Closer Babe!


Siwon x Kyuhyun


By RyoHyuk





ตึกรามบ้านช่องสองข้างทางไม่รู้ต่อกี่ตึกออกแบบมาอย่างโก้เก๋ ตามแบบวัฒนธรรมตะวันตกที่แพร่หลายเข้ามาในประเทศจีน ความงดงามของเมืองเก่าแก่ที่มีประวัติมายาวนาน สภาพบ้านเมืองที่กำลังเร่งปรับปรุงเพื่อต้อนรับเทศกาลโอลิมปิกที่ใกล้เข้ามา

แต่คงไม่ตื่นตาตื่นใจเท่ากับหลุดเข้าไปในย่านหนึ่ง หลังจากเดินบ้าง ขึ้นรถบ้าง จนมาเจอบรรยากาศกลิ่นอายเก่าๆ ถนนที่เรียงรายด้วยร้านอาหาร ร้านค้าที่ถูกประดับประดาอย่างหรูหราค่อยๆ หายไป กลิ่นควันรถยนต์ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นควันธูปอบอวลของศาลเจ้า เด็กเล็กๆ วิ่งเล่นอยู่รอบวัด ร้านค้าขายของที่ระลึก เรียงรายตลอดศาลเจ้า คยูฮยอนเข้าไปดูอย่างสนอกสนใจ ครั้งนั้นตั้งแต่เห็นภาพที่ซีวอนถ่ายมาให้ดู ในเอ็มวีที่เล่นกันพี่ฮันกยอง บรรยากาศเก่าๆ ในอีกมุมหนึ่งของจีน..นี่แหละ โดนใจที่สุด

คยูฮยอนแวะเข้าร้านนั้นร้านนี้อย่างสนุกสนาน ข้างๆ กันมีพี่ชายอย่างรยออุคเดินไปด้วยกัน ต่างคนต่างช่วยกันเลือก ไหนจะของฝากพี่ๆ ในวง ไหนจะของฝากทางบ้าน และจะของตัวเองอีก

ไม่ได้มีเวลามาสนใจคนเดินตามมาหรอก ทั้งทีบอกว่าไม่ให้มา ยังจะดันทุรังตามมาอีก

คยูฮยอนหันกลับไปก็เจอกับใบหน้าหงอๆ ที่พยายามทำสายตาง้อ ซีวอนยืนห่างออกไปถึงหกเจ็ดเมตร ยืนทำท่าซารางเฮ มือสองข้างจิ้มอยู่บนหัว หน้างอลงอีกเมื่อคยูฮยอนสะบัดหน้าหนี

"ทำไมคยูฮยอนใจร้ายกับพี่นัก"

เสียงตัดพ้อของซีวอน ทำเอาคนที่ยืนอยุ่ข้างๆ หัวเราะจนตาปิด เฮนรี่ก็พอเข้าใจล่ะว้า เวลาถูกแฟนงอน เวลาง้อแต่ละที ทำเอาเหนื่อยหน่ายใจไปเหมือนกัน

"ถ้าตามมาหัวเราะพี่ ก็กลับไปเลยเหอะ"

"ผมไม่ได้ตามพี่มาสักหน่อย"

ซีวอนมองใบหน้าเปื้อนยิ้มของน้องเล็ก ที่มองจ้องร่างเพรียวบางของรยออุค ที่กำลังยิ้มให้คยูฮยอน หยิบโน่นหยิบนี่ขึ้นมาดูอย่างถูกใจ นับวันเฮนรี่จะยิ่งแสดงออกมาให้เห็นว่ารู้สึกยังไงกับน้องสิบเอ็ดของวง

"นี่เฮนรี่ ถึงคยูฮยอนจะโกรธพี่ จะโมโหพี่ยังไง คยูฮยอนก็ยังคงเป็นของพี่"

เฮนรี่หรี่ตามองซีวอน อะไรของพี่ ผมไม่ได้อยากรู้เลยนะ!

"พี่ก็ยังดีกว่าเรา ยังไปไม่ถึงไหนเลย"



'ปึก!!!!!! ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก ฉึกกกกกกกกกกกกกกก!'


ที่ซีวอนพูดมาแทงทะลุกอกออกไปยังแผ่นหลัง เล่นเอาตัวงอ อยากจะทรุดลงไปกับพื้นเสียจริงๆ

"เอาเวลาหัวเราะพี่ ไปจัดการเรื่องของตัวเองเหอะ!"

เฮนรี่จ้องซีวอนตาเขียวปัด

พี่คยูฮยอน เลิกกับพี่ซีวอนเหอะ!

ซีวอนแยกยิ้มกว้าง มือโอบไหล่เฮนรี่แล้วหัวเราะเอิ้กอ้าก ได้แกล้งน้องชายอย่างเฮนรี่แล้วอารมณ์ดีขึ้นทันตาเห็น

"ผมจัดการได้อยู่แล้วล่ะน่า"

"เหรอ เดี๋ยวจะรอดู"

เก่งเรื่องยั่วโมโหคนอื่น แล้วจะคอยดูเหมือนกันว่าจะง้อพี่คยูฮยอนสำเร็จไหม




คยูฮยอน รยออุค เก้าข้ามสะพานหินเก่าแก่สวยๆ เชื่อมสองฝั่งของแม่น้ำ ถนนเล็กๆ จักรยาน รถซาเล้งขนถ่ายสินค้าต่างชนิดวิ่งสวนกันไปมา ร้านค้าสารพัดประเภท ร้านหัตถกรรมพื้นบ้านอย่างเช่น พัดจีน ดูจะเตะตาคยูฮยอนและรยออุคได้มากโข

พัดจีนหลายต่อหลายพัด ถูกหยิบขึ้นมาดู หยิบมาโบกซ้ายขวาอย่างสนุกสนาน

"สองอันนี้เอาไปให้พี่ฮัน กับ พี่ทงเฮ อีกอันนี้เอาไปให้โจวมิล่ะกัน อันนี้พี่ซื้อให้เรานะ" รยออุคส่งพัดอันหนึ่งให้คยูฮยอน และอันที่เหลือก็ส่งให้คนขายไป

"ขอบคุณครับ"

รยออุคยิ้มเมื่อเห็นคยูฮยอนถือพัดในมือโบกไปมา รยออุคก็จึงพูดขึ้นว่า...

“กลับไปก็คืนดีกับซีวอนได้แล้วนะ” งอนกันอยู่นั่นแหละ ซีวอนพอเห็นว่าง้อไปที่คยูไม่ได้ ก็ส่งสายตามาขอความช่วยเหลือที่เขาแทน เออเนอะ ไม่ได้อยากจะยุ่งกะคู่นี้เลยจริงๆ คิดผิดตั้งแต่หลวมตัวมาตามคำชวนของคยูฮยอนแล้วล่ะมั้ง..

“ไว้กลับไปก่อนครับ ไม่ใช่ตอนนี้” คยูฮยอนพยักหน้ารับ แต่ก็อดมีข้อต่อรองไม่ได้

รยออุคไม่บังคับ ตามใจ อยากจะไปคืนดีกันตอนไหนก็ได้ เขาช่วยพูดให้แล้วนะ หลังจากนี้ก็เคลียร์กันเองละกัน

“พี่อยากรู้จริงๆ คยูโกรธอะไรซีวอนน่ะ”

“ผม..บอกไม่ได้หรอกครับ” ร่างบางตอบด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม ปกปิดความเขินด้วยการหลบตา ไม่ยอมสบตาด้วย

“อ่ะนะ ไม่เป็นไร บอกพี่ไม่ได้ ก็ไม่ต้องบอก”

คงจะเรื่องส่วนตัวจริงๆ ล่ะมั้งนะ...






"โอ๊ะ สองคนนั้นแวะร้านน้ำชาน่ะ ตามไปเหอะ" ซีวอนที่กอดคอเฮนรี่อยู่ ลากเดินตามไปด้วยเลย เขาเลยต้องรีบขัดก่อน

"พี่คยูฮยอนบอกนี่ครับ ห้ามเข้าใกล้เกินรัศมี 7 เมตร"

ซีวอนหันมาขมวดคิ้วจนติด มองหน้าน้องชายตัวแสบแล้วอยากจะขย้ำคอนัก นี่อุตส่าห์แกล้งๆ ลืมไปแล้วนะ ยังจะพูดขึ้นมาอีก

"คยูเขาก็พูดไปงั้นเอง จริงแล้วก็ไม่ได้จริงจังอะไรหรอก"

"งั้นพวกเราก็เข้าไปกันเลยดีไหมครับ" เฮนรี่ว่าแล้วก็โอบลากคอซีวอนที่สูงกว่าเดินเข้าไปในร้าน แต่พอคยูฮยอนหันมามองเท่านั้นแหละ ตัวเฮนรี่ก็ปลิวตามแรงดึงซีวอน ลากออกไปนั่งนอกร้านเสียเดี๋ยวนั้น

ไม่ว่าจะอยู่เกาหลี หรือ จีน ก็ยังคงกลัวเมียไม่เปลี่ยน!

กลายเป็นว่าคนที่จิบน้ำชาได้รู้รสที่สุดก็คือคยูฮยอนและรยออุค ส่วนอีกสองคน ตาคอยชะม้ายเหล่เข้ามาในร้านอยู่เรื่อยๆ น้ำชารสชาติเป็นยังไง จำได้ไหมล่ะฮึ!





"แล้วพี่คยูฮยอนโกรธพี่เรื่องอะไรล่ะครับ" เฮนรี่ถามขึ้นด้วยความสงสัย ซีวอนหยิบน้ำชาขึ้นจิบแล้วหัวเราะแบบมีเลศนัย

"จะรู้ไปทำไม ไม่ต้องรู้หรอก มันเรื่องของผู้ใหญ่เขาน่ะ"

เฮนรี่ก็ไม่ได้อยากรู้อะไรถึงขนาดนั้น แต่เห็นท่าซีวอนกวนอย่างนี้ หมั่นไส้พี่ชายคนนี้ตะหงิดๆ





กลิ่นธูปหอมยิ่งตลบอบอวล เมื่อก้าวเท้าเข้ามาในวัด ตั้งแต่หน้าประตูที่เป็นกำแพงอิฐ ยันเมื่อเขาเก้าเท้าเข้ามาข้างใน เหยียบอยู่บนพื้นไม้มันปลาบ นี่หรือวัดจีน ควันธูปจะสำลักปอดตายอยู่แล้ว คยูฮยอนยกมือขึ้นปิดจมูก ยืนเลี่ยงบริเวณที่ลมไม่พัดพาเอาควันธูปพวกนั้นมาหา คยูฮยอนถ่ายภาพแค่ไม่กี่ภาพ ก็ต้องจรลีออกมาจากในตัววัดอย่างเร่งด่วน

"เข้าไปไหว้พระคนเดียวเถอะครับพี่ ผมไม่ไหวแล้ว ออกไปรอข้างนอกนะ" คยูฮยอนเอาผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดจมูก เมื่อบอกรยออุคเสร็จ ร่างบางก็ก้าวเท้าออกมาใส่รองเท้า หนีออกไปก่อนเลย รยออุคที่ในมือถือธูปค้างไว้ จะรีบออกไปด้วยก็ไม่ได้

แล้วธูปในมืออีกชุดล่ะ จะให้ทิ้งเหรอ คยูฮยอน!

ประเดี๋ยวหนึ่งรยออุคต้องหันไปมองมือที่เอื้อมมาหยิบธูปส่วนหนึ่งไปจากมือเขาเอง แก้มป่องพอง ปอยผมด้านขวาชอบร่วงลงมาปิดตาด้านขวา ทำให้เวลามองไม่ค่อยเห็นตาหยีๆ ข้างนั้น จนคนหันข้างหันหน้ามามองเขาน่ะแหละ ถึงได้เห็นตายิ้มๆ ดูน่ารัก..แสนซื่อ

ไม่รู้ว่าภายใต้หน้าตาแบบนี้ ซ่อนความเจ้าเล่ห์ ไว้มากเพียงใด

คงพอๆ กับคยูฮยอนน่ะแหละ ใช่ไหมฮึ!


“วางแผนกันไว้ใช่ไหม”

“แผน...แผนอะไรเหรอครับ?” ปากเรียวตอบ คอเอียงข้างหันมาถามด้วยอาการงงต่อคำพูดเขานิดหน่อย

“ไม่ต้องมาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้”

เฮนรี่คลายยิ้มที่มุมปาก หันกลับไปยกมือไว้ เดินเอาธูปไปปักที่กระถาง แล้วกลับมาพูดอะไรพึมพำ จับใจความไม่ได้ รยออุคไม่รอให้น้องไหว้พระจนเสร็จ เขาก็เอาธูปของเขาไปปัก หลังจากนั้นก็เดินออกไปเลย ทิ้งให้คนที่เพิ่งเงยหน้าขึ้นมา รีบวิ่งตามแทบไม่ทัน

“รอด้วยสิครับ”

“มาเองก็กลับเอง”

“ไม่กลับกับพี่จะมีความหมายอะไร”

รยออุคถลึงตาใส่เฮนรี่ แอบค่อนคอดหน้ายิ้มๆ ในใจไม่ได้
นี่พอประกาศให้รู้ว่า..กำลังจีบเขาเข้าหน่อย ก็เล่นพูดจาฉอเลาะใส่ไม่ยั้งเลยนะ

เด็กอะไร แก่แดด! เกินวัย!!

เฮนรี่เห็นรยออุคทำหน้ายู่บอกบุญไม่รับก็นึกขำ ยังไงพี่ก็ยังไม่ยอมรับความรู้สึกของผมอยู่ดี นะ...ผมเคยบอกใช่ไหมว่ารอได้ ผมก็ยังคงยืนยันจะรอ..ยังไงก็รอไหว


“รู้ไหมเมื่อกี้ ผมขออะไร”

“ไม่รู้ ไม่ได้ถาม ไม่ต้องบอก ไม่อยากรู้” รยออุคตอบออกมาพรวดเดียวแบบนี้ คำตอบของเฮนรี่ก็เป็นอันตรธานหายหมดทันใด

“ครับ..”

ผมก็แค่...ขอให้วันนั้นมาถึงเร็วๆ



(เอายิ่งกว่าเนี้ยอ่ะ!!)

เล่นไสยศาสตร์กันหน่อย แต่รักก็ไม่คืบหน้าเลยนี่หว่า!


ก่อนหน้านี้วันหนึ่งเต็มๆ เขาไปชวนพี่รยออุคออกมาเที่ยวด้วยกันแล้ว และที่เขาได้คือคำปฏิเสธก้อนโต
นี่ถ้าไม่ได้พี่คยูฮยอนหลอกพี่รยออุคออกมาล่ะก็ เขาจะมีโอกาส อยู่ด้วยกันสองต่อสองไหมนะ..

ตลอดทางกลับพี่พัก แม้เขาจะชวนพี่คุยโน่นคุยนี่ไปตลอดทาง พี่รยออุคก็ยิ้มก็คุยกับเขาดีๆ หรอกนะ แต่พอวกกลับไปเรื่องนั้น ก็เมินหน้าหนีทุกครั้งไป

ไม่เป็นไร..รอได้





ร่างเพรียวบางกลับมาหยุดดูวิวของพระอาทิตย์ยามเย็นที่กำลังตกปริ่มน้ำ อยู่บนสะพานข้าม ลมเอื่อยพัดเอาลมร้อนยามเมื่อกลางวันออกไป หอบเอาความสดชื่นของยามเย็นมาแทนที่

คยูฮยอนคลี่ยิ้ม หันไปมองยังอีกด้านของสะพาน ร่างซีวอนที่ยืนดูพระอาทิตย์ตกอยู่ห่างๆ ภาพเดียวกัน ความสวยคงงดงามไม่แตกต่าง

แต่ที่กำลังรู้สึกต่างกัน คือความรู้สึกล่ะมั้ง

เขาหายโกรธแล้ว...ยอมรับก็ได้

แต่คนที่ยังคงง้อคงหดหู่ไม่น้อย..

ชักเห็นใจแล้วล่ะ..

ร่างบางเดินเข้าไปหา ซีวอนเอาแต่มองวิว ไม่ทันสังเกต รู้สึกตัวอีกทีก็เมื่อหน้าเรียวอิงแอบลงกับท่อนแขนของเขา ตาเรียวปิดลง ซึมซับเอาความรู้สึกชื่นบานในตอนนี้เข้าให้เต็มที่




สุขใจ อุ่นกาย เมื่อยามมีคนบ้าคนนี้เคียงข้าง

“หายโกรธพี่แล้ว?”

“ครับ”

“จูบได้ไหม?”

คยูฮยอนพยักหน้าทั้งๆ อย่างนั้น ตาพริ้มปิดสนิทรับรู้ถึงเงาร่างสูงที่อยู่ตรงหน้า ลมหายใจผะแผ่วลดลงมาแนบหน้าผาก ริมฝีปากจรดลงบนนี้

หลังจากนั้นก็ไม่ทำอะไรอีก คยูฮยอนต้องลืมตามอง งุนงงกับพฤติกรรมของซีวอนเป็นที่สุด ปกตินะ...ไม่ใช่แบบนี้หรอก

“ถ้าคยูฮยอนไม่อายที่จะต้องเป็นข่าวหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์กับพี่ล่ะก็ จูบปากเลยก็ได้นะ”

คยูฮยอนตาเบิกกว้าง หันซ้ายขวามองไปรอบๆ ก็เป็นอย่างที่ซีวอนบอก นักข่าวที่กำลังมองพวกเขาอย่างสงสัย กำลังจะยกกล้องขึ้นถ่ายภาพ

ตายล่ะ!!

“กลับกันเถอะครับ”

“จ๊ะ..ที่เหลือไปต่อที่ห้องเนอะ”

“บ้า ผมยังเจ็บอยู่เลยนะ”

“โอ๋..กลับไปนวดให้นะ...คืนนี้...สักสองรอบก็ได้”

“ไม่เอา!”

“โหย คยูฮยอนอ่ะ”



รู้ไหม...ว่าโกรธกันเรื่องอะไร

วันที่ไปเล่นโกคาร์ท คยูฮยอนกลับมาก้นระบบ แต่ซีวอนก็ยังดึงดันจะ..ทำให้ได้ แล้วเป็นไง ผลก็คือต้องนั่งระบบก้นอัดรายกายเป็นวันๆ น่ะสิ

มันน่าไหมล่ะ!!



“ถ้าเจ็บ..นั่งตักพี่ก็ได้นะ”


“ฝันไปเหอะว่าผมจะทำอย่างนั้น”




อ้อมกอดหนาคว้าร่างบางเข้าไปกอดเต็มแรง หลังจากที่อดทนรอจนกลับมาถึงที่โรงแรมได้แล้ว ซีวอนก็ไม่รั้งรอที่จะปลดเสื้อผ้าที่ปกปิดผิวกายของคยูฮยอนออก หลังจากนั้นก็เปลือยเปล่าทั้งคู่

รอยช้ำที่แก้มก้นทั้งสองข้าง ซีวอนเต็มใจบีบนวดให้เต็มรัก

เอ...หรือว่าเพิ่มรอยเข้าไปอีกกันนะ

เค้าหมายถึงรอยจูบน่ะ..


ที่ซีวอนบอกว่าจะ..แค่สองรอบ โกหกทั้งเพ



และแล้วก็เกิดภาพหลุดจนได้....





(นั่งตักๆ :: เครดิตน้องอังอัง)

.
.

ปิดท้ายกับน้องเล็กของวง


น้องเล็กเบอร์สิบสามของวงกำลังนอนซุกตักหนาของพี่ชายเบอร์สิบอยู่บนพื้นห้องในโรงแรม เสียงหัวเราะของพี่ชายทั้งสองคน นี่ช่างน่าอิจฉาเสียจริง เมื่อไหร่นะที่เขากับพี่รยออุค จะได้ทำอะไรแบบนี้บ้าง

หลังจากสังเกตพี่คยูฮยอนกับพี่ซีวอนจนพอใจแล้ว เฮนรี่ก็ลุกไปที่ชุดโต๊ะเก้าอี้ หยิบเสี่ยวหลงเป่าในจานยัดใส่ปากไปจนพูนคำ น้ำซุปแทบจะทะลักออกมาจากปาก อารมณ์ประมาณว่าหิวจัด อยากกิน อยากลิ้มลองอย่างอื่น ก็ต้องอดใจไว้

"กินเยอะๆ นะ จะได้..โตไวๆ"

พี่คยูฮยอนลุกขึ้นมาหยิบจานเปล่า จัดแจงตักข้าวผัดใส่จาน ตามด้วยเกี๊ยวซ่า หันมายิ้มให้อีกที แล้วกระซิบด้วยเสียงบอกได้ตรงจุด

"รีบๆ โตซะ..คนแก่มักรอไม่ไหวหรอก"

คนพูดหัวเราะหน้าตาย กัดซีวอนสักหน่อยแล้วเดินกลับไปนั่งข้างๆ ซีวอนดังเดิม ป้อนอาหารใส่ปากพี่ซีวอนหน้าตาเฉย พี่คยูฮยอนแสนจะตาไว เขาออกจะมั่นใจว่าไม่มีใครรู้เรื่องเขากับพี่รยออุค พี่ชายคนนี้ก็ยังรู้ได้

คยูฮยอนมองเห็นความสัมพันธฺ์ที่เดินไปอย่างอืดชืดแล้วมันแสนจะขัดใจ รักกันชอบกัน ใจตรงกันทั้งคู่ มัวแต่เก็ก แล้วเมื่อไหร่เล่าจะมีความสุขแบบคู่เขาได้

พูดไปแล้วก็เขิน...คยูฮยอนยังกระดากในบางครั้งล่ะนะ เวลาสวีทกันเกินเหตุแบบนี้

เอาวะ ช่างมันเหอะ...หลวมตัวรักซะขนาดนี้
.
.




My dear it's you

I want to feel what is love
I know you can show me



FIN



:: ไม่ไหวแล้วขอกรี๊ดดังๆ ให้กับสองคู่นี้สักทีเหอะ ^^
ตอนแรกก็กะจะแต่งแค่วอนคยู ไปๆ มาๆ ก็ทนไม่ได้ซะเอง ขอรี่อุคหน่อยเหอะ ขอสักนิด ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว

คู่นี้เค้าน่ารักจริงๆ เนอะ มีเสียงสนับสนุนมากแล้ว ดีใจจัง ที่มีคนชอบ

ไว้เจอกันอีก ถ้าเจอภาพช็อตเด็ดๆ อีกล่ะก็ ฟิค...มาแน่

รักวอนคยูที่สุดเลย!!!!!!!!!!!!!! 

 

โหมดบ้าวอนคยูสุดขีด มาคุยเรื่องคู่อื่น อาจคุยไม่รู้เรื่อง 5555+

คู่โมจิน่ารักกกก น่ารักกกกกกกก

บ้าไปแล้ว

 

 

edit @ 14 May 2008 02:32:19 by เรียว~ฮยอก