"นี่แน่ะๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"

"เคร้งๆๆๆๆๆๆๆ"

"ตูมๆๆๆๆๆๆๆ"

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก"

"นี่แน่ะๆๆๆๆๆๆๆๆ"

"เหวย!!!!"

เสียงปุ่มกด เสียงตะโกน เสียงร้องโหยหวน (??) ของคนสองคนแข่งกันดังลั่นบ้านตั้งแต่เช้าตรู่  เรียกว่าคลานลุกจากที่นอนออกมากันได้ก็กดเกมส์กันสะบั้นหั่นแหลกแต่เช้าตรู่  ไม่ยอมลงมากินข้าวกินปลา หมกตัวอยู่แต่ในห้องนอนลูกเดียว

"นี่ ฮยอกแจ คิบอม อาหารเช้าน่ะจะกินไหมฮะ!!!"

อีกเสียงหนึ่ง คุณลุงอาผู้แสนจะใจดี ( ^..^) ตะโกนเรียกฝ่าเสียงเกมส์ที่ออกมาจากลำโพง

แน่นอนว่าไม่มีใครได้ยิน ถึงแม้จะได้ยินก็ตาม ก็ไม่มีใครสนใจจะฟัง แต่พอได้ยินเสียงกระทืบเท้าเดินขึ้นบันไดมาเท่านั้นแหละ วงแตก!!  เกมส์ที่เล่นค้างถูกกดหยุด คิบอมและฮยอกแจรู้กันดีว่า ถ้าหากช้ากว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาล่ะก็ สวิทไฟถูกดึงออกจากเต้าเสียบเป็นแน่

"ลงไปแล้วคร้าบ~"

"ลงไปเดี๋ยวนี้ครับ"

คิบอม ฮยอกแจเปิดประตูออกมายืนยิ้มแฉ่ง เปล่าๆ ที่จริงออกมายืนขวางไม่ให้ห้องถูกบุกรุกเข้าไปตะหาก

"ฮยอกแจ โตแล้วนะ แทนที่จะเป็นตัวอย่างที่ดีให้กับน้องฮะ"

"โถ่~ คุณอาครับ วันหยุดทั้งที ข้าวจะกินเมื่อไหร่ก็ได้น่า"

"ใช่ๆ "

"หยุดเลยทั้งคุ่ ลงมากินข้าวเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันถอดปลั๊กแน่"

"โถ่~~~~~"  สองเสียงร้องขึ้นมาพร้อมๆ กันแต่ก็ยอมตามคุณอาผุ้เคร่งครัดต่อกฎและวินัยของบ้านลงไปโดยดี 

"เดี๋ยวขึ้นมากันเนอะ" คิบอมหันมากระซิบเบาๆ ข้างๆ หูพี่ฮยอกแจ ถึงแม้จะมีฐานะเป็นพี่ชาย แต่ความสูงก็ไล่เลี่ยกันจนจะตามทันอยู่แล้ว

"ได้เลยจ๊ะ" ฮยอกแจยิ้มกว้าง

คุณอาผู้แสนจะใจดีที่สุดในบ้านชเว

ทุกๆ วันหยุดก็จะมาหมกตัวกันอยู่บ้านคุณอาชเวตอลดทั้งวันทั้งคืน เพราะบ้านคุณอาจะเปิดเกมส์เล่นทั้งวันก็ได้ คุณอาไม่เคยว่า จะเสียงดังยังไงก็ได้ ไม่ว่าพวกผมจะทำอะไร คุณอาก็ไม่เคยว่า

ผมและคิบอมรักคุณอาชเวที่สุดในโลกเลย!!

"พวกผมยกขึ้นไปกินข้างบนนะคร้าบ~"

ซีวอนนั่งถือตะเกียบค้าง มองเจ้าหลานรักสองคนหอบหิ้วข้าวปลาอาหารใส่ถาดขึ้นไปบนห้อง

เล่นเกมส์จนกระเพาะขยายอีกเชียว ตักข้าวไปจนพูนจานทั้งคู่เลย

เด็กวัยกำลังโต

"ฮะๆ" ซีวอนหัวเราะ...แต่ไอ้หลานสองคนกินยังไงก็ไม่อ้วน ดูเขาสิกินจนจะอ้วนอยู่แล้ว...ซีวอนลูบท้องตัวเองป้อยๆ ซิกแพคที่หน้าท้องยังไม่หย่อนหยาน ยังหายห่วง

"กลับแล้วนะครับคุณอา!!" สองเสียงตะโกนลั่นตั้งแต่อยู่บนห้อง ซีวอนที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ชั้นล่างเงยหน้าขึ้นมองเสียงตึงๆ ที่ดังอยู่ชั้นบน สักพักหลานสองคนก็โผล่หน้ามาให้เห็น

"แม่โทรตามแล้วครับ" ฮยอกแจเพูดไปก็ดูนาฬิกาไป

"ไปแล้วครับ สวัสดีครับคุณอา เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมมาใหม่" คิบอมกับฮยอกแจโค้ง แล้วก็เดินออกจากบ้านไป

บ้านกลับมาสงบเงียบอีกครั้งนึง  รู้อยู่หรอกว่าเมื่อฮยอกแจ คิบอมกลับไป บ้านมันก็จะเงียบเหมือนเดิม แม้จะลุกขึ้นไปเปิดทีวีทิ้งไว้ก็ไม่ช่วยให้ดีขึ้นมา แล้วไอ้ทีวีเนี่ย เปิดไว้นานๆ ก็ยิ่งจะสร้างมลพิษทางเสียง

โครตน่ารำคาญ!!!

บ้านตกอยู่ในความเงียบ..........................................เงียบจนได้ยินเสียงท้องร้อง...เป็นไปได้ว่าหิวอีกแล้ว

"โครม!!!"

ซีวอนเงยหน้าขึ้นทันใด เสียงดังมาจากชั้นบนบ้าน เท้ายาวก้าวขึ้นไปดูทันที  ไอ้หลานรักคงไม่คิดเล่นอะไรแผลงๆ อย่าง....เอาเก้าอี้ต่อกันสูงๆ แล้วก็แข่งกันปีนขึ้นให้เร็วที่สุด  -*-
คิบอมกับฮยอกแจเคยทำมาแล้วครั้งหนึ่ง หัวร้างข้างแตกทั้งคู่  จ๋อยไปหลายวันเลยทีเดียว

แต่ก็กลับไปกันแล้ว...ถึงยังไงก็ไว้ใจไม่ได้  อาจจะทิ้งของเล่นแผลงๆ ไว้บนห้องให้เขาวุ่นวายเล่น

นั่นคือความสุขของหลานๆ ที่อาอย่างเขาก็ยอมให้ได้

ซีวอนหยุดหน้าประตู ค่อยๆ เปิดแง้มเข้าไปอย่างระมัดระวัง เจอกับสภาพห้องรกไปด้วยของเล่นกลาดเกลี่อน ตั้งแต่หน้าประตูยันขอบหน้าต่าง

บอกแล้วว่าหลานเขาสามารถ -*-

ในห้องปกติ......ปกติจริงๆ ไม่มีอะไรที่ดูเป็นอันตราย หรือถ้ามีมันก็คงล้มระเนระนาดไปหมดแล้ว  ซีวอนปิดประตูห้องลง  แต่ก็ชะงักหยุด ....เมื่อกี้เห็นอะไรขยับๆ อยู่บนเตียงนอน 

คงไม่ได้เอาสัตว์มาแอบเลี้ยงไว้หรอกนะ..

ซีวอนปราดไปที่เตียง เปิดผ้าห่มออก ไม่มีหมาหรือแมวอยู่บนเตียงนอน จะมีก็แต่ เด็กผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกับคิบอม แตกต่างจากคิบอมก็ตรงที่  หน้าตาจิ้มลิ้มน่ารัก ปากเรียวเป็นรูป ดวงตาใสแจ๋วมองมาอย่างหวาดหวั่น  เห็นอย่างนี้แล้วมันน่า.....น่าโมโหจริงๆ โว้ย!! คิบอมกับฮยอกแจ ทิ้งใครไว้ฮะ!!!!

ตาใสแจ๋วนั่งก้มหน้าคุกเข่าเรียบร้อยอยู่ตรงหน้าเขา ถึงแม้จะเงยหน้าขึ้นมามองเขา ก็ก้มหลบตาไปทุกที ถังยังงี้ก็ยังแอบใช้สายตาเหลือบขึ้นมามองอยู่เป็นระยะๆ

มีแวว..ว่าจะดื้อเหมือนไอ้หลานสองคนของเขาเลย  แหงล่ะ คบกับไอ้สองตัวนี้ได้ก็คงไม่พ้นพวกเดียวกัน

ต่อจากที่เขาเจอเด็กคนนี้บนเตียง ก็หิ้วออกไปโยนทิ้งหน้าบ้านแทบจะทันทีทันใด

"ให้ผมอยู่นะครับ ขอร้อง ให้ผมอยู่ต่ออีกสักวันนะครับ" สายตาอ้อนวอนกับแขนเล็กนุ่มนิ่มกอดเอวเขาไว้แน่น ไม่ยอมออกจากหน้าประตูบ้าน ไม่ว่าเขาจะแกะๆๆๆ จนหลุด ก็โผเข้ามากอดเขาอีกจนได้

มือยังกับปลาหนวด! (ในความคิดซีวอน....ปลาหนวด = ปลาหมึก)

จนเขาต้องหิ้วมาคุยต่อในห้องรับแขกอีกจนได้

"บอกเหตุผลมาซิ ทำไมไม่กลับบ้านกลับช่อง"

นี่ก็เย็นจนพระอาทิตย์ตกดินไปแล้ว แม้ตอนหิ้วไปทิ้งก็ยังสว่างอยู่ แต่ตอนนี้ข้างนอกคงมืดสนิท จะหิ้วไปทิ้งอีกสักรอบ คงไม่  เขาไม่ใจร้ายขนาดนั้น  เออ ยอมให้อยู่ได้ ก็เป็นเพื่อนของหลานๆ นี่นะ
แต่ ก็ต้องมีการสอบสวนสักเล็กน้อย

"ผม..ทะเลาะกับคุณพ่อคุณแม่"

"เรื่องอะไร" เสียงแข็งห้วนทำให้ร่างเล็กบางถึงกับผงะ

"ผม..ไม่อยากเล่า"

"งั้นก็ออกไป"

ร่างบางสะดุ้งกับคำสั่งที่จะให้ออกจากบ้านของเขาอีกแล้ว เด็ก...ขี้กลัว  ต่างกับฮยอกแจ ต่างกับคิบอม....ไม่อยากจะเชื่อ

"ถ้าผมเล่า...คุณอาอย่ารังเกียจผมนะครับ"

= = จ๊ะๆ ไม่หรอกจ๊ะ

ซีวอนมองปากที่เม้มเข้าหากันอยู่หลายรอบ จะอ้าปากเล่า  ก็ไม่ทำสักที หรือจะให้เขาง้างปากชมพูๆ ให้พูดสักทีดีไหม..

"กลัวฉันรังเกียจมากนักเหรอ"

ร่างเล็กผงกหัวป้อยๆ กระพริบตาปริบๆ  คราวนี้เงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาโดยไม่หลบ แต่...ทำไมถึงแก้มแดง...เอิ่ม...กลัว..หรือว่าอาย

"งั้นไม่ต้องพูด"

เห็นท่าทางอย่างนี้ ก็ทำให้ความรู้สึกอยากจะด่าจะว่าหายไปหมด  ถ้าเป็นหลานในไส้คงอยากจะกระโดดถีบสั่งสอนสักหลายพันรอบ จะได้เรียบร้อย หัวอ่อนขึ้นมาบ้าง พอเจอแบบตรงข้ามไป ทำให้ทำอะไรไม่ถูกไปทีเดียว 

"กินข้าวหรือยังเรา"

ร่างบางพยักหน้าป้อยๆ ทำให้พอเดาได้ ไอ้ข้าวปริมาณเยอะๆ ที่ตักขึ้นมากินบนห้องเพราะเหตุนี้นี่เอง

"งั้นคืนนี้ก็นอนห้องคิบอม ฮยอกแจไปละกัน"

ร่างบางพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายอีกเช่นเคย

"ผม..ขอไปเล่นเกมส์ต่อได้ไหมครับ"

ซีวอนพยักหน้า แล้วร่างเล็กก็วิ่งหายขึ้นไปบนห้อง ตามมาด้วยเสียงเกมส์ที่เปิดดังลงมาถึงชั้นล่าง

แบบนี้...ก็ไม่เงียบแล้วสินะ

เช้ามาเขาเจอร่างเล็กอีกทีที่ปลายเตียง ซุกตัวอยู่ใต้ผ้านวมผืนใหญ่ของเขาเอง  ซีวอนเสยผมที่ปรกหน้าขึ้น โฟกัสสายตาไปที่ร่างเล็กที่อยู่ปลายเตียงอีกครา

"เฮ้ย!!" ซีวอนสลัดตัวออกจากผ้าห่มทันทีทันใด วิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดตู้ออก หยิบบอกเซอร์ออกมาสวมอย่างรีบเร่ง!

เขานอนแก้ผ้าเรียกได้ว่าเป็นกิจวัตร วันดีคืนดีใครจะไปคิดล่ะว่าจะมีเด็กมามุดผ้าห่มตัวเอง  ซีวอนกุมขมับ..เลือดในหัวไปเลี้ยงไม่ทัน กำลังสับสนกับชีวิตจริงๆ

"อือ" ร่างเล็กครางงัวเงีย แต่ก็ยังคงหลับสนิท ซีวอนยืนเท้าสะเอวอยู่ข้างเตียง

เจ้าตัวเล็กนี่มันป่วนเขาได้เหมือนกัน!!

---------

.
ร่างโปร่งฮัมเพลงเดินออกจากบ้าน เมื่อผูกเชือกรองเท้าให้แน่นก็เริ่มออกวิ่งเหยาะๆ ไปตามทางเดิน บนเส้นทางในซอยละแวกบ้าน

วันนี้คิดจะออกกำลังกายตอนเช้าเลยทีเดียว อย่างทงเฮเนี่ย ลงทุนทำอะไรแบบนี้เพราะมันมีสาเหตุหรอก...

ทงเฮชะลอเท้า พอถึงทางแยกหนึ่ง ยืนพิงกำแพง รอจนเห็นว่าใครคนหนึ่งกำลังวิ่งออกมาจากในตัวบ้าน ทงเฮวิ่งเยาะๆ ตามหลังไป  ตั้งใจจะแกล้งทำเป็นบังเอิญเข้าไปทัก  คิบอมก็วดันเร่งสปีดไปซะก่อน

"คิบอมอ่า รอฉันด้วยสิ" เสียงเล็ก ร่างโปร่ง วิ่งกระหือกระหอบตามคิบอมมาให้ทัน แล้วก็ทันเมื่อคนข้างหน้าชะลอหยุด หันมามองเขาที่เรียก

"อ้าว นาย"

"อื้ม บังเอิญจังนะ เอ้อ ฉันก็ออกมาวิ่งเหมือนกัน" ทงเฮกล่าวสีหน้าแช่มชื่น คิบอมพยักหน้ารับรู้ แล้วก็วิ่งต่อไปไม่โดยไม่รอ

"ฉันวิ่งด้วยเซ่" ทงเฮตะโกนลั่น รีบสาวเท้าให้ทัน

คิบอมวิ่งกลับมาถึงหน้าบ้านอีกรอบ เรียกได้ว่าวิ่งวนรอบหมู่บ้านเลยทีเดียว มือผลักประตูบ้านเข้าไป เอาผ้าเช็ดเหงื่อมาซับ หยิบน้ำในตู้เย็นออกมาดื่ม เมื่อลดปากขวดลง ร่างที่ยืนหอบแฮกตรงหน้า  ยังตามมาอีกเรอะ!

คิบอมยื่นขวดน้ำให้ทงเฮ ริมฝีปากสวยคลี่ยิ้มอย่างดีอกดีใจ แต่คนยื่นน่ะ ให้ตามมารยาทหรอก..ก็แหม เล่นตามมาถึงบ้านเลยเนอะ

"บ้านเงียบจัง"

ไร้เสียงตอบรับจากคิบอม เจ้าตัวเดินไปนั่งที่โซฟาให้หายเหนื่อย  ทงเฮก็เดินตามมานั่งข้างๆ หน้าเรียวยังคงยิ้มหวานให้คิบอม พูดนู่นพูดนี่ไม่หยุด  แต่คนฟังไม่ได้สนใจจะฟัง ตั้งใจจะอาบน้ำก็ลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไปเลย

"คิบอม!! นี่นายไม่ได้ฟังฉันพูดรึไง!!"

ฮยอกแจพาดผ้าขนหนูออกมาจากห้อง ก็เจอกับทงเฮที่นั่งอยู่ตรงหน้าโซฟา  ไม่ค่อยแปลกใจเพราะรู้ว่าเป็นเพื่อนใหม่ของคิบอมจากโรงเรียนมัธยมต้น  วันแรกที่กลับมาจากโรงเรียน ทงเฮก็มาแนะนำตัวเสร็จสรรพ

"อ้าว ทงเฮ มาแต่เช้าเลยวันนี้"

"สวัสดีครับพี่ฮยอกแจ ผมไปวิ่งกับคิบอมมาครับ"

ฮยอกแจพยักหน้ารับ แจกยิ้มหวานๆ แล้วเดินตรงไปที่ห้องน้ำ เสียงฝักบัวฟ้องว่ามีคนอยู่ เลยต้องกลับมานั่งที่โซฟากับทงเฮ

"พี่ฮยอกแจ..ผมกลับแล้วนะครับ  ฝากบอกคิบอมด้วยว่าผมกลับแล้ว"

ฮยอกแจพยักหน้ารับ มองคนทีโค้งให้อย่างนอบน้อม ทงเฮเดินไปที่ประตู ยังไม่ทันไรคิบอมก็ออกมาจากห้องน้ำ ทงเฮเดินกลับเข้าไปอย่างดีอกดีใจ จะได้บอกกับเจ้าตัวว่าเชาจะกลับแบ้ว

"ทงเฮกลับไปแล้วน่ะคิบอม"

"เหรอครับ" คิบอมพยักหน้ารับ ไม่สนใจ เดินเข้าไปกอดฮยอกแจอ้อนแต่เช้า ฮยอกแจก็กอดตอบ ตบบ่าลูบหัวน้องชายแล้วก็ไล่ให้ไปใส่เสื้อผ้า

"เดี๋ยวรอพี่อาบน้ำก่อน ค่อยไปหาคุณอาเนอะ"

"ครับพี่~" คิบอมตอบฮยอกแจเสียงสดใส เดินขึ้นบันไดไปแต่งตัวอย่างว่าง่าย

ทงเฮก็เลยไม่กล้าเข้าไปขัด ได้แต่ยืนดูคิบอมเวอร์ชั่นติดพี่อย่างหดหู่ ได้แต่สงสัย ทำไมกันนะ ทำไมเขาถึงไม่สนิทกับคิบอมแบบนั้นบ้าง

เพื่อนคนแรกของทงเฮก็คือคิบอม เขาอยากสนิทกับคิบอมเร็วๆ  เพิ่งเปิดเทอมแรกไม่นาน เพื่อนคนแรกที่เข้ามาทักก็คือคิบอม เขาก็เลยตั้งอกตั้งใจเป็นพิเศษ ถึงกับมาดักรอคิบอมวิ่งในตอนเช้าเพื่อวิ่งด้วย  แต่คิบอมก็ไม่มีทีท่าว่าจะกระตือรือร้นอยากเป็นเพื่อนกับเขาขึ้นมาเลย หรือว่าคิบอมไม่อยากเป็นเพื่อนกันเขากันนะ......

to b con

เอ่อ ที่จริงแล้ว..เกือบจะเป็นบอมฮยอกอยู่แล้ว ความจริงเรื่องนี้มันก็ผิดศีบธรรมเพราะคิบอมรักฮยอกแจเกินพี่น่ะแหละ

ยังไงบอมก็ได้ความรักจากไก่จนไรเตอร์อิจฉาเอง -*-

และถ้าเป็นบอมฮยอก ไก่จะโดนทรมานเป็นพิเศษ ฉะนั้นไม่เอา เพื่อความสุขของไก่

คิเฮเรื่องแรก โว้ว~

.

.

เอ่อ...นี่คิดจะดองกี่เรื่อง ...

วิ่งหนี

edit @ 18 Jan 2008 05:10:31 by R~Y~O ! just for u!