DEEb..(PROLOGUE)
posted on 30 Nov 2009 11:48 by ryo7star in Deep
…DEEb…
*Siwon x Kyuhyun
*note : ความรักงั้นเหรอ...มันใช่ความรักซะที่ไหนกัน
*Music : Loveless - yamapee
*For : ZeA*
.
.
ไม่
เข้าใจ
เลยจริงๆ
.
.
ฝนในวันนั้นเทกระหน่ำลงมา ตอกย้ำความจริง
เจ็บ...หัวใจ
อ้อมแขนของคนลวงไม่เคยปราณีหัวใจใคร
.
.
PROLOGUE
.
.
..
.
.
.
.
.
ภาพวอลโว่สีเงินแล่นเข้ามาจอดหน้าหอพัก รถบรรทุกของบริการขนย้ายตามเข้ามาจอดอยู่ด้านหลัง เจ้าของวอลโล่เอารถเข้ามาจอดด้านหน้าหอพัก ซีวอนทอดสายตามองจากบนระเบียง ยังมีรถขนย้ายอีกหลายคันที่ทยอยเข้ามาจอด ช่วงก่อนเปิดภาคเรียนใหม่ แต่สายตาที่เอาแต่มองไปเรื่อยเปื่อยกลับต้องเหลียวกลับมามองคนๆ เดิมอีกครั้ง จากชั้นสองแล้ว คนที่กำลังกอดเจ้าของวอลโล่ด้วยใบหน้าอาบรอยยิ้ม มันช่างใกล้แค่นิดเดียว..
อย่างเขาจะไปดูออกทันทีได้ไงว่าสองคนนั้นจะมีความสัมพันธ์กันแบบไหน ถ้าหาก...จะไม่แสดงการอาลัยอาวรณ์กันให้เห็น ผู้ชายที่ใส่แว่นสีชา เจ้าของวัลโว่คันสวยเปิดประตูรถด้านหลัง ดันคยูฮยอนเข้าไปในรถ ก่อนที่ตัวเองจะปิดประตูตามหลังเข้าไป รถติดฟิลม์ดำ ยิ่งมองจากชั้นบนยิ่งไม่เห็นอะไรที่ตัวเขาพอจะคาดเดาได้
ซีวอนไม่ได้ยืนรอจนสองคนนั้นออกมาจากนอกตัวรถ ไม่ใช่กงการอะไรของเขาเลยแม้แต่น้อย ซีวอนหยิบผ้าขนหนูเข้าไปในห้องน้ำ แล้วพอร่างสูงพันผ้าออกมา เสียงคนพูดคุยกันในห้องทำให้ต้องขมวดคิ้ว แต่พอนึกขึ้นได้ว่าคงเป็นเพื่อนร่วมห้องก็ไม่แปลกใจอะไร แม้จะเป็นหอพักนักศึกษา แต่ขึ้นชื่อว่าเป็นมหาวิทยาลัยของคนมีเงิน ห้องพักจะกว้างและมีพื้นที่ใช้สอยมากพอ มีทั้งห้องน้ำ ห้องแต่งตัว ห้องครัวแคบๆ อยู่ติดระเบียง แม้จะเป็นห้องเล็ก ก็แบ่งออกเป็นสัดส่วนอย่างชัดเจน ไม่ต่างอะไรกับคอนโดสุดหรู บางทีอาจจะดีกว่าด้วยซ้ำ
ซีวอนเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว เปิดตู้เสื้อผ้าฝั่งติดประตูออก กำลังจะหยิบเสื้อกล้ามออกมาใส่ ประตูห้องแต่งตัวกลับถูกเปิดเช้ามาโดยแรง เสียงดังปึงและคนหน้าห้องที่ยืนอยู่ทำให้ทุกอย่างหยุดชะงักไป
เพิ่งจะรู้ว่าผู้โดยสารตัวบางของรถวัลโว่คันนั้น จะเป็นเมทของเขาเอง
สีหน้าและแววตาของคนตัวบางมีแววตกใจเพียงเล็กน้อยเมื่อเห็นเขา ดวงตาสีชาเผลอกวาดมองตัวเขา แต่พอรู้สึกตัวว่าจ้องมากไปก็เสมองทางอื่นก่อนที่จะหันกลับมาสบตาด้วย ไฟสีส้มบนเพดานสะท้อนริมฝีปากเรื่อที่กำลังแย้มยิ้ม
“คุณซีวอนรึเปล่าครับ” น้ำเสียงใสกังวาน คนพูดยิ้ม รอยยิ้มที่ได้เห็นได้ใกล้ๆ คนยิ้มไม่รู้ตัวหรอกว่าซีวอนกำลังคิดถึงภาพเหตุการณ์ข้างล่าง ยิ่งเจ้าตัวมายืนตรงหน้า ผมสีน้ำตาลฟุ้งเป็นลอน นัยน์ตาสุกใส รูปลักษณ์ไร้เดียงสาแบบนี้ ถ้าไม่เห็นด้วยตาตนเองคงไม่รู้ว่ารอยสีแดงเข้มประปรายอยู่ตามซอกคอมันคือรอยอะไร
“ครับ..ผมซีวอน แล้วคุณ..?”
“ผมคยูฮยอนครับ”
แนะนำตัวกันเสร็จแล้ว มือเรียวจับลูกบิดประตูห้องปิดมันลงดังเดิม ซีวอนเปลี่ยนใจแล้ว เสื้อยืดน่ะเหรอ คิดจะใส่ตอนนี้ ร่างสูงเลือกเสื้อยืดแขนสั้นสีเทา ผ้าพอดีตัว กางเกงยีนส์ตัวใหญ่ๆ มองตัวเองในกระจกตอนใส่เสร็จแล้วฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าตัวเองกำลังจะทำอะไร อยากจะทำอะไรกันแน่ ความหงุดหงิดเล็กๆ ในใจที่เกิดขึ้นมา หยุดความคิดไร้สาระพวกนั้นไม่ได้
.
.
ลังและกล่องมากมายวางไว้ตรงมุมห้อง ถูกวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ส่วนเจ้าของลังพวกนี้นั้นกำลังเปิดหาของในกล่องใบหนึ่งที่ตั้งอยู่บนพื้น เรียวคิ้วที่ขมวดยุ่งหยิบกล่องซีดี ของกระจุกกระจิกออกมาวางไว้บนพื้น ตุ๊กตาแมวตัวเล็ก ตุ๊กตากระต่าย พัดลมตัวเล็ก กระปุกออมสิน ไปจนถึงกล่องใส่ปากกา
“อยู่ไหนนะ”
ทำสีหน้าจริงจัง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน สิ่งของที่กำลังหา มันคืออะไร อารมณ์ว้าวุ่นของคยูฮยอนพาลให้เขาอยากรู้ไปด้วยแล้ว
“ช่วยไหม?”
ซีวอนเดินเข้าไปหา ย่อตัวนั่งลงข้างๆ แต่คนที่กำลังหาก็ยังคงหาของต่อไป ไม่ได้ยินที่เขาเรียก เพราะมุ่งมันเกินเหตุหรือไง แค่หาของแค่นี้ ดึงความสนใจจากคยูฮยอนไปจากทุกสิ่งรอบตัวได้เชียวหรือ ทั้งๆที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับไม่รู้สึกถึงตัวตนของเขา
ผมสีน้ำตาลเข้มฟุ้งอยู่ใกล้ๆตัว ย่นระยะห่างระหว่างตัวเองกับร่างบอบบาง
“มีอะไรให้ช่วยไหม?”
แปลกดีแท้ แค่กระซิบเบาๆ แค่นั้น คยูฮยอนหันกลับมา ขยับใบหน้าเคลื่อนหนีโดยอัติโนมัติ หยุดการกระทำทุกสิ่ง แววตาตกใจสีหน้าหวาดกลัว พร้อมกันนั้นสองมือผลักเขาออกมาโดยแรง ไม่ทันได้ระวังตัวจึงหงายหลังตามแรงผลัก
“ขอ..ขอโทษ” สีหน้าร้อนรนกลับมาตั้งสติได้อีกครั้ง ขอโทษด้วยเสียงเบาหวิว เดินมาหาย่นเข่านั่งลงใกล้ๆ สีหน้าสำนึกผิด เข้ามาประคองเขาให้ลุกนั่ง ปากก็พร่ำบอกว่าไม่ตั้งใจ กำลังหาของ พอเขาโผล่มาเลยตกใจเผลอผลัก
ก็เข้าใจนะ...เขาผิดเองที่ไม่ส่งเสียงเรียกจนคยูฮยอนได้สติก่อน แต่ไปเข้าใกล้แบบประชิดตัวเกินไป จนเจ้าตัวสติขาด...เพียงแค่กระซิบใกล้ๆ ทั้งๆที่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยแท้ๆ ก็ผลักออกมาเสียเต็มแรง
แต่ว่าสีหน้าตระหนกหวาดกลัวนั้นมันเป็นเพราะเขาแน่เหรอ กลัวอะไรขนาดนั้น
.
.
เจ้าของผมสีน้ำตาลฟุ้งหยุดการค้นหาของแต่เพียงเท่านั้น ไม่ได้เก็บของลงกล่องกระดาษดังเดิม บอกเขาว่าเดี๋ยวขึ้นมาแล้วก็เปิดประตูห้องออกไป ซีวอนลุกจากพื้นเหยียดตัวขึ้น ก้าวเท้าไปยังระเบียงห้อง แผ่นหลังพิงกำแพง ตามองหาวอลโว่สีเงินและเจ้าของแว่นสีชา....
คยูฮยอนเพิ่งจะลงไปถึง เจ้าของวอลโล่เดินเข้าไปหาร่างบาง มือตบไหล่บางก่อนดึงเข้าไปสวมกอด สีหน้าหดหู่จนถึงเมื่อครู่มลายหาย สองแขนเรียวยกขึ้นโอบตอบ หลับตาลง ริมฝีปากแย้มยิ้ม..
ซีวอนไม่รู้หรอกว่าสิ่งของที่คยูฮยอนกำลังหาคืออะไร แต่เจ้าของวอลโว่นั้นคงเป็นคนที่จะได้ไป
ซีวอนหมุนตัว หันหลังจะกลับเข้าไปในห้อง...ไม่รู้ อาจคิดไปเอง ว่าเจ้าของแว่นสีชากำลังแหงนหน้าเงยขึ้นมามองเขา ก็เลยหยุดให้มองให้สาแก่ใจ..บางทีอาจจะเป็นการฝากดูแลเมทคนใหม่กับเขาก็ได้
To b con
edit @ 1 Dec 2009 15:31:25 by RainbowTK
