DEEb..(PROLOGUE)

posted on 30 Nov 2009 11:48 by ryo7star  in Deep

 

 

DEEb

 

*Siwon x Kyuhyun

 

*note : ความรักงั้นเหรอ...มันใช่ความรักซะที่ไหนกัน

 

*Music : Loveless - yamapee

 

*For : ZeA*

 

.

 

 

.

 

 

 

 

ไม่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เข้าใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เลยจริงๆ

 

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

 

ฝนในวันนั้นเทกระหน่ำลงมา ตอกย้ำความจริง

 

 

 

 

 

 

เจ็บ...หัวใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

อ้อมแขนของคนลวงไม่เคยปราณีหัวใจใคร

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Photobucket

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

PROLOGUE

 

 

.

 

 

.

..

 

.

 

.

 

 


.


.


 .


ภาพวอลโว่สีเงินแล่นเข้ามาจอดหน้าหอพัก รถบรรทุกของบริการขนย้ายตามเข้ามาจอดอยู่ด้านหลัง  เจ้าของวอลโล่เอารถเข้ามาจอดด้านหน้าหอพัก  ซีวอนทอดสายตามองจากบนระเบียง ยังมีรถขนย้ายอีกหลายคันที่ทยอยเข้ามาจอด  ช่วงก่อนเปิดภาคเรียนใหม่  แต่สายตาที่เอาแต่มองไปเรื่อยเปื่อยกลับต้องเหลียวกลับมามองคนๆ เดิมอีกครั้ง  จากชั้นสองแล้ว  คนที่กำลังกอดเจ้าของวอลโล่ด้วยใบหน้าอาบรอยยิ้ม  มันช่างใกล้แค่นิดเดียว..

 


อย่างเขาจะไปดูออกทันทีได้ไงว่าสองคนนั้นจะมีความสัมพันธ์กันแบบไหน ถ้าหาก...จะไม่แสดงการอาลัยอาวรณ์กันให้เห็น  ผู้ชายที่ใส่แว่นสีชา  เจ้าของวัลโว่คันสวยเปิดประตูรถด้านหลัง ดันคยูฮยอนเข้าไปในรถ  ก่อนที่ตัวเองจะปิดประตูตามหลังเข้าไป  รถติดฟิลม์ดำ ยิ่งมองจากชั้นบนยิ่งไม่เห็นอะไรที่ตัวเขาพอจะคาดเดาได้ 

 

 

ซีวอนไม่ได้ยืนรอจนสองคนนั้นออกมาจากนอกตัวรถ  ไม่ใช่กงการอะไรของเขาเลยแม้แต่น้อย  ซีวอนหยิบผ้าขนหนูเข้าไปในห้องน้ำ  แล้วพอร่างสูงพันผ้าออกมา  เสียงคนพูดคุยกันในห้องทำให้ต้องขมวดคิ้ว แต่พอนึกขึ้นได้ว่าคงเป็นเพื่อนร่วมห้องก็ไม่แปลกใจอะไร  แม้จะเป็นหอพักนักศึกษา  แต่ขึ้นชื่อว่าเป็นมหาวิทยาลัยของคนมีเงิน  ห้องพักจะกว้างและมีพื้นที่ใช้สอยมากพอ มีทั้งห้องน้ำ ห้องแต่งตัว ห้องครัวแคบๆ อยู่ติดระเบียง แม้จะเป็นห้องเล็ก ก็แบ่งออกเป็นสัดส่วนอย่างชัดเจน ไม่ต่างอะไรกับคอนโดสุดหรู บางทีอาจจะดีกว่าด้วยซ้ำ

 

 

ซีวอนเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว เปิดตู้เสื้อผ้าฝั่งติดประตูออก กำลังจะหยิบเสื้อกล้ามออกมาใส่  ประตูห้องแต่งตัวกลับถูกเปิดเช้ามาโดยแรง เสียงดังปึงและคนหน้าห้องที่ยืนอยู่ทำให้ทุกอย่างหยุดชะงักไป

 

 

เพิ่งจะรู้ว่าผู้โดยสารตัวบางของรถวัลโว่คันนั้น  จะเป็นเมทของเขาเอง 

 

 

 


สีหน้าและแววตาของคนตัวบางมีแววตกใจเพียงเล็กน้อยเมื่อเห็นเขา  ดวงตาสีชาเผลอกวาดมองตัวเขา  แต่พอรู้สึกตัวว่าจ้องมากไปก็เสมองทางอื่นก่อนที่จะหันกลับมาสบตาด้วย  ไฟสีส้มบนเพดานสะท้อนริมฝีปากเรื่อที่กำลังแย้มยิ้ม 

 

 


“คุณซีวอนรึเปล่าครับ” น้ำเสียงใสกังวาน คนพูดยิ้ม รอยยิ้มที่ได้เห็นได้ใกล้ๆ คนยิ้มไม่รู้ตัวหรอกว่าซีวอนกำลังคิดถึงภาพเหตุการณ์ข้างล่าง  ยิ่งเจ้าตัวมายืนตรงหน้า ผมสีน้ำตาลฟุ้งเป็นลอน นัยน์ตาสุกใส  รูปลักษณ์ไร้เดียงสาแบบนี้  ถ้าไม่เห็นด้วยตาตนเองคงไม่รู้ว่ารอยสีแดงเข้มประปรายอยู่ตามซอกคอมันคือรอยอะไร

 

 

“ครับ..ผมซีวอน แล้วคุณ..?”

 

 

“ผมคยูฮยอนครับ”

 

 


แนะนำตัวกันเสร็จแล้ว มือเรียวจับลูกบิดประตูห้องปิดมันลงดังเดิม  ซีวอนเปลี่ยนใจแล้ว เสื้อยืดน่ะเหรอ คิดจะใส่ตอนนี้  ร่างสูงเลือกเสื้อยืดแขนสั้นสีเทา ผ้าพอดีตัว  กางเกงยีนส์ตัวใหญ่ๆ มองตัวเองในกระจกตอนใส่เสร็จแล้วฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าตัวเองกำลังจะทำอะไร อยากจะทำอะไรกันแน่  ความหงุดหงิดเล็กๆ ในใจที่เกิดขึ้นมา หยุดความคิดไร้สาระพวกนั้นไม่ได้

 

 

 

.

.

 

 


ลังและกล่องมากมายวางไว้ตรงมุมห้อง ถูกวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ส่วนเจ้าของลังพวกนี้นั้นกำลังเปิดหาของในกล่องใบหนึ่งที่ตั้งอยู่บนพื้น เรียวคิ้วที่ขมวดยุ่งหยิบกล่องซีดี ของกระจุกกระจิกออกมาวางไว้บนพื้น ตุ๊กตาแมวตัวเล็ก ตุ๊กตากระต่าย พัดลมตัวเล็ก กระปุกออมสิน ไปจนถึงกล่องใส่ปากกา

 

 

“อยู่ไหนนะ”

 

 

ทำสีหน้าจริงจัง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน สิ่งของที่กำลังหา มันคืออะไร อารมณ์ว้าวุ่นของคยูฮยอนพาลให้เขาอยากรู้ไปด้วยแล้ว

 

 

“ช่วยไหม?”

 

 

ซีวอนเดินเข้าไปหา ย่อตัวนั่งลงข้างๆ แต่คนที่กำลังหาก็ยังคงหาของต่อไป  ไม่ได้ยินที่เขาเรียก  เพราะมุ่งมันเกินเหตุหรือไง แค่หาของแค่นี้  ดึงความสนใจจากคยูฮยอนไปจากทุกสิ่งรอบตัวได้เชียวหรือ ทั้งๆที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับไม่รู้สึกถึงตัวตนของเขา

 

 

ผมสีน้ำตาลเข้มฟุ้งอยู่ใกล้ๆตัว  ย่นระยะห่างระหว่างตัวเองกับร่างบอบบาง

 

 

“มีอะไรให้ช่วยไหม?”

 

 

แปลกดีแท้ แค่กระซิบเบาๆ แค่นั้น  คยูฮยอนหันกลับมา ขยับใบหน้าเคลื่อนหนีโดยอัติโนมัติ หยุดการกระทำทุกสิ่ง แววตาตกใจสีหน้าหวาดกลัว พร้อมกันนั้นสองมือผลักเขาออกมาโดยแรง ไม่ทันได้ระวังตัวจึงหงายหลังตามแรงผลัก

 

 

 

“ขอ..ขอโทษ” สีหน้าร้อนรนกลับมาตั้งสติได้อีกครั้ง ขอโทษด้วยเสียงเบาหวิว เดินมาหาย่นเข่านั่งลงใกล้ๆ สีหน้าสำนึกผิด  เข้ามาประคองเขาให้ลุกนั่ง ปากก็พร่ำบอกว่าไม่ตั้งใจ กำลังหาของ พอเขาโผล่มาเลยตกใจเผลอผลัก

 

 

ก็เข้าใจนะ...เขาผิดเองที่ไม่ส่งเสียงเรียกจนคยูฮยอนได้สติก่อน  แต่ไปเข้าใกล้แบบประชิดตัวเกินไป  จนเจ้าตัวสติขาด...เพียงแค่กระซิบใกล้ๆ   ทั้งๆที่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยแท้ๆ ก็ผลักออกมาเสียเต็มแรง 

 

 

แต่ว่าสีหน้าตระหนกหวาดกลัวนั้นมันเป็นเพราะเขาแน่เหรอ กลัวอะไรขนาดนั้น

 

 

.


.

 

 


เจ้าของผมสีน้ำตาลฟุ้งหยุดการค้นหาของแต่เพียงเท่านั้น ไม่ได้เก็บของลงกล่องกระดาษดังเดิม บอกเขาว่าเดี๋ยวขึ้นมาแล้วก็เปิดประตูห้องออกไป  ซีวอนลุกจากพื้นเหยียดตัวขึ้น  ก้าวเท้าไปยังระเบียงห้อง แผ่นหลังพิงกำแพง ตามองหาวอลโว่สีเงินและเจ้าของแว่นสีชา....

 

 

คยูฮยอนเพิ่งจะลงไปถึง เจ้าของวอลโล่เดินเข้าไปหาร่างบาง มือตบไหล่บางก่อนดึงเข้าไปสวมกอด สีหน้าหดหู่จนถึงเมื่อครู่มลายหาย สองแขนเรียวยกขึ้นโอบตอบ  หลับตาลง ริมฝีปากแย้มยิ้ม..

 

 

 

ซีวอนไม่รู้หรอกว่าสิ่งของที่คยูฮยอนกำลังหาคืออะไร แต่เจ้าของวอลโว่นั้นคงเป็นคนที่จะได้ไป 

 

 

 

 

ซีวอนหมุนตัว หันหลังจะกลับเข้าไปในห้อง...ไม่รู้ อาจคิดไปเอง ว่าเจ้าของแว่นสีชากำลังแหงนหน้าเงยขึ้นมามองเขา ก็เลยหยุดให้มองให้สาแก่ใจ..บางทีอาจจะเป็นการฝากดูแลเมทคนใหม่กับเขาก็ได้

 

 

 

 

 

To b con

 

 

 

 

 

 

 

edit @ 1 Dec 2009 15:31:25 by RainbowTK

RainbowTK View my profile