"สวัสดีครับคุณอา!!!" สองเสียงใสแจ๋วตะโกนดังมาตั้งแต่หน้าบ้าน  เขาไม่ต้องเดินไปเปิดให้แต่อย่างใด หลานเขาใช้กุญแจสำรองของบ้านนี้เปิดเข้ามาเรียบร้อย ตั้งแต่ก่อนตะโกนเรียกเขาแล้วล่ะมั้ง อภิสิทธ์พิเศษ เข้าออกบ้านเขาได้ตามใจชอบ

เพราะงี้สิ นึกจะแอบมาใครมาเก็บไว้ก็ได้ตามใจ

ซีวอนวางมือจากงานในครัว ออกมายืนกอดอกรอคิบอม ฮยอกแจที่หน้าบันได สองคนนี้ก็คงรู้ตัว เดินเข้ามาหาด้วยท่าทีนอบน้อม

รู้ตัวก็ดีแล้ว ว่าง่ายๆ อย่างนี้ให้ตลอดนะ

"อธิบายมาซื ฮยอกแจ"

ฮยอกแจหันไปสบตาคิบอม คิบอมยักคิ้วแล้วเอามือแตะไหล่ฮยอกแจ

เป็นกองหนุนตัวร้ายเลยคนนี้ ซีวอนปรายตาดุใส่

บทจะมาดเข้ม ซีวอนก็ดุได้โหด ทำเอาฮยอกแจหวาดหวั่นได้เหมือนกัน

"คยูเขาหนีออกจากบ้านมา"

"ฉันรู้แล้ว" ซีวอนเสียงเข้ม  โหด ทำท่าดุไปอย่างนั้นเองแหละ ก็นะ ถ้าอยากจะเค้นหาความจริงสักเรื่องจากหลานตัวเองเนี่ย ต้องลงทุนหน่อย -*-

แต่ก็เพิ่งรู้ชื่อของเด็กคนนั้น

 ...คยู....

"เรื่องความรักน่ะครับ คยูฮยอนไปคบกับรุ่นพี่ แต่ทางบ้านเขาแอนตี้เรื่องแบบนี้"

"ก็แค่เรื่องรักๆ ใคร่ๆ ของเด็กๆ ไม่เห็นจะมีอะไร พ่อแม่ก็คิดมากไปได้ วัยนี้ก็หนีไม่พ้นเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว" ซีวอนออกความเห็น แต่คิบอมกับฮยอกแจหันมามองหน้ากัน  ก็ที่เล่าไป แค่ส่วนหนึ่ง ความจริงทั้งหมดน่ะ ถ้าเล่าไป กลัวคุณอาเขาจะรังเกียจคยู จนไม่ให้อยู่ที่นี่ต่อ 

"ตึงๆๆๆๆ"

เสียงวิ่งขึ้นบันไดสะเทือนไปถึงในห้องที่คยูฮยอนนอนอยู่ ร่างบางกระพริบตาปริบๆ ประตูเปิดผัวะเข้ามา พร้อมกับสองร่างที่กระโดดขึ้นมาบนเตียง

"คยูฮยอน พี่บอกอาแล้วนะ สาเหตุที่เราหนีออกจากบ้านน่ะ"

หน้าใสตาปรือๆ เพราะความง่วงงัน แต่ก็เข้าใจถึงประโยคที่หลุดออกมาจากปากฮยอกแจนั้นทำให้ตาสวยเบิกกว้าง สีหน้าตกใจและร้อนรนจนคิบอมต้องบีบแขนให้ใจเย็นๆ

"แค่บอกไปว่าบ้านนายรับไม่ได้เรื่องที่นายมีแฟน แต่พี่ฮยอกยังไม่ได้บอกหรอกว่า รุ่นพี่ที่นายชอบเป็นผู้ชาย"

"จริงเหรอ..ยังไม่ได้บอกจริงๆ นะ ฉันไม่อยากให้อาเขาเกลียดฉัน"

"จริง!!" สองเสียงยืนยันแข็งขัน หน้าใสถึงได้คลี่ยิ้มออกมาบ้าง

"คุณอาให้ขึ้นมาตามลงไปกินอาหารเช้าน่ะ คิบอมก็พากคยูไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน แล้วรีบตามพี่ลงไปนะ" ฮยอกแจลุกขึ้นจากเตียง ออกจากห้องไปคนแรก ก็เหลือแต่คิบอมที่เดินนำคยูฮยอนไปที่ห้องน้ำ ผลักคนที่เอาแต่ยืนเฉยๆ เข้าไปจัดการกับธุระส่วนตัวในห้องน้ำ

คิบอมกอดอก ยืนมองคยูฮยอนยืนล้างหน้าแปรงฟัน ระหว่างรอโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

ลี ทงเฮ...กับเบอร์ซ้ำๆ ที่ปรากฎขึ้นบนหน้าจอจนจำเลขได้

"ฮัลโหล" คิบอกกรอกเสียงไป

"คิบอม มีงานกลุ่มที่กำลังจะต้องส่งด้วย โทษทีที่ฉันไม่ได้บอกนาย มันเป็นกลุ่มสองคนน่ะ ฉันลงชื่อนายไปกับฉันเองแหละ ฉันไปทำที่บ้านนายได้เปล่า" เสียงเจื้อยแจ้วของทงเฮร่ายยาวมาก คิบอมตอบเสียงแข็งกลับไป

"ไม่ได้ อยากทำก็ทำเอง" คิบอมตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนทุกทีที่คุยด้วย เล่นเอาคนฟังอยู่ถึงกับร้อนข้างในดวงตา

"ฉันทำคนเดียวก็ได้" ทงเฮเสียงสั่น เมื่อกดวางแล้ว ความน้อยใจที่มีต่อเพื่อนใหม่คนนี้พุ่งพรวดขึ้นมาจากในอก  เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคิบอมถึงเมินเฉยได้ขนาดนี้ ทำไมถึงไม่อยากเป้นเพื่อนกับเขาล่ะ ทงเฮกลุ้มใจ สงสัย ปวดใจ

แต่ว่างานกลุ่มชิ้นนี้..จะทำคนเดียวได้ยังไง

ทงเฮเปิดหาเบอร์ของพี่ฮยอกแจ เพื่อขอความช่วยเหลือ

ซีวอนจัดอาหารเช้าลงบนโต๊ะเล็ก ที่ชานระเบียงบ้าน เสียงฝีเท้าย่ำลงบันไดมา คิบอมเดินมานั่งประจำที่ แต่คยูฮยอนยืนชะโงกหน้ามาจากอีกฝั่งประตู มองตาปริบๆ ฮยอกแจกวักมือเรียก คยูฮยอนถึงได้กล้าเดินเข้ามา

ซีวอนจ้องวงหน้าใส อ่อนเยาว์ และแสนไร้เดียงสา

เช้านี้คยูก็จ้องกลับมาตาแป๋ว ทำหน้าตาบ๊องแบ๊วน่าตีจริงๆ

กลางคืนมุดผ้าห่ม กลางวันอินโนเซนต์

ร้ายนัก....เจ้าตัวไม่รู้ตัว แต่คนถูกมุดล่ะกลุ้ม เขาต้องปรับการใช้ชีวิตใหม่โดยการนอนใส่เสื้อผ้าให้มิดชิดเพราะกลัวเด็ก!

ข้าวเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว เนื่องจากซีวอนถูกกันออกมาจากวงสนทนาของเด็กๆ ไม่ได้มีพื้นที่เข้าไปจับจองหาส่วนร่วมแต่อย่างใด

เออ รู้ตัวว่าแก่เลยนั่งฟังเฉยๆ น่ะแหละ

"นายจะหนีออกจากบ้านกี่วันน่ะ" คิบอมถามขึ้น

คยูฮยอนส่ายหน้า

"แล้วจะไม่ไปเรียนเหรอ"

คยูฮยอนส่ายหน้า

"ไปเรียนเหอะนะคยู ถ้าเรียนไม่ทันเดี๋ยวจะมีปัญหา"

คยูฮยอนส่ายหน้า

"เป็นใบ้รึไง เอาแต่สั่นหัว" คิบอมทำท่าล้อเลียน แล้วคยูฮยอนก็ส่ายหน้าอีก

เสียงหัวเราะขึ้นพร้อมกันจากทั้งสามคน

"เปล่าเป็นใบ้นะ" เสียงใสยอมเอ่ยปากพูดขึ้นมาค้าน คยูฮยอนรู้สึกเก้อเขินกับความเปิ่นของตัวเองนัก ก้มหน้ามองโต๊ะ ไม่กล้าจ้องหน้าคุณอาซีวอนที่จ้องมา

เอาแต่จ้องมาตั้งแต่เมื่อวานและ

สายตาจับผิด...แบบที่พ่อกับแม่มองเป๊ะ

คุณอาคิบอมนี่ดุ๊ดุจริงๆ อืม แต่ก็ไม่รู้สึกกลัวอะไร

อยู่ด้วยแล้วอบอุ่นมากกว่าอยู่กับพ่อแม่อีก

"เก็บโต๊ะๆ คิบอม ตาหลานล้างจานแล้ว"

"ครับ~"

ทุกคนลุกจากโต๊ะ ฮยอกแจเก็บจานโดยมีคยูฮยอนช่วยยกด้วย ส่วนคิบอมยกโต๊ะไปเก็บ ซีวอนยืนกอดอกมองเด็กๆ พร้อมอกพร้อมใจช่วยกันเก็บโต๊ะ แล้วก็ยิ้มอย่างชื่นมื่น ..แบบคนแก่มองเด็ก -*-

ซีวอนมานั่งที่โซฟา เปิดโน๊ตบุคออกมาเพื่อจะทำงาน

ฮยอกแจเดินกลับมาในห้องนั่งเล่น นั่งที่โซฟาด้านข้างซีวอน นั่งมองเขาทำงาน ซีวอนไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจเวลาถูกหลานตัวเองมองหรอก

เสียงหัวเราะของคิบอมกับคยูดังอยู่ที่ห้องครัว

เหอๆ ล้างจานก็เล่นกันได้ อย่าให้จานแตกละกันนะ

"สองคนนั้นเขาสนิทกันครับ" ฮยอกแจพูดขึ้น ซีวอนพยักหน้า

"ก็ดีแล้ว อืม ฮยอกแจ อาอยากให้เราพาคยูกลับบ้านไป พ่อแม่เขาเป็นห่วงแล้ว ป่านนี้น่ะ"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ เพราะผมคุยกับพ่อแม่คยูเขาแล้ว ให้อยู่ที่บ้านผมก่อนได้ ส่วนเรื่องเรียน เดี๋ยวผมจะเกลี้ยกล่อมคยูเขาให้เองครับ"

ซีวอนกวักมือเรียกฮยอกแจเข้ามาใกล้ๆ ฮยอกแจยิ้ม นั่งลงข้างๆ ซีวอน ให้คุณอาลูบหัวด้วยความเอ็นดู

ซีวอนภูมิใจ มีหลานฉลาดน่าเอ็นดูก็ต้องรักเป็นธรรมดา

ฮยอกแจภูมิใจที่มีอาที่แสนใจดี ก็เป็นเรื่องธรรมดา

ภาพแบบนี้คิบอมเห็นบ่อย เขายังถูกอาขยี้หัวเล่นบ่อยไป แต่เวลาเห็นอาทำแบบเดียวกับพี่ฮยอกแจทีไร ในใจมันพลุ่งพล่าน อัดแน่นไปด้วยความเกลียดชังต่อการแสดงความรักแบบนี้

คิบอมกลับมาจากห้องครัว เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นพร้อมคยูฮยอน หน้าตายิ้มแย้มผิดกับความรู้สึกข้างใน

หวงพี่..ไม่ใช่แค่นี้หรอก

หวงเพราะว่าเป็นพี่ฮยอกแจ ไม่อยากให้ใครมาแตะต้องเลย

ด้วยอีฝ่ายเป็นคุณอา คิบอมจึงวางเฉยได้ตลอด

"ขึ้นไปเล่นเกมส์กันเหอะ" คิบอมเป็นคนชวน

"ไม่ได้ คิบอม น้องมีงานกลุ่มที่ต้องทำกับทงเฮ น้องก็ควรจะทำให้เสร็จสิ ทงเฮเขารอยู่ที่หอสมุดนะ"

"จริงสิ" คิบอมปั้นหน้ายิ้ม แม้ในใจจะค้านก็ตาม ก็ไม่เคยขัดพี่ฮยอกแจหรอก ถ้าเป็นคำพูดของพี่ฮยอกแจ คิบอมก็ฟังอย่างว่าง่ายๆ เลย

"งั้น ผมไปล่ะ" คิบอมออกจากห้อง ไปเปลี่ยชุดแล้วจึงออกจากบ้านไปอย่างเร็ว อยากจะเคลียร์งานให้เสร็จๆ จะได้รีบกลับมาไวๆ

"อืม ที่จริงวันนี้ผมก็มีงานนะ" ฮยอกแจบอกไว้แค่นั้นก็โบกมือลาทั้งอาทั้งคยูฮยอนออกไปเลย

ต้องอยู่กับเด็กโข่งตามลำพังทั้งวัน

"แกร็ก แกร็กๆๆๆ"

ซีวอนระรัวแป้นคีย์บอร์ดโดยเร็ว ไม่สนใจแววตาบ๊องแบ๊วที่มองมา ตอนแรกก็นั่งมอง พอมองนานๆ ก็เริ่มจะเลื้อยไปกับโซฟาตัวยาว กลายเป็นนอนคว่ำไปได้

"ง่วงก็ไปนอนที่ห้องได้นะ"

"ผมอยากดูคุณอามากกว่า"

ซีวอนยิ่งรู้สึกแก่ มีเด็กมาเรียกอาเพิ่มอีกคนแล้ว ที่จริงเขายังไม่แก่สักหน่อย แต่พออยู่กับเด็กมากๆ เข้า ก็กลายร่างเป็นอาแก่ๆ จนได้

"คุณอาทำงานอะไรอยู่ฮะ"

"เขียนนิยาย"

"จริงเหรอ ขอผมอ่านได้ไหมครับ" คยูฮยอนโดดแผล็วลงมาจากโซฟา ถลามาที่ข้างเขา ชะโงกหน้ามองอย่างสนอกสนใจ ซีวอนเลยต้องปิดโน๊คบุคโดยเร็ว จะให้อ่านก็ไม่ได้ ก็มันเป็นนิยายติด NC นี่หว่า

แถมกำลังพิมพ์ฉากรักอยู่เลย แล้วจะให้อ่านได้ไง๊!

"ผมอ่านไม่ได้เหรอฮะ"

"ไม่ได้"

หน้าใสเมินหนี บ่นเสียงกระปอดกระแปดว่า 'ใจร้าย'

อะโถ่ ใจดีห่รอกน่า ถึงไม่ให้อ่าน เดี๋ยวจะเสียเด็ก

คยูฮยอนกลับไปนอนอยู่ที่โซฟา แต่คราวนี้เขาถูกเจ้าตัวเล็กหันหลังให้ สงสัยจะเคืองจริง

"คุณคยูฮยอน อยากจะอ่าน อาให้อ่านก็ได้"

วิธีเอาใจเด็กคือต้องทำตัวเด็กกว่า

ซีวอนเปิดฝาโน๊ตบุค ยอมให้เจ้าตัวเล็กอ่านนิยายที่เขาพิมพ์ไว้ คยูฮยอนชะโงกหน้ามาอ่าน

"เสียงครางกระเส่า แค่ไม่ทันไรก็แทบถึงจุด."

เครื่องหมายเควชั่นมาร์คเต็มหน้าคยู เสียงครางกระเส่าอะไรกัน????

"พอๆ นี่มันนิยายของพวกผู้ใหญ่เค้า" ซีวอนปิดฝาโน๊ตบุค ชี้มือไปที่โซฟา

"ที่ของเด็กอยู่ตรงนั้น"

คยูฮยอนแก้มป่องพองลม ตาค้อนใส่ซีวอน ลุกวิ่งขึ้นบันไดไป จงใจกระแทกส้นเท้าแรงๆ ให้รู้ว่าไม่พอใจ ไม่พอใจเอามากๆ

ซีวอนอยากจะวิ่งตามขึ้นไปตีก้นให้หายดื้อ ติดก็ที่นิยายต้องเร่งพิมพ์ให้จบ

"แกร็กๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"

หนังสือหลายเล่ม ถูกวางกองไว้บนโต๊ะ ทงเฮพลิกหน้ากระดาษไปทีละหน้า เพื่อเลือกเล่มที่สำคัญไว้ไปทำงาน ส่วนคิบอมก็นั่งมองเฉยๆ ไม่ยอมทำอะไร

"ช่วยหน่อยก็ไม่ได้"

คิบอมเลิกคิ้วเมื่อได้ยินเสียงบ่น ทงเฮเลยต้องเงียบและนั่งหาไปคนเดียวจนเสร็จ

"งั้นฉันเอาสองเล่มนี้ไปพิมพ์ นายเอาเล่มนี้ไปพิมพ์" ทงเฮยื่นเล่มที่บางกว่าให้คิบอมที่

พอออกจากหอสมุด คิบอมก็เดินไปที่ป้ายรถเมล์โดยไม่คิดจะใส่ใจกับคนที่หอบหิ้วหนังสือเล่มโตเดินตามหลังมา คิบอมดูเหมือนจะโกรธที่เขาโทรไปขอให้พี่ฮยอกแจช่วยพูดให้ วันนี้เขายิ่งไม่กล้าพูดกับคิบอมเข้าไปใหญ่

"เจอกันพรุ่งนี้นะ" ทงเฮบอกคนที่เดินนำ คิบอมหยุดหันมามอง คนที่กอดหนังสือเล่มหนาอยู่ในอก อย่างน้อยก็อยากให้บอกลากันบ้าง

"อย่าโทรมากวนพี่ฉันอีก"

ทงเฮสะอึก นึกคำพูดอะไรไม่ออกอีก หนังสือในมือลอยละลิ่วเข้าสู่ตัวคิบอม สันหนังสือหนักๆ เข้ามากระแทกที่แขนที่ยกขึ้นบัง แล้วล่วงลงพื้น คนที่เขวี้ยงใส่วิ่งหนี ไม่ทันที่จะได้ต่อว่า

และคิบอมจะไม่ทำ ถ้าเห็นน้ำตาของทงเฮ

คิบอมบ้า เกลีดยฉันเหรอ งั้นเลิกคิดเป็นเพื่อนกันก็ได้!!

ฉันจะไม่ยุ่งกับคิบอมอีก!!!

ได้เวลานอนของซีวอน เจ้าตัวก็ทำเหมือนปกติ ขึ้นเตียงโดยไม่ใส่เสื้อผ้าเหมือนทุกที เปลือกตาหนักปิดเร็วมากเพราะเหนื่อยกับการใช้สายตาหนักมาทั้งวัน

กำลังจะหลับอยู่แล้ว เสียงประตูเปิดออก ซีวอนปรือตาจะมอง แต่ก็หนักเกินกว่าจะเปิดขึ้น

เตียงนอนยวบลงเพราะร่างเล็กคลานขึ้นมานอนบนเตียง เอาตัวแทรกลงไปใต้ผ้าห่มหนา

เขาไม่กล้านอนห้องคิบอมคนเดียว...ยิ่งแปลกที่ยิ่งน่ากลัว ว่าง่ายๆ คือ กลัวผีน่ะแหละ

คยูฮยอนไม่ได้สนใจหรอกว่าซีวอนจะเปลือยหรือไม่เปลือย เมื่อคืนก็ไม่ได้รับรู้เรื่องนี้ นอกจากการมุดผ้าห่มนอนแล้ว เรื่องอื่นก็ลืมหมด แล้วเขาก็ไม่ได้กวนเจ้าของที่แต่อย่างใด นอนอย่างสงบเงเจียมตัวอยู่ขอบเตียง ไม่ล่ำไปใกล้คนที่นอนแผ่อยู่กลางเตียงเลยนะ

"อื้อ" ซีวอนพลิกตัวไปทางคยู ร่างเล็กสะดุ้ง กระเถิบหนีก็ไม่ได้ เดี๋ยวตกเตียง

ซีวอนพลิกตัวอีกที มือหนาก็ตะปบเข้าที่เอวคยู ร่างเล็กตัวแข็ง ไม่กล้าขยับหนีเพราะกลัวคนข้างหลังตื่น

ซีวอนพลิกตัว คราวนี้ร่างสูงพลิกตัวทับร่างบาง หน้าซุกลงไปกับซอกคออุ่น แขนพาดอยู่กับเอวบางๆ แค่คล่อมไปครึ่งตัว ร่างคยูก็แทบจมหายเข้ามาในอ้อมกอดของซีวอน

ร่างบางหลับตาปี๋ ตัวแข็ง อยากจะผลักออกก็กลัวคุณอาตื่นขึ้นมาดุที่เขาแอบเข้ามานอนที่เตียง ลมหายใจคุณอารดอยู่ที่คอ ก็ทำให้รู้สึกแย่

ทำไมใจเต้นแรง รู้สึกหายใจติดๆ ขัดๆ

ใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนเจอรุ่นพี่อีก..

"คุณอาฮะ" คยูฮยอนสั่นแขนซีวอน เรียกให้ตื่น จะได้พ้นๆ ไปจากความรู้สึกแย่ๆ ที่เกิดขึ้น

"คุณอา~~" เมื่อซีวอนไม่ขยับตัว เลยต้องตะโกนใส่หู คราวนี้ลุกพรวดขึ้นมาเลย

แสบแก้วหูโว้ย! รู้แล้วล่ะน่า

ผ้าห่มเลยร่นลงไปอยู่ปลายเตียง คราวนี้คยูฮยอนถึงได้เห็นถนัดๆ ล่ะว่า ซีวอนเปลือย!!

"อ๊ะ!!" คยูฮยอนหน้าร้อนผ่าว ยกมือขึ้นปิดตาทันใด

อ่ะนะ..

ซีวอนเลยต้องลุกขึ้นไปแต่งตัว เปิดไฟในห้องให้สว่างโร่ ความอยากจะนอนหายหมด มีคนมุดผ้าแล้วใครจะหลับลง คนบนเตียงก็ยกมือปิดหน้าค้างอยู่อย่างนั้น ต้องเดินไปสะกิดให้เอามือลง

เขาหน้าด้านจริงๆ ไม่อายเด็กเล้ย

หน้าใสแดงเถือกไปตั้งแต่ใบหน้ายันลำคอ เขินขนาดหนัก

"กลับไปนอนห้องไป ฉันง่วง จะนอนต่อ"

"ไม่ ไม่กลับ"

"อยากจะโดนปล้ำหรือไง ถามจริง"

คยูฮยอนส่ายหน้า

"ผมนอนที่พื้นก็ได้" คยูฮยอนเสนอทางเลือกสุดท้าย ซีวอนเลยต้องจำยอม เสียสละที่บนเตียงให้ แล้วตัวเองนอนแหมะอยู่บนพื้นพรม

ซีวอนล่ะนึกสงสัยจริงๆ คำว่าปล้ำในความหมายคยูฮยอน หมายความว่าไง

ซีวอนปวดขมับ อยู่กับเด็ก ต้องทำใจ เด็กมันอินโนเซนต์!

แต่ว่าเขาก็เป็นผู้ชาย..แม้จะแก่ -*-

ด้วยวัยและวุฒิภาวะ มีเด็กมานอนอยู่ข้างเตียง ก็สติแตกได้เหมือนกัน

ก็ถ้าเด็กนั่นเกิดจะ....ขาว..ใส ผิวเนียนเกิ๊น

ก็ถ้าเด็กนั่นจะ.......หน้าตาจิ้มลิ้มเกินเหตุ ตาแบ๊วอีกต่างหาก

ก็ถ้า...เด็กนั่นจะ....ดูน่ารักน่าตีไปหมดแบบ 'คยูฮยอน' คนนี้น่ะ

to b con

มาแก้หน้าใหม่แล้ว วันก่อน Edit แล้วลืมเชค ฟิคหน้านี้เลยเสียเลย -*-

Happy Birthday เวียอีกรอบนะเว้ย

รักเสมอนะ 555+

เด๋วมาต่อฟิคแน่ๆ ^^

edit @ 30 Jan 2008 22:44:31 by R~Y~O !^w^!