cage : คำเตือน

posted on 09 Jul 2015 08:09 by ryo7star in cage

 

“อื้อ..อื้อ ...”

“ชอบไหม?” ว่าแล้วก็ขยับสะโพกกดลงมา

“ไอ้สัด..อ๊ะ..”

“เธอต้องถอนแจ้งความ”

“ทำไมกูต้องทำแบบนั้น..”

“เธอไม่อยากเสี่ยงอันตรายกับฉันหรอก”

“กูไม่กลัว!”

“เตือนแล้วนะ...”

 

 

รู้สึกถึงแรงสั่นกระเพื่อมแม้ตอนที่นอนอยู่ เหมือนอยู่ในห้องที่ถูกจับยกแล้วเอียงไปมา รู้สึกตัวมันเอียงๆ โลกมันหมุนๆ ปวดหัวจนตาพร่า มึนหัวจนลืมไม่ขึ้น รู้สึกว่าจะมีไข้ ตัวรุมๆ ร้อนๆ หนาวๆ ต้องดึงผ้าห่มที่คลุมร่างอยู่เข้าหาตัว

ในห้องมืดๆที่ผ้าม่านถูกดึงปิดไว้ พื้นที่ในห้องแคบ สายตายังปรับโฟกัสไม่ได้ ปวดหัว...

ตั้งใจจะลุกขึ้นแต่ไม่มีแรง ร่างกายทนความเหนื่อยล้าไม่ไหว จึงหลับลึกอีกครั้ง

 

 

รู้สึกตัวอีกทีตอนที่มีอะไรเปียกๆ มาถูๆ ไปมาที่หน้าอก ยกมือผลักออกไปแต่มือกลับถูกกระชากออกไปด้านข้าง สองมือถูกกดตรึงไว้บนฟูก ปากโลมเลียแผ่นอกจนเปียกชุ่ม ลิ้นดุนดันยอด คลึงหนักๆ กดเม้มแล้วยังถูกฟันขบกัดรุนแรง ปากดูดเม้มทำเหมือนรีดน้ำนมออกมาจากส่วนหัวที่ตึงจนแทบปริแตก

“ไอ้...อ๊ะ..ซีวอน” คอแหบแห้ง ไม่ได้ดื่มน้ำเข้าไปเลย ปากซีวอนยังไม่หยุดเล่นกับแผ่นอก ยอดถูกดูดเม้มอย่างรุนแรงซ้ำๆ

อยากที่จะไม่รู้สึก แต่ร่างกายไม่ยอมฟัง

ผ้าห่มถูกระชากออก เหวี่ยงออกไปพ้นตัว เสื้อผ้าที่สวมอยู่มีแค่แจ็กเกตตัวนั้นที่เคยติดกระดุมไว้ทุกเม็ด แจ็กเกตที่แทบจะไม่ปิดบังลงมาถึงขาอ่อน

รู้สึกถึงนิ้วยาวๆที่สอดเข้ามาในร่าง แม้พยายามเบี่ยงตัวหนี ก็ทำได้แค่ตะแคงตัวเบี่ยงหลบร่างกายซีวอนไม่ให้สัมผัสลงมาตรงๆ ก็เลยถูกซีวอนยกขาข้างขวาอ้าออก เหนี่ยวมันไว้กับแขน ขาซ้ายกดอยู่กับฟูกยกเอียงไปด้านข้าง ถูกส่วนแข็งขืนแทรกตัวเข้ามาโดยไม่ตั้งตัว

“แน่น อย่าเกร็งสิ”

มันเป็นคำสั่งที่น่าตบให้กลิ้ง

“ปล่อย..กู..” ยกมือสองมือผลักดันร่างที่โน้มตัวลงมาทับออกไป ซีวอนเริ่มขยับสะโพกเพื่อให้เข้าได้ลึกขึ้น ส่วนที่ไม่ได้หล่อลื้น ฝืดคับจนเจ็บ ยิ่งซีวอนฝืนดัดเข้ามามากเท่าไหร่ ยิ่งเจ็บมากเท่านั้น

สะโพกถูกกดแช่ ซีวอนกลับมาเข้าโหมดคลอเคลีย กดจูบเอาลิ้นแนบไปทั่วลำคอ ขนลุกเกรียวเมื่อถูกลิ้นชุ่มเลียไปทั่ว ลมหายใจเริ่มติดขัด สะโพกมีปฏิกิริยาตอบสนอง ไม่สามารถเกร็งฝืนซีวอนให้เข้ามาในร่างได้อีก

รู้สึกเปียกแฉะข้างใน ของเหลวไหลเทเข้ามาในร่าง ซีวอนทำให้ช่องทางเกิดการหล่อลื่น แม้จะไปตรวจแล้วว่าไม่เป็นโรค แต่ก็ยังอยากให้ใช้ถุงนะเหี้ยเอ้ย!!! ก็รู้ว่ากูไม่ชอบแล้วยังจะทำ!!

ซีวอนขยับสะโพกเนิบนาบ ครางเบาๆ คอแห้งจนไม่มีเสียงจะออกมาแล้ว ร่างกายถูกชักนำสำเร็จ มือเผลอคว้าร่างคนตรงหน้ามายึดไว้เมื่อคราวถูกโถมกายเข้าอย่างแรง ขาข้างขวาถูกพาดไว้ที่ไหล่ซีวอน ใบหน้าด้านข้างแนบฟูก แต่มือคว้าลำตัวซีวอนเข้าหาตัว มือเกี่ยวรอบคอ นิ้วขย้ำเส้นผมระบายความคลุ้มคลั่งที่เกิดขึ้น

พายุบนเตียงโหมกระหน่ำซ้ำๆอยู่นาน กว่าที่ร่างกายจะถูกปล่อยเป็นอิสระ

สติพร่าเลือน ถูกจูบแย่งยิงอากาศไป แทบหายใจไม่ออก

ได้ยินเสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้นมาจากมุมห้อง ไม่ได้อยู่ในความสนใจของซีวอนแต่อย่างใด

 

 

ในห้องมืดสนิท มีเพียงแสงไฟอ่อนๆ จากด้านนอนเป็นแสงนำสายตาในห้อง คยูฮยอนกระพริบตามองเพดาน ตั้งสตินึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ก่อนจะรู้สึกตัวว่ากำลังตกอยู่ในอ้อมแขนของใคร

เตียงแคบๆ ต้องนอนเบียดกันขนาดที่เผลอมากอดอะไรผมเลยเหรอไง

ผมจับแขนที่พาดอยู่บนตัวปัดออก ลุกขึ้นนั่ง ออกมาจากเตียง ร่างตรงไปที่ประตู

มีใครบอกได้บ้างว่านี่มันเรื่องบ้าอะไร นึกย้อนกลับไปถึงเสียงพี่ที่ของร้องให้ทำบางอย่างที่มันฝืนใจ ไปนอนกับผู้ชายในคุก ขายตัวแลกกับวันลดอิสรภาพของแฟนพี่ สามเดือนถัดมา แฟนพี่เขาก็ออกมาจากในคุก มาเจอกันที่บ้าน ถึงได้รู้ความจริง

ถูกหลอกให้ทำเรื่องโง่ๆ มาหลายต่อหลายครั้ง เกลียดตัวเองที่สุดเมื่อตื่นขึ้นมาพบความจริงที่ว่าแฟนพี่คือคนที่นอนด้วยกันในคุก

ผมตั้งใจจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ แต่กลับถูกคุกคามในเช้าวันหนึ่ง ถูกยัดเยียดเซ็กซ์ที่ตรงประตูบ้าน พอจะมาแจ้งความ ก็ถูกรังแกในสถานีตำรวจ

 

ชีวิตมันจะเฮงซวยได้กี่ครั้ง?

 

หมอนั่นมันเป็นใคร แล้วนี่มันห้องสอบสวนบ้าบออะไรวะ! ถึงได้ปล่อยให้มีไอ้ขี้คุกเข้ามาข่มขืนกันในห้อง พวกคนเลวที่หลบซ่อนอยู่หลังอิทธิพลของตำรวจ

....ยุ่งผิดคนแล้ว

ต้องหนี!!

แล้วพี่ล่ะ...พี่จะหนีไปได้ยังไง

พี่รักมัน...

เหมือนจะไม่มีทางเลือกเลย

ตื่นขึ้นมาในระหว่างที่ถูกอุ้มพาออกจากห้องสี่เหลี่ยมไป หมดสติไประหว่างเซ็กซ์อันดุเดือดที่พื้นตามองเห็นแต่คนอุ้มกับ เพดานตึก อ่อนเพลียมาตั้งแต่เมื่อวาน สภาพจิตใจในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับคนที่ถูกชนให้ล้ม โดยที่คนที่เดินผ่านไปมาไม่หันกลับมาเหลียวแล

ความรู้สึกตอนที่ถูกเกาะกุมส่วนอ่อนไหวขณะที่ด้านหลังถูกสอดแทรกเข้ามายังตามมาหลอกหลอนถึงในความฝัน ไม่อยากจะฝันถึงช่วงเวลาขณะที่ซีวอนรัวสะโพกเข้าใส่จนเกิดเสียงสะท้อนไปในห้องสอบสวน ส่วนกลางร่างถูกเล้าโลมจนหลุดจากการควบคุม ซีวอนเรียกร้องจากร่างกายผมหลายต่อหลายครั้ง ไม่ใช่คนอ่อนแอ แต่ความเครียดสะสมกับการอดหลับอดนอนเพราะคิดมากเรื่องนี้ ทำเอาหมดสติ

ถูกโยนเข้ามาในรถในเบาะหลัง ถึงแม้คิดจะหนีออกจากรถก็ทำไม่ได้ ไม่มีเสื้อผ้าติดตัวสักชิ้น หมอนี่ตอนที่อุ้มออกมาก็เหมือนจะแค่เอาเสื้อแจ็กเกตมาคลุมตัว พอได้สติก็มีแค่เสื้อตัวนี้ที่ปิดบังร่างกายไว้ แจ็กเกตยาวลงมาปิดแค่ส่วนกลางลำตัว เลยช่วงขาไปไม่มีอะไรปิดบัง

“เสื้อผ้ากูล่ะ”

“ทิ้งไปแล้ว”

“เอาคืนมานะ”

“จะใส่ทำไม เดี๋ยวก็ถอดอีกแล้ว”

“แก!!” ผมเงื้อหมัดตรงที่หน้าของฝ่ายนั้น ที่แค่ยกมือขึ้นมากั้นเฉยๆ

“อย่าลุกขึ้นมา นั่งดีๆ ไม่ได้ขับช้าๆ”

“อะไร จะไปไหน!”

“จะซิ่งแล้วนะ!”

ถนนที่นี่มันเส้นเล็ก เมืองเล็กๆที่ขับไม่นานก็ออกนอกเมือง ตรงป้อมตำรวจที่เป็นทางแยกออกไปจากหมู่บ้าน เขาคิดจะพาผมไปไหน!

“ปล่อยกูลง!!!!!!!”

 

คยูฮยอนเผลออ้าปากกว้างเมื่อเปิดประตูออกมาไม่กี่ก้าวเดิน รู้สึกถึงแรงสั่นโคลงของพื้นที่ยืนอยู่

แค่มองออกไปด้านข้าง ภาพเบื้องหน้า ไกลสุดลูกหูลูกตา มองไม่เห็นอะไรเลยนอกจาก

น้ำทะเล!

แค่ช่วงที่เผลอหลับบนรถ...ตื่นขึ้นมาก็เจอกับเรื่องบ้าอะไรเนี่ย!!

 

โกหกใช่ไหม...