ซองมินเปิดอ่านเมล์ที่เพิ่งได้รับ ร่างบางเพิ่งจะถึงห้างได้ไม่นาน กำลังสาละวนอยู่กับการเลือกหนังสือติดมือกลับไปอ่านที่ห้องสักเล่ม เลยต้องเดินออกมาจากร้านหนังสือก่อน

ซองมินเดินมาที่หน้าตู้หยอดเหรียญ มองซ้ายมองขวาหาใครสักคนในบริเวณนั้น ซึ่งคนที่ยืนอยู่ใกล้ตู้นี้ที่สุดก็มีเพียงแค่เขาคนเดียว

“ซองมิน”

ซองมินหันหลังโดยไวเมื่อมีเสียงหนึ่งเรียกมาจากทางด้านหลัง เสียงนั่นอู้อี้ฟังไม่ค่อยชัด หันมาก็พบแต่เพียงตุ๊กตากระต่าย ที่ตอนแรกเขาก็นึกว่าหุ่นมาตั้งอยู่ข้างตู้ ทว่าไม่ใช่เนื่องจากมีการเคลื่อนไหวมายืนข้างหลังเขา งั้นก็ แสดงว่าผู้ชายคนนั้นอยู่ในชุดตุ๊กตากระต่ายสีชมพูหวานแหวว

อะไรกันเนี่ย...รึว่าจะเป็นพวกโรคจิต!

ซองมินหันหลัง ตั้งหน้าตั้งตาเดินหนี แค่คิดว่าถูกพวกโรคจิตตามก็ขนลุกจะแย่

“เดี๋ยว ซองมิน”

คุณกระต่ายวิ่งเข้ามาขวางไว้

“ผมเป็นกระต่ายนำโชคนะ คุณจะเดินหนีกระต่ายนำโชคได้ลงเชียวหรือ”

คำพูดแกมประชดที่แสนจะพิลึก ก็ทำให้ขาซองมินหยุดอยู่กับที่ได้

“โรคจิตน่ะสิไม่ว่า”

เสียงหัวเราะเบาๆ ดังออกมาจากในชุดกระต่าย แต่ซองมินถึงกับหน้าหงิก

อะไร ถูกว่าแล้วยังจะขำได้อีก ถึงบอกไงว่าโรคจิต

“อย่างคุณกลัวพวกโรคจิตด้วยเหรอ”

มือเรียวฟาดไปที่แขนตุ๊กตากระต่ายดังป๊าบ ขึ้นชื่อว่าไม่ปกติ ก็ต้องระวังกันทั้งนั้นแหละ แล้วที่เขากลัวมันผิดมากไหม?

“ก็แล้วไง...ก็นายโรคจิตจริงๆ นี่  ที่ชอบผู้ชาย”

คนในชุดกระต่ายเงียบไป ไม่ตอบอะไรกลับมา จะเห็นก็แต่รอยยิ้มบนหน้าตุ๊กตาเท่านั้น หรือว่าเขาจะพูดแรงเกินไป 

เปล่า เขาไม่ได้รังเกียจที่มีผู้ชายมาชอบ...แค่ตอนนี้รำคาญนิดหน่อย เพราะถูกพวกผู้ชายราวีหนักในช่วงนี้

แล้ว...จริงๆ เขาก็มีแฟนเป็นผู้ชาย

‘จุ๊บ’

จู่ๆ ฝ่ายนั้นก็ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัว ดึงตัวเขาเข้าไปจูบ แม้จะเป็นแค่หน้าตุ๊กตา แม้จะไม่ได้โดนที่ปากฝ่ายนั้นจริงๆ แต่ทำไมถึงรู้สึกร้อนที่แก้มนัก

ซองมินผลักอีกฝ่ายออกทันใด

กระต่ายลามก!

เหมือนใครนะ...

มือเรียวเงื้อกำปั้นเข้าหา กะจะชกให้ช้ำในเลยเชียว แต่คนโรคจิตก็หลบหลีกได้คล่องจริง ไม่โดนสักหมัด แล้วยังจะมีการยกมือขึ้นรับได้อีก

“ยังเหมือนเดิมเลยนะ”

ร่างบางชะงักไป แต่ก็เข้าใจได้ทันทีเมื่อฝ่ายนั้นถอดหมวกกระต่ายที่ใส่ไว้ออก เมื่อเห็นหน้าของคนในชุดกระต่ายเต็มๆ ซองมินถึงกับต้องกลั้นหายใจ กลั้นทำนบน้ำตาที่มีเกิดจะพังเอาง่ายๆ ขึ้นมา  เข้าไปซุกอยู่กะอ้อมแขนที่อ้ารับ

ใครจะไปรู้ล่ะว่าเป็นคนที่เขาเฝ้ารอ เฝ้าคิดถึงมาตลอด ใครจะรู้ล่ะว่าอีกฝ่ายเป็น โจ คยูฮยอนของเขา…

แต่...........มีสิ่งขัดใจซองมินจริงๆ

“ไปทำอะไรกับผมมา!!!” ซองมินอยากจะอาละวาด ก็ผมยาวประบ่าของคยูแต่ก่อน  ทรงผมที่เขาแสนจะภาคภูมิใจในความ

หล่อเหลาของคนรัก ตอนนี้หดเหลือสั้นแทบจะติดหนังหัว

“อะไรอ่ะ ทำทรงนี้คิดว่าหล่อรึไง” ซองมินโวยวาย คยูก็ยิ่งขำ

แล้วที่เคยไปถากหัวไปซะข้างนึง เขายังไม่บ่นเลย

“ก็ที่นั่นมันร้อนนี่ ฉันก็เลยโกนออกซะเลย” โจ คยูฮยอนก้มจูบข้างแก้มซองมินฟอดนึง อยากจะลวนลามริมฝีปากบางจะแย่แล้ว หน้าหล่อเคลื่อนเข้าหาริมฝีปากอิ่มอมชมพูหวานทันใด จูบซับได้แค่นิดหน่อย ด้วยสถานที่สุดจะไม่เอื้ออำนวยเอาซะเลย  คนอื่นๆชักจะหันมาสนใจเขากับซองมินมากไปแล้ว

“เอาชุดนี้มาจากไหนน่ะ” ซองมินหยิบหัวกระต่ายขึ้นมาสวมเล่น ยืนมองที่หน้ากระจกแล้วหัวเราะชอบใจ ยืนเต๊ะท่าต่างๆ อยู่หน้ากระจก ในห้องน้ำ ระหว่างยืนรอคยูเปลี่ยนชุดกลับมาในชุดปกติ

“เห็นน่ารักดีก็เลยซื้อมา” คยูฮยอนเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว จะเหลือก็แต่หมวกกระต่ายที่เก็บลงถุงไม่ได้ เนื่องด้วยขนาดของมันนั่นเอง

“ฉันชอบ น่ารักดี” ซองมินยิ้มหวาน แต่ก็ยื่นหัวกระต่ายคืนให้คยูถืออยู่ดี ด้วยเหตุผลที่ว่า มันหนัก...ใส่นานๆ แล้วเมื่อยคอ

ร่างบางหมุนตัว จะเดินออกจากห้องน้ำ แต่ถูกคว้าเอว ถูกคยูฮยอนดึงตัวเข้าไปจูบเสียก่อน

ด้วยความคิดถึงจึงต้องจูบนานเป็นพิเศษ ริมฝีปาก ลิ้น..ยังไม่อยากจะหยุด แต่ก็ช่วยไม่ได้เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้ากำลังเดินมาเข้าห้องน้ำ ต้องผละออกอย่างเสียดาย

“กลับบ้านกันเหอะ”

“บ้า...ฉันยังไม่ได้เดินเที่ยวเลยนะ”

ซองมินแทบจะเดินตัวปลิว ความรู้สึกตอนนี้แตกต่างกับตอนมาอย่างสิ้นเชิง  การที่มีคนพิเศษเดินเคียงข้างไปด้วย ทำให้รู้สึกดีขนาดนี้เชียว...ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานมากแล้ว ตั้งแต่คยูฮยอนไปทำงานที่แอฟริกา คยูฮยอนหัวหน้าทีมวิศวะการก่อสร้าง  เกือบห้าเดือนแล้วที่คยูฮยอนไปทำงาน ได้คุยกันเป็นครั้งคราวในโทรศัพท์

ซองมินหันไปมองคนข้างๆ ที่ยืนมองชุดเสื้อผ้าไปเรื่อยเปื่อย คยูฮยอนก็ยังคงเหมือนเดิม...ยกเว้นผม! ผิวคล้ำแดดขึ้น และก็ดูมีกล้ามขึ้น เมื่ออยู่ในชุดเสื้อแขนกุด ที่เจ้าตัวจงใจโชว์กล้ามเนื้อ ดูแมนขึ้นมาก

แต่ที่ไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ ก็คือนิสัยเนี่ยแหละ คนชอบแกล้ง นึกอยากจะแกล้งก็แกล้ง เขาอยากจะรู้จริงๆ ว่า ถ้าเขาไม่เป็นคนนัดให้ออกมาน่ะ วันนี้ทั้งวันจะโผล่หน้ามาให้เห็นมั้ย!

รู้ทั้งรู้ว่าเป็นวันเกิดเขา กลับมาแทนที่จะบอก ไม่เลย นี่ถ้าเขาเป็นพวกเจ้าน้ำตา ป่านนี้คงนอนร้องไห้เพราะคุณโจ คยูฮยอนไม่ติดต่อกลับมาแล้วน่ะ

เหอะ! แบบนี้ไม่ใช่ ลี ซองมินแล้วล่ะ

 
“กลับมาเนี่ย เตรียมของขวัญมาให้ฉันรึเปล่า”

คยูฮยอนจิ้มนิ้วไปที่จมูกเล็กแล้วดันออก

“ของขวัญเขาห้ามทวง”

“ก็ฉันอยากได้” ซองมินทำตาเป็นประกาย คยูฮยอนรู้ดีนั่นคือการแสดงบทอ้อนเท่านั้นแหละ ตัวจริงแล้วพร้อมจะแหกอกเขาเลยถ้าหากรู้ว่าของขวัญที่ควรจะเตรียมมานั้นไม่มีล่ะก็นะ

“ก็ฉันเนี่ยไง กลับมาเป็นของขวัญให้”

“น้ำเน่า” ซองมินเบ้ปาก มุขเอาตัวรอดของคุณโจ อีกแล้ว

“อยากได้เหรอของขวัญจากฉันน่ะ” คยูฮยอนคว้าเอวซองมินเข้ามาแนบตัว สายตาคนมักจะบอกความในที่เก็บซ่อนไว้ได้เสมอ ตอนนี้ก็เหมือนกัน คยูฮยอนทำตากรุ้มกริ่มจนเขาทนมองไม่ได้

ทนมองหน้าที่ไม่มีผมไม่ได้!! ไม่หล่อกระชากใจเอาซะเลย!!

ถุงมากมายที่ถูกหิ้วมาตั้งแต่หน้าซุปเปอร์ถูกวางกองอยู่บนพื้น เนื่องจากบนโต๊ะหาที่วางไม่ได้ เนื่องจากของตั้งแต่เมื่อคืนยังไม่ได้เก็บ ทั้งคนทั้งของเลยนั่งกองอยู่ที่พื้น นั่งแผ่เพราะหมดแรงจากการเดินมาทั้งวัน

“ห้องรกไปหน่อยนะ”

“คยูฮยอนก็เก็บให้หน่อยสิ” ซองมินหันมาคลี่ยิ้มหวาน เป็นรอยยิ้มที่สดใส น่ารัก แต่ก็สามารถบังคับให้ขัดขืนไม่ได้

คยูฮยอนพยักหน้าหงึกๆ แต่ก็ไม่กระตือรือร้นที่จะทำ ยังคงนั่งแช่อยู่ที่พื้นมองตาค้อนๆ ของซองมินไป ก็ลูบเส้นผมร่างบางเล่นไปผลาง นิ้วลากเล่นวนเวียนอยู่ที่ใบหน้าของซองมินนั่นแหละ

‘ตี้ดๆ’

เสียงบอกว่าเมล์เข้า คยูฮยอนล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง เมื่ออ่านแล้วก็เหลือบตามามองหน้าหวานที่ขยับตัวเข้ามาใกล้ แม้จะแกล้งทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้ แต่ผิวแก้มที่แดงเรื่อขึ้นมามันกำลังฟ้องอยู่  โทรศัพท์เครื่องจิ๋วที่ถูกวางทิ้งไว้ข้างตัวซองมิน หน้าจอยังค้างอยู่หน้าเมล์บ็อกอยู่เลย

คยูฮยอนโน้มหน้าเข้าไปหา จูบอ้อยอิ่งที่ริมฝีปากฉ่ำอยู่เนิ่นนาน มือลูบข้างแก้มด้วยความรักใคร่ จูบค้างๆ คาๆ สองรอบเมื่อเช้ากำลังจะถูกเติมให้เต็มเดี๋ยวนี้แหละ

อยากเห็นฉันยิ้มก็ยิ้มแล้วไง
อยากให้หัวเราะก็หัวเราะแล้วไง
อยากให้ทำอะไรอีกมั้ย โจ คยูฮยอน?

เมล์ตอบกลับของซองมินทำให้คนอ่านหัวใจหยุดเต้นได้ทุกเมื่อ

อาการแบบนี้เขาเรียกว่าคลั่งใช่ไหม

งั้นเขากำลังจะคลั่งตายแล้วล่ะ...

“เดี๋ยวก่อน”

“หือ”

“ทำความสะอาดห้องก่อนสิคยู”

“หา”

บทอารมณ์จะเปลี่ยนก็เปลี่ยนได้ง่ายๆ จนคยูฮยอนตามไม่ทันเลยเชียว เขาจะลงแดงตายได้แล้วถ้าหากซองมินคิดจะแกล้งยั่วกันอีก

เอ..ก็ดีเหมือนกันนะ ถ้ามายั่วอีกก็จับปล้ำซะเลย  ^^

ผ้าขิ้ริ้ว ไม้กวาดไม้ถูพื้น ยังจะสก๊อตไบท์กับน้ำยาล้างจาน งานทำความสะอาดห้องทำให้เกิดกลิ่นเหม็นๆ ตามตัวได้เหมือนกัน

คยูเดินเข้าไปในห้องน้ำ ซองมินยืนอยู่หน้ากระจกที่อยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนกำลังถอดมันออก ตามด้วยเสื้อบางๆ กับกางเกงขาสั้น ผิวขาวหมดจดเปลือยให้เห็นแต่ด้านหลัง คยูเดินเข้าไปในห้องน้ำ มือก็ถอดเสื้อผ้าของตัวเองไปด้วย

“อาบทีหลังเซ่” แต่ร่างบางหันมาว่า มือชี้ไปที่ประตูห้องน้ำ หวังจะให้เขาออกไป

ไม่มีทางซะหรอก

คยูฮยอนประกบจูบเม้มซอกคอ มือทั้งสองกำลังเข้าครอบครองร่างตรงหน้า ลำตัวเบียดชิด ให้รู้สึกถึงความต้องการของตัวเขาเอง แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นรอยยิ้มหวานที่สะท้อนอยู่ในกระจกเงา 

คยูฮยอนกับซองมินผลัดกันฟอกสบู่ให้กัน ภายใต้น้ำเย็นๆ ของฝักบัวที่ปล่อยให้ไหลลงมาชโลมกาย แลกจูบกันอย่างดูดดื่ม อาจจะมีขลาดเขินจากหน้าหวานๆ อยู่บ้างในตอนแรก พอติดลมบนแล้วเขาแทบไม่ต้องทำอะไร มือเรียวที่รั้งศรีษะเขาเข้าหาแทบจะไม่ปล่อยให้พักหายใจกันเลย

“อื้ม..อา” เสียงครางหวานจากการรุกรานที่ซองมินเป็นคนเริ่มกำลังดำเนินไปอย่างเนิบนาบ ร่างบางใช้หัวไหล่เป็นหลักในการเคลื่อไหวตัวอยู่บนร่างคยูฮยอน เท้ายันพื้นห้องน้ำไว้เป็นหลัก การขยับเป็นไปด้วยดีโดยมีมือของคยูฮยอนคอยช่วยจับสะโพกไว้มั่น

คยูฮยอนวนกลับมาจุมพิตปากฉ่ำ ยิ่งใกล้ถึงจุดสูงสุดเท่าไหร่ บทรักที่ถูกเร่งเครื่องยิ่งทำให้ลมหายใจสะดุดขาดเป็นห้วงๆ  มือเรียวลูบเล่นไปบนศรีษะ ความรู้สึกสากๆ ไม่ลื่น บางทีก็ถูกใจมือเขาไม่น้อย

ระยะห่างเขากับคยูฮยอนถูกทดแทนด้วยบทรักที่ดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ความคิดถึงจนจะขาดใจ จะแสดงออกมาเป็นคำพูดได้ ช่างยากเย็น

รู้ดีว่าตัวเองเป็นคนยังไง ไม่มีทางซะหรอก ที่จะได้ยินคำพูดพวกนั้นจากปากเขา
เอาเป็นว่าใช้การสัมผัสร่างกายระหว่างกันและกัน เป็นตัวเชื่อมไปหาจิตใจ

แบบนี้ โจ คยูฮยอน ชอบนักล่ะ...

แล้วของขวัญของโจคยูฮยอนก็ถูกวางอยู่ที่เตียงของลีซองมิน มันเป็นตั๋วเครื่องบินไปกลับแอฟริกาในอีกไม่กี่ชั่วโมงนี้เอง

“ทริปฉลองวันเกิดไง เดี่ยวฉันพาเที่ยวแอฟริกาเอง”

“ใครจะไป!! ฉันก็ต้องทำงานของฉันสิ!!” ซองมินโวย ลุกขึ้นจากที่นอนทั้งที่ยังเปลือยเปล่า เดินหนีเข้าห้องน้ำ ไม่สนใจเสียงโวยวานที่ดังประท้วงเข้ามา

“ของขวัญวันเกิด ไม่ว่าอะไรก็ต้องรับนะ!”

คำตอบของคำถามข้างบนสุด

ผมก็..รักคุณ...โจ คยูฮยอน

ไม่เชื่อเหรอ

รักจริงจริ๊ง

END