แปะก่อน เพลง Happy Birthday To  คุณชาย Jo

มาพร้อมฟิควันเกิดค่ะ ^^ แต่ขอเป็นวอนคยูละกัน

ที่อยู่บ้านวอนคยูจ๊ะ

http://wonnabwithkyu.18.forumer.com/

วัยกระเตาะ : 3

คำเตือน : คยูฮยอนเวอร์ชั่นอินโนซนต์ ขาว ตัวเล็ก และ ใสซื่อ!!

ซีวอนยังไม่ถึง 30 เลยนะ!!

.

.

'ตุ๊บ'

โอ๊ะ!

   ซีวอนตื่น หลุดออกมาจากวิมานในฝัน พอจำได้เลาๆ ล่ะว่ามีสาวน้อยมากมายสลับหมุนเวียนเปลี่ยนเข้ามาในฝัน  สะดุ้งพรวดขึ้นมาพบกับความจริง ที่.... ในฝันอาจจะเทียบไม่ติด  คยูฮยอนที่ยิ่งกว่าสาวๆ ในฝัน กลิ่นหอมอ่อนจากเรือนผมนุ่มที่ซุกอยู่ที่คอเขา สบู่กลิ่นโปรดที่เขาใช้ เนื้อตัวนุ่มนิ่มทับอยู่บนตัวเขาในท่าอันตราย 

ขนาดตอนนี้ยังนอนแหมะอยู่บนตัวเขา เสื้อที่เล็กบางอยู่แล้วเลิกขึ้นถึงหน้าอก ตุ่มไตขาวอมชมพูอ่อน พุดอยู่ริมหน้าอกทั้งสองข้าง ตาปรือฉ่ำช้อนมองแล้วก็หลับต่อ  

อยู่บ้านคนอื่น กล้าหลับอย่างสบายอกสบายใจเชียวนะ

ซีวอนวางมือลงบนเอวเนียน มือลูบขึ้นมายังแผ่นอก ปลายนิ้วสะกิดตุ่มเล็ก เคล้นหนักๆ ให้คนที่ตาปรือๆ ต้องขยุกขยิกตัวหนี

“อื้อ...อื้ม" เสียงครางหวิวหลุดออกมาจากปาก  ตาเรียวต้องปรับโฟกัสตรงหน้า....คุณอาซีวอน หน้าคมเคลื่อนเข้าหา จมูกโด่งของซีวอนแตะลงที่ข้างหู

"ตื่นได้แล้ว ไม่งั้น ฉันจะปล้ำ....."

ซีวอนได้คำตอบแล้วล่ะว่า  ปล้ำในพจนานุกรมของคยูฮยอนมีความหมายเดียวกัน ร่างเล็กผลักหน้าเขาออกโดยแรง หัวแทบจะกระแทกพื้น 

เจ็บ!!

"จะผลักทำไมฮะ อยากถูกปล้ำจริงๆ ใช่ไหม"

คยูฮยอนสั่นหัว ยิ่งผลักหน้าซีวอนที่เงยกลับมาดุแรงขึ้นอีก โทสะเล็กๆ ของซีวอนมันได้พุ่งพรวดขึ้นมาคราวนี้

แขนเรียวถูกผลักตรึงไว้บนพื้น คยูฮยอนถูกพลิกให้ลงให้อยู่ใต้ร่างซีวอน

"พูดไม่รู้เรื่อง" ตาคมดุ หน้ายื่นเข้ามาหา อ้าปากงับที่ริมฝีปากเล็ก

คยูอยอนตื่นตระหนก ลิ้นเปียกอุกอาจเข้าหาความหวานอย่างสนิทสนม บังคับให้ต้องเผยอปากรับ  คยูฮยอนถูกช่วงชิงพื้นที่หายใจ และครั้งแรกในชีวิตที่รู้จักการจูบ 

มือหนากระชากกางเกงร่นลง ผ้าที่อยู่ติดมือทุกชิ้นร่นอยู่ที่เอว  คยูดิ้นหนีมือใหญ่ที่กำลังรุกรานตรงหว่างขา เสียงร้องดังหยุดที่คอ พื้นที่ในปากยังคงถูกรุกรายด้วยลิ้น มือเล็กข่วนแขนแข็ง

"อื้อ! ฮ้า"

ซีวอนถอนจูบออก  ไปใช้กับส่วนอื่นแทน ไม่ว่าจะเป็นซอกคอ  แผ่นอกอมชมพู

"อย่า"

เหอะ รู้จักพูดคำพวกนี้เป็นด้วยเหรอ

ซีวอนมองสภาพตัวสั่นงกๆ น้ำตาจวนจะคลอเบ้าอยู่รอมร่อ  ซีวอนผละออกจากคยูฮยอน

แค่นี้ก็เกินพอ

อย่างมากก็กลัว แล้วก็หนีกลับบ้านไปเอง

ซีวอนเดินไปที่ประตูห้อง เปิดมันออกรอให้เลย 

"นิสัยไม่ดี!!!"

คยูฮยอนผลักซีวอนให้พ้นทาง ผลุนผลันออกไปดังคาดไว้ ไม่ผิดเพี้ยน แต่ก่อนไปมีการถองเข้าที่ท้องเขา แต่ก็หลบได้ คยูเลยยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่

เนี่ยแหละน้า เด็ก ยังไงก็เด็กล่ะนะ จะมีอะไรมาก

ซีวอนตามลงไปล็อกประตูบ้าน ความเงียบสงบกลับคืนมาอีกครั้งหนึ่ง

ก็แหงล่ะ ไม่มีเจ้าเด็กจอมยั่วอยู่นี่!

.......นิสัยไม่ดี.......

ไม่มีคำแก้ตัวใดๆ เขารู้ตัวเองดีอยู่แล้วหรอกน่ะ

"สวัสดีครับคุณอา" เสียงใสแจ๋วของฮยอกแจ ที่เดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับคิบอม  ซีวอนเงยหน้าจากหนังสือพิมพ์ ยิ้มให้หลานทั้งสอง  ซีวอนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าสั่งให้อยอกแจมารับคยูฮยอนไปเรียนด้วยน่ะเอง ถึงได้มาแต่เช้าตรู่แบบนี้

"ผมขึ้นไปตามคยูฮยอนนะครับ"

"ไม่ต้อง เขากลับบ้านไปแล้ว"

ฮยอกแจหันไปสบตากับคิบอมโดยผลัน คำว่ากลับบ้านไม่เคยมีอยุ่ในหัวของคยูอยอนแน่นอน  แล้วเรื่องที่ทำให้หนีออกมามันก็ใหญ่เกินกว่าจะกลับไปตอนนี้

"จริงเหรอครับคุณอา...คยูเค้ากลับไปจริงๆ เหรอครับ"

ซีวอนไม่ปริปาก หน้าขรึมเคร่งผิดกับทุกที

ฮยอกแจกับคิบอมเลยต้องไปเรียนโดยที่ยังไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับคยูจากคุณอาซีวอน

"ทะเลาะกันแหงเลย"

คิบอบพยักหน้ารับ คยูฮยอนก็นิสัยเอาแต่ใจ ส่วนคุณอาของเขา ก็แรงไม่ได้แพ้กัน แม้จะใจดี  แม้จะตามใจ เวลาอารมณ์ขึ้น ทุกอย่างรอบตัวก็จะพังพินาศ

คนแก่เลือดร้อน กับ เด็กเอาแต่ใจ  มาเจอกันได้ไม่เกินวันสองวัน

แล้วนี่หมอนั่นไปไหน เขาจะรู้ไหม

"จะทำไงดีคิบอม คยูหนีหายแบบนี้ ถ้าเกิดเป็นอะไรไปล่ะ"

คิบอมกัดปาก เห้นสีหน้าทุกข์ใจบนหน้าพี่ชาย ก็ทนไม่ได้ บีบข้อมือเป็นเชิงปลอบ

"คยูคงไปไหนไม่ไกลหรอก เดี่ยวผมให้เพื่อนช่วยตามหา"

"ฝากด้วยนะคิบอม พี่ไม่อยากให้คุณอาต้องกังวลกับเรื่องนี้"

คำพูดถัดมาของฮยอกแจทำหน้าเปื้อนยิ้มแทบจะหุบลงทันทีทันใด 

"ครับ"

เต็มใจทำแม้ในใจจะพลุ่งพล่านด้วยความหวงและอิจฉา

อะไรกัน

อะไรกัน!

อะไรกัน!!

อะไรกัน!!!!!!

ร่างเล็กวิ่งออกจากบ้านซีวอนด้วยความโกระและเสียใจ น้ำตานอนหน้า เท้าก้าวไปยังจุดหมายปลายทางอีกแห่งหนึ่ง

บ้านคิบอม..นอกจากที่นี่ ที่ร่างเล็กอย่างคยูฮยอนจะคิดออกในเวลานี้

'พลั่ก!'

ทงเฮแทบจะล้มหงายหลัง เมื่อรีบวิ่งจนไม่ทันมองทางแยก อีกฝ่ายล้มลงไปกับพื้น

"เป็นอะไรรึเปล่าครับ ขอโทษครับที่ไม่ได้ระวัง"

เมื่อฝ่ายนั้นเงยหน้าขึ้นมาพร้อมน้ำตานองหน้า ทงเฮหน้าเหวอ ไม่คิดว่าแค่ชนล้มจะทำให้เจ็บขนาดนี้  ที่สำคัญ คนที่เขาชนด้วยนั้นก็คือ เพื่อนคิบอมนั่นเอง แล้วเขาก็รู้จักชื่อด้วย ก็แค่เคยคุยกันนิดหน่อย

"คยูฮยอน ฉันขอโทษจริงๆ"

คยูฮยอนไม่ได้สนใจ ไม่ได้ยินได้ฟังที่ทงเฮพูดทั้งนั้น ทงเฮช่วยประคองให้ลุกก็ยืนขึ้น

ก็ความรู้สึกมันหลั่งไหลออกมาเป็นน้ำตาหมดแล้ว

ทำไมทำกับผมแบบนี้!!!!

"คยูฮยอน มาอยู่นี่ๆเอง"

เสียงที่ทำให้ทงเฮต้องหันควับ

คิบอม!!

คิบอมเข้ามาประคองคยูฮยอนออกไปจากเขา สายตาที่มองคยูฮยอนด้วยความเป็นห่วง แต่พอเมื่อเลยมาที่เขา คิบอมตัวจริงก็กลับมาโดยไว

ไม่เคยล่ะที่จะแคร์

ทงเฮหันหลัง จับกระเป๋าเป้แล้วจะไปต่อ ต้องชะงักเพราะมือคิบอมนั้นรั้งไม่ให้เขาไป

"คุยกันหน่อยสิ"

"ไม่เอา" ทงเฮปฏิเสธ เพราะยังเคืองจากเรื่องเมื่อวาน จากคำพูดของคิบอมอยู่

"มาด้วยกันก่อนน่า"

คิบอมคว้าข้อมือของทงเฮได้ก็ลากกลับไปที่บ้านพร้อมคยูฮยอน

ห้องรับแขกบ้านคิบอม ทงเฮถูกทิ้งให้รออยู่ที่นี่ประมาณครึ่งชั่วโมงมาได้แล้ว คิบอมกับคยูฮยอนหายตัวขึ้นไปบนห้องกันสองคน เขาถูกทิ้งให้รอโดยคิบอมที่บอกว่ามีเรื่องจะคุย

จนเมื่อคิบอมกลับลงมา ทงเฮเห็นของที่คิบอมถือติดมื่อมาด้วยก็เมินหน้าหนี

'ปึก'

หนังสือห้องสมุดสามสี่เล่ม กระแทกวางลงบนโต๊ะ ท่าทางชวนหาเรื่องของคิบอม ทงเฮล่ะสุดจะอดกลั้น

เรียกเขามา ด้วยเรื่องแค่นี้ใช่ไหม!!

แขนเรียวหอบหนังสือเข้ามาไว้ในอ้อมกอด

สำหรับงานกลุ่มครั้งแรกระหว่างเขากับคิบอม จะเป็นครั้งสุดท้าย!!

"ฉันพิมพ์คนเดียวไม่ไหว ช่วยกันหน่อยสิ" คิบอมพูดขึ้นมาแบบนี้ทงเฮเลยต้องหยุดกับความคิดที่จะเชิดออกไปจากบ้านคิบอมด่วน

หน้าเหวอ หน้าแปลกใจปนสงสัยปรากฎบนหน้าทงเฮ

"แต่คอมฉันเอาไปซ่อม บ้านทงเฮมีคอมไหม ให้ฉันไปช่วยพิมพ์ได้ไหมล่ะ"

"เอ่อ ก็ได้นะ"

"งั้นเอาเป็นว่า พรุ่งนี้ละกัน วันนี้ฉันคงไม่ว่าง" คิบอมหมายถึงนที่อยู่บนห้อง 

คิบอมจัดลำดับเรื่องที่สำคัญไว้ ว่าเรื่องไหนต้องมาก่อนเรื่องไหน

ใครที่ต้องเทคแคร์มากที่สุด ใครที่สำคัญที่สุด

และทงเฮก็เป็นอันดับหลังๆ ที่คิบอมจะใส่ใจ   นี่เพราะเห็นว่าเป็นเพื่อนร่วมห้องหรอก คิบอมถึงได้อ่อนลงให้ในระดับหนึ่ง

"แล้วนี่ นายจะไปเรียนไหมคิบอม"

คิบอมส่ายหน้า ขืนทิ้งคยูฮยอนไว้คนเดียวสิ อาจจะเตลิดไปถึงไหนต่อไหนได้

"งั้นฉันลาหยุดให้ เดี๋ยวบอกให้ว่านายป่วย" ทงเฮบอกด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม สดใส โบกมือลากคิบอมแล้วออกจากบ้านไป

คิบอมกลับขึ้นห้องไปหาคยูฮยอนซึ่งเพลียจากการร้องไห้หลับไปแล้ว

คิบอมมองคนบนเตียง ภาพทงเฮที่ยิ้มกว้างผุดขึ้นมาในความคิด เผลอเปรียบเทียบกับความเหมือนกันหลายๆ อย่าง และความแตกต่างกันที่เห็นได้ชัด

ซื่อ ยิ้มเก่ง อารมณ์แปรปรวนง่าย นี่แหละที่คิดว่าทงเฮเหมือนคยูฮยอน

แต่ที่ต่างกันสุดขั้วคือ  คนนึงน่าเบื่อ กับ  อีกคนที่ออยู่ด้วยแล้วไม่เคยเบื่อ น่ะแหละ

แน่นอนว่าคนที่คิบอมไม่เบื่อเลยคือคยูฮยอน!

เพราะความสำคัญในขั้นของคิบอมคยูฮยอนอยู่ในตำแหน่งสูงกว่า และคิบอมก็ยอมรับคนๆ นี้เป็นเพื่อนคนนึง

คนอื่น น่าเบื่อ!!

คนที่ขี้เล่น เฮฮาเวลาอยู่กับคนสนิท แล้วก็เย็นชาสุดโต่งเวลาอยู่กับคนนอก ไม่เคยแคร์หรอกว่าจะมีใครคบด้วยไหม

พื้นที่ในหัวมีให้แค่คนสำคัญเท่านั้น!

to b con

อร่า~ กว่าจะเสร็จได้ แทบตาย

ก็คอมมันดับไป ที่พิมพ์ไว้เลยหายหมด

กรีดร้อง!!!!!!!

ขอคอมเมนท์ด้วยน้า~

รู้แล้วล่ะค่ะ ทำไมคิบอมถึงทำเย็นชากับทงเฮ

เพราะนิสัยคิบอมเป็นแบบนี้ไง

ตอนหน้าก็จะมาต่อเร็วๆ ^^ หวังว่านะ..

edit @ 5 Feb 2008 10:12:06 by R~Y~O !^w^!