไม่ต้องร้องไห้  นายก็รู้  วันเกิดคยู....ฉันก็ต้องอยู่คนเดียว ฉันรู้ว่ามันเจ็บ แต่นายต้องเข้มแข็งนะ  รู้ไหม" ซีวอนปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มฮยอกแจออก ถึงแม้จะทำแบบนั้น มันก็แค่มิตรภาพที่เชื่อมโยงกันเป็นสายสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งระหว่างเพื่อน 

หัวใจอ่อนแอทั้งสองดวง ถูกตราตรึงไว้ ไม่อาจเปลี่ยน

ฮยอกแจพยักหน้าอย่างว่าง่าย เขาจึงวางใจที่จะปล่อยให้ฮยอกแจอยู่ในห้องเพียงลำพังได้

ภาพบาดใจ...ต้องรับได้  แค่เพียงปิดประตูห้องฮยอกแจ ออกมาสู่ห้องใหญ่ ก็เห็นคยูฮยอนอยู่กับคังอิน นั่งข้างกัน ยิ้มให้กัน หัวเราะให้กัน โอบกันแบบคนรัก

คยูหันมาสบตาแล้วก็หันกลับไปหาคังอิน.....เจ็บ

ซีวอนเดินอ้อมโซฟาไปที่ทงเฮที่กำลังนั่งดูรายการทีวีกับซองมิน คิบอมคงอยู่บนห้อง

"นี่ ซองมิน ทงเฮ  วันเกิดฮันเกิงเราก็มีแผนกันแล้ว  แล้ววันเกิดฮยอกแจล่ะ เอาไง"

"วันนั้นฉันไม่ว่าง โทษทีนะซีวอน พอดีว่าฉันกับคิบอมมีนัดกันแล้ว"

ซองมินถองเอวทงเฮให้หยุดพูด แต่ทงเฮก็ลุกเดินหนีไป

"สองคนนี้ก็งี้แหละ สนิทกันก็ทะเลาะกันบ่อย ไม่มีอะไรหรอก"

แม้ซองมินจะพูดแบบนั้น สายตาทงเฮมันก็ฟ้องว่ามีอะไรมากกว่านั้น เขามองออก และต้องรู้ให้ได้

ซองมินนั่งนิ่ง คงครุ่นคิด ว่าจะรวบรวมคำพูดแบบไหนแก้ต่างแทนทงเฮอีก เขาไม่ต้องการ เขาต้องการความจริงเท่านั้น

"อย่าปิดเลยซองมิน ถ้านายยังเห็นว่าฉันเป็นเพื่อนกันอยู่"

"นายอย่าเพิ่งตกใจไปนะซีวอน....ฉันว่าทงเฮเขาเข้าใจผิดน่ะ คือ...ทงเฮเล่าให้ฉันฟังว่า เขาเห็นคิบอม..จูบกับฮยอกแจ..ซีวอน!!!"

ซองมินหน้าเสียเมื่อเห็นเขาลุกพรวด เดินไปที่ห้องฮยอกแจ แล้วปิดประตูห้องดังลั่น แม้แต่คยูฮยอนกับคังอินก็ตกใจ ลุกจากโซฟา รีบเดินมาหา...เขาเห็น

"ซีวอน อย่าทำอะไรวู่วาม อย่าทำอะไรฮยอกแจนะซีวอน" ซองมินตะโกนอยู่หน้าห้อง สมาชิกคนอื่นๆ ในบ้านต่างกรูกันมาที่หน้าประตูห้อง  เสียงโหวกเหวกและเสียงพูดของซองมินแทบฟังไม่ได้ศัพท์

"ฮยอกแจ...ทงเฮรู้เรื่องของนายแล้ว  เขาเห็นนายจูบกับคิบอม"

น้ำตาที่เพิ่งหยุดไหลของฮยอกแจไหลออกมาอีกครั้ง เสียงสะอื้นของฮยอกแจดังเพราะกลั้นไม่อยู่

"ซีวอน...ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดเองที่ยอมให้คิบอมจูบนอกห้อง.......ฮึก......ฉันเข้าใจว่าทงเฮไปอัดรายการกับคังอิน...ฉันไม่รู้ว่าเขากลับมาก่อน  ทงเฮคงเห็น  ฉัน....ฉัน ไม่ระวังเอง" ฮยอกแจนึกถึงตอนที่เขากับคิบอมรีบผละออกจากกันเมื่อทงเฮเดินเข้ามาในห้อง 

"อย่าร้อง ฮยอกแจ ฉันช่วยนายได้"

เพียงแต่ว่า เขาอาจจะต้องทำบางสิ่งบางอย่าง  ที่อาจทำให้คยูฮยอนไม่พอใจ......เขาอาจทำให้คยูฮยอนโกรธ แต่ว่เพื่อฮยอกแจแล้ว  เขาคงต้องทำ

"ตามฉันมา....แล้วฉันจะ......" ซีวอนกระซิบบางอย่างที่หูฮยอกแจ...

ปึง!!!

ประตูห้องเปิดออกด้วยกุญแจสำรอง และคนที่พรวดพราดเข้ามาคือ สมาชิกคนอื่นๆ ที่ไม่ใช่  น คิบอม... ทงเฮ   และคยูฮยอน

เขาที่ยืนกอดอก พิงตู้ กับฮยอกแจที่นั่งร้องไห้อยู่ที่เตียง ซองมินโผเข้าหาฮยอกแจ กอดปลอบให้หายเสียขวัญ

"ซีวอน ทำไมนายทำแบบนี้ โกรธอะไรก็คุยกันดีๆ สิ" คังอินเดินเข้ามาต่อว่า เขาเห็นสายตาร้อนรนของคิบอม แต่คิบอมก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะข้างตัวมีทงเฮยืนกอดแขน อย่างหวงแหน

เข้าใจกันไปเองทั้งนั้น

"ผิดไหมที่ฉันจะโกรธ....ฮยอกแจ  และนาย คิบอม นายกล้ามาที่มายุ่งกับฮยอกแจ" ซีวอนเดินเข้าไปหาคิบอม ท่าทางกราดเกรี้ยวจนคังอินต้องดึงตัวไว้  แต่ซีวอนก็ผลักออก กระชากคอเสื้อคิบอมมาแล้วก็ต่อยลงไปกองกับพื้น

"ซีวอน!!!" ทงเฮร้อง ถลาไปประคองคิบอมที่ล้มอยู่

"อย่ามายุ่งกับฮยอกแจอีก..." ซีวอนชี้หน้าคิบอม  ทำท่าจะเข้าไปต่อย แต่ก็ถูกคังอินรั้งไว้ได้

"ออกไป ออกไปให้หมด"

"พอเถอะซีวอน ฉัน....ฮึก.........บอกนายแล้วไงว่ามันเป็นเรื่องเข้าใจผิด......ทำไมนายไม่เชื่อฉัน.......ไปต่อยคิบอมทำไม" ฮยอกแจเดินมาหาด้วยสายตาตัดพ้อ

"นายไม่ต้องโกหกปกป้องมันฮยอกแจ แค่บังเอิญหันหน้ามาชนกัน เชื่อก็บ้าแล้ว!!!"

บรรยากาศเริ่มที่จะตึงเครียด ทุกคนตกอยู่ในความเงียบงัน ตาเขามองไปที่คยูฮยอน....ที่ยืนห่างๆ อยู่ข้างหลังทงเฮ

สายตาวาวจับจ้อง ถูกสะกด ให้ใจเต้นแรง

อย่าเพิ่งมองจะได้ไหม อย่าเพิ่งยั่วให้เสียสมาธิ

คยูฮยอนรู้ ว่าเขาแกล้งทำ แน่ล่ะสิ มีเรื่องไหนที่ปิดบังได้มั่งล่ะ

"ฮยอกแจเขาพูดจริง ซีวอน เห็นแก่ฮยอกแจ เชื่อคำพูดเขา..." คิบอมก็อีกคนที่รู้ แน่ล่ะสิ...ฮยอกแจเป็นของใครล่ะ เจ้าของเขาย่อมรู้ทุกเรื่อง รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับฮยอกแจเป็นแค่เรื่องตบตา

"ซีวอน..ฉันรักนายแค่คนเดียว ไม่มีใครอื่นจริงๆ" ฮยอกแจเข้ามากอดด้านหลัง เขาต้องนิ่ง  ปิดตา กัดฟัน  กำหมัด........และต้องหันไปกอดตอบ

และก้มลงจูบปากคนตรงหน้า

เครื่องยืนยันในความสัมพันธ์ ที่ไม่เคยแสดงออกให้ใครต่อใครเห็น  อย่างมากก็แค่กอด ไม่เคยจูบ

เมื่อเขาผละออก หันกลับไปมองคนอื่นๆ สายตาของทงเฮบ่งบอกว่าเชื่ออยู่เต็มเปี่ยม

"พอๆ คืนดีกันซะ ทุกอย่างมันก็เข้าใจผิด" คังอินยิ้ม เมื่อเห็นเรื่องจบลงด้วยดี ก็เลยออกจากห้องไปพร้อมคยูฮยอน ที่ยังคงนิ่งเฉย คิบอมออกไปกับทงเฮ สายตาหงุดหงิดมองมาแวบหนึ่ง สายตาหึงหวงแต่ก็ต้องอดกลั้นไว้ ถ้าไม่อยากให้ความแตกอีกรอบ

เหลือเพียงแค่เขากับฮยอกแจในห้อง

" คิบอมมันหึงนาย ฉันเห็น"

ฮยอกแจพยักหน้า มือเรียวยกขึ้นแล้วดึงซีวอนเข้ามากอดขอบคุณ  สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ซีวอนทำให้ เขาคงตอบแทนได้ไม่หมด

"ไว้นายกับคยูมีปัญหา ฉันจะเป็นฝ่ายช่วยนายนะ"

ซีวอนยิ้ม กอดตอบ..ความอบอุ่นถ่ายทอดให้กัน ยืนยันว่าเราจะคอยช่วยเหลือกันในทุกๆ เรื่อง  ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต 

แม้ว่าจะแตกหักกับทุกคน...เขาก็จะไม่ทิ้งฮยอกแจ

"คงไม่มีวันนั้นหรอก แค่นี้ฉันก็คงถูกโกรธไปหลายวัน

และฉันก็ไม่อยากทำอะไรที่ผิดต่อคยูฮยอน ไม่อยากทำอะไรให้เขาเสียใจ  

นายก็ต้องระวัง...หัดปฏิเสธคิบอมมันบ้าง"

"อื้ม.." ฮยอกแจตกปากรับคำอย่างเป็นมั่นเหมาะ

"เราจะเล่นเกมส์กันต่อไหม ซีวอน" ฮยอกแจผละออก เดินไปที่เกมส์ที่เปิดค้างไว้

"ก็ดี" ซีวอนเดินไปนั่งลงข้างๆ ฮยอกแจ ตั้งใจจะเล่นเกมส์ แต่ประตูห้องเปิดออกก่อน

คยูฮยอนเดินเข้ามา ปิดประตูลงกลอน เดินเข้ามาหา และนั่งลงข้างๆ เขา

กลายเป็นว่าฮยอกแจเป็นส่วนเกินของทั้งคู่ไปแล้ว พอจะออกจากห้องก็ถูกคยูฮยอนห้ามไว้

"เดี๋ยวฉันก็ออกไปแล้วล่ะ" คยูฮยอนยิ้มให้ฮยอกแจ แต่ทำสายตาคาดโทษใส่ซีวอน

"มีอะไรจะพูดไหม ซีวอน"

"ผมขอโทษนะ ผมผิดเองที่ไปจูบคนอื่นที่ไม่ใช่คุณ อย่าโกรธ อย่าน้อยใจไปเลย ผมรักคุณคนเดียว"

คำสารภาพรักและคำพูดขอโทษที่ออกมาจากปากซีวอน คนนอกอย่างฮยอกแจถึงกับขนลุกวาบ

ซีวอนรักคยูฮยอนมาก.....มากเกินกว่าที่คนๆ จะมีให้อีกคนได้ ทั้งๆ ที่ซีวอนก็รู้ว่าไม่แน่ที่จะได้อะไรตอบแทนคืนมาเท่ากับที่ให้ไปไหม

คยูฮยอนซบศรีษะลงที่ข้างไหล่ซีวอน หน้าคมก้มต่ำเข้าหา ฮยอกแจเลี่ยงที่จะไม่มองภาพที่เกิดขึ้น 

ไม่มีที่ว่างให้ใครแทรกเข้าไป

คิบอม........ฉัน.......รักคิบอม

วันที่คิบอมไม่แคร์  วันนั้นฉันคง.................ตาย..........

เพราะฉันมันอ่อนแอ ไม่ได้แข็งแกร่งแบบซีวอน

.

.

.

ความรักสร้างบาดแผลได้ แต่ลบบาดแผลไม่ได้

ความรักสร้างความสัมพันธ์ได้ แต่ลบความสัมพันธ์ไม่ได้

ความรักสร้างหัวใจเคียงคู่ เมื่อถูกแยกออก

หัวใจแหลกสลาย.....ไม่หวนคืน

ความรักทำให้เรารู้จัก...การพ่ายแพ้

สอนให้รู้จักการยอม............ถึงแม้จะเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป

ความรักลึกซึ้งที่มีต่อคนๆ หนึ่งก็ไม่เปลี่ยนแปลง

ผมรักคุณ

แม้ผมตายลง

ความรักของผมยังคงมีชีวิตอยู่รอบๆ ตัวคุณ

ถึงชีวิตของคุณไม่เป็น..ของผม

ยังไงชีวิตของผมเป็นของคุณ

นิรันดร์

END

ภาคต่อจะมาในเร็ววัน ถ้าหากไม่ถูกงานทับตายไปก่อน

ดีจังที่มีคนชอบเรื่องนี้อ่ะนะ

รู้เพราะว่าไปเอาคอมเมนท์จาก SMFIX มาหรอก T*T

งอน!!!! ปิดบล็อค!!!!

HBD ฮันเกิงที่รัก

หนีไปหาวอนบอม มิได้มีเวลาเจิมฟิค T^T

imeem.com/m/rMKJ7BoIpx"

Annoucement

งดอัพชั่วคราว

edit @ 11 Feb 2008 19:32:29 by R~Y~O !^w^!