ผมรักคุณ....แน่ใจครับ

[คัง...ทึก] [วอน..ฮยอก]

"1"

กลิ่นอาหารหอมฉุยมาจากในครัว คังอินที่กำลังแต่งตัวอยู่หน้ากระจกถึงกับอมยิ้ม  ทุกเช้าก่อนไปทำงาน ได้ทานอาหารที่อีทึกทำ มันช่างแสนสุขอย่างนี้เอง

“คังอิน แต่งตัวเสร็จยัง” เสียงอีทึกตะโกนเรียกมากจากในครัว ร่างบางชะเง้อหน้ามองไปยังประตูครัว  ชั่วประเดี๋ยวคังอินก็โผล่มายืนทำหน้าตาตาย  ป้วนเปี้ยนอยู่ข้างตัว มือไม้อยู่ไม่สุข เขากำลังล้างจานก็ยืนโอบอยู่ข้างหลัง

อีทึกแกล้งกระทุ้งที่สีข้าง ทำสายตาเชื่อมมองไปที่โต๊ะอาหาร เป็นเชิงสั่ง ให้ไปนั่งรอตรงนั้น แต่คังอินเหรอจะสน มือไม้จับที่โดนถองแล้วทำเสียงโอดโอย  แต่ก็ยังเกาะแหมะอยู่ที่เดิม 

“คังอิน”

“จ๋า...”

อีทึกทำเสียงเหมือนจะดุ แต่พอได้ยินเสียงขานรับของคังอินก็เปลี่ยนใจ ยอมปล่อยให้เกาะอยู่อย่างนี้ก็ได้ 

พออีทึกล้างจานเสร็จ ถึงได้สลัดเจ้าหมีอ้วนออกไปได้สักที ร่างบางจัดแจงไปนั่งที่โต๊ะ ตั้งหน้าตั้งตากินอาหารเช้าให้เสร็จ เพราะว่ามีงานรออยู่.. อีทึกคิด ตอนแรกก็กะจะไม่รีบหรอก แต่คังอินนี่สิ  เอาอีกแล้ว  คอยส่งสายตาหวานเชื่อมมาตลอด ทำให้การรีบกินของเขาต้องชะงักไป เพราะเผลอหยุด หลบสายตาที่มองมาอย่างเขิน.. เขาก็เป็นคนปกตินะ...ถูกจ้องแบบนี้นานๆ ก็ไม่ไหวเหมือนกัน
 
ก็คนที่มองอยู่..ธรรมดาใช่เล่นซะที่ไหน

อีทึกเข้าใจได้ดี...ตั้งแต่ก่อนที่ได้มาอยู่ร่วมกันกับคังอินแล้ว

หวนนึกถึงตอนที่เจอกันครั้งแรก...เขากับคังอินทำงานอยู่ที่โรงแรมเดียวกัน  เขาเป็นเชฟ ส่วนคังอิน..เป็นบาร์เทนเนอร์ที่ไนท์คาเฟ่ชั้นบน  ซึ่งเปิดตอนกลางคืน ตอนกลางวันคังอินไปช่วยร้านเพื่อนที่เพิ่งเปิดใหม่

วันนั้นเขาเหนื่อย...จากการทำงานและก็ถูกเพื่อนเชฟด้วยกันชื่อฮยอกแจลากขึ้นไปยังห้องอาหารที่เป็นคาเฟ่สุดหรู  และเขาก็เจอคังอินที่นั่น  ยังจำได้ดี  ทันทีที่คังอินหันมามองและยิ้มให้เขา หัวใจเต้นถี่...อากัปกิริยานี้แหละ บอกเตือนตัวเขาให้รู้ว่า  อย่าได้เผลอเชียวล่ะ....กับคนๆ นี้

สุดท้ายก็...หลวมตัวไปแล้ว

“เอ่อ...ไปทำงานกันเถอะ” อีทึกลุกลนเก็บจานข้าวของตนเอง เดินลิ่วหนีไปที่อ้างล้างจาน คังอินอมยิ้ม อีทึกออกจะน่ารัก..ขี้อายขนาดนี้  ผมก็หวงของผมล่ะนะ

คังอินลุกตามอีทึกไป ขณะที่วางแผนกันท่าผู้ชายที่มาข้องแวะกับอีทึก

ขั้นแรก....ใช้ความสามารถของตัวเอง ทำให้เขาเป็นของเรา ถ้าหากว่าใจเขาเป็นของเราแล้ว  ก็อย่านิ่งเฉย  ต้องทำมั่นใจว่าเขาจะไม่มีเวลาไปเหลียวแลใครหน้าไหนได้อีก

ทว่า...ต้นเหตุของปัญหายังคงไม่จบง่ายๆ

คังอินรู้เองได้ทันทีที่เห็นหมอนั่น ‘ชเว ซีวอน’ อย่างกรายเข้ามาในลิฟท์ของโรมแรม...

ช่างบังเอิญเสียจริง...คังอินซึ่งอยู่ในชุดปกติ มองซีวอน คุณชายหนุ่มรูปหล่อ  เพิ่งกลับมาจากเรียนต่อที่เมืองนอก ซึ่งคังอินคิดติดตลก  คงจะเป็นเมืองนอก นอกเมืองที่ไหนสักแห่ง  สูทเข้ารูปรับกับหุ่นที่มองก็รู้ว่าผ่านการออกกำลังกายมาอย่างดี

คังอินก้มมองตัวเอง เป็นอันต้องตกใจ  เพราะสิ่งที่สะดุดตาตั้งแต่แรกคือหน้าท้องที่มันดันเสื้อผ้าขึ้นมาโชว์ให้เห็นโทนโท่...แหม่ ก็ลองมีแฟนที่เป็นศรีภรรยาแบบอีกทึกสิ จะได้รู้ว่าเขายัง...ยังอ้วนได้อีกเยอะ  ก็อาหารแต่ละอย่างที่อีทึกทำน่ะ อร่อยทั้งนั้น  แล้วจะไม่อ้วนวันอ้วนคืนได้ยังไง ไม่ได้การแล้ว...

คังอินคิดถึงคลับฟิตเนตดีๆ ของโรงแรม...สงสัยจะต้องลงไปใช้บริการมั่งแล้วล่ะ เขาจะต้องกลับมาหล่อเฟี้ยว หุ่นดีเหมือนเดิมให้ได้

แล้วคังอินก็เผลอหันไปมองซีวอนอีกรอบ คราวนี้สายตาของทั้งคู่บังเอิญประสานกัน ซีวอนหันกลับไปอย่างรวดเร็วเพราะไม่สนใจ แต่คังอินหารู้ไม่  นึกว่าซีวอนหลบตาตน

ชิ้ง! ลิฟท์เปิดชั้นที่เขาต้องออกไปเสียก่อน คังอินหันมามองลิฟท์ที่ปิด ซีวอน...หมอนี่ เขาไม่ยอมแน่ๆ

ซีวอนเดินออกจากลิฟท์ สองเท้าเก้าหยุดที่หน้าห้องทำงาน ซีวอนทักทายเลขาหน้าห้องด้วยการยิ้มนิดๆ ที่มุมปาก   เล่นเอาคนมองถึงกับเพ้อได้เหมือนกัน เพียงแค่รอยยิ้ม..ของซีวอน  ก็สามารถขโมยหัวใจของใครๆ ต่อใครมานักแล้ว

ซีวอนเริ่มทำงานในโรงแรมนี้มาได้เกือบเดือนแล้ว  เขารักงานนี้ ตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่  ซีวอนตั้งหน้าตั้งตาเคลียร์เอกสารทั้งหมดที่เขาต้องเซนต์ หลังจากนั้นก็  ลงไปเดินสำรวจตรวจตาแผนกต่างๆ กับเลขาสาว  แล้วที่ที่ทำให้ซีวอนต้องสะดุดคือห้องครัว

ทำเป็นหยุดยืนดูความเรียบร้อยในนั้นนาน แต่สายตาส่วนใหญ่ก็หยุดอยู่ที่ร่างโปร่งบาง ที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำอาหารอย่างขะมักเขม้น ร่างบางอยู่ในชุดสีขาว บนหัวมีที่คาดผมเล็กๆ สีขาวคาดอยู่ ร่างบางชำเลืองมองมาทางเขาอยู่บ้าง ชั่วประเดี๋ยวที่ได้สบตากันโดยบังเอิญ ซีวอนรับรู้ได้ถึงความอ่อนหวานของเจ้าของดวงตาคู่งาม ที่ติดตรึงในความรู้สึกเขาตั้งแต่พบกันครั้งแรก

ร่างบางที่วิ่งเซถลาเข้ามาในอ้อมกอดของเขา เนื่องจากการรีบเกินเหตุของเจ้าตัว

ซีวอนออกจากห้องครัว ก่อนไปก็แอบกระซิบบอกอะไรบางอย่างกับเด็กเสิร์ฟที่เดินผ่านเขาไป

“นี่...อีกแล้วนะ วันนี้ก็มาอีกแล้ว คุณชายซีวอน มองนายตาไม่กระพริบเลย” ฮยอกแจเอ่ยปากแซวทันทีที่ซีวอนออกไป

“บ้า เขาจะมามองฉันทำไม” พอถูกฮยอกแจแซวอีทึก ซึ่งอีทึกรีบปฏิเสธทันทีทันใด

“เขามองนาย ดูแค่นี้ก็รู้” ฮยอกแจผู้มีสายตาเฉียบคมกับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ตอบอย่างผู้เชี่ยวชาญ

“เขาก็คงจะ ดูการทำงานของพวกเรา” อีทึกตอบไปซื่อๆ ไม่ใช่ว่ามองไม่ออกเลย แต่ว่า ไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองก็เท่านั้น

“บ้า....ทึก นายคิดดูนะ ใครจะมาที่แบบนี้ทุกวัน ทั้งควัน ทั้งกลิ่นอาหารตีกันขนาดนี้ เหม็นติดเสื้อผ้าอีกตะหาก ถ้าเป็นชั้นนะ จะไม่ลงมาเหยียบเลย จะนั่งกินนอนกินอยู่ที่ห้องอย่างเดียว ฮ่ะๆ” ฮยอกแจพูดติดตลกไปขำไป อีทึกก็ขำ ก้มๆ เงยๆ คาดผมที่คาดไว้เลยหล่นลงพื้น

ฮยอกแจก้มลงเก็บคาดผมสีขาวขึ้นมาคาดบนผมตัวเอง

“อืม คาดไว้ก็ดีเหมือนกันนี่ ชั้นชักรำคาญผมที่ยาวจะปิดหน้านี่แล้วหล่ะ”

“ฮยอกแจเอาไปใช้ก็ได้นะ ชั้นมีหลายอัน” อีทึกยิ้มเมื่อเห็นว่าคาดผมของตัวเอง ช่างเข้ากับหน้าทะเล้นๆ ของฮยอกแจ ทำให้ดูน่ารักขึ้นเป็นกอง

เด็กเสิร์ฟเดินเข้าไปข้างในมองหาคนที่ใส่คาดผมสีขาวตามที่คุณชายชเว ซีวอนบอกมา

“พี่ครับ มีคนฝากบอกพี่ว่า คืนนี้เจอกันสามทุ่มที่ไนท์คาเฟ่โต๊ะสิบสามครับ” เด็กเสิร์ฟหนุ่มเดินมาบอกด้วยสายตารู้ทัน ก็เห็นเต็มตานี่นาว่าใครเป็นคนนัด

“ใครเหรอ”

“เขาห้ามบอกครับ”

ฮยอกแจทำหน้าตาขัดใจ เมื่อเด็กเสิร์ฟเดินออกไปก็บ่นใส่อีทึกไม่หยุด

“จะจีบทีทำเป็นแอบๆ ซ่อนๆ คอยดูนะ ถ้าไม่สเปกชั้นล่ะ จะเฉดหัวไปเลย”

ฮยอกแจบ่นงึมงำ ไม่ได้รู้เลยว่าเพราะการเข้าใจผิดของเด็กเสิร์ฟวันนี้ จะทำให้ชีวิตเขาต้องวุ่นวายไม่น้อย กับผู้ชายเจ้าเสน่ห์อย่างชเว ซีวอน

คังอินยิ้มกริ่มเมื่อเห็นอีทึกเข้ามาในคาเฟ่ รอยยิ้มหวานของอีทึกก็ปรากฏบนใบหน้าทันทีที่เห็นคังอิน ฮยอกแจแอบอิจฉาในความหวานของคู่นี้  เมื่อไหร่กันนะ..ที่เขาจะมีคนมารักแบบนี้บ้าง

ฮยอกแจคิดไปงั้นเอง เขายังหวงความโสดอยู่นะ..

ฮยอกแจกับอีทึกนั่งลงตรงเคานท์เตอร์ซึ่งอยู่ด้านในทางปีซ้ายของร้าน ทางฝั่งขวาของร้านเป็นโต๊ะสำหรับลูกค้า รวมทั้งเวทีก็อยู่บริเวณนั้น คังอินบริการเครื่องดื่มให้อย่างคล่องแคล่ว แน่นอนว่าเขาเป็นคนเลี้ยง

“กินข้าวรึยังครับ” คังอินถาม เห็นอีทึกส่ายหัวแล้วเขาก็หน้าบึ้งไปทันใด อีทึกรู้ว่าคังอินเป็นห่วง แต่เขาก็ไม่หิวนี่

“ยังไม่หิวจริงๆ ”

“ไม่กินข้าวเดี๋ยวก็เป็นโรคกระเพาะ ทีหลังต้องกินรู้ไหม กินนิดๆ หน่อยๆ ก็ยังดี”

อีทึกพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม

“สองทุ่มครึ่งแล้วทึก” ฮยอกแจมองนาฬิกา แล้วมองไปที่โต๊ะ ใจจดใจจ่อรอเวลานัดที่จะมาถึง ก็นะ...อยากรู้ว่าใครนี่

“นัดใครไว้เหรอ...หรือว่าแฟน” คังอินรีบทัก

“เปล่า...คนที่มาจีบ  ยังไม่รู้เลยว่าใคร เนี่ย นัดไว้สามทุ่ม เดี๋ยวก็รู้” ฮยอกแจตอบ

“เอ่อ ฉันจะไปเข้าห้องน้ำหน่อย” อีทึกขัดขึ้น ร่างโปร่งลุกจากเก้าอี้ไป เหลือคังอินกับฮยอกแจที่นั่งใจลอย จนคังอินสะกิดให้หันไปมองที่โต๊ะเบอร์สิบสาม มีคนมานั่ง แล้วคนๆ นั้นก็คือ...ซีวอน! ฮยอกแจหันหน้ากลับมาเหมือนจะหลบ

เป็นไปได้เหรอ! ก็เขาออกจะมั่นใจว่าซีวอนน่ะชอบอีทึก แล้วทำไมถึงมานัดเขาได้

ฮยอกแจมองไปที่ซีวอนอีกครั้ง สายตาของซีวอนมองมาที่เขา แล้วก็มองผ่านไปเหมือนไม่สนใจเลยสักนิด
นั่นไง! ไม่ได้มองเราด้วยซ้ำ

“ฮยอกแจ แน่ใจเหรอว่าซีวอนมันมาจีบนาย”

“ฉันว่าไม่....แต่ว่าไม่รู้ว่าทำไมถึงนัดฉัน แล้ว..มีอะไรเหรอคังอิน”

“หมอนั่นมานั่งมองอีทึกหลายวันแล้วไง แล้วสายตาที่มองนะ ทำให้ฉันรู้สึกเลยว่าหมอนั่นจะจีบอีทึกแน่” คังอินพูดไปทำหน้าซีเรียส  ถึงว่าเขาจะด้อยกว่าซีวอนยังไง เขาก็ไม่มีทางจะยอมยกอีทึกให้แน่ๆ

อีทึกที่เดินกลับมาจากห้องน้ำถึงกับเอ๋อ เจอบรรยากาศอึมครึมของเพื่อนและแฟน..เป็นอะไรกัน

“คังอิน ฮยอกแจ มีอะไรรึเปล่า ทำไมทำหน้าเครียดแบบนั้น” อีทึกนั่งลงที่เก้าอี้มองฮยอกแจกับคังอินส่ายหน้ารัวอย่างกับนัดกัน

“เอ้า นั่น คนที่นัดฮยอกแจมาแล้วนี่  ไปสิฮยอกแจ” อีทึกบอก พยักเพยิดไปทางโต๊ะที่ซีวอนนั่ง ซีวอนกำลังคุยโทรศัพท์ทำให้ไม่ทันหันมามองทางนี้ เข้าใจไปเองเลยว่าที่ซีวอนมาที่ห้องครัวบ่อยๆ เพราะฮยอกแจ

“หา! ฉันต้องไปด้วยเหรอ” ฮยอกแจอึกอักทำหน้าเหวอ แต่คังอินพยักหน้าให้ฮยอกแจไป  อยากรู้จุดประสงค์ที่ซีวอนมายุ่งกับฮยอกแจเหมือนกัน

ฮยอกแจจำใจเดินไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ เริ่มประหม่าเมื่อสายตาคมหันมามองสบตาด้วย เสียงกริ่งในหัวมันร้องเตือนลั่น

ซีวอน...แค่มองตานาย ฉันยังรู้สึกถึงการถูกคุกคามขนาดนี้

To b..

โอ๊ะ แต่งเสร็จแล้วแอบกรี๊ดดังๆ ชอบคู่วอนฮยอกมากมาย
คู่คังทึกน่ารักจะบ้าตาย ว่าไหมคะ ^^